Кіріспе

Dino (ˈdiːno) – 1957 жылдан 1976 жылға дейін Ferrari компаниясы шығарған ортада қозғалтқышы орналасқан, артқы жетектегі спорттық автомобильдермен әйгітەلген марка. Марка 1956 жылдың соңында, жаңа Dino V6 қозғалтқышымен жұмыс істейтін, алдыңғы қозғалтқышы бар Formula Two жарыс машинасымен құрылды. Dino деген ат 12 цилиндрден кіші қозғалтқыштары бар кейбір модельдерге берілді, бұл компанияның салыстырмалы түрде төмен бағалы спорттық автомобиль ұсынуға жасаған әрекеті болды. 1976 жылға дейін Ferrari атауы жоғары сапалы V12 және оппозиттік 12 цилиндрлі модельдері үшін сақталды, содан кейін "Dino" маркасы толығымен Ferrari брендіне ауыстырылды.

Тарих

Дино атауы Ферраридің негізін қалаушы Энцо Ферраридің қайтыс болған ұлы Альфредо "Дино" Феррариге арналған, оған машинада қолданылған V6 қозғалтқышын жасағаны үшін алғыс айтылады. Инженер Витторио Яномен бірге Альфредо 1950 жылдары әкесін V6 және V8 қозғалтқыштары бар жарыс машиналарын шығаруға көндірді. Белгіде және цилиндр қақпақтарындағы "Дино" әрпі Альфредоның жеке қолтаңбасына негізделген. Дино модельдері Ferrari-дің қозғалтқыш көлемін және цилиндр санын атау дәстүрін пайдаланды, онда екі цифр қозғалтқыштың көлемін децилитрмен, ал үшінші цифр цилиндрлер санын көрсетеді, мысалы, 246 – 2,4 литрлік, 6 цилиндрлі, ал 308 – 3,0 литрлік, 8 цилиндрлі.

Dino 156 F2

Dino маркалы белгісі бар алғашқы жарыс машинасы 1957 жылы Formula 2 сериясы үшін жасалған Dino 156 F2 бір орындық көлігі болды. Ол Vittorio Jano бірлесіп жобалаған және Enzo Ferrari-дің қайтыс болған ұлы Alfredo "Dino" Ferrari-дің құрметіне аталған, алдыңғы бөлігіне орнатылған 65° Dino V6 қозғалтқышымен жабдықталған. Жаңа V6 қозғалтқышы алғаш рет 1956 жылы жасалып, сынақтан өткен, және 1,5 литрлік Formula 2 ережелеріне сәйкес болуы керек еді. Жалпы көлемі (70 мм цилиндр диаметрі және 64,5 мм поршень ұзындығы) алды, ал қуаты 9000 айналымда 10:1 сығылу қатынасымен шамаланған. Отын жүйесі үш Weber 38DCN карбюратордан тұрады және қарапайым отынды пайдаланды. Газ алмасу механизмі әр қатарға екі жоғарғы кәмшафттан, цилиндр başına екі клапаннан және бір тұтандыру шамнан тұрды. Атау бойынша, 1,5 литрлік, 6 цилиндрлі машина 156 деп аталды және 1957 жылы Неаполь Гран-приінде тұңғыш рет көрсетілді. Шассиі болат түтіктерден жасалған, алдыңғы серпімді ілмегі тәуелсіз, артқы күштік осі de Dion және Houdaille амортизаторларымен жабдықталған. Тек бір дана өндірілді: s/n 0011. Оның жүргізушілері Луиджи Муссо, Морис Тринтиньян және Питер Коллинз болды. Муссо Неаполь Гран-приінде тұңғыш рет үшінші орын алды, ал Морис Тринтиньян Vitesse кубогын жеңіп алды. Муссо кейін Модена Гран-приінде екі екінші орын алды (екеуі де ілікте). 1957 жылы қозғалтқыш 1860 куб.см-ға (кейін 2195 куб.см-ға) дейін жаңартылды, 1958 жылы Formula One үшін 85 x 71 мм көлемде 8500 айналымда (кейін Ferrari 246 F1 деп аталды) және 1959 жылы жаңартылды. 1960 жылы қозғалтқыш төмен V бұрышымен (65° > 60°), қысқа поршень ұзындығымен (73 x 58,8 мм, 1476,6 куб.см үшін) және бір жоғарғы кәмшафтпен жаңартылды. Осы жарыс машинасы V6 қозғалтқышы бар Ferrari машиналарының толық буын тууына себепкер болды.

