Enterovirus – адам және сүтқоректі жануарлардың ауруларын қоздыратын РНК вирусы. 71 серотип, патогенезі, классификациясы туралы ақпарат. Вирустар, денсаулық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирустар туысы
Genus of viruses
Энтеровирус – адам мен сүтқоректілерде кездесетін бірнеше ауруларға байланысты, оң полюсті бір тізгілі РНК вирустарының туысы. Энтеровирустардың аты ішек арқылы жұғу жолымен байланысты (“enteric” сөзі ішек деген мағынаны білдіреді). Серологиялық зерттеулер антиденелерді бейтараптандыру сынақтарының нәтижесінде 71 адам энтеровирусының серотипін анықтады. Көптеген серотиптерде, вариант штаммдар арасындағы төмендеген немесе өзара болмайтын кросс-нейтрализацияға негізделген қосымша антигендік варианттар анықталды. Адамдар мен жануарлардағы патогенезіне сәйкес, энтеровирустар бастапқыда төрт топқа жіктеліп келді: полиовирустар, Коксаки А вирустары (CA), Коксаки B вирустары (CB) және эховирустар. Бірақ, әртүрлі топтардағы вирустардың биологиялық қасиеттерінде маңызды ұқсастықтар бар екені тез анықталды. Жақында бөліп алынған энтеровирустар тізбектелген нөмірлермен аталады: EV D68, EV B69, EV D70, EV A71 және т.б., генотиптеу VP1 капсид аймағына негізделген. Жұққан клетка ішінде геном каптолға тәуелсіз түрде бір полибелокқа аударылады, ол вируспен кодталған протеаздармен құрылымдық капсид ақуыздарына және вирус көбейісіне қатысатын құрылымдық емес ақуыздарға өңделеді. РНК рекомбинациясы энтеровирустардың эволюциясында және олардың генетикалық құрылымын қалыптастыруда маңызды рөл атқарады. Бұл вакцинация стратегиялары үшін де алаңдаушылық тудырады, себебі вакцинацияға қолданылатын әлсіретілген/мутацияланған штаммдар, айналымдағы вакцинадан туындаған полиомиелит вирустарында (cVDPD) болғандай, жабайы типті штаммдармен рекомбинацияға түсуі мүмкін. Капсид аймағы, әсіресе VP1, рекомбинацияға бейім аймақ болып табылады, және осы аймақты генотиптеу үшін пайдаланудың басты себептерінің бірі осы.
Enterovirus is a genus of positive sense single stranded RNA viruses associated with several human and mammalian diseases. Enteroviruses are named by their transmission route through the intestine ('enteric' meaning intestinal). Serologic studies have distinguished 71 human enterovirus serotypes on the basis of antibody neutralization tests. Additional antigenic variants have been defined within several of the serotypes on the basis of reduced or nonreciprocal cross neutralization between variant strains. On the basis of their pathogenesis in humans and animals, the enteroviruses were originally classified into four groups, polioviruses, Coxsackie A viruses (CA), Coxsackie B viruses (CB), and echoviruses, but it was quickly realized that there were significant overlaps in the biological properties of viruses in the different groups. Enteroviruses isolated more recently are named with a system of consecutive numbers: EV D68, EV B69, EV D70, EV A71, etc., where genotyping is based on the VP1 capsid region. After infection of the host cell, the genome is translated in a cap independent manner into a single polyprotein, which is subsequently processed by virus encoded proteases into the structural capsid proteins and the nonstructural proteins, which are mainly involved in the replication of the virus. RNA recombination appears to be a major driving force in the evolution of enteroviruses as well as in the shaping of their genetic architecture. It is also a source of concern for vaccination strategies, because live attenuated/mutated strains used for vaccination could potentially recombine with wild type related strains, as has been the case with circulating vaccine derived polio viruses (cVDPDs). The capsid region and especially VP1 is a recombination coldspot, and this is one of the main reasons to use this region for genotyping.
