Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жұртқа танымал заттардың жинағы.
Collection of notable objects
Қызығушылықтар кабинеттері (Kunstkammer және Kunstkabinett), сондай-ақ ғажайып бөлмелер (Wunderkammer) деп аталатын, Ренессанс Еуропасында әлі толық анықталмаған санаттық шекаралары бар заттардың энциклопедиялық жинақтары болды. Мұндай қарапайым жинақтар бұрын да болғанмен, классикалық қызығушылық кабинеттері он алтыншы ғасырда пайда болды. «Кабинет» термині бастапқыда жиһаз емес, бөлмені білдірген. Қазіргі заманғы терминология бойынша, жинаққа кіретін заттар табиғаттану (кейде жалған), геология, этнография, археология, діни немесе тарихи мұралар, өнер туындылары (кабинеттік суреттерді қоса алғанда) және ежелгі заттар саналады. Ең танымал және жақсы құжатталған билеушілер мен аристократтардың кабинеттерінен өзге, Еуропадағы саудагерлер тобының өкілдері мен ғылымның алғашқы қадамдарын жасағандар мұражайлардың негісін құраған жинақтар жасады. Қызығушылық кабинеттері тек жинақ ретінде ғана емес, сонымен қатар қоғамдағы мәртебені орнату және нығайту үшін әлеуметтік құрал ретінде де қызмет етті. Қабинеттердің екі негізгі түрі бар екендігі айтылады. Р.Дж.У. Эванстың айтуынша, біріншісі – «көбінесе көрнекі функцияны атқаратын, эстетикалық талғам мен экзотикаға құштарлықпен ерекшеленетін князьдық кабинет», ал екіншісі – «гуманистік ғалымның немесе шебердің қарапайым жинағы, ол көбірек практикалық және ғылыми мақсаттарға қызмет етеді». Эванс былай түсіндіреді: «Екі санат арасында нақты айырмашылық болған жоқ: барлық жинақтардың ішінде қызығушылық, сенімсіздікке ұқсас көңіл күй және қандай да бір жалпы жоба сезімі болды». Қызығушылық кабинеттері куратордың әлеуметтік-экономикалық статусын бекітумен қатар, ойын-сауық құралы ретінде де қызмет етті. Бұл Корольдік қоғамның құжаттарында жақсы көрініс тапқан, оның алғашқы отырыстары кез келген мүшеге өзінің қызығушылығынан туған жаңалықтарды көрсетуге мүмкіндік берген ашық алаң болды. Бұл көрмелер білім беру немесе зерттеу сипатта болғанымен, сол кезеңдегі ғалымдар «білімді ойын-сауық» идеясын қолдағандығын атап өту маңызды. Бұл жаңалық емес еді, өйткені Корольдік қоғамның таңғажайып нәрселерге деген сүйіспеншілігі бар еді. XVIII ғасырдың табиғат зерттеушілері өз көрмелерінде аудиториясының назарын аудару үшін осы сүйіспеншілікті жиі пайдаланған.
Cabinets of curiosities (Kunstkammer and Kunstkabinett), also known as wonder rooms (Wunderkammer), were encyclopedic collections of objects whose categorical boundaries were, in Renaissance Europe, yet to be defined. Although more rudimentary collections had preceded them, the classic cabinets of curiosities emerged in the sixteenth century. The term cabinet originally described a room rather than a piece of furniture. Modern terminology would categorize the objects included as belonging to natural history (sometimes faked), geology, ethnography, archaeology, religious or historical relics, works of art (including cabinet paintings), and antiquities. In addition to the most famous and best documented cabinets of rulers and aristocrats, members of the merchant class and early practitioners of science in Europe formed collections that were precursors to museums. Cabinets of curiosities served not only as collections to reflect the particular curiosities of their curators but also as social devices to establish and uphold rank in society. There are said to be two main types of cabinets. As R. J. W. Evans notes, there could be "the princely cabinet, serving a largely representational function, and dominated by aesthetic concerns and a marked predilection for the exotic," or the less grandiose, "the more modest collection of the humanist scholar or virtuoso, which served more practical and scientific purposes." Evans goes on to explain that "no clear distinction existed between the two categories: all collecting was marked by curiosity, shading into credulity, and by some sort of universal underlying design". In addition to cabinets of curiosity serving as an establisher of socioeconomic status for its curator, these cabinets served as entertainment, as particularly illustrated by the proceedings of the Royal Society, whose early meetings were often a sort of open floor to any Fellow to exhibit the findings his curiosities led him to. However purely educational or investigative these exhibitions may sound, it is important to note that the Fellows in this period supported the idea of "learned entertainment," or the alignment of learning with entertainment. This was not unusual, as the Royal Society had an earlier history of a love of the marvellous. This love was often exploited by eighteenth century natural philosophers to secure the attention of their audience during their exhibitions.
