Кіріспе
Теннесси орталық темір жолы 1884 жылы Александр С. Кроуфордтың Нэшвилл және Ноксвилл темір жолы ретінде құрылған. Бұл, Шығыс Теннессинің көмір және минералдарынан орталық аймақтың нарықтарына теміржол қатынасын ашуға жасалған әрекет болды, көптеген кәсіпкерлердің пікірінше, бұл қызметті қолданыстағы теміржол компаниялары жеткілікті деңгейде қамтамасыз етпеді. Олар сондай-ақ, Цинциннати Оңтүстік темір жолы арқылы АҚШ-тың Солтүстік-Шығысына көмір мен темір кені жібергісі келді, ол Southern компаниясына жалға берілген және Цинциннати, Нью-Орлеан және Техас Тынық мұхиты темір жолы (CNOTP) ретінде жұмыс істеді, Цинциннати қаласы арқылы. N&K Либан арасында ғана аяқталды, онда ол Нэшвиллден Нэшвилл, Чаттануга және Сент-Луис теміржолының тармағына және қазіргі Монтерейге (бұрынғы Standing Stone) қосылды. 1880-ші жылдарға қарай теміржолдар дамыған салаға айналды және жаңа бәсекелестің енуі оңай болмады. Фирма және оның ізбасар компаниялары ондаған жылдар бойы қаржылық қиындықтармен және беделді компаниялардың қарсылығымен күресті. (Мысалы, ол бәсекелес Луисвилл және Нэшвилл теміржолы мен оның еншілес компаниясы Нэшвилл, Чаттануга және Сент-Луис басқарған Нэшвилльдің жаңа әсем Юнион станциясының терминалын пайдалана алмады.) Теннесси орталық темір жолы Ноксвиллді тікелей байланыстырды, Southern теміржолының еншілес компаниясы Харриман және Солтүстік-Шығыс арқылы Харриманнан Ноксвиллге дейін, ал Нэшвиллмен – Эмори Гэп пен Кроссвилл арасындағы Уолден қырқасындағы Камберленд Алабының тік беткейімен өтетін бағыт арқылы байланыстырды. Бұл өткелге дәстүрлі басты маршрут Чаттануга арқылы жүрген. 1893 жылы кәсіпкер "полковник" Джере Бакстер пайда болды. Ол харизматикалық және бейшара тұлға ретінде танымал болды. Теннессиде Теннесси орталық теміржолы болуға тиіс мүлікті аяқтауға қаржы табу мүмкін болмағандықтан, ол Сент-Луиске сапар шегіп, ақырында қолдау тапты. Ол құрылысқа қажетті қаржының көп бөлігін облигациялар шығару арқылы қамтамасыз етті. Ол Кроуфордтар отбасынан сатып алынған N&K желісімен бірге Теннесси орталық теміржолы құрамына кіретін төрт желіні ұйымдастырды және салды. 1902 жылы желілер қайта ұйымдастырылып, Теннесси орталық теміржолы деп аталды. Бұл атаудың бірнеше нұсқалары шамамен отыз жыл бойы қолданылды, содан кейін 1922 жылы Теннесси орталық теміржолы деген атау қабылданды. Бұл кезеңде желі Нэшвилльдің батысына және солтүстігіне қарай баяу және бөлігімен кеңейді, 1897 және 1912 жылдары екі рет банкротқа ұшырады, соңғы рет он жыл бойы техникалық жағдайда төлемдерді жүзеге асыра алмады. Бакстер 1904 жылы қайтыс болды, оның мұрасы ретінде қарызға батқан, аяқталған TC қалды. Компания "табысқа" жұмыс істесе де, желі құрылысынан туындаған бондтық қарызын өтей алмады. 1905 жылы TC үш жылға Нэшвилльдің батысындағы Иллинойс орталық теміржолына және Нэшвилльдің оңтүстік-шығысындағы Southern теміржолына жалға берілді. Пайдасыздыққа байланысты екі желі де жалға алу шартын жаңартудан бас тартты. 1922 жылы Пол М. Дэвис басқаратын инвесторлар тобы теміржолды банкроттық сатылымында сатып алып, бондтық қарызды жойды. Олар бұрынғы президент Хью Райт Стэнлиді жұмысқа алды, ол 1932 және 1933 жылдардан басқа барлық жылдары желіні табысты басқарды, 1945 жылға дейін. TC 1939 жылы Нэшвилльге алғашқы дизельдік электрлік локомотивті әкелді.