Энтеровирус AL
Энтеровирустар – кең таралған вирустардың тобы, олар көбінесе жеңіл инфекцияларды қоздырады. Пикорнавирус туысына энтеровирустар және риновирустар жатады. A энтеровирустарына коксаки вирустары A2, A3, A4, A5, A6, A7, A8, A10, A12, A14, A16 және A71, A76, A89, A90, A91, A92, A144, A119, A120, A121, A122 (симиан вирусы 19), A123 (симиан вирусы 43), A124 (симиан вирусы 46), A125 (бабун энтеровирусы A13) кіреді. Алғашқыда жаңа деп хабарланған кейбір вирустар дұрыс анықталмағаны анықталды. Мысалы, коксакивирусы A23, 9-эховирустың серотипімен бірдей, ал коксакивирусы A15 – коксакивирусы A11 серотипімен, ал коксакивирусы A18 – коксакивирусы A13 серотипімен бірдей. Коксаки A16 вирусы адамның қол-аяқ-ауыз ауруын тудырады. B энтеровирусына коксакивирустар B1,2,3,4,5,6; коксакивирустар A9; эховирустар 1–33 және энтеровирус B69–113 жатады. Эховирустар көптеген арнайы емес вирустық инфекциялардың себебі болып табылады, олар жеңіл аурудан бастап, асептическая менингит, энцефалит, паралич және миокардит сияқты ауыр, тіпті өлімге әкелетін жағдайларға дейін дамуы мүмкін. Ол негізінен ішекте табылса да, жүйке жүйесінің бұзылуларын тудыруы мүмкін. B типіндегі энтеровирустар көптеген жеңіл және жедел инфекциялардың пайда болуына жауапты. Олар организмде қалып, созылмалы инфекцияларды тудырып, I типті диабет сияқты созылмалы ауруларға әсер етеді. C энтеровирусы 1, 2 және 3 полиовирустарынан, коксакивирустары A1, A11, A13, A18, A17, 20, A21, A22, A24 және энтеровирус C95, C96, C99, C102, C104, C105, C109, C113, C118-ден тұрады. Полиовирустың үш серотипі – PV 1, PV 2 және PV 3 әрқайсысының капсидтік ақуыздары сәл өзгеше. Капсидтік ақуыздар жасушалық рецепторлардың ерекшелігін және вирус антигендігін анықтайды. PV 1 адамдарда инфекцияның ең көп таралған түрі, бірақ барлық үш түрі де адамнан адамға жұқпалы. Полиовирус полиомиелитті қоздырады, ол мүгедектікке және өмірге қауіп төндіретін ауру, парестезия, менингит және тұрақты параличке әкеледі. Симптомдарына ауыздың ісінуі, қызба, шаршау, құсу, бас ауруы және іш ауруы жатады, бірақ жұқтырғандардың 72%-ында ешқандай көрінетін белгілер байқалмайды. Дегенмен, энтеровирус B серотиптері (мысалы, коксакивирус B және эховирус) инфекцияның жедел фазасында иесінде геномдық мутацияларға ұшырауы мүмкін, бұл вирустарды цитолиттік емес түріне (цитопатиялық емес немесе ақаулы энтеровирус деп те аталады) айналдырады. Бұл форма адам тіндерінде ұзаққа созылатын, төмен деңгейдегі инфекцияларды тудыруға қабілетті. Бұл созылмалы цитолиттік емес энтеровирус – мутацияланған квазивирус, созылмалы миокардит және кеңейтілген кардиомиопатияда, жүрек клапандарының ауруларында, миалгиялық энцефаломиелитте бұлшықеттерде, ішектерде және мида, сондай-ақ Шёгрен синдромында кездеседі. Осы созылмалы инфекцияларда энтеровирустық РНК тіндерде аз мөлшерде болады (бір тізбекті вирустық РНК түрінде де, иммундық тұрақтылығы жоғары екі тізбекті РНК түрінде де). Кейбір зерттеушілер энтеровирустық РНК – инфекцияның қалдығы ғана деп санайды.
