Кіріспе
Гуль және Маршленд темір жолы мен Аксхолм жеңіл темір жолының мұрагері – Аксхолм бірлескен темір жолы. Бұл Ланкашир және Йоркшир темір жолы (L&Y) мен Солтүстік-Шығыс темір жолы (NER) арасындағы бірлескен кәсіпорын ретінде құрылған комитет және 1902 жылдың 31 шілдесіндегі Солтүстік-Шығыс темір жолы заңымен бекітілді. Ол Маршленд тоғысынан және жақын орналасқан , сондай-ақ Риднесс тоғысынан басталатын Аксхолм жеңіл темір жолын, Гуль және Маршленд темір жолын қабылдады. Гуль және Маршленд темір жолының құрылысы 1898 жылы басталды және 1903 жылдың басындағы сатып алу кезінде дерлік аяқталды. Аксхолм жеңіл темір жолы 1899 жылы салынды, бірақ сатып алу кезінде Риднесс тоғысынан басталатын бөлігі ғана аяқталған еді. Солтүстік бөлігі 1903 жылдың 10 тамызында, ал Кроулден Хакси тоғысына дейінгі жол 1905 жылдың 2 қаңтарында жолаушылар тасымалы үшін ашылды. Хэтфилд Мурға қосымша тармақ 1909 жылы салынды, бірақ Хэтфилдтегі торф өндірісі 1913 жылға дейін темір жолды пайдалана бастамады, ол кезде компания желісін өндіріс орнына дейін ұзартты. Көлік көбінесе ауылшаруашылық өнімдерінен, сондай-ақ Хэтфилд Мурдан және Торн Мурдан торф өңдейтін Суинфлит торф зауытынан алынған торфтан тұрды. 1933 жылы жолаушылар тасымалы тоқтатылды, бірақ ара-тұра экскурсиялық пойыздар жүріп тұрды. Хакси тоғысынан басталатын бөлік 1956 жылы, Хэтфилд Мур тармағы 1964 жылы, ал қалған бөлігі 1965 жылы жабылды. Дегенмен, көптеген рельстер сақталып, ұзақ тікелей жол ретінде пайдаланылды, бұл Кедби электр стансасынан ауыр бөліктерді Стенфорт және Кедби каналы арқылы тасымалдауға мүмкіндік берді, себебі A161 тас жолындағы көпір салмақты көтере алмады. 1970 жылы жол көпірі жаңасымен ауыстырылды және 1972 жылы рельстер толығымен алынып тасталды.
The Axholme Joint Railway was a committee created as a joint enterprise between the Lancashire and Yorkshire Railway (L&Y) and the North Eastern Railway (NER) and was established by the North Eastern Railway Act of 31 July 1902. It took over the Goole and Marshland Railway, running from Marshland Junction near to and , and the Isle of Axholme Light Railway, running from Reedness Junction to Construction of the Goole and Marshland Railway had begun in 1898, and by the time of the takeover in early 1903, was virtually complete. The Isle of Axholme Light Railway was started in 1899, but only the section from Reedness Junction to was complete at the takeover. The northern section opened on 10 August 1903, and the line from Crowle to Haxey Junction opened for passengers on 2 January 1905. A branch to Hatfield Moor was opened in 1909, but traffic from the peat works at Hatfield did not start to use the railway until 1913, when the company extended their line into the works. Traffic was mainly agricultural produce, together with peat from Hatfield Moor and from Swinefleet Peat Works which processed peat from Thorne Moors. Passenger services ceased in 1933, although occasional excursion trains continued to be run. The Haxey Junction to section closed in 1956, the Hatfield Moor Branch closed in 1964, and the remainder closed in 1965. However, most of the tracks were retained and operated as a long siding, to allow it to be used to carry heavy parts from Keadby Power Station across the Stainforth and Keadby Canal, as the bridge on the A161 road could not support the weight. The road bridge was replaced in 1970, and the rails were finally removed in 1972.
