Жан-Жак Гольдман: Француз әншісі мен продюсерінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Француз музыканты және жазба продюсері (1951 жылы туған)

Жан Жак Голдман (ʒɑ̃.ʒak ɡɔldman; 1951 жылдың 11 қазанында туған) – француз зейнеткер әнші-күйші және жазба продюсері, оның шығармалары француз тілінде сөйлейтін әлемде өте танымал. 2017 жылы Джонни Холлидей қайтыс болғаннан бері ол ең көп табыс әкелген француз поп-рок орындаушысы болып табылады. Парижде 1975 жылдан бері музыкалық аренада белсенді болып келе жатқан ол 1980 жылдары жеке карьерасында үлкен жетістіктерге жетті, ал 1990 жылдары Fredericks Goldman Jones триосының құрамында тағы да бірқатар хиттерді жариялады. 1986 жылы Les Enfoirés қайырымдылық ұжымын құруға қатысқан (2016 жылға дейін оның құрамында болды), Голдман көптеген әртістер үшін табысты альбомдар мен әндер жазды, оның ішінде Селин Дионға арналған D'eux альбомы, ол бүгінгі күнге дейін француз тіліндегі ең табысты жазба болып табылады. Ол ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде 1997 жылы Селин Дионның Falling into You альбомындағы үш тректің тең авторы ретінде «Жылдың үздік альбомы» номинациясы бойынша Грэмми сыйлығын жеңіп алып, ең танымал болды. 2000 жылдардың басында музыкалық аренадан өз еркімен зейнеткерлікке шыққанға қарамастан, ол Францияда жоғары бағаланып, ықпалды болып қала береді.