1600 жылға дейін
Табиғи тарих кабинетіне қатысты ең алғашқы бейнеленген жазба Ферранте Императоның «Dell'Historia Naturale» (Неаполь, 1599) гравюрасы (сурет). Ол авторының табиғи тарих туралы ақпараттың сенімді көзі ретінде беделін нығайтуға қызмет етеді, оның ашық кітап сөрелерін (оң жақта) көрсету арқылы, онда көптеген томдар ортағасырлық дәстүрде немесе беттерін шаңнан сақтау үшін тікендерімен жоғары қарай қойылған немесе үйіліп сақталады. Көптеген томдар оның гербарийін құрайды деп болжауға болады. Дөңгелектелген төбелердің барлық беті сақталған балықтармен, құмталған сүтқоректілермен және әртүрлі қабықшалармен, ал ортасында ілінген құмталған крокодилмен толтырылған. Кітап сөрелерінде маржан үлгілері қойылған. Сол жақтағы бөлме студио сияқты жабдықталған, алдыңғы жағында кішкентай минералдық үлгілермен толтырылған, сәулеттік бірліктер құрайтын, күрделі құрылған бөлімшелерді ашу үшін ашылып, төмен түсірілетін кіріктірілген шкафтар бар. Олардың үстінде жылтыратылған тас үлгілерімен (мүмкін мәрмәр мен яспис) немесе үлгілерге арналған бөлімшелермен әшекейленген панельдерге тігілген құстар орналасқан. Олардың астындағы шкафтарда үлгілер салынған қораптар мен жабық құтылар бар. 1587 жылы Габриэль Кальтемаркт Саксонияның Кристиан I-ге «Кунсткамер» немесе өнер жинағын құру үшін үш қажетті нәрсе туралы кеңес берді: біріншіден, мүсіндер мен суреттер; екіншіден, «жерден немесе шетелден әкелінген қызықты заттар»; үшіншіден, «жануарларға тән мүйіздер, шаңқастар, тырнақтар, қауырсындар және басқа да ерекше заттар». 1521 жылы Альбрехт Дюрер Нидерландыға сапар шеккен кезде, өнер туындыларынан басқа, Нюрнбергке түрлі жануарлардың мүйіздерін, маржанның бір бөлігін, үлкен балық қанаттарын және Шығыс Үндістаннан әкелген ағаш қаруын жіберді. Франс II Франкеннің 1636 жылғы суретіндегі (суретті қараңыз) қызығушылықтардың кең ауқымы қабырғадағы суреттерді көрсетеді: пейзаждар, соның ішінде айлы түнді бейнелейтін жанр, портрет және діни сурет («Патшалардың табынуы») сақталған тропикалық теңіз балықтарымен және әсем әшекейленген, әсіресе янтарьдан жасалған тізбектермен үйлеседі. Классикалық және тұрмыстық мүсіндер (римдік құнарлылық құдайы Либераның құрбандық шалуы) бір жағынан, ал заманауи және діни мүсіндер (Сынықтағы Мәсіх) екінші жағынан бейнеленген. Үстелде экзотикалық қабықшалар (оның ішінде тропикалық және акула тісі), портрет миниатюралары, маржанмен әшекейленген асыл тастар, төрт жапырақты қорапшада, сепиямен салынған ағаш кескіндері немесе суреттері, гүлге сүйенген кішкентай натюрморт, монеталар мен медальдар (болжамды грек және римдік), терракота май шамдары, қытай стиліндегі мыс құлып, ерекше құтылар және көк-ақ Минг фарфоры ыдысы орналасқан. 1576-1612 жылдары билік еткен Рудольф II-нің (Прагадағы Храдшинде орналасқан) Кунсткамері Альп тауларынан солтүстікке қарай теңдесіз болды. Ол оның императорлық салтанатын және билігін көрсету үшін, келген дипломаттар мен салтанатты тұлғаларға рәміздік түрде ұсынылған көрмелер арқылы қызмет етті. Рудольфтің інісі, Фердинанд II, Австрияның эрцгерцогы, оның қазынашысы Леопольд Хейпергер ұйымдастырған жинағына ерекше назар аударды, ол қызықты деформациялары бар адамдардың суреттеріне баса назар аударды. Бұл жинақ Австриядағы Амбрас сарайындағы Өнер және қызығушылықтар палатасы ретінде көбінесе сақталған. «Кунсткамер әлемнің шағын модельдемесі немесе театры және естелік театры ретінде қарастырылды. Кунсткамер иесінің әлемді бақылауын ішкі, микроскоптық көшірме арқылы символдық түрде жеткізді». Англия королі Карл I-нің жинағы туралы Питер Томас былай деді: «Кунсткабинет өзінің формасы бойынша үгіт құралы болды».