Dino 166 F2

1966 жылғы маусымда Формула-1 ережелерінің өзгеруі Формула-2-де де өзгерістерге алып келді. Жаңа бекіту талаптары бірдей қозғалтқыш блогының кем дегенде 500 данасын өндіруді талап етті. Ferrari осы мақсатта Fiat компаниясына, қолжетімді бағадағы спорттық автомобиль жасау үшін жүгінді. Fiat, Dino қозғалтқышымен жабдықталған екі модельді – купе және кабриолет нұсқаларында Fiat Dino деген атпен шығарды. 1967 жылғы Еуропа чемпионаты маусымында Ferrari артқа орналасқан, бойлық 65° бұрышты Dino V6 қозғалтқышы бар жаңа Dino 166 F2 машинасымен жарысқа қатыса алды. Алғаш рет автомобиль 1967 жылғы ақпанда Туринде өткен автокөлік көрмесінде таныстырылды.

Сипаттамалар

Жаңа қуат қондырғысының жалпы сыйымдылығы 86 мм тесік және 45,8 мм өте қысқа илеммен, Heron типті 3 клапанды басқа ие болды. Цилиндр басына шамамен бір бөлінген жоғары орналасқан кәмшафт әр цилиндрдегі клапандарды басқарды: екі кіріс клапаны тікелей кәмшафттан, ал бір шығарыс клапаны шайқағыш арқылы. 1968 жылы цилиндрдің өлшемдері 79,5 x 53,5 мм-ге өзгертілді, ал сығылу қатынасы 11:1 болды. 1969 жылы қуаты 10 000 айналымнан 11 000 айналымға дейін артты. Отынмен жабдықтау Lucas жанама инъекциясы арқылы, ал тұтану Magneti Marelli транзисторлы екі шынымен жүзеге асырылды, кейіннен бір шыныға ауыстырылды. Шасси жартылай монокок конструкциясымен, толық тәуелсіз аспа және дискілі тежегіштермен жабдықталған. Жеті машина салынды, олардың үшеуі кейіннен 2,4 литрлік қозғалтқыштармен Тасман жарыс сериясы үшін қайта жабдықталды.

Жарыс

Автомобильдерді Эрнесто Брамбилла, Крис Амон, Андреа де Адамич және Дерек Белл жарыстырды. Олардың алғашқы F2 жеңістері 1968 жылғы Хоккенхайм жарысы және кейіннен Валлелунгада өткен GP Roma жарысы болды.

Дино 246 Тасмания

1968 жылғы Формула-1 маусымында «Феррари» V12 қозғалтқышы бар автомобильдерге қайта оралды. Бұл олардың қолданыстағы жобалары үшін басқа жарыс алаңдарын іздеу қажеттілігін тудырды. 2500 куб см дейінгі автомобильдерге арналған «Тасман сериясы» – осындай алаң болды, ал «Dino 246 Tasmania» – «Dino 166 Формула-2» базасында жасалған, қозғалтқышы 2,4 литрге дейін кеңейтілген автомобиль, ол қозғалтқышты тым күшпен жұмылдырмай, талаптарға сай келу үшін өзгертілді.

Сипаттамалар

Жаңа көлемге ұңғыма мен соққы ұзарту арқасында қол жеткізілді. Ішкі өлшемдері 246 F1 66-ға сәйкес келді. 11.5:1 сығылу қатынасында, қуаттылығы 8900 айналымда жоғары болды. 65° Dino V6 қос бағаналы газ бөлу механизмі әр қатарда стандартты жабдық ретінде келді, ал жаңалық – әр цилиндрге төрт клапан. Бұрынғы модельдегідей, шасси жартылай монокок конструкциясында жасалған, толық тәуелсіз аспасы және дискілі тежегіштерімен жабдықталған.

