Кіріспе
Канадалық хоккейші Стэнли Филип Смил (1958 жылғы 28 қаңтарда туған) – канадалық кәсіби хоккейші және бұрынғы ойыншы. 1978 жылғы НХЛ жасөспірімдер драфтында «Ванкувер Канукс» командасы оны 40-шы нөмірмен таңдады және 1991 жылы зейнетке шыққанға дейін осы командада өнер көрсетті. Ол 1982 жылы Стэнли кубогының финалына «Канукс» командасымен қатысты. Смил Альберта провинциясының Глендон қаласында дүниеге келді, бірақ жақын орналасқан Сент-Пол қаласында өсті. Жасырған кезінде ол «Нью-Вестминстер Брюинс» командасымен үш рет қатарынан Мемориал кубогында ойнап, 1977 және 1978 жылдары жеңіске жетті. «Беллингхэм Блейзерс» командасының жанкүйерлері оның қатал және бейсақты ойнау стилі үшін «Беймер» деп лақап берді. «Альберта Жасөспірімдер Хоккей лигасының» (AJHL) чемпиондарымен 1975 жылғы Корольдік банк кубогына қатысу үшін жарысқа түскенде, «Блейзерс» командасы «Спраус Гроув Метс» командасына қарсы Пацификалық аймақтық жарысты ұтырды. «Блейзерс» командасымен плей-оффтан кейін Смил «Батыс Канада Хоккей лигасының» (WCHL) «Нью-Вестминстер Брюинс» командасымен үлкен жасөспірімдер деңгейінде дебют жасады. Ол үш плей-офф ойынында ойнады және WCHL чемпиондары ретінде «Брюинс» франшизасының алғашқы Президент кубогының иегері болды. 1976 жылғы Мемориал кубогына қатысып, олар Канаданың үлкен жасөспірімдер титулын «Гамильтон Финкупс» командасына жоғалтты. 1976–77 жылдары «Нью-Вестминстер» командасы президент кубогының чемпионы атанды, ал Смил тұрақты маусымда 66 ұпай жинады, содан кейін 13 плей-офф ойынында 13 ұпай жинады. Смил келесі маусымда, 1978–79 жылдары, «Канукс» командасымен НХЛ-ге қатысты. Өзінің алғашқы маусымында 62 ойында 14 гол мен 38 ұпай жинады. Ол сонымен қатар физикалық жағынан да күшті екенін көрсетті, 89 минут айыппұл алды. «Канукс» командасы 1979 жылғы плей-оффқа соңғы команда ретінде қатысқанда, Смил «Филадельфия Флайерс» командасына қарсы алғашқы турдың бірінші ойынында НХЛ-дегі алғашқы голын соқты. «Ванкувер» ойынды 3–2 есебімен жеңіп алды. Келесі маусымда Смил 1981 жылғы 17 наурызда «Питтсбург Пингвинс» командасына қарсы ойын кезінде мұздағы оқиғаға қатысты. Бір аптадан кейін Рисслинг НХЛ атқарушы вице-президенті Брайан О'Ниллден төрт ойынға қатысудан шеттетілді. Смил ойын кезінде жарақаттанбады және 1980–81 жылдары «Канукс» командасы үшін барлық 80 ойында 25 гол мен 63 ұпай жинады. 1981–82 маусымының басында Смил 1981 жылғы 31 қазанда «Филадельфия Флайерс» командасына қарсы 8–4 есебімен жеңіске жетіп, бес ұпай жинады. Маусымның соңында ол жаттығу кезінде білезігін сындырған қорғаушы Кевин Маккартидің орнын басып, команда капитаны болды. Ол 80 ойында 34 гол мен 78 ұпай жинап, маусымды аяқтады. Регулярлы маусымды жеңіліспен аяқтағанына қарамастан, «Канукс» командасы тарихында алғашқы рет Стэнли кубогының финалына плей-оффқа жолдама алды. «Чикаго Блэк Хоукс» командасына қарсы жартылай финалдағы бесінші және шешуші ойында Смил 6–2 есебімен жеңіске жетіп, екі гол соқты және конференция чемпиондары ретінде «Кларенс С. Кэмпбелл кубогын» жеңіп алды, соның арқасында «Канукс» командасы финалға өтті. «Нью-Йорк Айлендс» командасымен кездескенде, олар регби маусымын «Канукс» командасынан 41 ұпайға алда аяқтады және бұрынғы екі жылда Стэнли кубогын жеңіп алды, төрт ойыннан кейін жеңіліске ұшырады. Смил 4-ші ойында 3–1 есебімен жеңілген «Канукс» командасының жалғыз голын соқты, бірінші кезеңде 1–1 есебімен теңестірді, ал Майк Босси екі рет гол соғып, «Айлендс» командасының жеңісін қамтамасыз етті. 1984 жылдың қаңтарында «Питтсбург Пингвинс» командасына ауысқанға дейін бір жарым маусым командада болды. Капитан ретінде алғашқы толық маусымда Смил 38 гол мен 50 паспен мансабындағы ең жоғары көрсеткішті құрады. Карьерасында екінші рет гол соғуда клубты басқарумен қатар, оның 88 ұпайы клубтың рекордтық көрсеткішіне ие болды (ол келесі маусымда Патрик Сундстремнің 91 ұпаймен сындырылды). Осы уақыт аралығында ол 27 ақпаннан 23 наурызға дейін сегіз гол мен 27 ұпайға ие болған 13 ойынды ұтып алды. 1983 жылғы плей-оффқа қатысқан «Канукс» командасы өткен маусымдағы «Кларенс С. Кэмпбелл кубогын» қорғауға тырысты, бірақ «Калгари Флеймс» командасына қарсы бес серияның төрт ойында жеңілді. Смил 3-ші ойында «Канукс» командасына жеңіске жету үшін гол соқты. Келесі маусымда 1983–84 жылдары Смилдың өнімділігі 67 балға дейін төмендеді. «Ванкувер» екінші жыл қатарынан плей-оффтың бірінші раундында «Флеймс» командасымен кездесті, тағы да төрт ойыннан жеңілді. Смил мен «Канукс» командасы плей-оффқа бес жыл бойы қатыса алмады. Ол 1984–85 және 1985–86 маусымдарда 60 ұпай аралығында қалды. 