Enteroviruses are a group of ubiquitous viruses that cause a number of infections which are usually mild. The genus picornavirus includes enteroviruses and rhinoviruses. Enterovirus A include coxsackievirus A2, A3, A4, A5, A6, A7, A8, A10, A12, A14, A16 and enterovirus A71, A76, A89, A90, A91, A92, A144, A119, A120, A121, A122 (simian virus 19), A123 (simian virus 43), A124 (simian virus 46), A125 (baboon enterovirus A13). Some viruses initially reported as novel have been found to be misidentified. Thus, coxsackievirus A23 is the same serotype as echovirus 9, and coxsackievirus A15 is the same serotype as coxsackievirus A11 and coxsackievirus A18 is the same serotype as coxsackievirus A13. Coxsackie A16 virus causes human hand, foot and mouth disease. Enterovirus B includes coxsackievirus B1,2,3,4,5,6; coxsackievirus A9; echovirus 1–33 and enterovirus B69–113. Echoviruses are a cause of many of the nonspecific viral infections that can range from minor illness to severe, potentially fatal conditions such as aseptic meningitis, encephalitis, paralysis and myocarditis. It is mainly found in the intestine, and can cause nervous disorders. Type B enteroviruses are responsible for a vast number of mild and acute infections. They have been reported to remain in the body causing persistent infections contributing to chronic diseases such as type I diabetes. Enterovirus C consists of polioviruses 1,2 and 3; coxsackieviruses A1, A11, A13, A18, A17, 20, A21, A22, A24 and enterovirus C95, C96, C99, C102, C104, C105, C109, C113, C118. The three serotypes of poliovirus, PV 1, PV 2, and PV 3 each have a slightly different capsid protein. Capsid proteins define cellular receptor specificity and virus antigenicity. PV 1 is the most common type to cause infection in humans; however, all three forms are extremely contagious spreading through person to person contact. Poliovirus causes Polio, or Poliomyelitis, which is a disabling and life threatening disease that causes paresthesia, meningitis and permanent paralysis. Symptoms can include sore throat, fever, tiredness, nausea, headache and stomach pain although 72% of those that get infected will not display visible symptoms. However, genomic mutations which enterovirus B serotypes (such as coxsackievirus B and echovirus) may acquire in the host during the acute phase of the infection can transform these viruses into the non cytolytic form (also known as non cytopathic or defective enterovirus), a form which is capable of causing persistent low level infections in human tissues that can last indefinitely. This persistent non cytolytic enterovirus is a mutated quasispecies, in chronic myocarditis and dilated cardiomyopathy, in valvular heart disease, in the muscles, intestines and brain in myalgic encephalomyelitis, and in Sjögren's syndrome. In these persistent infections, enteroviral RNA is present at low levels in the tissues (both as single stranded viral RNA, and in the more immune resistant doubled stranded RNA form). Some researchers believe this enteroviral RNA is just a remnant of the acute infection,
D68 энтеровирусы
EV D68 алғаш рет 1962 жылы Калифорнияда анықталды. Басқа энтеровирустармен салыстырғанда, соңғы 40 жылда АҚШ-та оның сирек кездесетіні туралы хабарланған. Инфекция жұқтырған адамдардың көпшілігі нәрестелер, балалар және жасөспірімдер болып табылады. EV D68 көбінесе жеңілден ауырға дейінгі тыныс алу ауруларын тудырады, бірақ EV D68 ауруының толық спектрі толыққанды анықталмаған. Көбінесе мұрынның ағуы және жөтел сияқты суық тиюдің әдеттегі белгілерімен басталады. Кейбіреулерде, бірақ әрқашан емес, қызба да болуы мүмкін. Ауыр жағдайларда тыныс алуда қиындықтар, ысқырық немесе дем алудың қиындығы туындауы мүмкін. 2014 жылдың 4 қазанына дейін Нью-Джерсиде EV D68-ге тікелей байланысты бір өлім тіркелді, ал Род-Айленд штатында EV D68 және стафилококк алтын инфекциясынан туған сепсис салдарынан бір адам қайтыс болды.
EV D68 first was identified in California in 1962. Compared with other enteroviruses, it has been rarely reported in the U. S. in the past 40 years. Most people who get infected are infants, children, and teens. EV D68 usually causes mild to severe respiratory illness; however, the full spectrum of EV D68 illness is not well defined. Most start with common cold symptoms of runny nose and cough. Some, but not all, may also have fever. For more severe cases, difficulty breathing, wheezing or problems catching your breath may occur. As of October 4, 2014, there has been one death in New Jersey directly linked to EV D68, as well as one death in Rhode Island attributed to a combination of EV D68 and sepsis caused by an infection of staphylococcus aureus.
А71 энтеровирусы
Энтеровирус A71 (EV A71) қол, аяқ және ауыз ауруының (ААЖ) маңызды себепшілерінің бірі болып табылады және кейде орталық нерв жүйесінің ауыр ауруларымен байланысты. EV A71 алғаш рет 1969 жылы Калифорнияда неврологиялық аурулардың жағдайларынан бөлініп, сипатталды. Бүгінгі күнге дейін EV A71 инфекциясына жауап ретіндегі организмнің молекулалық механизмдері жақсы зерттелмеген, бірақ хемокин, ақуыздың ыдырауына қатысатын ақуыздар, комплемент ақуыздары және проапоптоз ақуыздарын кодтайтын мРНК деңгейінің артуы байқалған.