Жарыс

1968 және 1971 жылдар аралығында тек үш автомобиль ғана жасалып, Крис Амон мен Грейм Лоуренстің қолында сәтті жарысқа қатысты. Тасман сериясы Дино Тасмания үшін ерекше қолайлы болды. Крис Амон 1968 жылғы Тасман сериясында екі жарыста жеңіске жетті және 1969 жылғы серияда үстемдік танытып, Жаңа Зеландия мен Австралия Гран-прилерінде төрт рет жеңіске қол жеткізіп, жүргізушілер чемпионатында жеңімпаз атанды. 1969 жылы Амонға Дерек Белл екінші Scuderia Veloce көлігінде көмектесіп, төртінші орынға жететіндей ұпай жинады. 1970 жылғы Тасман сериясында жеңімпаз автомобиль Грейм Лоуренске берілді, ол тек бір жарыста жеңіске жетті, бірақ тағы төрт мәрте жүлделі үштіктің ішіне кіріп, чемпионатты жеңіп алды.

Dino 196 S

Dino маркасындағы алғашқы спорттық жарыс машинасы 2.0 л Dino V6 қозғалтқышымен жабдықталған Dino 196 S болды. Алғашқы данасы, s/n 0740, 1958 жылы жасалды және оның 65° DOHC конфигурациясы Формула 2-дегі алдыңғы үлгісімен бірдей болды, кейде ол 206 S деп те аталады. Екінші данасы, 1959 жылғы s/n 0776, 60° SOHC нұсқасына қайта жаңартылды. Үшінші машина болуы мүмкін, ол бірден 3.0 л спецификациясына жаңартылып, екі литрлік түрінде жарысқа қатыспады. Барлық алғашқы Dino спорт машиналарының алдына Ferrari логотипі орнатылған.

Сипаттамалар

Екі машинаның қозғалтқыштарының да жалпы сыйымдылығы борыштану және соққы ұзындығының арақатынасынан туындады. Екеуі де үш 42DCN Weber карбюраторларын қолданды, нәтижесінде бірдей қуаттық көрсеткіштерге қол жеткізілді. Ерекшеленетін факторлар айналу жиілігінің диапазоны болды: DOHC үшін 7200, SOHC қозғалтқышы үшін 7800, ал DOHC нұсқасы үшін екі тұтандыру шамдары қолданылды. Екі машина да тәуелсіз алдыңғы серпімділік және артқы күш беру осі бар құбырлы шассиде құрастырылды. Бірінші машинаға Scaglietti кузов қойылды, бірақ оны Fantuzzi көп ұзамай қайта жасады, ол екінші машинаның да кузовын жасаған. Олардың стилі Ferrari 250 TR-ді еске түсіреді және олар жиі "кішкентай Testa Rossa" деп аталды.

Жарыс

Алғашқы Dino 196 S Гудвуд Суссекс Трофиде дебют жасады және Питер Коллинз оны екінші орынға жеткізді. SOHC нұсқасына өзгерткеннен кейін, ол 1959 жылғы Ле-Ман сынағында күміс жүлде алып, Копа Сант Амбройда бір рет жеңіске жетті. Бұл машинаның соңғы жарысы 1959 жылғы Понтедечимо Джови таулық жарысы болды, онда машина зауытта бөлшектелгенге дейін тағы бір екінші орынға ие болды. Екінші Dino көбірек жарыс өтті. 1959 жылы Рикардо Родригес басқарған күйі, Нассаудағы Губернатор кубогында төртінші және екінші орындарды алды. Келесі жылы машина Targa Florio жарысына қатысып, жалпы есепте жетінші орынды иеленді.

Көшірмелері

Бұл модельдің көптеген көшірмелері жасалды. Fantuzzi Spider стиліндегі қолмен жасалған алюминий кузовтары бар түтікшелі шассиге негізделген шамамен он екі дана автомобиль өндірілді. Автомобильдерді анонимді шеберлер немесе итальяндық жеке конструктор Винченцо Марчано жасаған. Күші 2.4 литрлік төрт валлы V6 Fiat Dino қозғалтқышынан алты жылдамдықты ZF қоробкасына берілді.

Дино 296 S

1958 жылы Dino 296 S екінші спорттық жарыс моделі жасалды. Тек бір ғана данасы, s/n 0746, шамамен 3 литрлік V6 қозғалтқышымен шығарылды. Оның тұңғыш қатысуы 1958 жылдың мамыр айында Англиядағы Сильверстоун трассасында болды, онда Майк Хоторн үшінші орынды жеңіп алды. Бір жарыс өткен соң автомобиль 250 Testa Rossa эксперименталды үлгісіне түрлендіріліп, сол жылдың маусым айында 1000 км Нюрбургрингте жарысты, онда Вольфганг фон Трипс және Оливье Гендебиен жалпы есеп бойынша үшінші орынды иеленді. Бұл модель Багам аралдары мен АҚШ-та Рикардо Родригеспен жарыстырылды.

