Конфедерациялық «Ричмонд» броненосеці

Кіріспе

Конфедеративтік мемлекеттер теңіз күштерінің "Темір кемесі"

CSS Richmond – Америка Азамат соғысы кезінде Конфедеративтік мемлекеттер теңіз күштері үшін салынған алты казематтық темір кеме класының бас кемесі. 1862 жылы құрылысы аяқталған кеме Жеймс өзені эскадрильясына бекітілді, онда ол көбінесе Вирджиния штатындағы Ричмонд маңындағы Конфедерация күштеріне көмек көрсетті. 1865 жылдың сәуір айында одақтың күштеріне түсіп қалмау үшін кеме өртеліп жойылды.

Негізгі мәліметтер мен сипаттама

Кеме бас әскери конструктор Джон Л. Портердің жобасына сәйкес салынды, ол бұрынғы CSS Вирджиния темір кемесіндегі жұмысына негізделген. Кеме дәстүрлі иілген қаңқасын сақтап, бірақ казематтың ұштарын жалпақ қылды. Конфедерация кемелерінің өлшемдері әртүрлі дереккөздерде сәл өзгеше келеді. Жоспар бойынша кеменің жалпы ұзындығы 174 фут (53 м), перпендикулярлар арасындағы ұзындығы 150 фут (46 м), ең үлкен ені 43 фут (13 м), қалыпты ені 32 фут (10 м) және қамыт тереңдігі шамамен 3,35 м болды. Кеменің суға батып тұру тереңдігі туралы пікір білдірушілердің арасында консенсус жоқ. Казематтың алдыңғы бөлігінде пилот кабинасы орнатылған. Ричмонд класындағы бронекемелердің қозғалтқыш жүйелері әр кеме үшін әртүрлі болды, көбінесе жергілікті жерден алу мүмкіндігіне байланысты. Richmonds бір цилиндрлі, 80 ат күші бар тікелей бу машинасы 1859 жылы "Арктика" бригі жарық кемесіне айналдырылғанда Госпорт әскери-теңіз портында сақталған. Конфедерация әскері флот портын басып алғанда тартып алынған бұл қозғалтқыш, үш қабыршақты, 9 фут (3 м) винтті итеру үшін Тридегар темір зауыты немесе Ричмондтағы Шоккоу құю зауытында жасалған екі көлденең оттық қазандықтан алынған буды пайдаланды. Қазандықтардың биіктігі 3 м, ұзындығы 3 м, ені 2 м болды. Ричмондтың жылдамдығы және экипажы 150 адамнан тұрды. Ричмонд төрт Брук мылтығымен қаруланған, олардың бірі екі жолақты (оқтау тесігі күшейтілген), ал қалғандары бір жолақты болды. Екі мылтық алдыңғы және артқы жақтағы айналмалы тұғырларда орналастырылған, ал қалғандары екі жақта орналастырылды. Кемеде сондай-ақ басында шұңқыр торпедасы болды. Басқа дереккөздер де төрт қарудың бар екендігін растайды, бірақ олардың құрамында алдыңғы жақта 7 дюймдік Брук мылтығы, екі жақта екі Брук мылтығы және артқы жақта тұмсықтан зарядталатын тегіс ұңғылы мылтық болғанын айтады. Ал ресми тарихшы Пол Марчелло кемеде төрт мылтық және екі тегіс оқ-дәрілік зеңбірек болғанын мәлімдейді. Ричмонд 1862 жылдың наурызында Госпорт әскери-теңіз портында құрастырыла бастады, 6 мамырда суға түсірілді және сол түні Федералдық күштерден және Джеймс өзенінің төменгі ағысындағы қауіптен қашу үшін осы аттас қалаға сүйреліп әкелінді. Оңтүстікте оны кейде Вирджиния II, Вирджиния No. 2 немесе Жаңа Вирджиния деп атады, ал Одақ жазушылары оны Мерримак No. 2, Жаңа Мерримак немесе Жаңа Мерримак деп атады, тіпті нақты CSS Вирджиния II құрылысы басталғанға дейін бірнеше ай бұрын. Осылайша, темір кеме 1862 жылдың шілдесінде Вирджиния штатының Ричмонд қаласында аяқталды және командир Роберт Б. Пеграм басқаруына берілді, ол Джеймс өзені эскадрильясының құрамына кірді. 1863 және 1864 жылдың басында Джеймс майданы тыныш болды, бірақ 1864 жылдың мамырынан бастап оқиғалар тікелей кезегімен орын алды. Конфедерация флоты капитан Френч Форресттің Джеймс өзені эскадрильясында үш жаңа бронекемеге ие болды, ал ұсақ шайқастар жиі болды. 1864 жылы Ричмонд, лейтенант Уильям Харвар Паркердің басқаруымен, 13 тамызда Голландиялық Gap, 29 қыркүйекте Форт-Харрисон және 22 қазанда Чаффин Блафф шайқастарына қатысты. 1865 жылдың 23-24 қаңтарында ол Вирджиния II кемесімен бірге Трент ағысындағы кедергілерге тіреліп, ауыр оққа түсті — бұл оқтардың казематтан зиянсыз секіріп кетуіне себеп болды. Бірақ Ричмондтың бронесіз тендері, CSS Scorpion, Ричмондқа жақын тұрғанда, CSS Drewrys журналының жарылысынан қатты зақымдалды. Темір кемелер Шаффин Блаффтағы Конфедерацияның батареяларына шегінуге мәжбүр болды. Бірақ бірнеше аптадан кейін, Ричмондты контр-адмирал Рафаэль Семмес, эскадрон командирінің бұйрығымен, 3 сәуірде Конфедерация астанасы эвакуацияланғанға дейін тұтқындаудан сақтау үшін жоюға тура келді.

