19 ғасырдағы американдық антимасондық партиясы

Кіріспе

19 ғасырдағы американдық саяси партия. Антимасондық партия АҚШ-тағы ең алғашқы үшінші партия болды. Формальды түрде бір мәселелік партия ретінде, ол АҚШ-тағы масондыққа күшті қарсылық көрсетті. 1820-ші жылдардың соңында, әсіресе Солтүстік-Шығыста белсенді болды, кейіннен платформасын кеңейтіп, басқа мәселелер бойынша да ұстанымдар қабылдау арқылы ірі партия болуға тырысты. 1832 жылдан кейін көптеген мүшелері жаңа Виг партиясына қосылғандықтан, партия тез құлдырады; 1838 жылдан кейін толығымен жойылды. Партияның құрылуына бұрынғы масон Уильям Морганның жоғалуы себеп болды, ол масондық ұйымның белгілі сыншысы еді. Көптеген адамдар Морганды масондыққа қарсы сөйлегені үшін масондар өлтіргеніне сенді, содан кейін көптеген шіркеулер мен басқа да топтар масондыққа айып тақты. Көптеген масондар көрнекті бизнесмендер мен саясаткерлер болғандықтан, масондыққа қарсылық элитаға қарсы күрес сипатында да болды. Антимасондықтар американдық республикашылдыққа масондардың құпия түрде үкіметті бақылауға тырысу арқылы қауіп төндіретінін мәлімдеді. Сонымен қатар, масондықтың христиандыққа қарсы екеніне күшті опасыну болды. Масондыққа қарсы кең таралған оппозиция ақырында саяси партияға бірікті. Джон Куинси Адамстың президенттік кезеңінен бұрын және оның кезінде саяси қайта құрылымдалу орын алды. Антимасондықтар Эндрю Джексонның демократтарына және Адамстың Ұлттық Республикашыларына балама ретінде маңызды үшінші партия болып қалыптасты. Нью-Йоркте антимасондықтар Демократиялық партияға қарсы негізгі оппозиция ретінде Ұлттық Республикашыларды ығыстырды. 1828 жылғы сайлауда күтпеген сәттілікке жеткеннен кейін, антимасондықтар басқа мәселелер бойынша да ұстанымдар қабылдады, ең бастысы – ішкі жақсартуларды қолдау және қорғау тарифі. Уильям А. Палмер және Джозеф Ритнер сияқты бірнеше антимасондықтар көрнекті лауазымдарға сайланды. Пенсильвания және Род-Айленд сияқты штаттарда партия штат заңнамалық органындағы билік тепе-теңдігін бақылап, АҚШ Сенатына кандидаттарға маңызды қолдау көрсетті. 1831 жылы партия президенттікке үміткерлерді ұсыну жөніндегі алғашқы конвенцияны өткізді, бұл практика кейіннен барлық ірі партиялар қабылдады. Делегаттар 1832 жылғы президенттік сайлауда бұрынғы АҚШ Бас прокуроры Уильям Уиртті өздерінің штандарт ұстаушысы ретінде таңдады; Уирт халықтың 7,8% дауысын жеңіп, Вермонт штатын жеңіп алды. 1830-шы жылдарда Антимасондық партияның көптеген жақтастары Президент Джексонның саясатына қарсылық білдірген Виг партиясына қосылды. Антимасондықтар өздерімен бірге саясаткерлерге деген терең сенімсіздік пен партияға соқыр адалдықты қабылдамау, сондай-ақ сайлаушылар арасында қызығушылықты оятуға арналған жаңа науқандық тәсілдерді әкелді. Антимасондық партия 1835 жылы ұлттық конвенция өткізіп, Виг партиясының үміткері Уильям Генри Харрисонды ұсынды, бірақ екінші конвенция партияның кандидатты ресми түрде қолдамайтынын мәлімдеді. Харрисон 1836 жылғы президенттік сайлауда виг ретінде үгіт жүргізді және сайлаудағы оның салыстырмалы табысы антимасондықтардың Виг партиясына одан әрі көшіп кетуіне ынталандырды. 1840 жылға қарай партия ұлттық ұйым ретінде жұмыс істеуін тоқтатты. Кейінгі онжылдықтарда Миллард Филлмор, Уильям Х. Сьюард, Тёрлоу Уид және Таддеус Стивенс сияқты бұрынғы антимасондық кандидаттар мен жақтастары Виг партиясының көрнекті мүшелері болды.