Dino 246 S

1960 жылғы маусымда Ferrari V6 қозғалтқышы бар спорттық жарыс машинасының жаңа нұсқасын – Dino 246 S-ті таныстырды. Оның қозғалтқышы Ferrari 246 F1 машинасының қозғалтқышымен тығыз байланысты болғанмен, 60 градус бұрышпен, тізбекті жетегі бар және әр қатарға бір жоғарғы валмен жабдықталған. Барлығы екі дана ғана жасалды, тізбек нөмірі 0778 және 0784, соңғысы «биік құйрықты» спайдер ретінде танымал. Бұл – алдыңғы қозғалтқышы бар соңғы Dino спорттық жарыс машинасы болды. Шасси болат түтіктерден құрастырылған, алдыңғы серікпесі тәуелсіз, артқы серікпесі білікпен жабдықталған. Корпусы Fantuzzi компаниясымен жобаланып, жасалды, екеуі де бұрынғы Dino машиналарындағы стильде болды, бірақ 0784 тізбек нөмірі 1961 жылғы Себрингтегі 12 сағаттық жарысқа дейін «биік құйрықты» спайдерге айналдырылды. Тежегіш жүйесі төрт доңғалақты дискілі тежегіштерден тұрды.

Жарыс

Dino 246 S 1960 жылдың қаңтар айында 1000 км Буэнос-Айресте дебют жасады, бірақ тұтану проблемаларынан аяқтауға қол жеткізбеді. Оның алғашқы жетістігі 1960 жылғы Targa Florio жарысында екі машина да қатысып, жалпы есепте екінші және төртінші орындарды, ал «Sports 3.0» класында бірінші және екінші орындарды иеленді. Филь Хилл мен Вольфганг фон Трипс екінші орын алған машинаны басқарды. Людовико Скарфиотти, Вилли Майрессе және Джулио Кабианка екінші машинада болды. 1960 жылы, N / n 0778 1000 км Нюрбургрингтегі пит-стоптағы өрт салдарынан зауытта қайта құрастырылды. Екі машина да кейінгі карьерасын АҚШ-та жалғастырды. Джим Холл мен Джордж Константиннің басқарған «биік құйрықты» жәнділі 1961 жылғы Себрингтің 12 сағаттық жарысында алтыншы орынды алып, «Sports 2.5» класын жеңіп алды.

Ferrari SP сериясы

Ferrari Dino SP – 1961 жылдан 1962 жылға дейін Ferrari компаниясы жасаған итальяндық спорттық жарыс машиналарынң сериясы. Бұл Dino қозғалтқышы бар спорттық прототиптердің алғашқы сериясына 246 SP, 196 SP, 286 SP, 248 SP және 268 SP үлгілері кірді; олар әртүрлі көлемдегі V6 және V8 қозғалтқыштарымен ерекшеленді. Барлығы дерлік бірдей кузов пен шассиге ие болды, ал қозғалтқыш арт жағында орналасқан бұл Ferrari спорттық машинасы үшін жаңалық болды. Басты жарыс жетістіктері: 1962 жылғы Еуропа тау шаңғысы чемпионаты, 1961 және 1962 жылдары екі рет «Targa Florio» жарысын жеңу және «1962 жылғы Coupe des Sports» атағы. Алғашқыда SP сериясында Витторио Яно жасаған V6 Dino қозғалтқыштары SOHC 60° және DOHC 65° нұсқаларында қолданылды. Кейіннен Ferrari Карло Чити еңбек еткен жаңа SOHC 90° V8 қозғалтқышын ұсынды. Барлық қозғалтқыштар құрғақ майлау жүйесімен жабдықталған және 5 жылдамдықтан берілетін қораппен үйлесімді болды. 1963 жылдан кейін бұл Ferrari SP үлгілері Scuderia Ferrari командасы қолдануын тоқтатты және жеке тұлғалардың немесе тәуелсіз жарыс командаларының меншігіне өтті. 1965 жылы олардың орнын Dino 166 P басты.