The Tennessee Central Railway was founded in 1884 as the Nashville and Knoxville Railroad by Alexander S. Crawford. It was an attempt to open up a rail route from the coal and minerals of East Tennessee to the markets of the midstate, a service which many businessmen felt was not being adequately provided by the existing railroad companies. They also wanted to ship coal and iron ore to the Northeastern US over the Cincinnati Southern Railway, which was leased to the Southern and operated as the Cincinnati, New Orleans and Texas Pacific Railway (CNOTP), through their Cincinnati gateway. The N&K was only completed between Lebanon, where it connected to a Nashville, Chattanooga and St. Louis Railway branch from Nashville, and Standing Stone (now Monterey). By the 1880s railroads were becoming a mature industry and it was not easy for a new competitor to break in. The firm and its successor companies would struggle for decades with both financial woes and hostility from the more established lines. (It was unable to use Nashville's ornate new Union Station terminal for instance, as that was controlled by the rival Louisville and Nashville Railroad and its subsidiary Nashville, Chattanooga & St. Louis.) The Tennessee Central linked Knoxville directly, by a link to the Southern Railway's subsidiary Harriman and Northeastern from Harriman to Knoxville, with Nashville via a route which ascended the Cumberland Plateau Escarpment at Walden's Ridge between Emory Gap and Crossville. The traditional major route for this passage had been made via Chattanooga. In 1893, enter the likes of entrepreneur "Colonel" Jere Baxter. He was known as charismatic and regarded as ruthless. Although no money could be found in Tennessee to complete the property that was to be the Tennessee Central, he traveled to St. Louis and eventually found backing. For much of his construction financing, he issued bonds. He organized and constructed four lines that, together with the N&K acquired from the Crawford family, were to become the Tennessee Central. The lines were reorganized in 1902 and renamed the Tennessee Central Railroad. Several versions of this name were used over a period of some thirty years, until the final name, Tennessee Central Railway, was adopted in 1922. The line expanded slowly and piecemeal to the west and north of Nashville during this period, falling into receivership twice, in 1897 and 1912, on the latter occasion operating in technical insolvency for ten years. Baxter died in 1904, leaving as his heritage the now completed TC, which was heavily burdened with debt. Although the company was operating "in the black", they were unable to meet their bonded indebtedness, which was incurred from the building of the line. In 1905, the TC was leased for three years to the Illinois Central Railroad west of Nashville and the Southern east of Nashville. Due to unprofitable operations, neither line opted to renew their lease. In 1922, a group of investors led by Paul M. Davis bought the railroad at a bankruptcy sale, thus abolishing the bonded indebtedness. They hired former president Hugh Wright Stanley, who operated the line profitably (except during 1932 and 1933) until 1945. The first diesel electric locomotive switcher was brought to Nashville in 1939 by the TC.
ХХ ғасырдың басында жолаушылар қызметі
TC Нэшвиллден Харриманға жолаушылар тасымалын жүзеге асырды, ал Оңтүстік темір жолымен бірлесіп Ноксвиллге дейін үздіксіз қызмет көрсетті. 1936 жылы бұл бағытта әр бағытқа күндізгі және түнгі бір поездден болды. Түнгі поезд «Каролина арнайы» пойызының бір бөлігі ретінде жүрді, бірақ Ашевиллге және Солтүстік Каролинаның шығысына, сондай-ақ Оңтүстік Каролинаның оңтүстік-шығысына сапарды жалғастыру үшін жолаушылар Ноксвиллде басқа вагондарға немесе жатын вагондарға ауысуы керек болды.