19th century American political party

The Anti Masonic Party was the earliest third party in the United States. Formally a single issue party, it strongly opposed Freemasonry in the United States. It was active from the late 1820s, especially in the Northeast, and later attempted to become a major party by expanding its platform to take positions on other issues. It declined quickly after 1832 as most members joined the new Whig Party; it disappeared after 1838. The party was founded following the disappearance of William Morgan, a former Mason who had become a prominent critic of the Masonic organization. Many believed that Masons had murdered Morgan for speaking out against Masonry and subsequently many churches and other groups condemned Masonry. As many Masons were prominent businessmen and politicians, the backlash against the Masons was also a form of anti elitism. The Anti Masons purported that Masons posed a threat to American republicanism by secretly trying to control the government. Furthermore, there was a strong fear that Masonry was hostile to Christianity. Mass opposition to Masonry eventually coalesced into a political party. Before and during the presidency of John Quincy Adams, there was a period of political realignment. The Anti Masons emerged as an important third party alternative to Andrew Jackson's Democrats and Adams' National Republicans. In New York, the Anti Masons supplanted the National Republicans as the primary opposition to the Democrats. After experiencing unexpected success in the 1828 elections, the Anti Masons adopted positions on other issues, most notably support for internal improvements and a protective tariff. Several Anti Masons, including William A. Palmer and Joseph Ritner, won election to prominent positions. In states such as Pennsylvania and Rhode Island, the party controlled the balance of power in the state legislature and provided crucial support to candidates for the United States Senate. In 1831, the party held the first presidential nominating convention, a practice that was subsequently adopted by all major parties. Delegates chose former U. S. Attorney General William Wirt as their standard bearer in the 1832 presidential election; Wirt won 7.8% of the popular vote and carried Vermont. As the 1830s progressed, many of the Anti Masonic Party's supporters joined the Whig Party, which sought to unite those opposed to the policies of President Jackson. The Anti Masons brought with them an intense distrust of politicians and a rejection of unthinking party loyalty, together with new campaign techniques to whip up excitement among the voters. The Anti Masonic Party held a national convention in 1835, nominating Whig candidate William Henry Harrison, but a second convention announced that the party would not officially support a candidate. Harrison campaigned as a Whig in the 1836 presidential election and his relative success in the election encouraged further migration of Anti Masons to the Whig Party. By 1840, the party had ceased to function as a national organization. In subsequent decades, former Anti Masonic candidates and supporters such as Millard Fillmore, William H. Seward, Thurlow Weed and Thaddeus Stevens became prominent members of the Whig Party.