The earliest pictorial record of a natural history cabinet is the engraving in Ferrante Imperato's Dell'Historia Naturale (Naples 1599) (illustration). It serves to authenticate its author's credibility as a source of natural history information, by showing his open bookcases (at the right), in which many volumes are stored lying down and stacked, in the medieval fashion, or with their spines upward, to protect the pages from dust. Some of the volumes doubtless represent his herbarium. Every surface of the vaulted ceiling is occupied with preserved fishes, stuffed mammals and curious shells, with a stuffed crocodile suspended in the centre. Examples of corals stand on the bookcases. At the left, the room is fitted out like a studiolo with a range of built in cabinets whose fronts can be unlocked and let down to reveal intricately fitted nests of pigeonholes forming architectural units, filled with small mineral specimens. Above them, stuffed birds stand against panels inlaid with square polished stone samples, doubtless marbles and jaspers or fitted with pigeonhole compartments for specimens. Below them, a range of cupboards contain specimen boxes and covered jars. In 1587 Gabriel Kaltemarckt advised Christian I of Saxony that three types of items were indispensable in forming a "Kunstkammer" or art collection: firstly sculptures and paintings; secondly "curious items from home or abroad"; and thirdly "antlers, horns, claws, feathers and other things belonging to strange and curious animals". When Albrecht Dürer visited the Netherlands in 1521, apart from artworks he sent back to Nuremberg various animal horns, a piece of coral, some large fish fins and a wooden weapon from the East Indies. The highly characteristic range of interests represented in Frans II Francken's painting of 1636 (illustration, above) shows paintings on the wall that range from landscapes, including a moonlit scene—a genre in itself—to a portrait and a religious picture (the Adoration of the Magi) intermixed with preserved tropical marine fish and a string of carved beads, most likely amber, which is both precious and a natural curiosity. Sculptures both classical and secular (the sacrificing Libera, a Roman fertility goddess) on the one hand and modern and religious (Christ at the Column) are represented, while on the table are ranged, among the exotic shells (including some tropical ones and a shark's tooth): portrait miniatures, gem stones mounted with pearls in a curious quatrefoil box, a set of sepia chiaroscuro woodcuts or drawings, and a small still life painting leaning against a flower piece, coins and medals—presumably Greek and Roman—and Roman terracotta oil lamps, a Chinese style brass lock, curious flasks, and a blue and white Ming porcelain bowl. The Kunstkammer of Rudolf II, Holy Roman Emperor (ruled 1576–1612), housed in the Hradschin at Prague, was unrivalled north of the Alps; it provided solace and retreat for contemplation that also served to demonstrate his imperial magnificence and power in the symbolic arrangement of their display, ceremoniously presented to visiting diplomats and magnates. Rudolf's uncle, Ferdinand II, Archduke of Austria, also had a collection, organized by his treasurer, Leopold Heyperger, which put special emphasis on paintings of people with interesting deformities, which remains largely intact as the Chamber of Art and Curiosities at Ambras Castle in Austria. "The Kunstkammer was regarded as a microcosm or theater of the world, and a memory theater. The Kunstkammer conveyed symbolically the patron's control of the world through its indoor, microscopic reproduction." Of Charles I of England's collection, Peter Thomas states succinctly, "The Kunstkabinett itself was a form of propaganda."
