Шоқтықтың Құрметті Дипломаты: Чоудхури Мухаммад Зафарұлла Хан
Muhammad Zafarullah Khan
Шоқтығы бар Пәкістан дипломаты, заңгер және саяхатшы Чоудхри Мұхаммед Зафарұлла Хан туралы ақпарат. БҰҰ Бас Ассамблеясының төрағасы және Халықаралық соттың президенті болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пакистандық дипломат (1893–1985)
Пакистандық заңгер және саясаткер
Pakistani diplomat (1893–1985)
the Pakistani lawyer and politician
Сэр Чоудри Мұхаммед Зафарулла Хан (6 ақпан 1893 – 1 қыркүйек 1985) – Пакистанның бірінші Сыртқы істер министрі болған пакистандық юрист және дипломат. Сыртқы істер министрі қызметінен кейін ол халықаралық мансабын жалғастырды және Халықаралық сотта төрағалық еткен жалғыз пакистандық. Ол сонымен қатар БҰҰ Бас Ассамблеясының президенті де болды. БҰҰ Бас Ассамблеясының да, Халықаралық соттың да президенті қызметін атқарған жалғыз адам – ол. Хан Пакистанның ынталы жақтастарының бірі болды және қазіргі Оңтүстік Азия елдерінің шекараларын белгілеген Радклиф комиссиясында жеке мемлекет құру ісіне жетекшілік етті. 1947 жылдың тамыз айында Карачиге көшіп келген ол Лиакат әкімшілігі кезінде елдің тұңғыш Сыртқы істер министрі болып тағайындалды және Пакистанның алғашқы кабинетінің мүшесі болды. 1954 жылға дейін Пакистанның жоғары дипломаты қызметін атқарған ол, содан кейін Халықаралық сотта жұмыс істеді. 1958 жылға дейін сот судьясы болғаннан кейін, соттың вице-президенті болды. 1961 жылы Гаагада қызметін тоқтатқан ол Біріккен Ұлттар Ұйымында Пакистанның тұрақты өкілі болды және 1964 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. БҰҰ-дағы қызметі кезінде ол Палестина мемлекетін де-факто өкілдік етті. 1964 жылы БҰҰ-дан кетіп, Халықаралық сотқа қайта оралды. 1970 жылы ол Халықаралық соттың төрағасы болған алғашқы және жалғыз пакистандық атанды және 1973 жылға дейін осы қызметін атқарды. Ол Пакистанға оралып, Лахорда зейнеткерлікке шықты, онда 1985 жылы 92 жасында қайтыс болды. Хан Пакистанның негізін қалаушыларының бірі және Пакистанның көрнекті тұлғасы ретінде танылады. Ол урду және ағылшын тілдерінде ислам туралы бірнеше кітап жазған.
Sir Chaudhry Muhammad Zafarullah Khan (; 6 February 1893 – 1 September 1985) was a Pakistani jurist and diplomat who served as the first Foreign Minister of Pakistan. After serving as foreign minister he continued his international career and is the only Pakistani to preside over the International Court of Justice. He also served as the President of the UN General Assembly. He is the only person to date to serve as the President of both UN General Assembly and the International Court of Justice. Khan became one of the most vocal proponents of Pakistan and led the case for the separate nation in the Radcliffe Commission which drew the countries of modern day South Asia. He moved to Karachi in August 1947 and became a member of Pakistan's first cabinet serving as the country's debut foreign minister under the Liaquat administration. He remained Pakistan's top diplomat until 1954 when he left to serve on the International Court of Justice and remained on the court as a judge until 1958 when he became the court's vice president. He left the Hague in 1961 to become the Permanent Representative of Pakistan to the United Nations, a position he served until 1964. During his time at the UN, he also represented the State of Palestine in a de facto capacity. He left the UN in 1964 to return to the ICJ and, in 1970, he became the first and only Pakistani to serve as the President of the International Court of Justice, a position he maintained until 1973. He returned to Pakistan and retired in Lahore where he died in 1985 at the age of 92. Khan is considered one of the leading founding fathers of Pakistan and a prominent figure in Pakistan. He authored several books on Islam both in Urdu and English.
