Кіріспе
Блевбери – Солтүстік Уэссекс Даунс аймағындағы Беркшир Даунс тауларының етегінде орналасқан ауыл және азаматтық округ. Бұл ауыл Дидкоттан оңтүстікке қарай шамамен 6 шақырым, Оксфордтан оңтүстікке қарай 23 шақырым және Лондоннан батысқа қарай 80 шақырым қашықтықта жатыр. 1974 жылғы әкімшілік-территориялық өзгерістерге дейін Блевбери Беркширдің құрамында болған, содан кейін Оксфордширге қосылды. 2011 жылғы халық санауы бойынша округтің халқы 1581 адамды құрады. Таудың етегінде көптеген бұлақтар бар. Олардың кейбіреуі сулы пияз өсірілген, Сулы пияз егістіктері деп аталатын кішкентай көлді сумен толықтырады. Осы жерден және басқа да ағын сулар Милл-Брукке құйылып, ол суды Валлингфордтағы Темза өзеніне жеткізеді. A417 тас жолы бұлақтардың үстіндегі жардың астынан және ауылдың оңтүстігі арқылы өтеді. Блевбери тұрғындары көбінесе Блевбарийліктер деп аталады.
Тарихқа дейінгі дәуір
Парафияның оңтүстік бөлігі борлы құламалы дала және көптеген тарихи алдынан зерттелген орындарды қамтиды. Риджвей – бұл ежелгі жол, ол парафияның оңтүстігінен өтеді. 110 метр биіктіктегі Блевбуртон төбесінің жартысы осы қауымда орналасқан. Оның үстінде темір ғасырында салынған бекініс бар, ол б.з.д. 4-ғасырдан б.з.д. 1-ғасырға дейін пайдаланылған болуы мүмкін. Парафияның ең биік нүктесі – ауылдың оңтүстік-батысында орналасқан 520 фут (158 м) Чурн төбесі. Оның солтүстік-батыс жағында екі дөңгелек оба бар, олардың үлкені – Чурн Ноб. Оңтүстікке қарай, Комптон және Шығыс Илсли қауымдарының шекарасына жақын жерде тағы да дөңгелек обалар бар. Римдіктер билігі тұсында Лоубери төбесінде, Риджвейдің жанында ғибадатхана немесе храм салынды. VII ғасырға жататын аңглосаксондық жерлеу обасында семсер және аспалы тостаған (олар Оксфордшир мұражайына көшірілді) римдік ғибадатхананың немесе храмының жанынан табылған.
Елді мекендер
Қауым тарихи тұрғыдан үш иелікке бөлінген. Ұлы иелік 17 ғасырға дейін тәж иелігінде болды. Пребенд иелігі шіркеуге тиесілі болды. Ноттингем иелігін 1652 жыл шамасында ұзақ тарихы бар жергілікті Хамфри отбасы сатып алды. Олар оның бір бөлігін, соның ішінде иелік үйі Холл Барнды да, соңғы уақытқа дейін өздерінде сақтап келді.
Қауымдық шіркеу
Англия шіркеуінің Архангел Михаил шіркеуінің ең ерте бөліктері – 11 ғасырдың басындағы нормандық кеме және киелі орын. Кем дегенде екі нормандық терезе сақталған. Сент-Михаэль 1190 жылы нормандық кезеңнің соңында өзгертілді, сол кезде трансепттер мен қазіргі ғибадатхана крест тәрізді шіркеу құру үшін салынды. Түйіскен жерде орталық мұнара салынды, оның тек бағаналары мен күмбезі ғана сақталған. 13 ғасырда оңтүстік қанат қосылды, ол кемемен бес аркалы галереямен байланысты, оның батыс екі аркасы қалған үшеуінен биік. 14 ғасырда солтүстік қанат сегізбұрышты бағаналардан тұратын екі аркалы галереясымен және ғибадатхананың оңтүстігіндегі Әйелдер шіркеуі қосылды. Батыс мұнарасы да 15 ғасырда салынды. Орталық мұнараның бұзылуы осы кезде болған болуы мүмкін, шіркеу ішінде тек бағаналар мен күмбездер көрінеді. Сондай-ақ, 15 ғасырдан бастап хор орындары, ғибадатхана мен Әйелдер шіркеуі арасындағы қоршау, крещение тағы және бұрынғы хорға кіретін есік сақталған. Сент-Михаэльдің ішінде бірнеше ескерткіштік мыс тақталар бар, олардың көпшілігі кеш орта ғасырға жатады. Олардың бірі – 1496 жылы қайтыс болған дін қызметкері Джон Баламға арналған. 