Өмірбаян

Фримасондыққа қарсылар, Морган ісінен кейін масондықтар өздеріне қарсы сөйлегендерді өлтіреді дегенге көз жеткізген соң, саяси қозғалыс құрды. Осы маңызды оқиға – 1826 жылы Нью-Йорк штатының солтүстігінде масондыққа қарсы шыққан Уильям Морганның таңсықтай жоғалып кетуі. Морган Канадада тұрғанда масондыққа мүше болған және Рочестердегі ложаға қысқа ғана уақытқа қатысқан сияқты. 1825 жылы Морган Le Roy's Western Star Chapter #33-де Royal Arch дәрежесін алды, бұрынғы алты дәреже алғандығын антпен мәлімдеді. Ол осы дәрежелерді шынымен алды ма, және алса, қайдан алғаны әлі анықталған жоқ. Морган бұл қабылдамаушылыққа ашуланып, масондықты сынап, олардың құпия дәрежелік рәсімдерін егжей-тегжейлі сипаттайтын «Масондық туралы ашып айту» атты кітап жариялаймын деп мәлімдеді. Оның бұл ниеті Батавия ложасына белгілі болғанда, Морганның кітабын басып шығаратын баспахананың бизнесін өртеп жіберуге әрекет жасалды. 1826 жылдың қыркүйегінде Морган кітабының жариялануына кедергі келтіру үшін, қарызды төлемегендігі және көйлек пен галстук ұрлығы туралы негізсіз айыптармен тұтқындалды. Морганның кітабын жариялауға ниеттенген адам кепілдік төлеп, оны қамақтан босатылды. Бірақ көп ұзамай Морган жоғалып кетті. Кейбір күмәнданғандар Морганның Батавия аймағынан өз еркімен кеткенін айтты, мүмкін, кітабын жарияламағаны үшін ақы алғандықтан, немесе кітапты жариялауға тырысқаны үшін масондық кек алудан қашу үшін, немесе кітап сатылымын арттыратын жариялылық жасау үшін. Көптеген адамдардың пікірінше, Морганды Ниагара өзеніне батырып өлтірді. Қашқан жоқ па, өлтірілген жоқ па, Морганның жоғалуы көптеген адамдарды масондық жақсы азаматтыққа қайшы екеніне сендірді. Өйткені судьялар, бизнесмендер, банкирлер және саясаткерлер көбінесе масон болғандықтан, қарапайым азаматтар оны элиталық топ деп санады. Сонымен қатар, көптеген адамдар ложалардың құпия анттары масондықты соттарда және басқа жерлерде сырттан келгендерге қарсы бір-бірін қолдауға міндеттейді деп мәлімдеді. Морганның болжамды қылмыскерлерінің сот процестері дұрыс жүргізілмегендіктен және масондықтар одан әрі тергеуге қарсылық көрсеткендіктен, көптеген нью-йорктықтар масондықтар маңызды лауазымдарды бақылап, өздерінің ресми билігін Морганның болжамды өлтірушілерінің жазадан қашуын қамтамасыз ету арқылы бауырластықтың мақсаттарын ілгерілету үшін пайдаланды деген қорытындыға келді. Егер мүше оның құпиясын ашуға тырысса, онда масондықтар оны жойды деген тұжырым қалыптасты. Олар соттар мен басқа да мекемелерді бақылағандықтан, тергеуге кедергі келтіре алады деп есептелді. Шынайы американдықтар, олардың айтуынша, осы қастандыққа қарсы ұйымдасып, жеңіске жеткені жөн. Егер жақсы үкімет қайта орнатылса, «барлық масондықтар мемлекеттік қызметтен қуылды».

The opponents of Freemasonry formed a political movement after the Morgan affair convinced them the Masons were murdering men who spoke out against them. This key episode was the mysterious 1826 disappearance of William Morgan, a Freemason in upstate New York who had turned against the Masons. Morgan claimed to have been made a member of the Masons while living in Canada and he appears to have briefly attended a lodge in Rochester. In 1825, Morgan received the Royal Arch degree at Le Roy's Western Star Chapter #33, having declared under oath that he had previously received the six degrees which preceded it. Whether he actually received these degrees and if so from where has not been determined for certain. Angered by the rejection, Morgan announced that he was going to publish an exposé titled Illustrations of Masonry, critical of the Freemasons and describing their secret degree ceremonies in detail. When his intentions became known to the Batavia lodge, an attempt was made to burn down the business of the printer who planned to publish Morgan's book. In September 1826, Morgan was arrested on flimsy allegations of failing to repay a loan and theft of a shirt and tie in an effort to prevent publication of his book by keeping him in jail. The individual who intended to publish Morgan's book paid his bail and he was released from custody. Shortly afterwards, Morgan disappeared. Some skeptics argued that Morgan had left the Batavia area on his own, either because he had been paid not to publish his book, or to escape Masonic retaliation for attempting to publish the book, or to generate publicity that would boost the book's sales. The generally believed version of events was that Masons killed Morgan by drowning him in the Niagara River. Whether he fled or was murdered, Morgan's disappearance led many to believe that Freemasonry was in conflict with good citizenship. Because judges, businessmen, bankers and politicians were often Masons, ordinary citizens began to think of it as an elitist group. Moreover, many claimed that the lodges' secret oaths bound Masons to favor each other against outsiders in the courts and elsewhere. Because some trials of alleged Morgan conspirators were mishandled and the Masons resisted further inquiries, many New Yorkers concluded that Masons controlled key offices and used their official authority to promote the goals of the fraternity by ensuring that Morgan's supposed killers escaped punishment. When a member sought to reveal its secrets, so ran the conclusion, the Freemasons had done away with him. Because they controlled the courts and other offices, they were considered capable of obstructing the investigation. True Americans, they said, had to organize and defeat this conspiracy. If good government was to be restored "all Masons must be purged from public office".