Тарих
Аксхолм аралы Трент өзенінің батысында және Хатфилд Чейздің шығысында жатыр. Бұл 1620 жылдары нашар суландырылған батпақ деп сипатталған, кең жазық жерлердің аумағы. Ол Axeyholme деп тіркелген, үш буынды Ax ey holme сөзінің мағынасы – су аралы, аралы, бұл атау кельттер, англдар және даниялықтардың із кешінен қалып қойған. Король Карл I билік еткен тұста, 1626 жылы голланд суармалау инженері Корнелиус Вермуйден Хатфилд Чейзді, соның ішінде батпақты жерлерді де кептіруге кірісті. Дон, Торн және Идл өзендері жаңа арналарға бұрылып, қайтадан арналанды. Алғашқы жобада кейбір кемшіліктер болғанымен, және дренаждық жұмыстарға зиян келтіретін үлкен әлеуметтік наразылықтар болғанымен, 1719 жылы наразылықтар толыққанды шешілді және аймақтың ауыл шаруашылығы гүлденді. Стейнфорт және Кидби каналы 1802 жылы аймақты кесіп өтіп, көлік мүмкіндіктерін ұсынды, бірақ теміржол дәуірінің келуі ауыл шаруашылығы өнімдерін нарыққа тасымалдау үшін теміржол салу қажеттігіне алып келді.
Алдын ала өнімдер
Оңтүстік Йоркшир темір жолы Стенфорт және Кидби каналына шамамен параллель жүретін желі салды. Лондоннан Йоркқа дейін арал арқылы өтетін темір жолдың екі жоспары ұсынылды, бірақ ешқайсысы салынбады, ал жергілікті Аксхолм аралын кеңейту темір жолы Хакси, Эпворт, Кроул және Торн қалаларын байланыстыруды көздеді. 1846 жылы темір жол қаржыгері Джордж Хадсон Гульден Аксхолм аралы, Гейнсборо және Йорк және Солтүстік Мидленд тоғысу темір жолы деп аталатын желі ұсынды, бірақ ол Парламент актісін ала алмады. Алайда, оның көп бөлігі кейін салынған темір жолдың құрылысында пайдаланылды. 1882 жылы Аксхолм аралы мен Marshland Steam Tramway жобасы ұсынылды. Ол Хаксиден Кроулға дейін жүретін және 3 фут 6 дюймдік рельс еніне ие болатын. Бірақ 1883 жылы компания Гуль, Эпворт және Оустон темір жолының жобасына қарсы тұру үшін Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолымен бірікті. Бәсекелес жобаның жеңіліске ұшырауы жергілікті кәсіпкерлердің наразылығын тудырды. 1885 жылы Парламент актісіне сәйкес трамвай жобасы тоқтатылып, Аксхолм темір жолының құрылысына рұқсат берілді, бірақ ол да үш жылдан кейін басқа актімен тоқтатылды. 1896 жылы Жеңіл теміржол туралы заң қабылданғанға дейін ештеңе болған жоқ, бұл ауылдық теміржолдар Парламент актісін алудың орнына Сауда кеңесінің бұйрығымен құрылуы мүмкін дегенді білдірді.