1985 жылдың 27 ақпанында Смил өзінің 187-ші голын соғып, Дон Ливерді «Канукс» клубының үздік гол қақпашысы ретінде басып өтті. Ол сайлау науқанының қалған бөлігіне шеттетілді. Келесі маусымда «Канукс» 1986 жылғы 13 қазанда «Нордикс» командасымен кездесті. Смил ойын кезінде Котпен күресті, бірақ ол тізе жарақаттанып, алаңнан шығып қалды. Үшінші кезеңнің соңында Ричерді соққыға ұрып алғаннан кейін «Канадиенс» командасының шабуылшысы Клод Лемье Смилдің басына соққы берді. Маусымның соңында Смил «Канукс» командасының регби маусымындағы ойындар саны бойынша рекордтық көрсеткішті (648 ойын) құрды, 1985 жылғы 5 қарашада «Филадельфия Флайерс» командасына қарсы ойында Харольд Снепстсты басып өтті. Бір айдан астам уақыт өткен соң, Смил 1987 жылғы 16 қаңтарда «Калгари Флеймс» командасына қарсы ойында НХЛ карьерасындағы алғашқы және жалғыз пенальти соқты. Ол жарақаттанған маусымда 66 ойында 20 гол мен 43 ұпай жинады. Бұл оның карьерасындағы ең төменгі көрсеткіші және зейнетке шығуға дейінгі соңғы төрт маусымда өнімділіктің төмендеуінің бастамасы болды. Қатарынан сегіз маусымда 20-дан астам гол соққаннан кейін, Смилдың өнімділігі 1987–88 жылдары 57 ойында 12 гол мен 37 ұпайға дейін төмендеді. Маусым кезінде жарақат алған Смилдің орнына қорғаушы Даррил Стэнли уақытша команда капитаны болды. Келесі жылы Смил «Канукс» командасымен соңғы плей-оффқа қатысты, сондай-ақ бес жылдан кейін алғашқы плей-оффқа қатысты. «Канукс» командасы президент кубогының иегері «Калгари Флеймс» командасын алғашқы раундта жеті ойынға дейін жеткізді, бірақ шешуші ойында қосымша уақытта жеңілді. 1989–90 жылдары Смил команда капитаны ретінде соңғы маусымын өткізді және 47 ойында 16 ұпай жинады. Ол көбінесе ойынға қатыспады (ойынға қосылмаған ойыншы) және 1990 жылғы 31 наурызда «Лос-Анджелес Кингс» командасына қарсы 6–3 есебімен жеңіске жеткен соңғы ойында ғана маусымның алғашқы голын соқты (ол бұрынғы маусымның соңғы ойынынан бері гол соққан жоқ – 1989 жылғы 2 сәуір). Келесі маусымның басында Смил капитандықтан бас тартты және ол маусым бойы Дэн Куинн, Дуг Лидстер және Тревор Линден арасында бөлісті (капитандық Линденнің қолында қалды). Смил бұл лауазымды сегіз жыл бойы иеленді, бұл «Канукс» командасының капитандығындағы ең ұзақ мерзімділік рекорды. Ол 1990 жылғы 5 желтоқсанда «Нью-Джерси Девилс» командасына қарсы соңғы НХЛ голын соқты. Ол 1991 жылғы 16 наурызда «Нью-Йорк Айлендс» командасына қарсы соңғы ойынын өткізді. 2000 жылы ол Британдық Колумбия Хоккейінің Даңқ залына енгізілді. Смилдің командалық рекордтары он жылдан астам уақыт бойы сақталды, одан кейін Тревор Линден (Смил капитандықтан бас тарқаннан кейін «Канукс» командасының үш капитанының бірі болған) оларды басып өтті, 2002–03 жылдары гол соғу рекордын бастады. Келесі маусымда 2003–04 жылдары Линден 897-ші ойынында және «Канукс» командасының ойыншысы ретінде 674-ші ұпайын жинап, Смилдың екі рекордын басып өтті. Смилдің соңғы пас рекорды 2007 жылғы 8 қарашада Линденмен басылып, 2009–10 маусымында Хенрик Сединмен басылды. Кейінірек «Канукс» командасының капитаны Маркус Нэслунд мақсаттар мен ұпайлар бойынша Линденнің көрсеткіштерін басып өтті, бірақ ойындар саны бойынша басып өтпеді. Смил кейінірек Линденнің зейнетке шығу салтанатына қатысты, ол Смилмен бірге «Канукс» командасының жейде нөмірі зейнеткерлікке жіберілген жалғыз екі ойыншысы болды. Нэслунд 2010–11 маусымында оларға қосылды. 2010 жылғы Ванкуверде өткен қысқы Олимпиадада Смил...