Дино 166 П

1965 жылы Ferrari компаниясы Dino 166 P моделін 1600 см³ немесе 2000 см³ көлемді категориялардағы төзімділік жарыстарында бақ сынасу үшін жасады. Жарысқа қатысқан шассилердің бірі, s/n 0834, Ferrari P сериялы көліктерден шабыттанған, бірақ кішірек өлшемді, толығымен алюминийден жасалған berlinetta кузовына ие болды. Оны Модена қаласындағы Пьеро Дрогоның Carrozzeria Sports Cars компаниясы жобалап, құрастырды. Осы жаңа стиль Dino жарыс машиналарының қалған бөлігіне де көшті. Бұл Ferrari-дің алдыңғы бөлігінде тікбұрышты «Dino» таңбасы бар алғашқы спорттық прототипі және толық жабық кузовқа ие алғашқы моделі болды. Екінші машина, s/n 0842, жарысқа қатыспады және Dino 206 S прототипіне айналдырылды.

Сипаттамалар

Қозғалтқыш артқы бөлігіне орнатылып, цилиндрдің диаметрі мен поршеньнің жылжуы 1,6 литрді құрады. Сығу қатынасы 11,5:1 болды, ал үш Вебер 40DCN/2 карбюраторы және цилиндр başına екі тұтқасы бар болғандықтан, қуаты 9000 айналымда жетістікке жетті. Осы сәттен бастап, барлық Dino жарыс және жол машиналары 65° бұрышпен, екі білікшелі жоғары орналасқан камералы және цилиндр başına екі клапанды қозғалтқышпен жабдылатын болды. Жарыс қозғалтқышы ретінде құрғақ картерлі майлау жүйесі де қолданылды. Құбырлы болат шасси енді толық тәуелсіз аспаны алдыңғы және артқы бөліктерінде алды. Дөңгелек базасы ұзын болды. Бұл кезде дискілі тежегіштер стандартты жабдықтан саналды. Көліктің құрғақ салмағы тек болды.

Жарыс

1965 жылдың мамыр айында Монцадағы 1000 км жарысына жасаған сәтсіз тырабынан кейін, келесі айда 166 P Вальелунга трассасындағы GP Roma жарысына қатысты. Джанкарло Багетти Porsche-ден екі шеңберге озып, бірінші орынды жеңіп алды. Сол айда Лоренцо Бандини мен Нино Вачкарелла 1000 км Нюрбургринг жарысында жалпы есеп бойынша төртінші орынды және «Прототип 2.0» класында екінші орынды иеленді, бұл олардан көп күшті қозғалтқыштары бар машиналардан жоғары нәтиже болды. 1965 жылғы Ле-Манның 24 сағаттық жарысын қозғалтқыш проблемаларына байланысты аяқтамағаннан кейін 166 P толығымен ашық кузовты және үлкен 2.0 л қозғалтқышы бар Dino 206 SP моделіне айналдырылды.

Dino 206 SP

166 P-ден кейін жасалған Dino спорттық прототипі Dino 206 SP болды. Алғашқы үлгісі – бұрынғы модельдің толыққанды өзгертілген нұсқасы, әлі де сол s/n 0834 нөмірімен, бірақ жаңа barchetta корпусы және үлкен 2.0 л қозғалтқышымен жабдықталған. Еуропалық төбешік жарыстары үшін арнайы жобаланған бұл машинаны жай ғана Dino 206 P деп те атайды.

