Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1974 жылы АҚШ-та жүргізілген денсаулық сақтау зерттеуі 1982 жылы.
US based health care study in 1974 1982
РАНД Денсаулық сақтау сақтандыру эксперименті (RAND HIE) – 1974 жылдан 1982 жылға дейін АҚШ-та денсаулық сақтау шығындары, пайдаланылуы және нәтижелері бойынша жүргізілген эксперименталды зерттеу. Зерттеу барысында адамдар кездейсоқ түрде әртүрлі сақтандыру жоспарларына бөлініп, олардың мінез-құлқы қадағаланды. Рандомизацияланған бақыланатын сынақ болғандықтан, бұл зерттеу әдеттегі байқау зерттеулеріне қарағанда сенімдірек нәтижелер берді. Оның қорытындысы бойынша, төлемдерді бөлісу (cost sharing) «артық немесе қажетсіз» медициналық көмекті (артық пайдалануды) азайтады, бірақ сонымен қатар «қажетті немесе керек» медициналық көмекті де азайтады.
The RAND Health Insurance Experiment (RAND HIE) was an experimental study from 1974 to 1982 of health care costs, utilization and outcomes in the United States, which assigned people randomly to different kinds of plans and followed their behavior. Because it was a randomized controlled trial, it provided stronger evidence than the more common observational studies and concluded that cost sharing reduced "inappropriate or unnecessary" medical care (overutilization) but also reduced "appropriate or needed" medical care.
Әдістер
RAND HIE 1971 жылы денсаулық сақтау экономисі Джозеф Ньюхаус басқарыған топпен, сондай-ақ денсаулық сақтау қызметін зерттеушілер Роберт Брук пен Джон Уэрмен бірге басталды; денсаулық сақтау экономистері Уиллард Мэннинг, Эммет Килер, Арлин Лейбовиц және Сьюзан Маркиз; және статистиктер Карл Моррис пен Найхуа Дуан. Топ мына сұраққа жауап табуға кірісті (басқаларының арасында): «Медициналық көмек тегін болса, пациенттен құнының бір бөлігін төлеуді талап ететін сақтандыру жоспарларына қарағанда денсаулық жағдайы жақсара ма?» Команда АҚШ Денсаулық сақтау, білім және әлеуметтік қамсыздандыру департаментінің қаражатымен сақтандыру компаниясын құрды. Компания 5809 адамды кездейсоқ түрде шығынды бөліспейтін сақтандыру жоспарларына, 25%, 50% немесе 95% мөлшерінде өтеу ставкаларымен, ең жоғары жылдық төлем 1000 доллармен тағайындады. Сонымен қатар, 1149 адам Пьюгет-Саунд денсаулық сақтау кооперативінің (GHC) үлгілік денсаулық сақтау ұйымына (HMO) кездейсоқ түрде тағайындалды. Бұл топқа шығын бөлісу қарастырылмады және олар қызмет көрсету үшін төлемақы жүйесінде шығын бөліспейтін топтармен, сондай-ақ кооперативке бұрыннан тіркелген 733 мүшемен салыстырылды. Кейінгі RAND HIE жарияланымдары «орташа қатысушы үшін тегін көмектің оң немесе теріс әсерін жоққа шығарды», бірақ «HMO-ға тағайындалған, бастапқыда ауырған, төмен кірісті топтың, қызмет көрсету үшін төлемақы жүйесіне тағайындалғандарға қарағанда өлу қаупі жоғары болды» деп көрсетті. Сондай-ақ, тәжірибе шығынды бөлісудің «қажетті немесе керек» медициналық көмекті де, «қажетсіз немесе артық» медициналық көмекті де азайтатынын көрсетті. RAND HIE деректеріндегі нақты жағдайлар мен ауруларды зерттеу, мысалы, медициналық қызметтерді пайдаланудың төмендеуі көру қабілетіне және қан қысымын бақылауға кері әсер ететінін анықтады. RAND қорытындысында «болжамды әсер гипертониясы бар адамдардың өлім-жітімін шамамен 10 пайызға төмендетуі мүмкін» делінген. 2004 жылы RAND HIE-ді қорытындылаған Ньюхаус былай деп жазды: «RAND экспериментіне қатысқан көптеген адамдар үшін, олар жұмыс берушілер арқылы сақтандырылған америкалықтардың әдеттегі үлгісі сияқты, жоспарлардағы қолданудағы айырмашылық денсаулық жағдайына минималды немесе ешқандай әсер етпеді. Алайда, кедей және ауырған адамдар – Medicaid арқылы қамтылған немесе сақтандыруы жоқ адамдар – үшін қолданудың төмендеуі орташа есеп бойынша зиянды болды».