Партияның құрылуы

Анти-масондық партия 1828 жылдың ақпанында Нью-Йорк штатында құрылды. Анти-масондар масондыққа қарсы болды, оны республикалық принциптерге қайшы келіп, елде билік жүргізетін жемқор және элиталық құпия қоғам деп есептеді. Көптеген адамдар масондық ұйымды және үкіметтегі оның жақтастарын жемқор деп санайтын. Масондыққа қарсылықты кейбір евангелистік протестант шіркеулері діни мәселе ретінде қолға алды, әсіресе Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі "Шығып кеткен аймақта". Көптеген шіркеулер масон болған дін қызметкерлері мен мирян жетекшілерін айыптайтын қаулылар қабылдады, ал пресвитериандық, конгрегациялық, методистік және баптист шіркеулері сияқты бірнеше конфессиялар масондықты айыптады. Анти-масондық Батыс Нью-Йоркте саяси мәселеге айналды, онда 1827 жылдың басында көптеген көпшілік жиналыстар мемлекеттік лауазымдарға масондарды қолдамау туралы шешім қабылдады. Нью-Йоркте президент Джон Куинси Адамсты қолдаушылар, "Адамс адамдары" деп аталған, анти-Джексондықтар немесе Ұлттық республикашылар әлсіз ұйым болды. Адамс жақтастары күшті анти-масондық сезімді пайдаланып, ұлттық деңгейде Джексон демократиясының өркендеуіне және Нью-Йорктегі Мартин Ван Бюреннің Албани регенттігінің саяси ұйымына қарсы жаңа партия құрды. Бұл жолда оларға Эндрю Джексонның жоғары дәрежелі масон болғаны және ұйымды жиі мақтағаны көмектесті. Анти-масондық ұйымдастырушы Тёрлоу Уидтің (Уид жоққа шығарды) Ниагара өзенінен табылған белгісіз мәйіттің 1828 жылғы сайлаулардан кейін "Морганның орнына лайықты" екені туралы айтқан сөзі Джексонның қарсыластары үшін Морганның жоғалуының маңыздылығын түйіндеді.

Саяси өрлеу

1828 жылғы сайлауда жаңа партия күтпегендей күшті екенін көрсетті. Нью-Йорк штатының губернаторына үміткер Соломон Саутвик жеңіліске ұшырағанымен, Антимасондық партия Нью-Йоркте Джексондық демократтарға қарсы басты оппозициялық күшке айналды. 1829 жылы партия ішкі жақсартулар мен қорғау тарифін қолдау арқылы өз мәселелерін кеңейтті. Антимасондық партия мүшелері саяси ұйымдастыру үшін партиялық газеттерді пайдалануды кеңейтіп, 100-ден астам газет шығарды, олардың ішінде Саутвиктің "Ұлттық бақылаушысы" және Уидтің "Антимасондық хабаршысы" газеттері болды. Сол кездегі газеттер жарысқа толы болды, ал "Албани Журналында" Мартин Ван Бюренге қарсы жарияланған бір қысқа абзацта "қауіпті", "демагог", "сыбайлас", "намыссыз", "бұрыс жолға салушы", "құмарлыққа салушы", "бұзушы" және "қарғысқа лайық" сияқты сөздер келтірілді.