Сипаттамалар

Ең үлкен өзгеріс – қозғалтқыштың көлемін 2,0 литрге дейін ұлғайту болды, осылайша автомобиль 2000 см³ санат шегін толық пайдалана алды. Қозғалтқышты Ferrari инженері Франко Рокчи Формула 2 үшін қайта жобалады. Бұл көлем 206 S-қа ғана емес, сондай-ақ Fiat және Dino жол машиналарына да қолданылды. Көлемінің ұлғаюы үлкен цилиндр диаметрінің арқасында болды, ал поршеньнің қозғалысы бұрынғыдай қалды. Қуаты 9000 айналымда дейін өсті, қалған барлық сипаттамалары жаңа Lucas жанармай инжекторлық жүйесінен басқа өзгеріссіз қалды. Шасси мен серікпелердің конфигурациясы өзгеріссіз сақталды. 206 SP жаңа, төмен орналасқан баркетта корпусын алды, ол бұрынғыдан біршама төмен болды, қазір тек кішкентай, айнала оралған желтергіш және бір ғана қауіпсіз доға корпустан шығып тұрды. Бұл салмақты азайтудың арқасында автомобильдің жалпы құрғақ салмағы құрады, яғни үнемдеуден артық. Бұл өзгерістер бұрылысты жолдардағы жарыстарды ескере отырып жасалды. Кейін автомобиль 206 S стилінде қайта жасалды және ұқсас қауіпсіз доғамен жабдықталды. Вентури Монте-Эристегі тағы бір тау шаңғысы жарысында үшінші орын алды. Леандро "Цинно" Терра 1969 жылғы Targa Florio жарысына 206 SP көлігімен қатысты, бірақ 25-ші орында аяқтады. Оның соңғы жарысы Coppa Collina болды, онда ол екінші орынды иеленді.

Dino 206 S

Дино спорттық автомобильдерінің соңғы прототипі 1966–1967 жылдары өндірілді. 18 данасы 4-санаттағы гомологацияны ескере отырып жасалды. Қозғалтқышы әлі де 2.0 л, ол 206 SP моделіне негізделген. Алғашқы үлгілерде эксперименттік 3 клапанды бас және Лукас отын инъекциясы қолданылды.

Концепт-көліктер

Ferrari жол машинасының жаңа қозғалтқыш орналасуынан туындаған стиль және инженерлік қиындықтарды еңсеру үшін көптеген дизайндық тұжырымдамалар мен прототиптерді жасап, ұсынды. 1965 жылдан 1967 жылға дейін алты түрлі Dino прототипі салынды. Бұл жаңа және революциялық дизайн Dino және Ferrari орта қозғалтқышты жол машиналарын жасауға негіз болды.

Дино Берлинета Специаль

Dino белгісі бар тұңғыш концепт-көлікті 1965 жылы Ferrari және Pininfarina ұсынды. Бұл ортада қозғалтқышы орналасқан, екі орындық "Дино Берлинета Специал" еді. Жұмыстар 1965 жылдың наурыз айында басталды. Көліктің дизайнын Алдо Бровароне жасады, ол болашақта Dino автомобильдерінің негізгі ерекшеліктерін құрайтын тұжырымдамалық жоспарларды жасаған. Жобаны Леонардо Фиораванти басқарды, ал директорларының қатарында Серджио Пининфарина болды. Олардың барлығы осы концепт-көлікті жасауға және ақыр соңында Dino 206 GT өндіріс үлгісін дайындауға қатысты, және бұл модельдің дизайнында Броваронемен бірге Фиораванти де маңызды рөл атқарды. Сол жылдың қараша айында ол Турин автосалонында, ал 1966 жылдың сәуір айында Нью-Йорк автосалонында таныстырылды. Ferrari Berlinetta Speciale өзінің ерекше отыру орналасуы үшін "Tre Posti" деп те аталады. Бұл дизайнды Pininfarina компаниясының Алдо Бровароне жасаған, бірақ көлікте үш орындық болды, жүргізуші ортада отырды. Сонымен қатар, көліктің жалпы көлемі үлкен V12 қозғалтқышына орын беру үшін үлкен болды.

Dino Berlinetta GT

1966 жылы Pininfarina бұрынғы концепт-кардың – Dino Berlinetta GT прототипінің жаңа нұсқасын жасады. Прототиптің хромды фонға орнатылған үш дөңгелек артқы жарығы және алдыңғы тордың астындағы бұрылыс сигналдары болды. Бүкіл корпусы серийлік көліктен ұзын болды, сондай-ақ дөңгелек аралығы да ұзартылды. Бұл 2.0 литрлік V6 қозғалтқышының көліктің ортасына бойлық орналасуына байланысты болды. Алайда, қозғалтқыш енді жарысқа арналмады, ол 135B типті жол көлігінен алынған. Бұрынғысынша, қозғалтқышқа көліктің төбесінде орналасқан үлкен қақпақ арқылы кіруге болады, ол артқы тіреулер мен дөңгелек конвекс терезесін қамтыды. Бүйірлік ауа кіріс тесіктері ұзартылып, есік тұтқасы ретінде де қолданылатын хромды жолақтармен жабдықталды. Шасси де бұрынғы концепциядан өзгеше болды, енді ол 599 типті шасси еді. 1967 жылы жол көлігінің тізімі бойынша шасси нөмірі 00106 тағайындалды. Сары түске боялған Dino Berlinetta GT прототипі 2018 жылы Gooding & Company аукционында 3,080,000 АҚШ долларына сатылды.

