Теодор Рузвельт атындағы арал және ұлттық ескерткіш

Кіріспе

Теодор Рузвельт аралы – Вашингтондағы Потомак өзенінде орналасқан арал және ұлттық ескерткіш. Азамат соғысы кезінде ол АҚШ-тың афроамерикалық әскерлерінің оқу лагері ретінде пайдаланылды. Аралды федералдық үкіметке Теодор Рузвельт қоғамы 26-шы президент Теодор Рузвельттің құрметіне тапсырды. Оған дейін арал Ми-Лорд аралы, Барбадос аралы, Мейсон аралы, Аналостан аралы және Анакостин аралы деп аталып келген. Арал Ұлттық саябақтар қызметімен күтіледі, бұл жақын орналасқан Джордж Вашингтон ескерткіштік саябағының бөлігі болып табылады. Оңтүстік ұшынан шалқап жатқан Кішкентай арал бар; Джорджтаун және Джон Ф. Кеннеди аттындағы өнер орталығы Потомак өзенінің басты арнасының солтүстігінде және шығысында орналасқан.

Ерте тарих

Накочтанк индейлері, бұрын қазіргі Анакостия (Вашингтон, Д.С.) аймағында тұрған, 1668 жылы уақытша осы аралға көшіп келді, осылайша аралының алғашқы жазбадағы аты "Анакостин" деп тіркелді. 1682 жылы капитан Рэндольф Брандт (немесе Брунетт) бұл аралға патент алып, оны "Анакостин аралы" деп атады, ал 1698 немесе 1699 жылы қайтыс болғаннан кейін оны қызы Маргарет Хаммерслиге мұра етіп қалдырды.

Мейсон, Картер және Брэдли отбасылары

Арал 1724 жылы Джордж Мейсон III-ге тиесілі болды. Джордж Мейсон IV (толық емеске жасы) 1735 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін аралды мұра етті, ал Вирджиния жағалауынан Потомак арқылы Джорджтаунға ("Кіші өзен" және Рок Крик сағасы) 1748 жылы Оубридің жерінен Мейсон аралына паром көшірілді. Оның ұлы және орындаушысы Джон Мейсон ғасыр соңында аралды мұрагерлік етті. Ол сондай-ақ аралда жомарттықпен той жасады, оның ішінде 1798 жылы таққа отыруына дейін Людовик Филипп I-ді құрметтеу үшін, ал 1811 жылы ұлы Джон Мюррей Мейсонды Парижге оқуға кетер алдында тойлады. 1809 жылы Джон Мейсон өзінің паромдық қонуын Вашингтон-Александрия жолымен (Конгресс өткен жылы бекіткен және АҚШ 1-жолы болып, пароммен жол жүрісі үшін бәсекелесетін) байланыстыратын жолға патент алды. Джон Мейсон кіріс көздерін де әртараптандырды, 1843 жылы Акваэдукт көпірі салынғанға дейін Джорджтаун мен Вирджиния жағалауы арасында паром іске қосты (1923 жылы Кей көпірімен алмастырылды), сондай-ақ 1817 жылдан 1838 жылға дейін Потомак компаниясының соңғы президенті болды (1774 жылы Джордж Вашингтон басшылығымен және Потомак каналын тереңдету және негізгі сарқырамалардың айналасына шлюздер салу үшін құрылған). Джорджтаун саудагерлері жинаған федералды және жеке қаражатты пайдалана отырып, 1784 жылғы қыста су тасқынынан келген қиындықтар Потомак өзенінің басты арнасын аралдың батыс жағынан шығысқа қарай өзгертіп, жақын жердегі Джорджтаун портына қауіп төндірген лайдың көбеюінен кейін Вирджиния жағалауынан аралға дейінгі жол салынды. Александрия саудагерлері жол салуға қарсы болды және бұл олардың Вирджинияның 26 шаршы миль жерін қайтару туралы талаптарындағы кедергі болды. Бірінші ретроцессия әрекеті 1804 жылы болды, ал 1824 жылы тағы бір сәтсіз әрекет болды. Алайда 1831 жылы су тоқтауынан Мейсон отбасы аралдан көшіп кетті. (Мұрагерлікке қарсы болған Джон Мейсонның 25-ші көше, L көшесі және Пенсильвания даңғылының бұрышында Джорджтаунның резиденциясы болды, ол 1932 жылы Колумбия ауруханасының орны болды). 1842 жылы Джон Мейсон аралды Джон Картерге сатты. Картер 1851 жылы қайтыс болғаннан кейін арал Уильям А. Брэдлиге өтті. Одақ әскерлері аралды, Мейсонның бұрынғы сарайын және бұрынғы ретроцессиялық аймақтың қалған бөлігін 23-24 мамыр түнінде, Вирджиния сайлаушылары бөлінуді бекілегеннен кейін бірнеше сағаттан кейін басып алды. Үш федералды бөлімше Потомак арқылы өтетін үш маңызды жолды бақылады және елдің астанасының әскери қорғанысының бір бөлігі ретінде ауданды нығайтты. Мейсон аралы жақын арада Грин лагері деп аталған АҚШ армиясының оқу лагеріне айналды. Президент Линкольн афроамерикандықтарға АҚШ армиясына қосылуға рұқсат бергеннен кейін, 1-ші АҚШ түсті жаяу әскері әскерлерін даярлау үшін аралды пайдаланды. 1864-1865 жылдары лагерьде 1200-ге дейін бұрынғы құлдар тұрды, алдымен АҚШ армиясының, кейіннен Бостандық бюросының бақылауында болды. Жергілікті тұрғындар ескерткіш салынғанға дейін оны "Мейсон аралы" деп атады.