Ұсыныстар
Гуль және Маршленд жеңіл темір жолы жаңа Заңның артықшылығын пайдаланғандардың бірі болды. 1897 жылғы 8 қазанда Гуль қаласында өткізілген қоғамдық тыңдау 59 602 фунт стерлингке түсетін жоспарларға жергілікті қолдау бар екенін көрсетті, ал фермерлер клубы темір жолдың жылына 51 625 тонна ауыл шаруашылығы өнімдерін тасымалдайтынын болжады. 1898 жылғы 16 тамызда құрылысқа рұқсат берілді. Ол төрт темір жол мен бір жолды бекітті. Донкастерден Гульге дейінгі негізгі желіден (Халл және Донкастер тармағы) шығып, екі темір жолдан тұратын желі Адлингфлитке дейін созылды, ал Свайнфлит және Ладдингтонға тармақтар салынды. Темір жолға қол жеткізу үшін 3 шақырымдық жол қажет болды. Ең жоғары жылдамдық шектелді, ал тендері бар локомотивтерге тендер алдынан жүруге рұқсат берілмеді. Аксхолм аралы жеңіл темір жолы 1897 жылы ұсынылды, ол Кроул арқылы және Хакси арқылы өтетін болды. Хаксиде ол Ұлы Солтүстік және Ұлы Шығыс бірлескен темір жолына қосылар еді, ал Кроулда ол өтіп, сондай-ақ Ұлы Орталық темір жолымен байланысады және Гуль және Маршленд жеңіл темір жолымен бірігеді. Хэтфилд Мур және Ньюлендсқа екі тармақ салу ұсынылды. Солтүстік көршісі сияқты, жоспарлар жергілікті тұрғындардың күшті қолдауын алды және 1899 жылғы 11 наурызда Жеңіл темір жолқа рұқсат берілді. Шеффилд және Оңтүстік Йоркшир кеме жүзу компаниясының Кроул маңындағы канал арқылы өтетін айналмалы көпірді темір жолға басымдық беру үшін жабық күйде емес, қайықтардың еркін өтуіне мүмкіндік беру үшін ашық күйде ұстау туралы өтініші қабылданбады, сондай-ақ Ұлы Солтүстік және Ұлы Шығыс бірлескен темір жолының желісі бойынша жүруге рұқсат беру туралы өтініші де қабылданбады. Екі темір жол да ұзақ уақыт бойы тәуелсіз болған жоқ. 1900 жылдың қаңтарында екі компания да Солтүстік-Шығыс темір жолымен келіссөздер жүргізді және үлкен темір жолдың екі жаңа желіні де басқаратындығы, сондай-ақ оларды Темір жол тазарту үйінде ұсынатындығы туралы келісімге келді. Ауыл шаруашылығы өнімдерінен басқа, бұл маршрут Оңтүстік Йоркширдің көмір кендерінен көмірге қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Ланкашир және Йоркшир темір жолына да көмір кендеріне маршруттар қажет болды, және екі компания екі жаңа темір жолмен сатып алу жоспарында келісті. 1902 жылғы 31 шілдедегі Солтүстік-Шығыс темір жолы заңы екі компанияны таратып, оларды Солтүстік-Шығыс және Ланкашир-Йоркшир темір жол компанияларына бірлесіп берді, әр компания үш директорды тағайындады. Олар аяқталған Гуль және Маршленд желісі үшін 73 500 фунт стерлинг, ал құрылыстың басындағы Аксхолм жеңіл темір жолы үшін 27 500 фунт стерлинг төледі.
Құрылыс
Goole and Marshland Light Railway құрылысы 1898 жылғы 22 қыркүйекте Eastoft қаласында басталды, онда төраға Уильям Халкон алғашқы топырақты кесті. Marshland тоғысы бойынша Солтүстік-Шығыс темір жолымен бастапқыда келіспеушіліктер болды, бірақ бұл мәселе желтоқсан айында шешілді. 1900 жылғы 8 қаңтарда Marshland тоғысынан Reedness тоғысына дейінгі темір жолдың бірінші бөлігі ашылды, бастапқыда тек жүк тасымалы үшін пайдаланылды. 