17 ғасыр
XVII ғасырдағы ең танымал шкафтардың екеуі – Олаус Вормиус (1588–1654) (жоғарыдағы суретте) және Афанасиус Кирхер (1602–1680) қатысты болған Оле Вормның коллекциялары еді. Осы XVII ғасырғы шкафтар сақталған жануарлармен, мүйіздермен, тістермен, қаңқалармен, минералдармен, сондай-ақ адамның жасаған қызықты заттармен – керемет көне, керемет әдемі немесе керемет кішкентай мүсіндермен, сағаттық механизмдермен жұмыс істейтін автоматтармен, экзотикалық елдерден әкелінген этнографиялық үлгілермен толтырылған. Көбінесе оларда шындық пен қиялдың қосылған бөліктері, тіпті мифтік жандар да кездесетін. Мысалы, Вормның коллекциясында ол скифтердің тоқтысы деп ойлаған, жүнді папоротник – өсімдік/қойдан құралған керемет жаратылыс бар еді. Дегенмен, ол нарвалдың тісінің бір мүйізді аттан емес, киттен келгенін анықтаған, өйткені көптеген иелері солай сенеді. Көрмеге қойылған заттар көбінесе саяхаттар мен сауда сапарлары барысында жиналған. Қызығушылықтар шкафтары олардың ішіндегі заттардың суреттері жарияланғанда ғылымның дамуына көмектесетін. Вормның «Музей Wormianum» (1655) атты коллекциясының каталогы артефакттар жинағын Вормның философия, ғылым, табиғат тарихы және тағы басқалары туралы ойларының бастапқы нүктесі ретінде пайдаланған. Қызығушылықтар шкафтарын жасауға және күтіп ұстауға қаржысы жететін адамдар ғана ие болатын. Көптеген монархтар, әсіресе, үлкен коллекциялар құрды. Олардың арасында өнер саласындағы басқаларынан гөрі күштірек, бірақ сирек қолданылатын мысалы – Тоскананың алғашқы Медичи Ұлы герцогы Франческо I-нің Студиолосы. Данияның Фредерик III-і, Вормның өлімінен кейін оның коллекциясын өзінің жинағына қосты. Тағы бір мысал – 1714 жылы Санкт-Петербургте Ұлы Петр құрған Кунсткамера. Көптеген заттар Амстердамнан Альбертус Себа мен Фредерик Руйштан сатып алынды. Ацтектердің маңызды артефакттарын қамтитын Габсбургтердің керемет императорлық коллекциясында Монтесуманың қауырсынды бас киімі немесе тәжі де бар, қазір ол Венадағы Этнология мұражайында сақталуда. Бұған ұқсас, кіші масштабтағы коллекциялар – XVII ғасырдың басында Аугсбург саудагері, дипломаты және коллекционері Филипп Хайнхофер жасаған күрделі Kunstschränke. Бұл – барлық экзотикалық және қымбат материалдардан жасалған, ішінде бүкіл ғаламды шағын масштабта бейнелеуге арналған мазмұн мен әшекейлік бөлшектермен толтырылған жиһаз еді. 1632 жылы Аугсбург қаласы Швеция королі Густав Адольфқа сыйға берген, қазір Уппсаладағы Густав музейінде сақталған шкаф ең жақсы сақталған мысалы. Қазіргі заманғы бір бөліктен тұратын курио шкафы – тарихи үлгілердің нұсқасы. Хорст Бредекамптың (Bredekamp 1995) талдауынша, мұндай әртүрлі заттардың қатар орналасуы салыстырулар жасауға, ұқсастықтар мен параллельдерді табуға ынталандырып, әлемнің өзгермейтін нәрсе ретінде қаралатын көзқарасынан табиғат тарихының үздіріліссіз өзгеретін динамикалық көзқарасына және XVII ғасырда шындықты ғылыми тұрғыдан қараудың бастапқы көріністеріне әкелген мәдени өзгеріске ықпал етті.
