Жаңа Йорк қаласындағы алғашқы реформалық еврей қауымдастығы
Congregation Emanu-El of New York
Нью-Йорктегі алғашқы реформалық еврей қауымдастығы – Congregation Emanu El. 1845 жылдан бері жұмыс істеп, 2000-ға жуық отбасыны біріктіреді. Раввин Жошуа Дэвидсон басқарады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы реформалық яһуди қауымы немесе ұйымы.
Reform Jewish congregation in New York City
the Jewish congregation or organization
Нью-Йорктегі Емануэль қауымы – Нью-Йорк қаласындағы алғашқы реформалық яһуди қауымы. Ол 1845 жылы құрылғаннан бері реформалық иудаизмнің жетекші қауымы болып табылады. Қауым әлемдегі ең ірі синагогалардың бірі – Нью-Йорктегі Temple Emanu El синагогасын пайдаланады. Қауым қазіргі таңда 2000-ға жуық отбасыдан тұрады және 2013 жылдың шілдесінен бастап аға раввин Джошуа М. Дэвидсон басқарып келеді. Қауым Манхэттеннің Upper East Side ауданындағы 1 East 65th Street мекенжайында орналасқан. Синагогада Бернард яһуди мұражайы орналасқан, онда қауымның 1000-нан астам яһуди діни рәсімдеріне арналған көркем заттары сақталған.
Congregation Emanu El of New York is the first Reform Jewish congregation in New York City. It has served as a flagship congregation in the Reform branch of Judaism since its founding in 1845. The congregation uses Temple Emanu El of New York, one of the largest synagogues in the world. The congregation currently comprises about 2,000 families and has been led by Senior Rabbi Joshua M. Davidson since July 2013. The congregation is located at 1 East 65th Street on the Upper East Side of Manhattan. The Temple houses the Bernard Museum of Judaica, the congregation's collection of more than 1,000 Jewish ceremonial art objects.
1845-1926 жылдар
Қауымды негізінен неміс еврейлері құрайтын 33 адам 1845 жылғы сәуір айында Манхэттеннің Төменгі Шығыс жағындағы Гранд және Клинтон көшелерінің жанындағы жалға алынған залға жиналды. Алғашқы қызметтер жоғары дәстүрлі болды. (Осылай аталып кеткен) ғибадатхана қауымның өсіп, байыуына байланысты бірнеше рет көшті. 1847 жылғы қазан айында қауым 56-шы Кристи көшесіндегі бұрынғы методист шіркеуіне көшті. Қауым сәулетші Леопольд Эйдлицке шіркеуді синагогаға айналдыру жоспарын жасауды тапсырды. Ғибадатханаға (Temple Emanu El) православтық діни тәжірибеден радикалды түрде бас тартулар енгізілді, бұл Америкадағы "классикалық" реформалық иудаизм принциптерін жариялаған үрдістерді қалыптастырды. 1848 жылы қауым мүшелері дұға кітаптарындағы дәстүрлі еврей тіліндегі литургиялық тілді неміс тіліне ауыстырды. Бұрын синагогаларда тыйым салынған аспаптық музыка алғаш рет 1849 жылы қызмет кезінде орындалды, ол кезде орган орнатылды. 1853 жылы қауым мүшелерін алиотқа шақыру дәстүрі жойылды (бірақ бар мицва рәсімдері үшін сақталды), соның салдарынан Тораны оқу құқығы тек төрағалық ететін раввинге берілді. 1869 жылы Кристи көшесіндегі ғимарат Бет-Исраил Бикур-Холим қауымының мекеніне айналды. 1854 жылы Temple Emanu El 12-ші көшеге көшкен кезде тағы өзгерістер енгізілді. Ең көп дау тудырған өзгеріс – аралас отыру жүйесі болды, ол отбасыларға жыныстарды мечицаның екі жағына бөліп отырғызудың орнына бірге отыруға мүмкіндік берді. Қауым мүшелері ұзақ пікір таласқаннан кейін, Рош-Хашана мейрамын әдеттегі екі күннің орнына бір күн ғана тойлауға келісті. 1857 жылы негізін қалаушы раввин Лео Мерцбахер қайтыс болғаннан кейін, қауымның көп бөлігін неміс тілінде сөйлейтіндер құрады және оның орнына тағы бір неміс яхудиі Сэмюэл Адлерді тағайындады. 1868 жылы Emanu El алғаш рет жаңа ғимарат салды, ол Леопольд Эйдлиц пен Генри Фернбахтың қатысуымен салынған мавр жаңғыру стиліндегі құрылыс болды, олар үшін шамамен 650 000 доллар жиналды. 1873 жылы қауым алғашқы ағылшын тілінде сөйлейтін раввин Густав Готтейлді Манчестерден (Англия) шақырды. 