The RAND HIE was begun in 1971 by a group led by health economist Joseph Newhouse and including health service researchers Robert Brook and John Ware; health economists Willard Manning, Emmett Keeler, Arleen Leibowitz, and Susan Marquis; and statisticians Carl Morris and Naihua Duan. The group set out to answer this question (among others): "Does free medical care lead to better health than insurance plans that require the patient to shoulder part of the cost?" The team established an insurance company using funding from the United States Department of Health, Education, and Welfare. The company randomly assigned 5809 people to insurance plans that had no cost sharing, 25%, 50% or 95% coinsurance rates with a maximum annual payment of $1000. It also randomly assigned 1,149 persons to a staff model health maintenance organization (HMO), the Group Health Cooperative of Puget Sound. That group faced no cost sharing and was compared with those in the fee for service system with no cost sharing as well as an additional 733 members of the Cooperative who were already enrolled in it. Subsequent RAND HIE publications "rule[d] out all but a minimal influence, favorable or adverse, of free care for the average participant" but determined that a "low income initially sick group assigned to the HMO . [had a] greater risk of dying" than those assigned to fee for service (FFS) care. The experiment also demonstrated that cost sharing reduced "appropriate or needed" medical care as well as "inappropriate or unnecessary" medical care. Studies of specific conditions and diseases in the RAND HIE data found, for example, that the decrease in use of medical services had adverse effects on visual acuity and on blood pressure control. A RAND summary said, "The projected effect was about a 10 percent reduction in mortality for those with hypertension." Newhouse, summarizing the RAND HIE in 2004, wrote, "For most people enrolled in the RAND experiment, who were typical of Americans covered by employment based insurance, the variation in use across the plans appeared to have minimal to no effects on health status. By contrast, for those who were both poor and sick—people who might be found among those covered by Medicaid or lacking insurance—the reduction in use was harmful, on average."
Сын-пікірлер мен мұра
RAND медициналық сақтандыру эксперименті "барлық уақытта жасалған ең жақсы әлеуметтік ғылыми зерттеулердің бірі" деп есептеледі. Дегенмен, осы зерттеуге қатысты бірнеше сын айтылды. Кейбір авторлар HMO және FFS көмегін салыстырудың жалпылану мүмкіндігіне күмән келтірді, себебі бұл жүйе туралы мәліметтер Сиэтлдегі "бір ғана, салыстырмалы түрде шағын, бірақ тиімді басқарылған" HMO-ға негізделген. 2007 жылғы бір мақалада "эксперименттің төлем бөлісу бөлімдерінен өз еркімен шығып кеткен қатысушылардың көп саны" RAND HIE нәтижелерін күштен шығаруы мүмкін деген пікір айтылды. Жауап ретінде Ньюхаус және әріптестері бұл аргументті "сенімсіз" деп сипаттады. RAND HIE денсаулық сақтандыруы жоқ адамдарды зерттемегендіктен, денсаулық сақтандыруының болуы немесе болмауы денсаулыққа қалай әсер ететінін анықтай алмады. Бірақ, бұл зерттеу 1980 және 1990 жылдары медициналық көмекке жұмсалатын шығындарды бөлісуді ұлғайтуға мүмкіндік берді. RAND HIE әлі де академиялық әдебиетте денсаулық сақтандырудың әсерін зерттеудегі "алтын стандарт" ретінде сілтеме жасалады. 132 мақаланы талдау нәтижесінде, RAND HIE ғана тиісті тәжірибелік деректерді ұсынғаны анықталды; олар қараған қалған барлық зерттеулер байқаулар негізінде жасалған. "RAND зерттеушілерінің 1974-1982 жылдар аралығында өткізген классикалық эксперименті бойынша, медициналық қызметтерінің барлық дерлік құнын өзі төлейтін адамдар, шығындарының барлығын сақтандыру компаниясы төлейтін адамдарға қарағанда денсаулық сақтауға 30 пайызға аз жұмсаған, ал денсаулық жағдайында айтарлықтай ешқандай айырмашылық болған жоқ. Бір ғана ерекшелік – денсаулығы нашар және кірісі аз адамдар, оларға қажетті көмексіз қалды." "RAND медициналық сақтандыру эксперименті көрсеткендей, пациенттер шағын төлемдер жасағанда, қажетті де, қажетсіз де сапарларды теңдей азайтады."
The RAND Health Insurance Experiment is considered "one of the best experimental social science studies ever conducted". However, several criticisms of the study have been suggested. Some authors questioned the generalizability of comparisons of HMO and FFS care since data on the former were based on a "single, relatively small but well managed" HMO in Seattle. One 2007 article suggested that the "large number of participants who voluntarily dropped out of the costsharing arms of the experiment" could have invalidated the RAND HIE's findings. In response, Newhouse and colleagues described the argument as "implausible". The RAND HIE did not study people without health insurance and so could not determine how the presence or absence of health insurance affects health. Nevertheless, the study opened the way for increased cost sharing for medical care in the 1980s and 1990s. The RAND HIE is still referenced in the academic literature as a "gold standard" study in research on the effects of health insurance. In summarizing 132 articles, they found that the RAND HIE provided the only relevant experimental data; all other studies they reviewed were observational. "A classic experiment by RAND researchers from 1974 to 1982 found that people who had to pay almost all of their own medical bills spent 30 percent less on health care than those whose insurance covered all their costs, with little or no difference in health outcomes. The one exception was low income people in poor health, who went without care they needed." "The RAND health insurance experiment found that patients cut back equally on both superfluous and necessary visits when asked for small co payments."