1500 жылға жуық жасалған үштік мыс тақтада рыцарь және оның екі әйелі бейнеленген. Тағы бір тақта 1545 жылы қайтыс болған сэр Джон Даунс, 1523 жылы қайтыс болған әйелі және олардың балаларының суретін көрсетеді. Тағы бір тақтада 1548 жылы қайтыс болған Джон Латтон бейнеленген. Ерекшелігі, 19 ғасырға жататын мыс тақта да бар: 1841 жылы 13 жасында қайтыс болған Джон Макдональдтың естелігіне арналған Иман бейнесі. 1875 жыл шамасында солтүстік кіреберіс қайта салынды және кеме қайта жабылды. Шіркеу I санаттағы ескерткіш болып табылады. Аты мен жылынан басқа, қоңырауда «Күнәсіз Лордтың аты мақтаулы болсын» деген жазу бар. 1663 жылы үшінші қоңырауды Редингтен Генри II Найт құйды. Оның ізбасары Сэмюэл Найт 1689 жылы төртінші қоңырауды, ал 1704 жылы бесінші қоңырауды құйды. 1752 жылы Уилтширдегі Олдборннан Эдвард Рид жетінші қоңырауды құйды. Чолсиде қысқа уақытқа қоңырау құю шеберханасын басқарған Джон Хант 1825 жылы тенор қоңырауын құйды. Бұл алты қоңыраудың толық жиынтығын құрауы мүмкін, бірақ Джон Тейлор & Co of Loughborough 1906 жылы қазіргі ең кіші және екінші қоңырауларды құйды. Сент-Михаэльде 1819 жылы Уайтчепел қоңырау құю шеберханасының Томас II Мерс құйған Санктус қоңырауы да бар.
Экономикалық және әлеуметтік тарих
634 жылы Римнен Орталық Англияны дінге көндіру үшін Киелі Биринус жіберілді. Дәстүр бойынша, ол Чурн-Нобтан жергілікті тайпаға уағыз айтқан. Ол тайпаны дінге көндірді және Темзадағы Дорчестерде Дорчестер аббаттығын құруға рұқсат алды. Қазір жыл сайын Чурн-Нобтан Дорчестерге мерекелік қажылық жасалады. Блевбери саксондық хатта «бұл құрметті ауыл» деп аталады. 1086 жылғы «Соңғы сот кітабында» осы туралы толыққанды ақпарат бар. Сол кезде халық саны шамамен 400 адамды құрады және төрт су диірмені болды. Қазір екі диірмен сақталған. 17 ғасырдағы Англия азамат соғысында Блевбери Оксфордтағы король Карл I мен парламенттік күштердің арасындағы бейтарап аймақта орналасқан. 1644 жылы екінші Ньюбери шайқасынан кейін роялист кавалериясы Холл Барнға келіп, түскі асты сұрады. Олар тойғаннан кейін кетіп қалды, содан кейін парламенттік әскерлер де келіп, сол үстелдерге тамақ берілді. Шығыс дала ашық егістікке арналған жер болды, ал төмендікке дейінгі жолдар малдың жиі өтуінен әк тасқа терең ойылып кеткен. Осы жолдардың бірі әлі де Сиыр жолы деп аталады. Ауылдың үстіндегі әк тас карьері әк тас өндіру үшін пайдаланылды, оның іздерін бүгінге дейін үйлер мен қабырғаларда көруге болады. Блевберидің жабылу заңы 1805 жылы қабылданды. Оның жабылу актісі сол кездегі приходтың толық мәліметтерін сақтайды. Жергілікті тарих қоғамында приходта тіркелген туған және қайтыс болғандардың тізілімі бар. Ауылды басқару құқығы бірнеше ірі шаруа отбасыларына тиесілі болды, олар бір-бірімен туысқандық байланыста болды. Олардың ішінде Хамфрилер, Робинсондар және Кордеройлар бар еді. Сонымен қатар, жергілікті саудагерлер де болды. 1882 жылы Дидкот, Ньюбери және Саутгемптон темір жолы ауылдың жанынан салынды. Ең жақын станция Аптон болды, ол 3 шақырым (5 км) қашықтықта орналасқан. Британ темір жолдары 1964 жылы бұл бағытты жапты. 19 ғасырдың соңында төмендіктердің ашық аудандары әр жазда әскери маневрлерге пайдаланылды, ал лагерьге жергілікті шаруалар азық-түлік жеткізді. Атыс полигоны да ашылды және 1970 жылдарға дейін үзіліспен пайдаланылды. 1950 жылдардан бері Блевбери аймақта немесе тіпті Лондонда жұмыс істейтін адамдар үшін тартымды орынға айналды. Ескі коттедждер жақсартылып, кеңейтілді және көптеген жаңа үйлер салынды. 1970 жылға дейін ауылда бірнеше жарыс тұрақтары болды; біреуі оңтүстікке қарай бір шақырым жерде әлі де жұмыс істейді, ал Блевберидің оңтүстігіндегі төмендіктердегі жарыс жылқыларының жолдары әлі де қолданылуда.