26 маусымда локомотив пен екі ашық вагон директорлар пойызын құрап, Eastoft желісін тексеруге қолданылды. Солтүстік-Шығыс темір жолы желіні сатып алудан бұрын желтоқсанда зерттеу жүргізді. Ол кезде темір жолдың соңғы бөлігінің бір ай ішінде салынуы күтілді. Eastoft станциясы аяқталды, ал NER Reedness Junction, Luddington және Garthorpe станцияларының да ұқсас стандартта аяқталуын күтті. Garthorpe станциясының атауы кейін өзгертілді. 1901 жылғы 4 қаңтарда Eastoft маңында екі мердігерлік локомотиві қалың тұманға байланысты соқтығысып, темір жол өміріндегі алғашқы оқиға болды. Екі локомотив те зақымдалды, ал бірінің экипажы қазандық құбырлары жарылғанда күйіп жараланды. Жүргізуші келесі күні, ал отын жағушы бірнеше күннен кейін қайтыс болды. 1901 жылғы 26 маусымда тағы бір тексеру пойызы Reedness Junction-нан басталып, Crowle Advertiser газетінің мәліметінше, Creyke Siding, Garthorpe және Crowle қалаларына барды. Пойыздың құрамында екі бірінші сыныпты вагон мен ашық жүк вагоны болды. Сапар соңында Crowle қаласындағы Darby and Joan қонақүйінде кешкі ас берілді, содан кейін қатысушылар Reedness-ке оралды. Creyke siding аталғанымен, бұл термин әдетте Marshland Junction-нан оңтүстікке қарай орналасқан Creyke-тің торф жұмысына қызмет ететін сайдингке қолданылды. Isle of Axholme Light Railway құрылысының басталуы әлдеқайда маңызды оқиға болды. Ол 1899 жылғы 20 шілдеде өтті және Epworth Bells газетінде кеңінен жарияланды. Салтанатты рәсімді директорлардың бірінің қызы Мисс Блетчер орындады, содан кейін көптеген адамдарға түскі ас ұйымдастырылды. Сөз сөйлегеннен кейін, 400-ге жуық балаға Temperance Hall-да тегін шай берілді, ал ересектерге төрт шіркеудің оқу залдарында қызмет көрсетілді. Содан кейін 1500 көрерменнің қатысуымен спорттық жарыстар өткізіліп, әсем фейерверк көрсетілді. Балалардың көпшілігі естелік медальдар алды. Құрылыс баяу жүрді, сондықтан жергілікті газеттерде кешігулерге қатысты шағымдар жарияланды. Бірінші пойыз 1901 жылғы 25 қарашада жаңа көпірді сынау үшін Epworth қаласына келді, бұл оқиғаға 400-ден астам адам қатысты. Бұл желі Goole and Marshland Light Railway-ге қарағанда көбірек топырақ жұмыстарын қажет етті, Haxey және Epworth қалаларында үлкен кесінділер жасалды, онда бу экскаваторлары қолданылды, ал Crowle қаласындағы канал үстінен айналмалы көпір салынды. Алғашқы қаза болған 15 жастағы ұл, жарылыс кезінде тасқа тиіп, 1902 жылдың басында Doncaster ауруханасында қайтыс болды. 1902 жылдың соңына қарай Crowle-дан Reedness Junction-ға дейінгі және Epworth-тан Haxey Junction-ға дейінгі бөлімдер аяқталды. 1903 жылдың басында темір жол Axholme Joint Railway құрамына кірді, ал солтүстік бөлімдері, Marshland Junction-нан Fockerby және Crowle қалаларына дейін, 1903 жылғы 10 тамызда және 1903 жылғы 19 қарашада жолаушылар мен жүк тасымалы үшін ашылды. 1904 жылғы наурыз айына дейін Crowle айналмалы көпірі ғана аяқталмай қалды, ал оңтүстік бөлігі 14 қарашада жүк тасымалы үшін ашылды. Сауда кеңесі жолаушыларға жарамды деп танылғанға дейін бірнеше жақсартулар жасауды талап етті, ал ресми ашылу 1905 жылғы 2 қаңтарда өтті. Жұмыс Epworth пен Haxey арасындағы кесінділерді жасау үшін топырақ қазуды қамтыды, ал Crowle айналмалы көпірінің жанындағы төсектерді салу үшін тағы да көп топырақ пайдаланылды. Сондай-ақ кірпіштен және бетоннан да көп мөлшерде қолданылды. 1904 жылғы 17 ақпаннан бастап кәсіпорынның ресми атауы Isle of Axholme Joint Railway (NE and L&Y Joint) болды.
