Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ferrari Colombo Engine – бұл Gioacchino Colombo жобалаған және 1947 мен 1988 жылдар аралығында итальяндық Ferrari автокөлік өндірушісі көптеген нұсқаларында шығарған 60° V12 бензинмен жұмыс істейтін, сумен салқындатылатын, карбюраторлы қозғалтқыш. Бұл өндірушінің алғашқы өз қозғалтқышы, оның тікелей жалғасы – Lampredi V12, ол одан әлдеқайда ұзақ өмір сүрді, соңғы Lampredi 1959 жылы жасалды. Бұрын Энцо Феррари үшін Alfa Romeo машиналарының дизайнын жасаған Коломбо, цилиндрлердің ортасын 90 мм арақашықтықта орналастырды, бұл олардың кеңеюіне мүмкіндік берді. Қозғалтқыштың көлемі 125S жарыс машинасына орнатылған кішкентай алғашқы нұсқасынан бастап 1986 жылғы 412i grand tourer машинасына орнатылған бірлікке дейін өзгерді. 1963 жылы 330 сериясы үшін маңызды жаңартулар жасалды, оның ішінде 94 мм кеңейтілген цилиндрлермен қайта жасақталған блок. Энцо Феррари ұзақ жылдар бойы Packard, Auto Union және Alfa Romeo (ол онда ұзақ жұмыс істеген) компанияларының V12 қозғалтқыштарына қызығушылық танытты, бірақ оның алғашқы машинасы, 1940 жылғы Auto Avio Costruzioni 815, Fiat-тан алынған тік 8 цилиндрлі қозғалтқышты пайдаланды. V12 Colombo қозғалтқышын жетілдіру Коломбоның компанияның бас дизайнері қызметінен Аурелио Лампреди кеткеннен кейін де жалғасты. Лампреди V12 компания үшін маңызды болғанымен, 1950 және 1960 жылдары Ferrari-ді жоғары өнімді автомобильдердің қатарына шығарған Коломбоның қозғалтқышы болды. TOC
The Ferrari Colombo Engine was a petrol fueled, water cooled, carburetted 60° V12 engine designed by Gioacchino Colombo and produced in numerous iterations by Italian automaker Ferrari between 1947 and 1988. The maker's first homegrown engine, its linear successor is the Lampredi V12, which it far outlived, the last Lampredi being made in 1959. Colombo, who had previously designed Alfa Romeos for Enzo Ferrari, placed bore centres at 90 mm apart, allowing for significant expansion. Displacements ranged from the diminutive debut that powered the 125S racer to the unit in the 1986 412i grand tourer. Significant updates were made in 1963 for the 330 series, featuring a redesigned block with wider, 94 mm, bore spacing. Enzo Ferrari had long admired the V12 engines of Packard, Auto Union, and Alfa Romeo (where he was long employed), but his first car, the 1940 Auto Avio Costruzioni 815, used a Fiat derived straight 8. Development of the V12 Colombo engine continued long after Colombo had been replaced by Aurelio Lampredi as the company's marquee engine designer. Although the Lampredi V12 was a real force for the company, it was Colombo's engine which powered Ferrari to the forefront of high performance automobiles through the 1950s and 1960s. TOC
58,8 мм соққы
Алғашқы 166, 195 және 212 машиналар әр түрлі көлемдегі Colombo V12 қозғалтқыштарын қолданды. Олардың барлығы бірдей икемділікке ие болды, ал 60, 65 және цилиндр диаметрлері 166 модельде, 195 модельде және 212 модельде тиісінше көлемді құрады. Қозғалтқыштың қуаты -тан -қа дейін болды.
The early 166, 195, and 212 cars used Colombo V12s of varying sizes. All shared the same stroke, with 60, 65, and bores giving displacements of in the 166, in the 195 and in the 212, respectively. Output ranged from to .