Конвенциялар мен сайлаулар

1827 жылы Нью-Йорк жетекшілері Генри Клейді масондыққа тиесілігінен бас тартып, қозғалысқа жетекшілік етуге көндіруге тырысқанда ұлттық антимасондық ұйым құрылуы жоспарланды. Палмердің жеңешесі Огюстин Кларк 1832 жылы антимасондық президенттік сайлаушы болды, 1833 жылдан 1837 жылға дейін Вермонт штатының қазынашысы қызметін атқарды және 1837 жылы антимасондық ұлттық комитетіне тағайындалды. 1832 жылы Вермонттан басқа антимасондық сайлаушылардың қатарында бұрынғы губернатор Эзра Батлер және бұрынғы АҚШ өкілі Уильям Стронг болды. Антимасондық партия мүшесінің атқаратын ең жоғары сайланған лауазымы – губернатор болды. Вермонтта Палмерден басқа, Джозеф Ритнер 1835 жылдан 1839 жылға дейін Пенсильванияның губернаторы болды. Палмер мен Ритнерден басқа, Силас Х. Дженнисон, антимасон, 1835 жылы вигтердің қолдауымен Вермонттың вице-губернаторы болып сайланды. Вермонт Конституциясының талабына сәйкес, губернаторлыққа кандидаттардың бірі де, соның ішінде Палмер де көпшілік дауыс алған жоқ. Содан кейін мәселе Вермонт штатының Бас Ассамблеясына көшті, ол жеңімпазды анықтай алмады. Бас Ассамблея келесі сайлауға дейін Дженнисонға губернатор міндетін атқаруға рұқсат берді. Ол 1836 жылы виг ретінде губернатор болып сайланды және 1836 жылдан 1841 жылға дейін қызмет етті. Антимасондық партия сенатор сайлап, штаттағы заң шығарушы органның ешбір палатасын бақылап алмаса да, штаттық заң шығарушы органдардағы антимасондар кейде сенаторларды сайлау және палаталарын ұйымдастыру үшін коалиция құрды. Мысалдар: Уильям Уилкинс, 1830 жылы Пенсильвания Бас Ассамблеясында демократтар мен антимасондардың коалициясымен Сенатқа сайланды; және Уильям Спраг, 1831 жылы демократтар мен антимасондардың коалициясымен Род-Айленд өкілдер палатасының спикері болып сайланды. Антимасондық партия 1832 жылғы сайлауда АҚШ тарихындағы алғашқы президенттік номинациялық конвентін өткізді, онда Балтиморда президенттікке Уильям Уерт (бұрынғы масон) және вице-президенттікке Амос Эллмейкерді ұсынды. Уерт халықтың 7,8 пайызын және Вермонт штатының жеті сайлаушы дауысын жеңіп алды. Көп ұзамай демократтар мен вигтер партияларды және науқандарды басқаруда конвенттің маңыздылығын мойындады және өздерінің конвенттерін өткізе бастады. 1835 жылы Ритнердің сайланғаннан кейін, 1836 жылғы сайлауға президенттік сайлаушыларды таңдау үшін 1835 жылдың 14-17 желтоқсанында Харрисбургте штаттық конвент өткізілді. Конвент Уильям Генри Харрисонды президенттікке, ал Фрэнсис Грэйнджерді вице-президенттікке ұсынды. Вермонт штатының антимасондық конвенті 1836 жылдың 24 ақпанында осы шешімді қабылдады. Антимасондық көшбасшылар Харрисонның масон емес екеніне кепілдік ала алмады, сондықтан олар ұлттық конвент шақырып алды. Антимасондықтардың екінші ұлттық номинациялық конвенті 1836 жылдың 4 мамырында Филадельфияда өтті. Кездесуде пікір қақтығыстар болды, бірақ делегаттардың көпшілігі партияның 1836 жылғы президенттік сайлауға ұлттық тізімді ұсынбайтынын ресми түрде жариялады және партияның болашағын талқылау үшін 1837 жылы кездесу ұйымдастыруды ұсынды. Харрисон 1836 жылы демократиялық кандидат Мартин Ван Бюренге сайлауда жеңіліп қалғанымен, оның Солтүстіктегі күші антимасондық көшбасшылар тарапынан құттықталды, өйткені антимасондық партия оның кандидатурасын ресми түрде алғаш рет ұсынды. 1830-жылдардың ортасында басқа анти-Джексондықтар вигтер партиясына бірікті, оның антимасондықтардан кеңірек мәселелері болды. 1830-жылдардың соңында антимасондық қозғалыстың көптеген мүшелері вигтерге ауысты, осы партияны Джексондықтарға, кейін демократтарға қарағанда жақсы балама деп есептеді. Антимасондық партия 1837 жылдың қыркүйегінде өз жағдайын талқылау үшін конференция өткізді, онда бұрынғы президент Джон Куинси Адамс қатысты. Антимасондық партия 1838 жылдың 13-14 қарашасында Филадельфиядағы Темперанс залында үшінші ұлттық номинациялық конвент өткізді. Осы кезде партия вигтермен толығымен ығыстырылды. Антимасондар 1840 жылғы сайлауда Уильям Генри Харрисонды президенттікке, ал Дэниел Вебстерді вице-президенттікке бірауыздан қолдады. Вигтердің ұлттық конвенті Харрисонды Джон Тайлермен бірге кандидат ретінде ұсынғаннан кейін, Антимасондық партия баламалы кандидатура ұсынбады және жұмысын тоқтатты, көпшілігі 1840 жылға қарай вигтерге толығымен сіңіп кетті.

