Пьер Сертон: Француздық Ренессанс композиторының өмірі мен шығармашылығы
Pierre Certon
Пьер Сертон (1510-1572) – француз композиторы, Ренессанс өкілі. Француз шансонының дамуына әсер етті, король сарайында қызмет етті. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз композиторы Пьер Сертон (шамамен 1510–1520 – 23 ақпан 1572) – Ренессанс дәуірінің француз композиторы. Ол Жоскин мен Мутоннан кейінгі буынның өкілі болды және француз шансонының келелі дамуына әсер етті.
French composer
Pierre Certon (ca. 1510–1520 – 23 February 1572) was a French composer of the Renaissance. He was a representative of the generation after Josquin and Mouton, and was influential in the late development of the French chanson.
Өмір
Ол, көптеген жағдайда, Мелунда туған, бірақ өмірінің көп бөлігін Парижде өткізген. Оның өмірінен алынған ең ерте жазбалар 1527 жылға дейін барады, ол сол кезде корольдің қызметінде болған. 1530 жылы ол Нотр-Дам соборында доп ойнағаны және қызметке қатысудан бас тартқаны үшін айыпталды – екеуі де қауіпті және құрметсіздікке жатқан әрекеттер, олар оны түрмеге қамауға жақындатты, бірақ ол кешірілуге лайық жас еді. Осы оқиғадан оның 1510 мен 1520 жылдар аралығында туғанын болжауға болады. 1536 жылы ол Сен-Шапель (хор) хор ұстазы болды және өмірінің соңына дейін, бірнеше қосымша лауазымдармен бірге, осы қызметте қалды. Өмірінің соңында ол, Париждегі қызметімен қатар, Мелун соборында канон болып жұмыс істеді. Ол көптеген маңызды мерекелерді ұйымдастыруға көмектескен сияқты, және көптеген шығармаларын солар үшін жазғандығы сөзсіз. Ол, әсіресе, атақты композитор Клоден де Сермизидің жақын досы болғанға ұқсайды, бұл оның арнауларында, жазбаларында және 1562 жылы оның қайтысына арналған қайғылы әнінде көрініс тапқан, ол ән Иоганн Окегемнің қайтысына арналған Жоскеннің ұқсас шығармасына негізделген.
Most likely he was born in Melun, but he lived most of his life in Paris. The earliest records of his life date from 1527, when he was in the service of the king. In 1530 he was charged with playing ball at Notre Dame Cathedral as well as refusing to go to a service, both dangerous irreverences that almost cost him prison time—but he was young enough to be forgiven. From this event a birthdate between 1510 and 1520 can be inferred. In 1536 he became a master of choristers at the Sainte Chapelle (choir), and he remained at this post, with a few additional benefices, for the rest of his life. Another post he held late in his life – concurrently with his activity in Paris – was as canon at the cathedral in Melun. He seems to have helped organize many grand entertainments, and doubtless composed many of his works for them. Most likely he was a close friend of the more famous composer Claudin de Sermisy, as evidenced by his dedications, notes, and the poignant lament he wrote for his death in 1562, which was closely modeled on the similar work by Josquin for the death of Johannes Ockeghem.
Музыка және әсер
Сертон сегіз масса, мотеттер, псалм әндері, рухани шансон (италиялық рухани мадригалдарымен байланысты діни мәтіндермен шансон) және көптеген әлемдік шансон жазды. Оның стилі орта ғасыр композиторларына тән, бірақ ол ірі формаға ерекше назар бөлді, мысалы, ұзақ массаларын (оның Реквиемы сияқты) өте қарапайым бөлімдермен шектеді, ал ішкі бөлімдері жоғары кернеу мен күрделілік көрсетеді. Одан бөлек, ол гомофониялық және полифониялық бөлімдердің текстурасын өзгертуде шебер болды, сондай-ақ әншілердің саны мен регистрін жиі өзгертіп отырды. Оның шансондық өңдеулері әйгілі болды және шансонның бұрынғы жеңіл, би сияқты төрт дауыстық текстурадан ғасыр соңының мұқият мәтіндік өңдеуіне, эмоционалдылығына, кең дауыстық диапазонға және дауыстардың көп болуына өтуіне ықпал етті. Итальяндық мадригалдың сол кездегі әсері анық байқалады, бірақ Сертонның шансондары француз тіліне тән жеңілдік пен ырғақтық элементтерді сақтап қалды.
Certon wrote eight masses that survive, motets, psalm settings, chansons spirituelle (chansons with religious texts, related to the Italian madrigali spirituali), and numerous secular chansons. His style is relatively typical of mid century composers, except that he was unusually attentive to large scale form, for example framing longer masses (such as his Requiem) with very simple movements, with the inner movements showing greater tension and complexity. In addition he was skilled at varying texture between homophonic and polyphonic passages, and often changing the number and register of voices singing at any time. His chanson settings were famous, and influential in assisting the transformation of the chanson from the previous light, dance like, four part texture to the late century style of careful text setting, emotionalism, greater vocal range, and larger number of voices. Cross influence with the contemporary Italian form of the madrigal was obvious, but chansons such as those by Certon retained a lightness and a rhythmic element characteristic of the French language itself.