Enterovirus A71 (EV A71) is notable as one of the major causative agents for hand, foot and mouth disease (HFMD), and is sometimes associated with severe central nervous system diseases. EV A71 was first isolated and characterized from cases of neurological disease in California in 1969. To date, little is known about the molecular mechanisms of host response to EV A71 infection, but increases in the level of mRNAs encoding chemokines, proteins involved in protein degradation, complement proteins, and proapoptotis proteins have been implicated.
Күдікті аурулар
Летаргиялық энцефалит, 1917–1926 жылдардағы "ұйқы ауруы".
Encephalitis lethargica, the 1917–1926 "sleeping sickness".
Мүмкін болатын байланысты зерттеу
Энтеровирус 1-типті қант диабетімен байланысты болуы мүмкін деп есептеледі. 1-типті қант диабеті – иммундық жүйенің вирус жұқтырған жасушалармен қатар, инсулин өндіретін бүйрек безіндегі бета-жасушаларға да шабуыл жасайтын, вирустық қоздырылған аутоиммундық реакция болып табылады. Финляндияның Тампере университетіндегі ғалымдар тобы энтеровирус Коксакивирус B1-дің 1-типті қант диабетімен (аутоиммундық ауру) байланысты болуы мүмкін екенін анықтады. Энтеровирустар, оның ішінде полиовирустар, миалгиялық энцефаломиелит/созылмалы шаршау синдромының (CFS/ME) себебі болуы мүмкін.
Enterovirus has been speculated to be connected with Type 1 diabetes. It has been proposed that type 1 diabetes is a virus triggered autoimmune response in which the immune system attacks virus infected cells along with the insulin producing beta cells in the pancreas. A team working at University of Tampere, Finland identified the enterovirus Coxsackievirus B1 as possibly linked to type 1 diabetes (which is an autoimmune disease). Enteroviruses, including polioviruses, may be a cause of myalgic encephalomyelitis/chronic fatigue syndrome (CFS/ME).
Симптомдары
Энтеровирусты жұқтырған көптеген адамдарда бір аптадай созылатын жеңіл симптомдар пайда болады. Жоғары тәуекел тобына жататындарда асқынулар жиірек кездеседі, кейде олар өлімге әкелуі мүмкін. Энтеровирустың ең көп таралған белгісі – жалпы суық тию. Энтеровирустың күштірек симптомдары: гипоксия, асептикалық менингит, конъюнктивит, қол-аяқ-ауыз ауруы және паралич.
Most people who contract enterovirus have mild symptoms lasting about a week. Those with higher risk may have more complications, sometimes becoming fatal. The most common sign of enterovirus is a common cold. More intense symptoms of enterovirus include hypoxia, aseptic meningitis, conjunctivitis, hand, foot and mouth disease, and paralysis.
Емдеу
Энтеровирустық инфекцияны емдеу көбінесе симптоматикалық болып табылады. Плеуродиния жағдайында емдеу, ауруға шалдыққан науқастарда болатын қатал ауырсынды басу үшін анальгетиктерді қолданудан тұрады; кейбір ауыр жағдайларда опиаттар қажет болуы мүмкін. Энтеровирустарға байланысты асептикалық менингиттің емдеуі де негізінен симптоматикалық. Энтеровирустық кардитпен ауыратын науқастарға емдеу жүрек аритмиясы, перикардтық эффузия және жүрек жеткіліксіздігі сияқты асқынулардың алдын алу және емдеуінен тұрады. Энтеровирустық кардитке қатысты зерттелген басқа емдеулердің қатарында – көктамырлық иммуноглобулин.
Treatment for enteroviral infection is mainly supportive. In cases of pleurodynia, treatment consists of analgesics to relieve the severe pain that occurs in patients with the disease; in some severe cases, opiates may be needed. Treatment for aseptic meningitis caused by enteroviruses is also mainly symptomatic. In patients with enteroviral carditis, treatment consists of the prevention and treatment of complications such as arrhythmias, pericardial effusion, and cardiac failure. Other treatments that have been investigated for enteroviral carditis include intravenous immunoglobulin.