Stanley Philip Smyl (born January 28, 1958) is a Canadian professional ice hockey executive and former player. He was selected 40th overall by the Vancouver Canucks in the 1978 NHL Amateur Draft and went on to play his entire NHL career with the team until his retirement in 1991. He featured in the 1982 Stanley Cup Finals with the Canucks. Smyl was born in Glendon, Alberta, but grew up in nearby St. Paul, Alberta. As a junior, he appeared in three consecutive Memorial Cups with the New Westminster Bruins, winning the championship in 1977 and 1978. Nicknamed "Steamer" by the Bellingham Blazer fans for his relentless and hard nosed style of play, Advancing to a best of seven series with the Alberta Junior Hockey League (AJHL) champions for a berth in the 1975 Royal Bank Cup, the Blazers lost the Pacific regional title to the Spruce Grove Mets. Following his playoffs with the Blazers, Smyl debuted at the major junior level with the New Westminster Bruins of the Western Canada Hockey League (WCHL). He appeared in three playoff games, being a part of the Bruins franchise's first President's Cup as WCHL champions. Earning a berth in the 1976 Memorial Cup, they lost the Canadian major junior title to the Hamilton Fincups. In 1976–77, New Westminster repeated as President's Cup champions as Smyl posted 66 points in the regular season, then 13 points in 13 playoff games. Smyl entered the NHL with the Canucks the following season in 1978–79. Playing on a line with fellow rookies Thomas Gradin and Curt Fraser, he scored 14 goals and 38 points over 62 games in his first season. He also proved to be physical, earning 89 penalty minutes as well. As the Canucks qualified for the 1979 playoffs as the final seed, Smyl scored his first NHL post season goal in game one of the preliminary round against the Philadelphia Flyers. Vancouver won the game 3–2,
The following campaign, Smyl was involved in an on ice incident during a game against the Pittsburgh Penguins on March 17, 1981. A week later, Rissling received a four game suspension from NHL executive vice president Brian O'Neill. Smyl was not injured on the play and appeared in all 80 games for the Canucks in 1980–81, notching 25 goals and 63 points. Early in the 1981–82 season, Smyl recorded a five point game, notching a hat trick and two assists, in an 8–4 win against the Philadelphia Flyers on October 31, 1981. Late in the campaign, he was named team captain, succeeding defenceman Kevin McCarthy, who had broken his ankle during practice. He went on to complete the campaign with 34 goals and 78 points over 80 games. Despite finishing the regular season with a losing record, the Canucks embarked on a playoff run to the franchise's first Stanley Cup Finals in team history. In the fifth and deciding game of the semi finals against the Chicago Black Hawks, Smyl notched two goals in a 6–2 win to capture the Clarence S. Campbell Bowl as conference champions, sending the Canucks to the Finals. Facing the New York Islanders, who had finished the regular season 41 points ahead of the Canucks and had won the Stanley Cup the previous two years, they were swept in four games. Smyl scored the Canucks' only goal in their 3–1 defeat in game four, tying the game at 1–1 in the first period on his own rebound before Mike Bossy scored twice to secure the Islanders' win. but remained with the team for one and a half seasons thereafter until he was dealt to the Pittsburgh Penguins in January 1984. In his first full season as captain, Smyl recorded career highs with 38 goals and 50 assists. In addition to leading the club in scoring for the second time in his career, his 88 points established a club record (it was broken by Patrik Sundström's 91 points the following season). During that span, he reeled off a 13 game point streak from February 27 to March 23 that included eight goals and 27 points. Entering the 1983 playoffs, the Canucks attempted to defend their Clarence S. Campbell Bowl of the previous season, but were defeated in four games of a best of five series against the Calgary Flames. Smyl helped the Canucks stave off elimination in