Отбасы
Чоудхри Зафарулла Хан 1893 жылдың 6 ақпанында Сиалкот ауданындағы Сиалкот қаласында дүниеге келді. Оның отбасы Даска маңындағы Сахи Джат тегінен шыққан жер иелері (заминдарлар) болды, олардың бірі ауылдың басшысы болса, екіншісі – Сахи Сикх сардары еді. Ханның отбасы Сикхтер дәуірінде үкіметтің Сикхтерге көрсеткен ықпалы мен оның бабасының ерте қайтыс болуы салдарынан құлдырады, нәтижесінде оның атасы Чоудхри Сикандар Хан жасөспірім шағында ауыл басшысы болды. Бірақ, уақыт өте келе Чоудхри Сикандар Хан отбасының жоғалтқан мәртебесін қайта алып, Даска аймағында кеңінен құрметке ие болды.
Chaudhry Zafarullah Khan was born on 6 February 1893 in the City of Sialkot in Sialkot District. His family were Zamindars of Sahi Jat extraction based around Daska and were of the headman of their village the other being a Sahi Sikh Sardar. Khan's family had suffered a decline during the Sikh era due to government favoritism towards Sikhs and the early death of his Great Grandfather which resulted in his grandfather, Chaudhry Sikandar Khan to become the village headman in his adolescence. However, over time, Chaudhry Sikander Khan regained much of the family's status and became a widely respected around Daska.
Мансап
Мұхаммед Зафарулла Хан колониялық Үндістанда заңгер болып жұмыс істеді. Ол екі маңызды сот шешімінде Ахмадия мәселесі бойынша кеңесші болып қатысты. 1916 жылы Патна жоғары соты Хаким Халил Ахмадқа қарсы Малик Исрафил ісі бойынша Ахмадилерге исламның қасиетті орындарында намаз оқу құқығын берді. 1922 жылы Мадрас жоғары соты Нарантакат Авуллаға қарсы Параккал Мамму ісі бойынша Ахмадияны исламның бір бөлігі деп мойындады. 1926 жылы ол Пәнджаб заң шығару кеңесінің мүшесі болып сайланды және 1931 жылы Делиде өткен Бүкіл Үндістан Мұсылман Лигасының мәжілісіне төрағалық етті, онда президенттік сөзі арқылы үнді мұсылмандарының мүддесін қорғады. Ол 1930 жылдан 1932 жылға дейін өткен Дөңгелек үстел конференцияларына қатысты және 1935 жылдың мамырында Теміржол министрі болды. 1939 жылы ол Ұлттар Лигасында Үндістанды өкілдік етті. 1942 жылы ол Қытайдағы Үндістанның Бас Агенті болып тағайындалды және 1945 жылы Үндістанның азаттығы үшін үн қозғаған Комонвелл қатынастары конференциясында Үндістанды өкілдік етті. 1935 жылдан 1941 жылға дейін ол Үндістанның вице-королінің Атқару кеңесінің мүшесі болды. Сэр Зафарулла Хан «Доминион мәртебесі» болашағын талдап, Үндістанның доминион мәртебесінің болашағы туралы ескерту дайындады. Ол мұсылмандардың алаңдаушылықтарын ескеріп, түптеп келгенде, субконтинентті бөлу жоспарын ұсынды. Бұл ескерту 1940 жылдың 12 наурызындағы Лорд Линлитгоудың хатында көрсетілгендей, Үндістанның мемлекеттік хатшысы Лорд Зетландқа жіберілді. Алайда, Лорд Линлитгоу Сэр Зафарулла Ханның Үндістан хатшысына жіберген талдамалық ескертуінің мазмұнын толық түсінбеді. Бұл ескертудің көшірмесі Джиннаға жіберілді. Сэр Зафарулла Ханның Үндістан Федерациясы үшін екі мемлекеттік шешімді ұсынуы Мұсылман Лигасы тарапынан Лахорда 22-24 наурызда өтетін сессияда толық жариялау мақсатымен қабылданды. 