Өмірбаян

Жан Жак Голдман Париж қаласында поляк иммигранты, еврей әкесі Альтер Може Голдманның (Люблинде туған) және неміс еврей анасы Рут Амбруннның (Мюнхенде туған) төрт баласының үшіншісі болып дүниеге келді. Бала кезінде ол музыкалық білімін скрипкадан бастап, кейін фортепианоға ауысты. 1968 жылы классикалық музыканы "American Rock & Roll" және фольклорлық музыкамен алмастырып, The Beatles, Jimi Hendrix немесе Aretha Franklin тыңдады, гитараға баса назар аударды. Сонымен қатар, ол Лилльдегі École des hautes études commerciales du Nord, EDHEC деп белгілі бизнес мектебін бітірді. 1972 жылы ол алғашқы әйелі Кэтринмен танысты, олардың үш баласы болды. Голдман француз музыкалық аренаға Taï Phong ("үлкен жел", "тайфун" вьетнам тілінде) деп аталатын прогрессивті рок тобының құрамында енді, олар 1975 жылы алғашқы альбомын шығарды. Олардың бірінші хиті "Sister Jane" болды. Ағылшын тілінде үш альбом шығарғаннан кейін (онда ол гитарамен қатар скрипкада да ойнап, ән шырқады), Голдман француз тілінде ән жазуға бекінді, бұл оны топтан кетуге итерді. Марк Лумброзо оның әлеуетін байқап, Epic Records компаниясымен бес альбомдық келісімшартқа қол қойды. Сол жылы ол өзінің алғашқы альбомын шығарды, оны "Démodé" ("эскі", "трендтен тыс") деп атағысы келді, бірақ лейбл бас тартқандықтан ол атаусыз қалды (бірақ қазір "Démodé" оның ресми емес атауы болып саналады). "Il suffira d'un signe" оның алғашқы маңызды табысы болды. 1982 жылы ол тағы бір атаусыз альбом шығарды, оның жоспарланған атауы Minoritaire болды, бірақ ол коммерциялық емес деп танылғандықтан бас тартты (және де ол оның ресми емес атауына айналды). Ол бірнеше хиттерді қамтыды: "Quand la musique est bonne", "Comme toi" (концентрациялық лагерде қайтыс болған жас еврей қыздың суретінен шабыттанған, бірақ жүректі тербетін өлеңдер бұл нақты тарихи контексті нақты айтпайды), "Au bout de mes rêves", және 900 000 дана сатылып, үлкен жетістікке жеткен альбом болды. 1984 жылы ол үшінші альбомын шығарды, ол ресми атауы бар алғашқы альбомы болды, Positif (оның алғашқы екі альбомының "теріс" атауларын қабылдаудан ирониялық бас тарту ретінде таңдалды), онда "Encore un matin" және "Envole moi" сияқты жаңа хиттер болды, және шамамен 1 000 000 дана сатылды. Оның төртінші альбомы Non homologué ("мақұлданбаған", ол өзін-өзі сынайтын атаулар таңдау дәстүрін жалғастырды) "Je marche seul", "Je te donne" (Майкл Джонспен екі тілді рок дуэті, Джонс ағылшын тіліндегі, ал Голдман француз тіліндегі әндерді орындады) және "Pas toi" әндерін қамтыды. 1987 жылы ол Entre gris clair et gris foncé ("Ашық сұр және қара сұр" аралығында) атты қос альбом шығарды, ол хиттер тізбегін бастады: "Elle a fait un bébé toute seule", "Puisque tu pars", "Là bas" (Сиримамен дуэт), "Il changeait la vie", және 2 миллионнан астам данасы сатылып, үлкен жетістікке жетті. Дегенмен, көптеген сыншылар оның жоғары дауысын, стилін және мінез-құлқын (әдепті және зиянсыз деп сипатталған) және жасөспірім қыздарға арналған жұмсақ әндерін сынады. 1985 жылдың соңында ол екі ірі газетте (Libération және France Soir) толық бетке жарнама беріп, өзінің ең қатал сын-пикирлерінен үзінділерді жариялады, соңында жанкүйерлеріне ирониялық хабар жіберді, өзін-өзі таныстырудағы ерекшелігін көрсетті: "Келгендеріңізге рахмет" ("Merci d'être venus quand même"). 