game three, scoring the game winning goal with 57 seconds to go in regulation, but they were defeated the following game. The following season in 1983–84, Smyl's production dipped to 67 points. Vancouver met the Flames in the first round of the playoffs for the second consecutive year, losing in four games once more. Smyl and the Canucks would not qualify for the playoffs again for five years. He remained in the 60 point range in the 1984–85 and 1985–86 seasons. On February 27, 1985, Smyl scored his 187th career goal to pass Don Lever as the Canucks' all time leading goal scorer. He was sidelined for the remainder of the campaign. The following season, the Canucks met the Nordiques in a game on October 13, 1986. Smyl fought Côté during the game, but he was consequently sidelined by re injuring his knee. After spearing Richer late in the third period, Canadiens forward Claude Lemieux then sucker punched Smyl in the head on his way to the bench. Later in the season, Smyl became the Canucks' all time leader in regular season games played with 648, passing Harold Snepsts in a game against the Philadelphia Flyers on November 5, 1985. A little over a month later, Smyl was awarded the first and only penalty shot of his NHL career during a game against the Calgary Flames on January 16, 1987. He finished the campaign with 20 goals and 43 points over 66 games in an injury shortened season. It marked the lowest points total of his career and the start of a decrease in production in the remaining four seasons before his retirement. After recording eight consecutive 20 plus goal seasons, Smyl's production dipped to 12 goals and 37 points over 57 games in 1987–88. Injured during the season, Smyl was temporarily replaced by defenceman Daryl Stanley as team captain in his absence. The following year, Smyl appeared in his last playoffs with the Canucks, as well as his first in five years. The Canucks took the Presidents' Trophy winner Calgary Flames to seven games in the first round, but lost the deciding game in overtime. In 1989–90, Smyl played his last season as team captain and recorded 16 points in 47 games. He was often a healthy scratch (non dressing player) and did not score his first goal of the season until the final game on March 31, 1990, a 6–3 win against the Los Angeles Kings (he had not previously scored since April 2, 1989 – the final game of the previous season). At the start of the next season, Smyl resigned his captaincy and it was split throughout the season between Dan Quinn, Doug Lidster and Trevor Linden (the captaincy would be retained by Linden). Smyl had held the position for eight years, the longest tenure among Canucks captains all time. He scored his last NHL goal on December 5, 1990, against the New Jersey Devils. He played his last game on March 16, 1991, against the New York Islanders. In 2000, he was inducted into the British Columbia Hockey Hall of Fame. Smyl's all time team records stood for more than a decade until Trevor Linden (who was part of the Canucks tri captaincy after Smyl resigned the captaincy) overtook them, beginning with his goals mark in 2002–03. The following season in 2003–04, Linden played in his 897th game and recorded his 674th point as a Canuck to surpass Smyl on both marks. Smyl's last major mark of assists was passed by Linden on November 8, 2007 and then surpassed by Henrik Sedin in the 2009 10 season. Later Canucks captain Markus Näslund would, in turn, surpass Linden's marks in goals and points, but not games. Smyl was later present as Linden's retirement ceremony as he joined Smyl as the only two players to have their jersey numbers retired by the Canucks. Näslund joined them in that honour during the 2010–11 season. At the 2010 Winter Olympics, held in Vancouver, Smyl was named the official ambassador for Molson Canadian Hockey House – a pavilion for hockey fans and players that was temporarily raised in Downtown Vancouver. He also ran a leg with the Olympic torch on the last day of the relay on February 12, 2010.