1941 жылдың қыркүйегінде Зафарулла Хан Үндістанның Федералды сотының судьясы болып тағайындалды және 1947 жылдың маусымына дейін осы лауазымда қызмет етті. Мұхаммед Әли Джиннаның өтініші бойынша ол 1947 жылдың шілдесінде Редклиф шекаралық комиссиясы алдында Мұсылман Лигасын өкілдік етті және мұсылмандардың мәселесін жоғары деңгейде ұсынды. Зафарулла Хан Жунагад науабына егер ол өз мемлекетін Пәкістанға қосуды шешсе, бұл моральдық және заңды болады деп кеңес берді. Содан кейін науаб өз шешімін жариялады. 1947 жылдың қазан айында Зафарулла Хан Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында Пәкістан делегациясының басшысы ретінде Пәкістанды өкілдік етті және Палестина мәселесі бойынша мұсылман әлемінің ұстанымын жақтады. 28 қазанда ол Палестина мәселесі жөніндегі арнайы комитеттің 2-ші кіші комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Сол жылы ол Пәкістанның бірінші Сыртқы істер министрі болып тағайындалды және жеті жыл бойы осы лауазымда қызмет етті. 1948 және 1954 жылдар аралығында ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінде Пәкістанды өкілдік етті, онда ол оккупацияланған Кашмирді, Ливияны, Солтүстік Ирландияны, Эритреяны, Сомалиді, Суданды, Тунисті, Марокконы және Индонезияны азат етуді жақтады. Сыртқы істер министрі ретінде ол 1954 жылдың қыркүйегінде Манила келісім конференциясында Пәкістанды өкілдік етті. Манила келісіміне Пәкістанда қолдау екіге бөлінді, Батыс Пәкістанның әскері мен бірнеше басшылар оны қолдады, ал Батыс Пәкістаннан Конституциялық Ассамблеяның көпшілігі және Шығыс Пәкістаннан Ассамблеяның барлық мүшелері оған қарсы болды. Зафарулла Манила келісімшартына қол қойып, Пәкістанның Оңтүстік-Шығыс Азия келісім ұйымына (SEATO) қосылуына міндеттенді. 1954 жылы ол Гаагадағы Халықаралық Сотта (ICJ) судья болды және 1961 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол 1958-1961 жылдары Халықаралық Соттың вице-президенті болды. 1961-1964 жылдары Біріккен Ұлттар Ұйымында Пәкістанның тұрақты өкілі болды. 1962-1964 жылдары БҰҰ Бас Ассамблеясының президенті болды. Кейін ол 1964 жылдан 1973 жылға дейін ICJ судьясы болып қайтадан қосылды және 1970 жылдан 1973 жылға дейін президент болып қызмет етті. 1982 жылы Ұлыбританияның Брайтон қаласында алғаш рет Уақытша Әлем Парламенті (PWP) Патшалық павильонында жиналды, оған ол төрағалық етті.