A national Anti Masonic organization was planned as early as 1827, when the New York leaders attempted unsuccessfully to persuade Henry Clay to renounce his Masonic membership and head the movement. Palmer's brother in law Augustine Clarke was an Anti Masonic presidential elector in 1832, served as Vermont state treasurer from 1833 to 1837 and was appointed to the Anti Masonic National Committee in 1837. Other Vermont Anti Masonic electors in 1832 included former governor Ezra Butler and former United States representative William Strong. The highest elected office held by a member of the Anti Masonic Party was governor. Besides Palmer in Vermont, Joseph Ritner was the governor of Pennsylvania from 1835 to 1839. In addition to Palmer and Ritner, Silas H. Jennison, an Anti Mason, was elected Lieutenant Governor of Vermont with Whig support in 1835. No candidate, including Palmer, received a majority of votes for governor as required by the Vermont Constitution. The contest then moved to the Vermont General Assembly, which could not choose a winner. The General Assembly then opted to allow Jennison to act as governor until the next election. He won election as governor in his own right as a Whig in 1836 and served from 1836 to 1841. Though the Anti Masonic Party elected no senators and controlled no houses of a state legislature, Anti Masons in state legislatures sometimes formed coalitions to elect senators and organize their chambers. Examples include: William Wilkins, elected to the Senate in 1830 by a coalition of Democrats and Anti Masons in the Pennsylvania General Assembly; and William Sprague, elected Speaker of the Rhode Island House of Representatives in 1831 by a coalition of Democrats and Anti Masons. The Anti Masonic Party conducted the first presidential nominating convention in the United States history for the 1832 elections, nominating William Wirt (a former Mason) for President and Amos Ellmaker for Vice President in Baltimore. Wirt won 7.8 percent of the popular vote and the seven electoral votes of Vermont. Soon the Democrats and Whigs recognized the convention's value in managing parties and campaigns and began to hold their own. Following Ritner's election in 1835, a state convention was held in Harrisburg on December 14–17, 1835 to choose presidential electors for the 1836 election. The convention nominated William Henry Harrison for president and Francis Granger for vice president. The Vermont state Anti Masonic convention followed suit on February 24, 1836. Anti Masonic leaders were unable to obtain assurance from Harrison that he was not a Mason, so they called a national convention. The second national Anti Masonic nominating convention was held in Philadelphia on May 4, 1836. The meeting was divisive, but a majority of the delegates officially stated that the party was not sponsoring a national ticket for the presidential election of 1836 and proposed a meeting in 1837 to discuss the future of the party. Although Harrison lost the election to Democratic candidate Martin Van Buren in 1836, his strength throughout the North was hailed by Anti Masonic leaders because the Anti Masonic Party was the first to officially place his name in contention. By the mid 1830s, other Anti Jacksonians had coalesced into the Whig Party, which had a broader issue base than the Anti Masons. By the late 1830s, many of the Anti Masonic movement's members were moving to the Whigs, regarding that party as a better alternative to the Jacksonians, by then called Democrats. The Anti Masonic Party held a conference in September 1837 to discuss its situation—one delegate was former president John Quincy Adams. The Anti Masonic Party held a third national nominating convention at Temperance Hall in Philadelphia on November 13–14, 1838. By this time, the party had been almost entirely supplanted by the Whigs. The Anti Masons unanimously endorsed William Henry Harrison for president and Daniel Webster for vice president in the 1840 election. When the Whig National Convention nominated Harrison with John Tyler as his running mate, the Anti Masonic Party did not make an alternate nomination and ceased to function, with most adherents being fully absorbed into the Whigs by 1840.