Халықаралық ойын
Жүнірлер арасындағы соңғы жылы Смил 1978 жылғы Квебек қаласында өткен Жүнірлер арасындағы әлем чемпионатына Канаданың ұлттық құрамасына шақырылды. Құрметті ел ретінде Канада раунд-робин ойындарында үшінші орын алып, қола медальді жеңіп алды. Смил алты ойында бір гол мен бір нәтижелі пас берді. Смил 1985 жылы Канаданың ерлер құрамасы сапында өнер көрсетуге алғашқы және жалғыз мүмкіндік алды. «Канукс» командасы 1985 жылғы Стэнли кубогы плей-оффында ең бірінші ұтылғаннан кейін, Хоккей Канада Смилді және тағы төрт «Канукс» ойыншысын – Дуг Халвард, Дуг Лидстер, Тони Танти және Кэм Нилиді – 1985 жылғы Прагада, Чехословакияда өткен әлем чемпионатына ұлттық құрамаға шақырды. Финалдық кезеңнің екінші ойынында КСРО-мен кездескен Смил Канада үшін 3:1 есебімен жеңіске жеткізіп, турнирдегі жалғыз голын соқты. Бұл жеңіс Канадаға 24 жылдан бері әлем чемпионаттарында алғаш рет алтын медальді жеңіп алуға мүмкіндік берді. Алайда, олар 5:3 есебімен Чехословакияға есе жіберіп, алтын медальді ұтып алды. Смил Брайан МакЛеллан мен Берни Николспен бірге ойнаған 10 ойында екі ұпай жинады.
Ойын стилі
Смайл НХЛ ойыншысы үшін салыстырмалы түрде кішкентай, 5 фут 8 дюйм бойында болған. Ол 3 қарашадағы ойынға дейінгі салтанатты шарада «Канукс» командасымен толыққантай өткен ойыншылық карьерасы үшін марапатталды. Үшінші жылында Смайл 1994 жылы «Канукс» командасымен екінші рет Стэнли кубогының финалына қатысты. Ванкувер «Нью-Йорк Рейнджерс» командасымен жеті ойынға дейін барып, шешуші ойында 3:2 есебімен жеңілді. Смайл «Рейнджерс» командасының көмекші жаттықтырушысы Колин Кэмпбеллге қарсы жаттықтыруға көмектесті, ол 1982 жылы «Канукс» командасының кубокты жеңіп алуына ойыншы ретінде қатысқан. 1994 және 1999 жылдар аралығында «Канукс» командасының бас жаттықтырушы лауазымы бес рет өзгерді. Куин президент және бас менеджер лауазымдарына оралғандықтан, Лей 1994-1996 жылдар аралығында бас жаттықтырушы міндеттерін атқарды. 1995-1996 маусымының соңында Лей жұмыстан босатылғаннан кейін, Куинн Том Ренни жалдағанға дейін 1996-1997 маусымының басында «Канукс» командасының уақытша бас жаттықтырушысы болды. Ренни бір жарым маусымнан кейін жұмыстан босатылып, оның орнына Майк Кинан келді. Барлық өзгерістер бойында Смайл төрт бас жаттықтырушының да көмекшісі болып қалды.