1888 жылы Джозеф Сильверман Temple-де қызмет еткен тұңғыш американдық раввин болды. Ол Еврей одағы колледжінің екінші түлегі еді. 1870-ші және 1880-ші жылдар дәстүрлі ритуалдардан одан әрі бас тартуға куә болды. Енді ер адамдар дұға оқығанда бас киім (киппа) кимейтін болды. Бар-мицва рәсімдері енді өткізілмеді. 1895 жылы "Одақ дұға кітабы" қабылданды. Этиқалық мәдениет қозғалысының негізін қалаушы Феликс Адлер, әкесі Сэмюэл Л. Адлер Temple Emanu El-дің раввині болып тағайындалғанда бала кезінде Нью-Йоркке келді, бұл оны реформалық иудаизмдегі ең ықпалды тұлғалардың біріне айналдырды. 1924 жылы Лазар Саминский ғибадатхананың музыкалық директоры болды және оны яһуди музыкасының орталығына айналдырды. Ол сондай-ақ ғибадатхана қызметтері үшін музыка жазды және тапсырыс берді.
The congregation was founded by 33 mainly German Jews who assembled for services in April 1845 in a rented hall near Grand and Clinton Streets in Manhattan's Lower East Side. The first services they held were highly traditional. The Temple (as it became known) moved several times as the congregation grew larger and wealthier. In October 1847, the congregation moved to a former Methodist church at 56 Chrystie Street. The congregation commissioned architect Leopold Eidlitz to draw up plans for renovation of the church into a synagogue. Radical departures from Orthodox religious practice were soon introduced to Temple Emanu El, setting precedents which proclaimed the principles of "classical" Reform Judaism in America. In 1848, the German vernacular spoken by the congregants replaced the traditional liturgical language of Hebrew in prayer books. Instrumental music, formerly banished from synagogues, was first played during services in 1849, when an organ was installed. In 1853, the tradition of calling congregants for aliyot was abolished (but retained for bar mitzvah ceremonies), leaving the reading of the Torah exclusively to the presiding rabbi. By 1869 the Chrystie Street building became the home of Congregation Beth Israel Bikur Cholim. Further changes were made in 1854 when Temple Emanu El moved to 12th Street. Most controversially, mixed seating was adopted, allowing families to sit together, instead of segregating the sexes on opposite sides of a mechitza. After much heated debate, the congregation also resolved to observe Rosh Hashanah for only one day rather than the customary two. In 1857, after the death of Founding Rabbi Leo Merzbacher, German speakers still formed a majority of the congregation and appointed another German Jew, Samuel Adler, to be his successor. In 1868, Emanu El erected a new building for the first time, a Moorish Revival structure by Leopold Eidlitz, assisted by Henry Fernbach at 43rd Street and 5th Avenue after raising about $650,000. The congregation hired its first English speaking rabbi, Gustav Gottheil, in 1873, from Manchester, England. In 1888, Joseph Silverman became the first American born rabbi to officiate at the Temple. He was a member of the second class to graduate from Hebrew Union College. The 1870s and 1880s witnessed further departures from traditional ritual. Men could now pray without wearing kippot to cover their heads. Bar mitzvah ceremonies were no longer held. The Union Prayer Book was adopted in 1895. Felix Adler, the founder of the Ethical Culture movement, came to New York as a child when his father, Samuel L. Adler, took over as the rabbi of Temple Emanu El, an appointment that placed him among the most influential figures in Reform Judaism. In 1924, Lazare Saminsky became music director of the Temple, and made it a center of Jewish music. He also composed and commissioned music for the Temple services.