The ship was built to a design by the Chief Naval Constructor, John L. Porter, based on his earlier work on the ironclad CSS Virginia, retaining the traditional curving ship type hull, but with flat ends to the casemate. As usual for Confederate ships, dimensions vary slightly between sources. The plan showed an overall length of 174 feet (53 m) and a length between perpendiculars of 150 feet (46 m) with a maximum beam of 43 feet (13 m), a moulded beam of 32 feet (10 m) and a depth of hold of about 3.35 m. The consensus figure for the ship's draft is She was fitted with a pilothouse at the forward end of the casemate roof. The propulsion systems of the Richmond class ironclads were different for each of the ships, often depending on what could be sourced locally. Richmonds single cylinder, 80 horsepower direct acting steam engine had been stored in the Gosport Navy Yard when the brig Arctic was converted to a lightship in 1859. Seized when the Confederates captured the Navy Yard, the engine used steam provided by a pair of horizontal fire tube boilers built by either the Tredegar Iron Works or the Shockoe Foundry in Richmond to drive a three bladed, 9 feet (3 m) propeller. The boilers were 11 feet (3 m) tall, 10 feet (3 m) long, and 6 feet (2 m) wide. Richmond had a speed of and a crew of 150. Richmond was armed with four Brooke rifles, one of which was two banded (reinforced at the breech) and the others were single banded guns. Two of the guns were on pivot mounts at the bow and stern and the others were positioned on each broadside. The ship was also equipped with a spar torpedo at her bow. Other sources concur with the total of four guns, but state that they consisted of one 7 inch Brooke rifle in the bow, two Brooke rifles on the broadsides, and a muzzle loading smoothbore gun on a pivot mounting in the stern. while official historian Paul Marcello simply notes that the ship was equipped with four rifled guns and two smoothbore shell guns. Richmond was begun at Gosport Navy Yard in March 1862, launched on May 6 and towed up to her namesake that very night to escape Federal forces threatening the yard and the lower James River. She was sometimes referred to as Virginia II, Virginia No. 2 or Young Virginia in the South and as Merrimack No. 2, New Merrimack or Young Merrimack by Union writers, months before the actual CSS Virginia II was ever laid down. The ironclad was thus finished at Richmond, Virginia, in July 1862 and placed in commission by Commander Robert B. Pegram, as part of the James River Squadron. During 1863 and early 1864 the James front was quiet, but from May 1864 momentous events followed in quick succession. The Confederate Navy had three new ironclads in Captain French Forrest's James River Squadron there, and minor actions were frequent. During 1864 Richmond, under Lieutenant William Harwar Parker, CSN, took part in engagements at Dutch Gap on August 13, Fort Harrison on September 29 – October 1, and Chaffin's Bluff on October 22. On January 23–24, 1865, she was under heavy fire while aground with Virginia II above the obstructions at Trent's Reach — at an angle that caused Federal projectiles to ricochet harmlessly off their casemates. But Richmonds unarmored tender, CSS Scorpion, being lashed alongside Richmond, was severely damaged by the explosion of CSS Drewrys magazine. The ironclads were forced to withdraw under the Confederate batteries at Chaffin's Bluff. A few weeks later, however, Richmond had to be destroyed to avoid capture by order of Rear Admiral Raphael Semmes, squadron commander, prior to the evacuation of the Confederate capital on April 3.