Two of the most famously described seventeenth century cabinets were those of Ole Worm, known as Olaus Wormius (1588–1654) (illustration, above right), and Athanasius Kircher (1602–1680). These seventeenth century cabinets were filled with preserved animals, horns, tusks, skeletons, minerals, as well as other interesting man made objects: sculptures wondrously old, wondrously fine or wondrously small; clockwork automata; ethnographic specimens from exotic locations. Often they would contain a mix of fact and fiction, including apparently mythical creatures. Worm's collection contained, for example, what he thought was a Scythian Lamb, a woolly fern thought to be a plant/sheep fabulous creature. However he was also responsible for identifying the narwhal's tusk as coming from a whale rather than a unicorn, as most owners of these believed. The specimens displayed were often collected during exploring expeditions and trading voyages. Cabinets of curiosities would often serve scientific advancement when images of their contents were published. The catalog of Worm's collection, published as the Museum Wormianum (1655), used the collection of artifacts as a starting point for Worm's speculations on philosophy, science, natural history, and more. Cabinets of curiosities were limited to those who could afford to create and maintain them. Many monarchs, in particular, developed large collections. A rather under used example, stronger in art than other areas, was the Studiolo of Francesco I, the first Medici Grand Duke of Tuscany. Frederick III of Denmark, who added Worm's collection to his own after Worm's death, was another such monarch. A third example is the Kunstkamera founded by Peter the Great in Saint Petersburg in 1714. Many items were bought in Amsterdam from Albertus Seba and Frederik Ruysch. The fabulous Habsburg Imperial collection included important Aztec artifacts, including the feather head dress or crown of Montezuma now in the Museum of Ethnology, Vienna. Similar collections on a smaller scale were the complex Kunstschränke produced in the early seventeenth century by the Augsburg merchant, diplomat and collector Philipp Hainhofer. These were cabinets in the sense of pieces of furniture, made from all imaginable exotic and expensive materials and filled with contents and ornamental details intended to reflect the entire cosmos on a miniature scale. The best preserved example is the one given by the city of Augsburg to King Gustavus Adolphus of Sweden in 1632, which is kept in the Museum Gustavianum in Uppsala. The curio cabinet, as a modern single piece of furniture, is a version of the grander historical examples. The juxtaposition of such disparate objects, according to Horst Bredekamp's analysis (Bredekamp 1995), encouraged comparisons, finding analogies and parallels and favoured the cultural change from a world viewed as static to a dynamic view of endlessly transforming natural history and a historical perspective that led in the seventeenth century to the germs of a scientific view of reality.
18 ғасыр және одан кейінгі
Жетінші ғасырдағы француз және ағылшын тілінде «кабинет» дегені – өнер туындыларының жинағын білдіріп, онда виртуоздың зиясын қоздыратын виртуоздық заттар немесе қызықты нәрселер де болуы мүмкін еді. 1714 жылы Михаэль Бернхард Валентини алғашқы музейтанулық еңбегін, «Museum Museorum» атты кітабын жариялады, онда оған таныс кабинеттер мен олардың құрамы туралы мәліметтер келтірілген. XVIII ғасырдың екінші жартысында Белсазар Хаке (шамамен 1735–1815) Люблянада, сол кезде Карниоланың астанасында табиғаттану кабинетін (Naturalienkabinet) ұстады. Бұл кабинет Еуропа бойынша кеңінен танымал болды және Киелі Рим императоры Иосиф II, Ресейдің ұлы князі Павел, Папа Пий VI сияқты жоғары ақсүйектердің, сондай-ақ Франц және Бенедикт Герман сияқты белгілі табиғаттанушылардың қонақтары болды. Онда түрлі минералдар, оның ішінде Идрия кенінен алынған сынап үлгілері, 4000-нан астам Карниола және шетелдік өсімдіктердің үлгілері бар «тірі гербарий», жануарлардың аз ғана үлгілері, табиғат тарихы және медицина кітапханасы, сондай-ақ анатомиялық театр орналасқан. Табиғи материалдарды еңбекпен өңделген жасампаздықпен үйлестірудің кейінгі мысалы – Дрездендегі Август Мықтының ғажайыптар палатасын көрсету үшін салған «Жасыл бөлмелері». Британ мұражайындағы «Ағарту галереясы» 2003 жылы мұражайдың 250 жылдығына арнап бұрынғы «Король кітапханасы» бөлмесінде ашылды. Оның мақсаты – он сегізінші ғасырдың ортасында мұражайларға тән молшылық пен әртүрлілікті қайта жаңғырту, қабықшалар, тас үлгілері және ботаникалық нусқауларды әлемнің түкпір-түкпірінен әкелінген өнер туындыларымен және басқа да қолдан жасалған заттармен үйлестіру. Ертедегі ғаламдық коллекциялардың кейбір бөлімдері, нақты немесе жалған, ерекше биологиялық үлгілер мен экзотикалық тарихи заттар коммерциялық фрик-шоулар мен көшпелі көрмелерде өз орнын таба алатын.