Дино Берлинета Компетиция

1967 жылы Франкфурт автосалонында Pininfarina және Ferrari Dino Berlinetta Competizione-ні таныстырды. Бұл жас дизайнер Паоло Мартиннің жобалаған тұжырымдамалық көлігі болды. Бұл эксклюзивті дизайн зерттеуі және жұмыс істейтін прототип ретінде жасалған, бірақ оны өндіріске шығару жоспарланбаған. Тұжырымдама Dino 206 S жарыс шассиіне, s/n 034 нөміріне, серияның соңғы үлгілерінің біріне негізделген. Қозғалтқышы 231/B типінде, жақсартылған 3 клапанды газ бөлімімен жабдықталған. Дизайнның кейбір элементтері Dino жарыс машиналарын еске алатын болды. Барлық креативтік процесі төрт айдан аспады. Көліктің жалпы дөңгелек пішіні кейін алдыңғы және артқы спойлерлермен толықтырылып өзгертілді. «Құрылғы» есіктері жоғары қарай ашылатын, иілген шынысы есік құрылымына сығатын конструкцияға ие болды. 206 GT моделінде 2,0 литрлік, толығымен алюминийден жасалған 65 градустық V6 қозғалтқышы қолданылды, ол 8000 айналымда жұмыс істейтін және Fiat Dino-да да пайдаланылған. 206 GT шассиі алюминий корпусымен, толық тәуелсіз аспасымен және төрт дискілі тежегіш жүйесімен жабдықталған. 1967 мен 1969 жылдар аралығында барлығы 152 дана, тек сол жақ рульдік нұсқада өндірілді.

Dino 246 GT және GTS

1969 жылы 206 GT-нің орнын күштірек Dino 246 GT басты. 246 GT Еуропалық үлгіде 7600 айналымда қуатты V6 қозғалтқышымен жабдықталған. Алғашқыда GT купе түрінде ұсынылған, 1971 жылдан кейін GTS нұсқасы да қолжетімді болды. 206 модельінен ерекшеленетін өзгерістер – алюминийдің орнына болаттан жасалған кузов және 206 модельінен ұзын дөңгелек базасы. Dino 246 GT үш серияда шығарылды, олар дөңгелектер, жел шынысын тазартатын аймақ және қозғалтқышты желдету жүйесі бойынша айырмашылықтарға ие болды. Dino 246 өндірісі 2295 GT және 1274 GTS құрады, жалпы өндіріс саны 3569 данаға жетті.

Дино 308/208 GT4

308 GT4 1973 жылдан 1980 жылдың сәуіріне дейін өндірілді. Бастапқыда "Дино" деп аталған 308 GT4, Ferrari-дің V8 қозғалтқышы бар алғашқы серийлік автомобиль болды. 308 – 2+2 конфигурациясымен, 206/246 модельдерінен түбегейлі өзгеше, бұрыштық пішінімен ерекшеленді. 308 GT4 90 градустық V8 қозғалтқышымен жабдықталған, әр қатарда екі бағаналы жетекті білдіргіш және цилиндрде екі клапан болған. Отын беру жүйесінде төрт Weber 40DCNF карбюраторлары қолданылды, олар 7700 айналымда қуатты қамтамасыз етті. V8 блогы мен цилиндр бастары алюминий қорытпасынан жасалған. Сығу қатынасы 8.8:1 құрады. Америкалық нұсқасында уақытты реттеу және катализаторлар орнатылған, нәтижесінде қуаты төмендеді. Итальяндық нарық үшін жасалған 208 GT4 моделінде өндіруші құрғақ салмағы деп мәлімдеді. 308 GT4 1976 жылдың мамырына дейін "Дино" белгісін таңды, ал кейін капотқа, доңғалақтарға және рульге Ferrari-дің "Аттың шабысы" (Prancing Horse) эмблемасы орнатылды.