Соғыстан кейінгі жылдар және құлдырау
Соғыс жылдарындағы 1940 жылдардың басында көлік қозғалысы қаржылық жағдайды жақсартты, бірақ одан кейін қиындықтар қайта оралды. 1946 жылы зиянға ұшырағанына қарамастан, Дж. Л. Армстронг басқаратын инвесторлар тобы Дэвис тобының үлесін сатып алды. 1952 жылы төрт дизель локомотиві (200 көмір тасымалдағыш вагонымен бірге) келген соң, соңғы бу машиналары қызметтен алынды. 1954 жылы Теннесси аңғарының Кингстон көмірмен жұмыс істейтін электр станциясының бірінші бөлімі ашылды, ол көбінесе TC-нің өз желісіндегі көмір шахталарынан көмірмен қамтамасыз етілді. Компания 1955 жылдың 31 шілдесінде ақша жоғалтатын жолаушылар тасымалын тоқтатты, ол соғыстан кейінгі жылдары Нэшвилльден Харриманға және кері бағыттағы бір ғана сапарға дейін қысқарған еді. Сол жылы TC бу машиналарының жұмысын тоқтатты. 1956 жылы TC тағы бір RFC несиесімен дизель локомотивтері мен көмір тасымалдағыш вагондарын сатып алды. 1949 жылдан 1956 жылға дейін қысқа мерзімге табыстылық қалпына келтірілді. 1957 жылы TVA TC емес көмір шахталарына келісімшарттар беруді бастады, соның салдарынан олардың тасымалдау көлемі күрт төмендеді. Жолды жақсарту және жаңа жабдықтар сатып алу бағдарламасы орындалғанымен, компания RFC несиелерін өтей алмады және 1968 жылы үшінші және соңғы банкротқа ұшырады. Оның активтері сатылды. Нэшвилльдің оңтүстігіндегі Нэшвилль айналымының көп бөлігі I-440 құрылысы үшін мемлекетке сатылды. I-440 айналымының батыс жағынан Нэшвилльден Хопкинсвиллге дейінгі Батыс бөлігін Иллинойс орталық темір жолы сатып алды. Харриманнан Кросвиллге бағытталған желінің шығыс бөлігі Оңтүстік темір жолына берілді. Қалған орталық бөлігі Кросвилльден Нэшвилльге дейін оның ескі және мүлдем достық емес қарсыласы – Луисвилл және Нэшвилль темір жолына өтті. 1956 жылдың соңында TC 286 мильдік жол және 377 мильдік теміржол желісіне ие болды; сол жылы ол 278 миллион нетто тонна-мильдік жүк және 1 миллион жолаушы мильін тасымалдады. Теннесси орталық темір жолы 80 жылдан астам уақыт бойы өте қиын жағдайларға қарамастан, өзіне қызмет көрсеткен аймақтың экономикалық дамуына үлкен үлес қосты. Ол әлі күнге дейін "Жеке қызмет көрсету жолы" ретінде есте сақталады және оның бұрынғы бас механиктерінің шеберханасында, сондай-ақ соңғы жылдары бас кеңсесі болған Теннесси орталық теміржол музейімен құрметтеледі. Бүгінгі күні Нэшвилльдің оңтүстігіндегі I-440 айналымында теміржолдың соңғы жылдары мемлекет сатып алған Теннесси орталық теміржолының бұрынғы жолында орналасқан белгісіз ескерткіш бар.
Қалған бөліктері
Монтерей мен Кроссвилл арасындағы теміржол участағы L&N компаниясы 1980-ші жылдары жойылды, бұл Нэшвилл мен Ноксвилл арасындағы жолаушылар пойызы қызметін қайта жандандыруды қолдайтындар үшін қиындық тудырды. Нэшвилл және Шығыс темір жолы Нэшвиллден шамамен 30 миль шығысқа орналасқан Олд Хикори мен Либан қалаларына жүк тасымалын қайта іске қосу мақсатымен құрылды. Олар кейде бұрын L&N компаниясына тиесілген TC трассасы арқылы шығысқа қарай да жүріп тұрады. N&E бір кезде Нэшвиллден шығатын Бродвей кешкі пойызының жұмысына қатысқан. Бүгінде бұл компания Нэшвилл мен Либан арасындағы WeGo Star қалалық теміржол қызметін ұйымдастырады. 2000 жылы Нэшвилл және Батыс темір жолы, Нэшвилл және Шығыс темір жолының еншілес компаниясы ретінде құрылды. Олар бастапқыда IC компаниясына сатылған, бірақ кейін көптеген шағын теміржолдармен жұмыс істеген Нэшвиллден Эшленд-Ситиге дейінгі ескі TC участағы жұмысты өздеріне алды. Камберленд өзенінің екі жүз жылдық жолы Ашленд-Ситиден батысқа қарай шамамен 14 мильге созылады. Соңында Қорғаныс министрлігі Хопкинсвиллден Форт-Кэмпбелге дейінгі ескі TC участағы жұмысты өз бақылауына алды. Трейлдің соңы мен Форт-Кэмпбелл арасындағы TC желісінің қалған бөлігі қолданыстан шығарылды. Шығыс жағында бұрынғы Теннесси Орталық теміржолы Теннесси штатындағы Краб Орчард пен Роквуд қалалары арасында, Уолденс Ридждің қарсы бетінде, Солтүстік Американың Lhoist компаниясы үшін өнеркәсіптік минералдық өнімдерді тасымалдау үшін пайдаланылуда. Роквудта Lhoist компаниясы Norfolk Southern компаниясымен байланыс жасайды, ол бұл жұмысты жүзеге асыру үшін Emory Gap-тен басталатын бұрынғы TC участасын пайдаланады.