In seventeenth century parlance, both French and English, a cabinet came to signify a collection of works of art, which might still also include an assembly of objects of virtù or curiosities, such as a virtuoso would find intellectually stimulating. In 1714, Michael Bernhard Valentini published an early museological work, Museum Museorum, an account of the cabinets known to him with catalogues of their contents. In the second half of the eighteenth century, Belsazar Hacquet (c. 1735–1815) operated in Ljubljana, then the capital of Carniola, a natural history cabinet (Naturalienkabinet) that was appreciated throughout Europe and was visited by the highest nobility, including the Holy Roman Emperor, Joseph II, the Russian grand duke Paul and Pope Pius VI, as well as by famous naturalists, such as and Franz Benedikt Hermann. It included a number of minerals, including specimens of mercury from the Idrija mine, a herbarium vivum with over 4,000 specimens of Carniolan and foreign plants, a smaller number of animal specimens, a natural history and medical library, and an anatomical theatre. A late example of the juxtaposition of natural materials with richly worked artifice is provided by the "Green Vaults" formed by Augustus the Strong in Dresden to display his chamber of wonders. The "Enlightenment Gallery" in the British Museum, installed in the former "Kings Library" room in 2003 to celebrate the 250th anniversary of the museum, aims to recreate the abundance and diversity that still characterized museums in the mid eighteenth century, mixing shells, rock samples and botanical specimens with a great variety of artworks and other man made objects from all over the world. Some strands of the early universal collections, the bizarre or freakish biological specimens, whether genuine or fake, and the more exotic historical objects, could find a home in commercial freak shows and sideshows.
Салымның төмендеуі
XVIII ғасырдың басында еуропалық табиғат зерттеушілері арасында қызықты нәрселер мен таңғажайып үлгілердің ықпалы төмендеп кетті. Ағартушылық ойшылдар табиғаттағы заңдылықтар мен жүйелерге маңыз берген сайын, ерекшеліктер мен сирек кездесетін нәрселер зерттеу үшін қате жолға салатын объектілер деп есептеліне бастады. Бұрын құдайлық хабарлар мен табиғаттың әртүрлілігінің көрінісі ретінде түсіндірілген қызықты нәрселер, енді табиғаттың жалпы біртектілігіне қарсы келетін ерекше жағдайлар ретінде қарастырылды.
By the early decades of the eighteenth century, curiosities and wondrous specimens began to lose their influence among European natural philosophers. As Enlightenment thinkers placed growing emphasis on patterns and systems within nature, anomalies and rarities came to be regarded as potentially misleading objects of study. Curiosities, previously interpreted as divine messages and expressions of nature's variety, were increasingly seen as vulgar exceptions to nature's overall uniformity.