1990 жылдан 1995 жылға дейін ол Фредерикс / Голдман / Джонс триосымен бірге өнер көрсетті, құрамында Кароль Фредерикс (1970-ші жылдары Францияға қоныс аударған американдық әнші және хоршы, Тадж Махалдың әпкесі) және Майкл Джонс (Голдман Тай Фонгтан таныс болған, анасының туған Франциясына қоныс аударған уэльстік гитарист және әнші) болды. Олар 1990 жылы Fredericks / Goldman / Jones және 1993 жылы Rouge атты екі студиялық альбом жазды (Берлин қабырғасының құлауы мен КСРО-ның аяқталуынан шабыттанды, атау әнінде Қызыл Армия хоры орындалды), бір концерттік альбом, Du New Morning au Zénith, және "Nuit", "À nos actes manqués", "Né en 17 à Leidenstadt" (соғыс және оның адамдардың өміріне қалай әсер ететіні туралы тағы бір ән), "Juste après" (Конгодағы Médecins Sans Frontières жұмысы туралы теледидарлық деректі фильмдегі көріністен шабыттанды) және "Tu manques" сияқты бірнеше сәтті синглдар шығарды. Кейіннен осы әндердің бірнешеуі ағылшын тілінде қайта жазылды, бірақ Англияда немесе АҚШ-та үлкен жетістікке жете алмады. 1997 жылдан 2003 жылға дейін ол жеке әнші ретінде қайта оралды, екі альбом шығарды, En passant (1997) және Chansons pour les pieds (2001), сондай-ақ екі концерттік альбомын, Tournée 98 En passant және Un tour ensemble, "On ira", "Quand tu danses", "Sache que je", "Bonne idée", "Tournent les violons", "Ensemble", "Les choses", "Et l'on n'y peut rien" сияқты жаңа хиттермен бірге шығарды. 2004 жылы соңғы концертінен кейін ол кенеттен өнер көрсетуді және жаздыруды тоқтатты, отбасымен көбірек уақыт өткізгісі келетінін айтты (ол 2001 жылы математиканы оқып жүрген және кейініреқ таза математикадан докторлық диссертациясын қорғаған жас әйелге үйленді). 2011 жылы жаңа альбом немесе гастроль туралы қауесеттерді жою үшін ол жаңа альбом немесе гастроль жоспарының жоқтығын мәлімдеген қысқа мәтін жариялады және қазірге дейін жасырын күйде, көбінесе медиадан тыс қалып отыр. Мансабы бойында Голдман басқа әншілер үшін жиі әндер жазды (кейде псевдонимдерді пайдаланды), ең танымалдары - Johnny Hallyday (1985 жылы Gang альбомының барлығы, оның ең сәтті туындыларының бірі) және Céline Dion. Ол оның екі толық альбомын жазды және өндірді: D'eux (1995) (АҚШ-та The French Album деп шығарылды), ол бүкіл әлем бойынша 10 миллион дана сатылып, тарихындағы ең көп сатылған француз альбомы болып табылады, және S'il suffisait d'aimer (1998). Ол сонымен қатар Gildas Arzel, Jacques Veneruso және Erick Benzi-мен бірге 1 fille & 4 types альбомында онымен жұмыс істеді. Céline-нің Falling into You альбомынан "If That's What It Takes", "I Don't Know" және "Fly" әндері Голдман Céline үшін жазған әндердің ағылшын тіліндегі нұсқалары болып табылады. Сонымен қатар, оның Falling into You альбомынан "Let's Talk About Love" әні Голдманның 1987 жылғы жеке әні "Puisque tu pars" әнінің ағылшын тіліндегі нұсқасы болып табылады. Ол сонымен қатар Patricia Kaas, Garou, Marc Lavoine, Gérald De Palmas, Patrick Fiori, Khaled ("Aïcha"), Lorie және Florent Pagny-мен, сондай-ақ джазмен Chet Baker, Supertramp саксофонисі John Helliwell, Joe Cocker ("On my way home" альбомынан No Ordinary World "Là bas" әнінің нұсқасы) және Соул патшасы Ray Charles және Солтүстік Америкалық ән жазушы Diane Warren-мен де жұмыс істеді. 19 қараша 2012 жылы Голдманға арналған құрмет альбомы Génération Goldman MyMajorCompany France және M6 Music лейблдарында жарық көрді, онда көптеген әртістер Голдманның әндерін орындады. 2013 жылы екінші том жарық көрді. 2023 жылдың желтоқсанында Голдманның Pense à nous әні виолоншист Gautier Capuçon-ның Destination Paris альбомында Orchester à l’Ecole Association және Radio France-ның Bondy хорының балалар хорларымен орындалды.