The island was acquired by George Mason III in 1724. George Mason IV (then underage) inherited the island in 1735 upon the death of his father, and a ferry from the Virginia shore across the Potomac to Georgetown (the "Little River" and mouth of Rock Creek) was moved from Awbrey's land to Mason's island in 1748. His son and executor John Mason, inherited the island as the century ended, He also entertained lavishly on the island, including a 1798 party to honor then uncrowned Louis Philippe I, and an 1811 fete for his son John Murray Mason before he left to study in Paris. In 1809 John Mason secured a charter for a turnpike to connect his ferry landing with the Washington Alexandria turnpike that Congress had chartered the previous year (and which would follow what became U. S. Route 1 and compete with his ferry for traffic). John Mason also diversified his income producing activities, operating a ferry between Georgetown and the Virginia shore until construction of the Aqueduct Bridge in 1843 (superseded by the Key Bridge in 1923), as well as from 1817 until 1838 serving as the last president of the Potowmack Company (founded in 1774 with George Washington as its first President and in order to deepen the Potomac's channel and build locks around the principal falls). Using federal funds and private funds raised by Georgetown merchants, a causeway from the Virginia shore to the island was constructed after debris from flooding in the winter of 1784 changed the Potomac River's main channel from the island's western side to the eastern side and increased silt which threatened the nearby Georgetown port. Alexandria merchants objected to the causeway and it proved a sticking point in their calls for retrocession of 26 square miles of land Virginia had given to establish the federal city as the century began. The first retrocession attempt was in 1804, and another major failed attempt occurred in 1824. However, by 1831, water stagnation caused the Mason family to move from the island. (Through his ownership, John Mason, who opposed retrocession, also had a Georgetown residence at the corner of 25th Street, L Street and Pennsylvania Avenue, which became the site of Columbia Hospital in 1932). In 1842, then elderly John Mason sold the island to John Carter. After Carter died in 1851, the island passed to William A. Bradley. Union forces occupied the island, Mason's former mansion, and the rest of the formerly retroceded area on the night of May 23–24, hours after Virginia voters ratified secession. Three federal units covered the three major trans Potomac routes, and soon fortified the county as part of the military defenses of the nation's capital. Mason's Island soon became a U. S. Army training camp called Camp Greene. Following President Lincoln's decision to allow African Americans to join the U. S. Army, the 1st United States Colored Infantry used the island to train its soldiers. From 1864 to 1865, the camp housed as many as 1,200 formerly enslaved people, first under the authority of the U. S. Army, and later, the Freedmen's Bureau. Locals continued to call it "Mason's Island" until the memorial was built.