Қазіргі мәдениетте
Хьюстон табиғи ғылымдар мұражайында «қызығушылықтар кабинеті» орналасқан, төбесіне орнатылған таксидермиялық крокодилмен толықтырылған, Ферранте Императоның «Dell'Historia Naturale» еңбегіндегідей. Лос-Анджелестегі қазіргі заманғы «Юра технологиясы» мұражайы ескі қызығушылық шкафтарының бір кездері оятқан таңғажайып сезімін қайта жаңғыртуға тырысады. Висконсин штатының Спринг-Грин қаласындағы Алекс Джорданның үйі мен мұражайы, «Тастағы үй» деп аталатын орын, қазіргі заманғы қызығушылық кабинеті ретінде қарастырылуы мүмкін, әсіресе автоматтарды жинау және көрсету тұрғысынан. Бристоль, Род-Айленд штатындағы «Musée Patamécanique» автомат театры мен қызығушылықтар кабинеті арасындағы гибрид ретінде ұсынылады және Патамеханика саласын көрсететін туындыларды қамтиды – бұл өнер практикасы және зерттеу саласы, негізінен Патафизикадан шабыттанған. «Қызығушылықтар кабинеті» идеясы соңғы жарияланымдар мен қойылымдарда да пайда болды. Мысалы, «Cabinet» журналы – әр тоқсан сайын шығатын журнал, ол көрінетіндей байланыссыз мәдени артефакттар мен құбылыстарды әлем туралы қызығушылықты ояту ниетімен өзара байланыстылығын көрсету үшін қатар қояды. Италиялық «Wunderkamern» мәдени қауымдастығы тарихи қызығушылық шкафтарының тақырыбын бүгінгі көркемдік дискурста «таңғажайыптың» қалай көрініс табатынын зерттеу үшін пайдаланады. 2008 жылдың мамыр айында Лидс университетінің Көркем өнер бакалавриат бағдарламасы студенттердің зерттеулері мен тәжірибесінің нәтижесі болған «Wunder Kammer» атты көрме өткізді, ол көрермендерге барлық салалардан туындылармен танысуға мүмкіндік берді – интимдік инсталляциялардан ой қозғайтын бейнелерге және жоғары деңгейдегі суреттерге дейін, тікелей эфирдегі қойылымдармен толықтырылды. Бұл тұжырымдама Виктор Уиндтың «Қызығушылықтар, Көркем өнер және Табиғи тарих мұражайында» жаңаша түсіндірілді. 2021 жылдың шілдесінде Ланкашир, Роутенсталл қаласындағы «Уитакер мұражайы мен өнер галереясында» жаңа «Қызығушылықтар кабинеті» ашылды, оны «Ат және Бамбук» театрының негізін қалаушы суретші Боб Фрит ұйымдастырды. Көптеген интернет блогерлер өз сайттарын «wunderkammern» деп атайды, өйткені олар негізінен қызықты нәрселерге сілтемелер ұсынады немесе түпнұсқалық «wunderkammern» сияқты таңғажайып сезім тудырады (қараңыз: төмендегі сыртқы сілтемелер). Зерттеуші Роберт Гель «YouTube» сияқты интернет-видео сайттарын қазіргі заманғы «wunderkammern» деп сипаттайды, бірақ олар капиталистік институттарға айналу қаупі бар, «18 ғасырда кәсіби кураторлар «wunderkammern»-ді заманауи мұражайға айналдырғандай».
The Houston Museum of Natural Science houses a hands on Cabinet of Curiosities, complete with taxidermied crocodile embedded in the ceiling a la Ferrante Imperato's Dell'Historia Naturale. In Los Angeles, the modern day Museum of Jurassic Technology anachronistically seeks to recreate the sense of wonder that the old cabinets of curiosity once aroused. In Spring Green, Wisconsin, the house and museum of Alex Jordan, known as House on the Rock, can also be interpreted as a modern day curiosity cabinet, especially in the collection and display of automatons. In Bristol, Rhode Island, Musée Patamécanique is presented as a hybrid between an automaton theater and a cabinet of curiosities and contains works representing the field of Patamechanics, an artistic practice and area of study chiefly inspired by Pataphysics. The idea of a cabinet of curiosities has also appeared in recent publications and performances. For example, Cabinet magazine is a quarterly magazine that juxtaposes apparently unrelated cultural artifacts and phenomena to show their interconnectedness in ways that encourage curiosity about the world. The Italian cultural association Wunderkamern uses the theme of historical cabinets of curiosities to explore how "amazement" is manifested within today's artistic discourse. In May 2008, the University of Leeds Fine Art BA programme hosted a show called "Wunder Kammer", the culmination of research and practice from students, which allowed viewers to encounter work from across all disciplines, ranging from intimate installation to thought provoking video and highly skilled drawing, punctuated by live performances. The concept has been reinterpreted at The Viktor Wynd Museum of Curiosities, Fine Art & Natural History. In July 2021 a new Cabinet of Curiosities room was opened at The Whitaker Museum & Art Gallery in Rawtenstall, Lancashire, curated by artist Bob Frith, founder of Horse and Bamboo Theatre. Several internet bloggers describe their sites as "wunderkammern" either because they are primarily links to interesting things, or inspire wonder similarly to the original wunderkammern (see External Links, below). Researcher Robert Gehl describes such internet video sites as YouTube as modern day wunderkammern, although in danger of being refined into capitalist institutions "just as professionalized curators refined Wunderkammers into the modern museum in the 18th century."