Muhammad Zafarullah Khan practiced law in Colonial India. He was the counsel for the Ahmadiyya cause in two landmark judgements. In 1916, the Patna High Court gave a verdict on the case Hakim Khalil Ahmad Vs. Malik Israfil which gave Ahmadis the right to use religious places of Islam for prayers. In 1922, the Madras High Court acknowledged Ahmadiyya as being a part of Islam in its verdict on the case Narantakath Avullah v. Parakkal Mammu. Zafarullah was elected a member of the Punjab Legislative Council in 1926 and presided at the Delhi meeting of the All India Muslim League in 1931, where he advocated the cause of the Indian Muslims through his presidential address. He participated at the Round Table Conferences held from 1930 to 1932 and became the Minister of Railways in May 1935. In 1939, he represented India at the League of Nations. He was appointed the Agent General of India in China in 1942 and represented India as the Indian Government's nominee at the Commonwealth Relations Conference in 1945, where he spoke on India's cause for freedom. From 1935 to 1941, he was a member of the Executive Council of the Viceroy of India. Sir Zafarullah Khan prepared a note on the future of the dominion status of India analyzing the future prospects of the "Dominion Status". It took into account concerns of Muslims and ultimately proposed a plan to divide the subcontinent. This note was sent to Lord Zetland, Secretary of State for India, as referred in a letter by Lord Linlithgow dated 12 March 1940. Lord Linlithgow, however, had not a complete grasp of contents in the analytic note prepared by Sir Zafarullah Khan at the time it was sent to the Secretary of India. A copy of this note was sent to Jinnah. Sir Zafarullah Khan's proposal of a two state solution for the Indian Federation was adopted by the Muslim League with a view to give it full publicity in the forthcoming session at Lahore 22–24 March. In September 1941, Zafarullah Khan was appointed a Judge of the Federal Court of India, a position he held until June 1947. At the request of Muhammad Ali Jinnah, he represented the Muslim League in July 1947 before the Radcliffe Boundary Commission and presented the case of the Muslims in a highly commendable manner. Zafarullah Khan advised the Nawab of Junagadh that if he decided to join his state with Pakistan, it would be both moral and legal. The Nawab then proceeded to announce his decision. In October 1947, Zafarullah Khan represented Pakistan at the United Nations General Assembly as head of the Pakistani delegation and advocated the position of the Muslim world on the Palestinian issue. On October 28, he was appointed chairman of Subcommittee 2 of the Ad Hoc Committee on the Palestinian Question upon the resignation of the previous chairman. That year, he was appointed Pakistan's first Foreign Minister, a post he held for seven years. Between 1948 and 1954, he also represented Pakistan at the United Nations Security Council where he advocated for the liberation of occupied Kashmir, Libya, Northern Ireland, Eritrea, Somalia, Sudan, Tunisia, Morocco, and Indonesia. As Foreign Minister, he represented Pakistan at the Manila Treaty Conference in September 1954. Support for the Manila Pact in Pakistan was divided, with West Pakistan dominated army and a handful of leaders in favour of this, while most elected members of the Constituent Assembly from West Pakistan and all of the Assembly members from East Pakistan opposed it. Zafarullah signed the Manila Pact, committing to Pakistan's accession to the Southeast Asia Treaty Organization (SEATO). In 1954, he became a Judge at the International Court of Justice (ICJ) in The Hague, a position he held until 1961. He was the Vice President of the International Court of Justice from 1958 to 1961. Between 1961 and 1964, he was Pakistan's Permanent Representative at the United Nations. From 1962 to 1964, he was also the President of the UN General Assembly. He later rejoined the ICJ as a judge from 1964 to 1973, serving as president from 1970 to 1973. In 1982, the first ever Provisional World Parliament (PWP) met in Brighton, U. K. at the Royal Pavilion was presided over by him.
Дін
Ахмади дінінің өкілі ретінде Зафарулла Хан 1919 жылдан 1935 жылға дейін Пәкістанның Лахор қаласындағы қауымның Әмірі (президенті) лауазымын атқарды. 1958 жылдың наурыз айында Зафарулла Хан Умра қажылығын жасап, сонымен бірге Сауд Арабиясының Медина қаласындағы Мұхаммед пайғамбардың қабіріне барды. Сапары барысында ол Сауд Арабиясының патшасы Саудпен кездесіп, патшаның жеке шақыруымен Корольдік сарайда қонақ болды. 1967 жылы ол Сауд Арабиясына қайта оралып, Хаж қажылығын жасады. Бұл – әрбір мүмкіндігі бар, дені сау мұсылманның өмірінде кем дегенде бір рет орындауы тиіс діни парыз.
As an Ahmadi, Zafarullah Khan held the office of Ameer (president) of the Lahore, Pakistan chapter of the Community from 1919 to 1935. In March 1958, Zafarullah Khan performed Umrah and, at the same time, visited the shrine of Muhammad in Medina, Saudi Arabia. During his visit, he met with the King of Saudi Arabia Saud of Saudi Arabia, and stayed at the Royal Palace as a personal guest of the King. In 1967, he returned to Saudi Arabia to perform Hajj, a religious duty that must be carried out at least once in a lifetime by every able bodied Muslim who can afford to do so.