Born in Paris to an immigrant Polish Jewish father, Alter Mojze Goldman (born in Lublin) and a German Jewish mother, Ruth Ambrunn (born in Munich), Jean Jacques Goldman was the third of four children. As a child, he began his music studies on the violin, then the piano. In 1968, he abandoned his classical music studies for "American Rock & Roll" as well as folk music, listening to The Beatles, Jimi Hendrix or Aretha Franklin, and emphasizing the guitar. He also earned a business degree from the École des hautes études commerciales du Nord, commonly known as EDHEC, in Lille. In 1972, he met Catherine, his first wife, with whom he had three children. He first entered the French music scene as a member of a progressive rock group named Taï Phong ("great wind", "typhoon" in Vietnamese), which released its first album in 1975. Their first song to be a moderate hit was "Sister Jane". After three albums in English (on which he sang and played guitar as well as violin), Goldman was determined to write and sing in French, which led him to leave the band. Marc Lumbroso saw his potential and managed to sign him a five album contract with Epic Records. That same year he released his first album, which he wanted to call Démodé ("old fashioned", "out of trend"), but the label refused so it was left untitled (although "Démodé" is now its unofficial title). "Il suffira d'un signe" was his first significant success. In 1982, he released a second album with no title – this time the intended title was Minoritaire, which was also refused as it was deemed un commercial (and has likewise become its unofficial title). It featured several hits: "Quand la musique est bonne", "Comme toi" (inspired by a picture of a young Jewish girl who died in a concentration camp although the heartfelt lyrics never explicitly mention this specific historical context), "Au bout de mes rêves", and was his breakthrough album, with about 900.000 units sold. His third album in 1984, the first with an official title, Positif (chosen as an ironic response to the refusal of the intended "negative" titles of his first two), contained new hits such as "Encore un matin" and "Envole moi", and performed even better with about 1.000.000 units sold. His fourth album, Non homologué ("not approved", which continued his trend of ironically self depreciative titles) garnered the hit songs "Je marche seul", 'Je te donne" (a bilingual rock duet with Michael Jones with Jones singing the English verses and Goldman the French ones) and "Pas toi". He recorded a double album in 1987, Entre gris clair et gris foncé ("Between light grey and dark grey"), which launched a string of hits — "Elle a fait un bébé toute seule", "Puisque tu pars", "Là bas" (a duet with Sirima), "Il changeait la vie" — and was a major success, with more than 2 million units sold. Yet most critics were harsh, deriding his high pitched voice, his style and demeanour (described as tame and innocuous) and his soft songs presumably marketed for teenage girls. In reaction, at the end of 1985, he purchased a full page in two major newspapers (Libération and France Soir), displaying excerpts from his harshest reviews, with an ironic message to his fans at the end, again demonstrating his taste for unassuming self promotion: "Thanks for coming anyway " ("Merci d'être venus quand même "). From 1990 to 1995, he went on to perform in a trio called Fredericks / Goldman / Jones with Carole Fredericks (an American singer and chorist who had settled in France in the 1970s, the sister of Taj Mahal) and Michael Jones (a Welsh guitarist and singer who had settled in his mother's native France, whom Goldman knew from Taï Phong—actually he joined the band when Goldman decided to stop touring—and with whom he had a hit in 1985 with "Je te donne"). Together they recorded two studio albums, Fredericks / Goldman / Jones in 1990 and Rouge in 1993 (inspired by the fall of the Berlin Wall and the end of the USSR—the title song features the Red Army Choir), one live album, Du New Morning au Zénith, and released several successful singles, such as "Nuit", "À nos actes manqués", "Né en 17 à Leidenstadt" (another song about war and how it affects people's lives), "Juste après" (inspired by a scene in a TV documentary about the work of Médecins Sans Frontières in Congo showing a missionary sister's harrowing struggle to reanimate a newborn) and "Tu manques". Several of these songs were later re recorded in English, but did not find much success in England or the United States. From 1997 to 2003 he returned to performing as a solo act, releasing two albums, En passant in 1997 and Chansons pour les pieds in 2001, as well as two live albums, Tournée 98 En passant and Un tour ensemble, with new hit songs like "On ira", "Quand tu danses", "Sache que je", "Bonne idée", "Tournent les violons", "Ensemble", "Les choses", "Et l'on n'y peut rien". After a last concert in 2004, he suddenly stopped performing and recording, saying he wanted to spend more time with his family (he had remarried in 2001, to a young fan who was then studying mathematics and later got a PhD in pure mathematics). In 2011, to shut down rumors about a possible comeback, he published a short text denying any plan of a new album or tour in the foreseeable future, and remains elusive, largely absent from the media. Throughout his career, Goldman has frequently composed for other singers (sometimes using pseudonyms), most notably Johnny Hallyday (the whole Gang album in 1985, among his most successful) and Céline Dion. He wrote and produced two whole albums for her: D'eux in 1995 (released in the US as The French Album), which is still the best selling French album in history with 10 million copies sold worldwide, and S'il suffisait d'aimer in 1998. He also worked with her on the album 1 fille & 4 types along with Gildas Arzel, Jacques Veneruso and Erick Benzi. The songs "If That's What It Takes", "I Don't Know" and "Fly" from her album Falling into You are English adaptations of songs Goldman wrote for Céline. Also, her song "Let's Talk About Love" from the album of the same name is an English adaptation of Goldman's 1987 solo song "Puisque tu pars". He has also collaborated with Patricia Kaas, Garou, Marc Lavoine, Gérald De Palmas, Patrick Fiori, Khaled ("Aïcha"), Lorie and Florent Pagny, as well as jazzman Chet Baker, Supertramp's saxophonist John Helliwell, Joe Cocker ("On my way home" from the album No Ordinary World is an adaptation from "Là bas"), "king of soul" Ray Charles and North American songwriter Diane Warren. On 19 November 2012, Génération Goldman, a tribute album to Goldman, was released on the MyMajorCompany France and M6 Music labels, with a number of artists interpreting Goldman's songs. A second volume followed in 2013. In December 2023, Goldman's song Pense à nous was premiered on the album Destination Paris of cellist Gautier Capuçon as sung by children's choirs of the Orchester à l’Ecole Association and the Maîtrise de Radio France de Paris and Bondy.

Жеке өмір

1975 жылдан 1997 жылға дейін Голдман психолог Кэтрин Морлетке үйленген. 2001 жылы математик Натали Тху Хонг Лагиерге тұрмысқа шықты. Ол алты баланың әкесі: Каролина (1975 ж. т.), Микаэль (1979 ж. т.) және Нина (1985 ж. т.) Морлеттен, ал Майя (2004 ж. т.), Кими (2005 ж. т.) және Роза (2007 ж. т.) Тху Хонг Лагиерден. Оның ұлы Михаэль Голдман My Major Company France компаниясының негізін қалаушылардың бірі, жанкүйерлер қаржыландыратын ірі музыка лейблі. Оның кіші інісі Роберт Голдман да ән жазушы (көбінесе J. Kapler деп танылады). Оның жартылай ағасы Пьер Голдман, солшыл зиялы және сотталған (бірақ кейін ақталған) қарақшы, 1979 жылы Парижде түсініксіз жағдайда қаза тапты.

Қайырымдылық

Голдман 1986 жылдан 2016 жылға дейін Les Enfoirés қайырымдылық ансамблінің жетекшісі болды.