1926 жылдан қазіргі уақытқа дейін
1926 жылдың қаңтар айында 1868 жылғы синагога 6 500 000 долларға құрылысшы Бенджамин Винтер ағаға сатылды, ол оны 1926 жылдың желтоқсанында Джозеф Дёрстке 7 000 000 долларға сатты. 1927 жылы Дёрст коммерциялық даму үшін ғимаратты бұзды. 1927 жылдың 11 сәуірінде Эмануэль Нью-Йорк қаласындағы Бет-Эль синагогасымен бірікті; олар қазіргі Эмануэльдің тең құрылтайшылары болып саналады. Жаңа синагога 1928-1930 жылдары салынды. 1930 жылдары Эмануэльге Шығыс Еуропадан кедейлікте келген, өздерімен бірге идиш тілін және берілген православиелік діни дәстүрлерін әкелген көптеген еврейлер қоныстанды. Керісінше, Эмануэльге жайлы жағдайдағы, неміс тілінде сөйлейтін еврейлер басымдық құрды, олардың еврейлікке қатысты либералды көзқарастары Батыс Еуропада қалыптасты, онда азаматтық бостандық еврейлерді көптеген этно-діни әдет-ғұрыптарынан бас тартып, көршілерінің өмір салтын қабылдауға итермеледі. Шығыс Еуропадан келген иммигранттардың ұрпақтары үшін Эмануэль синагогасына қосылу көбінесе олардың әлеуметтік жағдайының жақсаруын және американдық қоғамға сіңісудегі табысын білдірді. Дегенмен, осы жаңа қауымның қабылдануы дәстүрлі рәсімдерге қатысты «классикалық» реформаның «қарсыласушы» көзқарасын баяулатуға немесе тоқтатуға, тіпті шектеулі түрде қайтаруға көмектесті. 1934 жылдан 1947 жылға дейін доктор Сэмюэл Х. Голденсон (1878–1962) Эмануэль синагогасының аға раввині болды. Ол 1933-1935 жылдары Америка раввиндерінің Орталық конференциясының президенті болды. 1973 жылы Дэвид М. Познер раввиндік құрамға қосылды. Қоғамдық өмірге белсенді қатысқанымен танымал болған ол зейнеткерлікке шыққаннан кейін қауымның аға раввині қызметін атқарды.
In January 1926, the 1868 synagogue was sold for $6,500,000 to the developer Benjamin Winter Sr., who sold it to Joseph Durst in December 1926 for $7,000,000. In 1927, Durst demolished the building to make room for commercial development. Emanu El merged with New York's Temple Beth El on April 11, 1927; they are considered co equal parents of the current Emanu El. The new synagogue was built in 1928 to 1930. By the 1930s, Emanu El began to absorb large numbers of Jews whose families had arrived in poverty from Eastern Europe and brought with them their Yiddish language and devoutly Orthodox religious heritage. In contrast, Emanu El was dominated by affluent German speaking Jews whose liberal approaches to Judaism originated in Western Europe, where civic emancipation had enticed Jews to discard many of their ethnoreligious customs and embrace the lifestyles of their neighbors. For the descendants of Eastern European immigrants, joining Temple Emanu El often signified their upward mobility and progress in assimilating into American society. However, the intake of these new congregants also helped to slow or halt, if not force a limited retreat from, the 'rejectionist' attitude which "classical" Reform had espoused towards traditional ritual. From 1934 to 1947, Dr. Samuel H. Goldenson (1878–1962) was the senior rabbi of Temple Emanu El. He was president of the Central Conference of American Rabbis from 1933 to 1935. In 1973, David M. Posner joined the rabbinical staff. Known for his active involvement in the community, he served as the congregation's Senior Emeritus rabbi after his retirement.