Сынақ орны және газ жарығы компаниясы

1898 жылы Испанияға қарсы соғыс жарияланғаннан кейін арал, Колумбия университетінің химигі Чарльз Эдвард Мунроу басқарған динамит пен жовеиттің электрлік тұтандыруына қатысты бірқатар жеке тәжірибелер үшін сынақ алаңына айналды. Мунроның тәжірибелері, су жолдары мен жолдарды қазу үшін жарылғыш заттарды пайдалануды және жылдам бекініс үшін жерді дайындауды зерттеді. Бұл тәжірибелер құпия түрде жүргізілді және Колумбия округінің полиция департаментіне хабарланбады. Полисция испан тыңшыларының әрекеттері туралы азаматтардың хабарларын тергеп, аралда жарылғыш заттар мен детонаторлар көмілгенін тапты. 1935 жылы Азаматтық консервациялық корпус аралдың көп бөлігін тазартып, үйдің қалған қабырғаларын бұзды; бүгінде сарайдың іргетасының бір бөлігі ғана сақталған. 1960 жылы Конгресс бұл мақсатқа қаржы бөлді. Ұлттық саябақтар қызметі басқаратын барлық тарихи аумақтар сияқты, ұлттық мемориал Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілген; алғаш рет тізімге 1966 жылдың 15 қазанында қосылды. Мемориал 1967 жылдың 27 қазанында ашылды. Эрик Гуглер жобалаған мемориалға мүсінші Пол Маншиптің 5 метрлік мүсіні, Рузвельттің ең әйгілі цитаталары жазылған төрт үлкен тас монолиті және екі ірі фонтан кіреді.

География және табиғи тарих

Потомак өзені аралды қоршап тұр және теңіз деңгейінде орналасқан, ол Чесапик шығанағының бөлігі. Өзен суы тұщы, бірақ толқындармен құбылады. Потомак өзенін жергілікті пайдаланушылар "Кіші өзен" деп атайтын тар арна, аралды Вирджиния жағалауынан бөліп тұрады, ал Потомак өзенінің негізгі арнасы арал мен Джорджтаун арасында жатыр, ол Вашингтон, Колумбия округінің бір бөлігі. Айналасындағы көрікті жерлерге Потомак шатқалы, Кий бриджі, Джорджтаун, Росслин және Кеннеди орталығы кіреді. Вирджиния штатының шекарасы өзеннің оңтүстік жағалауымен өтеді, сондықтан аралға басты кіру Вирджиниядан болғанымен, аралдың өзі толығымен Колумбия округінде орналасқан. Аралдың таулы батыс (өзен ағысымен жоғары қарай) және орталық бөліктері Пьемонт платосының құрамына кіреді, ал оңтүстік-шығыс бөлігі Атлант жағалау жазығында жатыр. Джорджтаунға қарама-қарсы жатқан жерде Пьемонт пен жағалау жазығы арасындағы Атлант жағалауының құлау сызығын табиғи құбылыс ретінде көруге болады. Аралдың жағалау сызығы шамамен 4 шақырымды құрайды.

Бірнеше жаяу жолдары ескерткішке және аралдың әртүрлі табиғи орталарына, соның ішінде батпақты және сазды аймақтардағы жағажайға қол жеткізуге мүмкіндік береді. 2019 жылғы Tom Clancy's The Division 2 видео ойынында, жасалған эпидемиялық аурудың таралуынан кейін аралда карантин жасау әрекеті сәтсіз аяқталды. Аралда карантинге алынған азаматтар "Шеттегілер" деп аталатын радикалды топқа бірікті, ол ойынның басты қарсыластарының бірі болды.