Кіші лиганың бас бапкері
1999 жылдың маусым айында Смил «Сиракуз Кранч» командасының бас бапкері болып тағайындалды. Ол «Кранч» тарихындағы екінші жаттықтырушы болды, бес маусым бойы қызмет еткен Джек МакИлхаргидің орнын басты. Ол команданы тұңғыш рет .500 көрсеткішін жеткізіп, жаттықтырушылық мансабын бастады. 2000 жылғы маусымда «Кэнакс» Халықаралық хоккей лигасының (IHL) «Канзас-Сити Блэйдс» командасымен екі жылдық ынтымақтастық келісіміне қол қойды. Смил бұрынғы бапкер Пол Маклиннің орнына «Канзас-Ситиге» ауыстырылды. Смилдің «Блэйдс» командасындағы алғашқы маусымынан кейін IHL таратылғаннан кейін, ол 2001 жылдың 28 маусымында АХЛ-ге қайта оралды және «Манитоба Муз» командасының бас бапкері болып тағайындалды. Ол команданы 2002–03 жылдары екінші кезеңге жеткізді. 2004 жылдың 2 наурызында «Муз» командасы «Милуоки Адмиралс» клубын 3:0 есебімен жеңіп, Смил бас бапкер ретінде 100-ші жеңісін тіркеді. Алайда, 2004 жылы «Муз» жеті жылдың ішінде тұңғыш рет плей-оффқа қатыса алмады, сол себепті Смил 2004 жылдың 7 маусымында бас бапкер лауазымынан босатылып, «Кэнакс» ұйымының құрамына қайта тағайындалды. Оның орнына «Вашингтон Капиталз» командасының көмекші бапкері Рэнди Карлайл келді. Кейін «Муз» командасының ойыншылары Карлайлдың Смилге қарағанда күштірек екенін және талаптары жоғарырақ болғанын айтты.
Канукс командасының бас кеңсесі
Смайл 2004 жылы «Мус» клубының бас бапкері лауазымынан босатылып, «Канукс» клубының ойыншыларды дамыту жөніндегі директоры болып тағайындалды. Оның көп уақыты «Канукс» клубының фермалық жүйесіндегі жас ойыншылардың ойынын қадағалауға жұмсалды, мысалы, AHL лигасының «Манитоба Мус» және ECHL лигасының «Виктория Салмон Кингс» командаларында ойнағандар. Ол төрт жыл бойы осы лауазымда қызмет етті, содан кейін 2007-08 маусымынан кейін Майк Гиллис Дейв Нонистен «Канукс» клубының бас менеджері лауазымын иеленді. Гиллис «Канукс» клубының ойыншыларды дамыту және скаутинг бөлімдерін кеңейтіп, Смайлға жаңадан құрылған Колледж скаутингінің директоры лауазымын берді. Бір маусым қызметтен кейін, Смайл 2008 жылдың 11 қыркүйегінде 2008-09 маусымы алдында Гиллиске аға кеңесші болып тағайындалды. Кеңесші ретінде ол әлі де колледж скаутингін ішінара бақылайды. 2021 жылдың 5-9 желтоқсанында Джим Беннингтің жұмыстан босатылғаннан кейін Смайл қысқа мерзімге «Канукс» клубының уақытша бас менеджері болды. 2023 жылдың 5 қазанында Смайл 45 жылдық еңбек жолынан кейін хоккей операцияларынан қалысқанын, бірақ клубта қоғамдық және бизнес өкілі ретінде қалатынын мәлімдеді.
Жеке өмір
Смил 13 жасында үйден кетіп, Британдық Колумбияда хоккей мансабын қуды. Оның әйелі Женифер Смил еді, ол 2022 жылдың қыркүйегінде дүниеден озды.
Ванкувер Канукс
Жеңіс жылы Ең қызығушылық тудыратын ойыншы сыйлығы 1980 Циклон Тейлор сыйлығы (команданың ең құнды ойыншысы) 1980, 1983, 1986 Сайрус Х. Маклин трофейі (команданың үздік мергені) 1980, 1983