Мұра

Антимасондық конспирациялық теорияларға, ең алдымен масондық элиталар үкіметті құпия түрде бақылауға тырысады деген сенімге терең берілген. Өнеркәсіптік революция кезінде адамдар экономикалық жағынан еркін қозғала бастағандықтан, ал жаңа штаттар ақтармен толып, Одаққа қосылғанда батысқа көшіп, антимасондық қозғалыстың өсуіне ұзақ жылдар бойы қалыптасқан отбасылық және қоғамдық байланыстардың әлсіреуінен туындаған саяси және әлеуметтік толқулар себеп болды. Фримасондық осы өзгерістер кезінде тұрақты болып қалған санаулы институттардың бірі болғандықтан, ол наразылардың табиғи нысанасына айналды. Соның салдарынан Морган ісі бұл қозғалысты саяси партияға айналдырған күшті ықпал етуші факторға айналды. Антимасондық тудың астында, қабілетті басшылар Анти-Джексондықтар және қазіргі саяси жағдайға наразы болғандарды біріктірді. 1832 жылы президенттікке кандидат ретінде таңдалған Уильям Уерт бұрынғы масон ғана емес, сонымен қатар оны ұсынған конвентте Фримасондықты қорғаған сөз сөйлегені, масондыққа қарсылықтың антимасондық қозғалыстың жалғыз мәселесі емес екенін көрсетеді.

Екінші антимасондық партия

Кейінірек құрылған Анти-масондық партия саяси ұйымы 1872 жылдан 1888 жылға дейін қызмет етті. Бұл екінші топтың анти-масондық көзқарасы діни негізге сүйенді және ол Уитон колледжінің Джонатан Бланшардпен тығыз байланыста болды.

Президент сайлауы

Сайлау үміткеріВице-президент дайындықтарыДауыс саныДауыс % Сайлаушылар дауысы+/- Сайлау қорытындысы1832Уильям ВиртАмос Эллмейкер100 7157,8ЖоқҰтылыс1836Көрсетілмеген1840Көрсетілмеген1880Джон В. ФелпсСэмюэл К. Померой10450ЖоқҰтылыс

Конгресс сайлауы

+АҚШ Өкілдер палатасы Сайлау жылы No. Жалпы орын саны +/– Палата спикері 1828 Жаңа Эндрю Стивенсон 1830 12 1832 8 1834 9 Джеймс К. Полк 1836 9 1838 1 Джон В. Джонс

+АҚШ Сенаты Сайлау жылы No. Жалпы орын саны +/– Сенат президенті 1828/1829 Жаңа Джон К. Калхун 1830/1831 0 1832/1833 0 Бос 1834/1835 0 Мартин Ван Бюрен 1836/1837 0 1838/1839 0 Ричард М. Джонсон

Ақпарат көздері және қосымша оқу

Бемис, Самуэль Флаг. Джон Куинси Адамс және одақ (1956) 2-том, 273–304 беттер. Гудман, Пол. Христиан республикасына қарай: Антимасондық және Жаңа Англиядағы үлкен өзгеріс 1826–1836 (Оксфорд университетінің баспасы, 1988). Холт, Майкл Ф. "Антимасондық және ештеңе білмейтін партиялар", АҚШ саяси партияларының тарихы, ред. Артур М. Шлезингер кіші (4 томдық, Нью-Йорк, 1973), 1-том, 575–620. , Ратклиф, Дональд Дж. "Ұлы Жаңа Англиядағы антимасондық және партиялықтар, 1826–1836". Ерте Республика журналы 15.2 (1995): 199–239. Рейбек, Роберт Дж. Миллард Филлмор: Президенттің өмірбаяны. Буффало тарихи қоғамы, 1959. Онлайн.
Рупп, Роберт О. "Партиялар және қоғамдық мүдде: Нью-Йорктегі саяси антимасондық қайта қарастырылды". Ерте Республика журналы 8.3 (1988): 253–279. Онлайн.
Шейд, Уильям. "Шолу: Ақсақал Гудманның «Антимасондыққа жарық» еңбегі?" Американ тарихы бойынша шолулар (1989) 17#1, 58–63 беттер; jstor-да.
Трефусс, Ханс Л. Таддеус Стивенс: Он тоғызыншы ғасырдың теңгерімшісі. Солтүстік Каролина университетінің баспасы, 1997. Вон, Уильям Престон (1983). Америка Құрама Штаттарындағы антимасондық партия, 1826–1843. Кентукки университетінің баспасы. Стандартты тарих. Ван Деусен, Глиндон Г. Тёрлоу Уид, Лоббидің сиқыршысы (1947). Онлайн.