250-ден кем емес
Ең көп таралған Коломбо қозғалтқыштарының бірі – 250, ол 1952 жылы 250S моделінде дебют жасады және 1963 жылғы 330 America моделіне дейін қолданылды. Ол, әдеттегі Коломбо соққысын пайдаланып, жалпы көлемі құрады. Атақты 250 TR, "Testa Rossa" жарыс көлігінен бастап, Ferrari Коломбо 250 қозғалтқышына жаңа өзгерістер енгізе бастады. Шығарғыштарға жақын, цилиндр басының сыртқы жағына тұтандыру шамдары орналастырылды. Бұл Ferrari-ге алты екі камералы Weber карбюраторларымен жұмыс істеу үшін жеке сору каналдарын енгізуге мүмкіндік берді. Қуаттың артуын өңдеу үшін цилиндр басына төрт бұранда (үштің орнына) орнатылды. Бұл өзгерістер ақырында Ferrari жол машиналарына енгізілді, бастапқыда 250 GT SWB және 250 GT Series II Pininfarina машиналарында қолданылды.
One of the most common Colombo engines is the 250, which debuted in 1952 in the 250S and lasted through the 1963 330 America. It used a bore with the common Colombo stroke of for a total of
Beginning with the famous 250 TR, "Testa Rossa" racing car, Ferrari began a new series of modifications to the Colombo 250 engine. The spark plugs were moved to the outside of the cylinder head, near the exhausts. This enabled Ferrari to introduce separate individual intake ports to use with the six two barrel Weber carburetors. Four cylinder head bolts per cylinder were introduced (instead of three) to cope with the added power. These changes eventually were incorporated into the Ferrari road cars, beginning with the 250 GT SWB and the 250 GT Series II Pininfarina cars.
275 - ші
Соңғы Коломбо Ferrari 275 болды. Ол кең цилиндр диаметрі бар V12 двигателінің бір түрін пайдаланды.
The final Colombo Ferrari was the 275. It used a variant of the V12 with a wide bore for up to .
330-шы
1960 жылғы 400 Superamerica бұрынғы модельдегі Lampredi қозғалтқышын Colomboмен алмастырды. Ол стандартты ұзындықтағы поршень ходынан өзгеше, поршень ходы және цилиндр диаметрімен ерекшеленді. Қуаты үш Вебер карбюраторы арқылы қамтамасыз етілді. 1963 жылғы 330 сериялы модельде де 400 Superamerica сияқты қозғалтқыш қолданылса да, бұл қозғалтқыш мүлдем басқаша болды. Ол цилиндрлердің арақашықтығын кеңейтіп, болашақта көлемін ұлғайтуға мүмкіндік берді. Шымылдықтардың орны өзгертіліп, жаңа су насосы қолданылды. Алдыңғы нұсқалардағы динамо генератормен ауыстырылды.
The 1960 400 Superamerica replaced the previous model's Lampredi engine with a Colombo. It diverged from the standard stroke with a stroke and bore. Output was with triple Weber carburetors. Although the 1963 330 series also used a engine with the same bore and stroke as the 400 Superamerica, this engine was quite different. It used a wider bore spacing, paving the way for future displacement increases. The spark plugs were moved and a new water pump was used. The dynamo on the prior versions was replaced by an alternator.
Төрт камералы
1967 жылы Colombo V12, 275 GTB/4 үшін негізгі жөндеуден өтті. Ол әлі де цилиндр başına екі клапан қолданды, бірақ енді екі жоғарғы камера да пайдаланылды. Ferrari-дің бұрынғы конструкцияларынан ерекшелік ретінде, клапан бұрышы үш градусқа төмендетіліп, 54°-қа жеткізілді, бұл клапан бөлігін ықшамдауға мүмкіндік берді. Екі камера клапандарды SOHC Ferrari-дегідей смещенді емес, камераға перпендикуляр орналастыруға мүмкіндік берді. Қозғалтқыш құрғақ картерлі конструкциямен жасалған және өте үлкен сыйымдылыққа ие болды. Қозғалтқыштың диаметрі мен поршеньнің жылжуы 275 модельдегідей сақталды. Қуаты 8000 айналымда, ал крутящий моменті 6000 айналымда, алты 40 DCN 9 Weber карбюраторы арқылы қамтамасыз етілді.
The Colombo V12 was substantially reworked for 1967's 275 GTB/4. It still used two valves per cylinder, but dual overhead cams were now used as well. In a departure from previous Ferrari designs, the valve angle was reduced three degrees to 54° for a more compact head. The dual camshafts also allowed the valves to be aligned "correctly" (perpendicular to the camshaft) instead of offset as in SOHC Ferraris. It was a dry sump design with a huge capacity. The engine retained the bore and stroke dimensions of the 275 model for of displacement. Output was at 8000 rpm and of torque at 6000 rpm with six 40 DCN 9 Weber carburetors.