Дүниежүзілік ғимараттар
Блевбериде бірнеше тарихи ағаштан жасалған ғимараттар бар. Оңтүстік көшесінде Крук стиліндегі үй бар. Холл-Барн шамамен 1660 жылы салынған болуы мүмкін. Уильям Мальтус – Лондон саудагері, ол Оксфордширдегі Нок жерін Блевберидегі мектепті қаржыландыру үшін қалдырған. Оның бес бөлімді, Queen Anne стиліндегі мектеп ғимараты Сент-Михаил шіркеуіне жақын орналасқан және 1709 жылы салынған. Сондай-ақ, Сент-Михаил шіркеуінің жанында екі қайырымдылық үйі бар. Николаус Певснердің сөзіне сүйенсек, біріншісі 1738 жылы ауылдың ең қарт адамы үшін салынған, ал екіншісі оның құрылғанына 100 жыл толуына орай 1838 жылы салынған. Дегенмен, Пейдж пен Дичфилдтің мәлімдемесіне қарағанда, 1747 жылы Джеймс Бэкон салған екі шағын үй бар. Блюбери диірмені (Шығыс Хагборнға жақын), Милл Брук өзенінде, сіңіру қағазының кездейсоқ түрде ашылған жері деп есептеледі. Ауылдағы Turnpike House – Wantage мен Streatley арасындағы жолдың төлем қабылдау орны болған.
Көлік
Thames Travel 94 бағыты Блевбери ауылын дүйсенбіден жұмаға дейін қызмет көрсетеді, ауылды Дидкот қаласымен және Дидкот Парквей теміржол станциясымен байланыстырады. Автобустар көбінесе сағатына бір рет, ал кешкі сағаттарда жарты сағат сайын қатынайды. Сенбі және жексенбі күндері қызмет көрсетілмейді.
Сахналық өнер
Екі жылда бір рет ауылда түрлі шоулар, билер мен көрмелер ұйымдастырылады. Көне үйлердің көпшілігінде, сондай-ақ Миллбрук өзенінің бойымен, көптеген жеке бақшалар арқылы серуендеуге болады. Ауылда театрлық дәстүр бар. Orchard Dene үйінің аумағында 250 орындық ашық аспан астындағы театр орналасқан, онда әр жазда қойылымдар қойылады. Бұл кәсіби режиссерлікте жұмыс істейтін әуесқой актерлер мен сахна артындағы қызметкерлердің қатысуымен өтеді. Ауылдық сарайда да театрлық шаралар өткізіледі. 1978 жылдан бері, бес жылда бір рет ауыл әуесқойлер үшін жаңа опера тапсырыс береді. Бұл опералар Санкт-Михаил шіркеуінде қойылады. Алғашқы опералар БАҚ-тың назарын аударды, оның ішінде 1982 жылы "Қар патшайымы" туралы бір сағаттық телефильм түсірілді. Жақындағы қойылымдарға көңіл аз бөлінуде. Қойылымдар кеңінен танылмады, себебі Санкт-Михаил шіркеуі үлкен актерлік құрам мен оркестрге бейімделгеннен кейін, әр кеште тек 120-ға жуық көрерменге орын жетіп қана қояды. 2009 жылдың сәуірінде Бенджамин Бриттеннің "Noye's Fludde" операсының жаңа қойылымы болды. 2012 жылы Блевберидің тапсырыс берген алғашқы операсы – композитор Ричард Блэкфордтың "Сэр Гауэйн және Жасыл салт атты" операсын қайта қою жоспарланған, ол қазір ауылда тұрады.