The railway claimed its first lives when two contractor's locomotives collided in thick fog near Eastoft on 4 January 1901. Both of the locomotives were damaged, and the crew of one were scalded when the boiler tubes burst. The driver died the following day, and the stoker a few days after that. Another inspection train was run on 26 June 1901, starting from Reedness Junction and visiting, according to the Crowle Advertiser, Creyke Siding, Garthorpe and Crowle. The train consisted of two first class carriages and an open truck. A dinner was held at the Darby and Joan Hotel in Crowle, before the party returned to Reedness. Although Creyke siding was mentioned, this term was normally applied to a siding serving Creyke's peat works on the North Eastern Railway main line to the south of Marshland Junction. The cutting of the first sod for the Isle of Axholme Light Railway was an altogether grander occasion. It took place on 20 July 1899, and was reported at great length in the Epworth Bells newspaper. The ceremony was performed by Miss Bletcher, the daughter of one of the Directors, after which a luncheon for a large number of people was held in a marquee. Following speeches, about 400 children were given a free tea in the Temperance Hall, while adults were catered for in the schoolrooms of four local chapels. Sports were then held, watched by a crowd of 1,500, and finally there was a fireworks display. Most of the children later received a commemorative medal. Construction proceeded slowly, to the extent that there were letters in the local newspaper complaining about the delays. The first train ran into Epworth on 25 November 1901, to test the new bridge, and the event was attended by a crowd of over 400. The line involved more earthworks than the Goole and Marshland Light Railway, with major cuttings at Haxey and Epworth, where steam excavators were used, and a swing bridge over the canal at Crowle. The first fatality was a 15 year old boy who was hit by a rock during blasting, and died at Doncaster Hospital in early 1902. By the end of 1902, the section from Crowle to Reedness Junction was finished, as was the line from Epworth to Haxey Junction. The railways became part of the Axholme Joint Railway in early 1903, and the northern sections, from Marshland Junction to Fockerby and Crowle, were opened for passengers and goods on 10 August 1903 19 November 1903. Only Crowle swing bridge remained to be finished by March 1904, and the southern section opened for goods traffic on 14 November. The Board of Trade required several improvements to be made before it passed the line as suitable for passengers, and the formal opening took place on 2 January 1905. The work had involved excavating of earth to form the cuttings between Epworth and Haxey, and another had been used to construct the embankments by Crowle swing bridge. of bricks and of concrete had also been used. Since 17 February 1904, the official name of the undertaking had been the Isle of Axholme Joint Railway (NE and L&Y Joint).
Хатфилд Мур филиалы
1904 жылғы қарашада Хэтфилд Мур кеңейтімi бойынша жеңiл темір жол құрылысы жөнiндегi өтінiш берiлiп, 1905 жылғы 5 тамызда мақұлдалды. Оны салуға арналған келісімшарт 1907 жылғы 27 қыркүйекте Манчестерлiк Джон Моффатқа тапсырылды, ал келісімшарт құны 14 649 фунт стерлингтi құрады. Құрылыс бiр жарым жылға созылды, ал тармақ 1909 жылғы 1 наурызда ашылды. Темір жол төмен жатқан аймақтан өтетiн болғандықтан және 1626 жылдан берi дренаждық схемалар жүргiзiлгендiктен, темір жолда өзендер мен дренаждар үстiнен бiрнеше көпiрлер болды. Эпворт пен Сэндтофт жүк стансасы арасында ол Фолли дренажы, Нью Идл өзенi және Торн өзенiн кесiп өттi. Стансадан кейiн ол Солтүстiк Идл дренажынан өттi, содан кейiн Хэтфилд қалдық дренажының жағалауымен Хэтфилд Мурдағы аяқтамалық стансасына жету үшiн, Хэтфилд Торф жұмыстарына жақын, сол кезде Британдық Мосс Литтер Компаниясына (BMLC) тиесiлi болды. Құрылыстар шектеулі болды, Сандтофтте су бағанасын қамтамасыз ететiн тереңдiгi 230 фут (70 м) бұрғылау, және Хэтфилд Мурда рычагтiк шеңбермен жұмыс iстейтiн айналма жол, онда персонал бiр портёрдан тұратын. Жүк тасымалы ауыл шаруашылығымен байланысты, бiрақ теміржол компаниясы торфты тасымалдауды қолға алуға үмiттендi. Олар 1909 жылғы қыркүйекте келіссөздер жүргiздi, бiрақ BMLC өз торфын құрлық арқылы Донкастерден Сканторпқа дейiнгi Модтың жүк астығына тасымалдауды жалғастырды. Содан кейiн Axholme Joint Railway торфты тиеу платформасын салды, ол 1911 жылғы желтоқсанда аяқталды, бiрақ әлi де торфты тасымалдауға қол жеткiзе алмады. 1913 жылғы сәуiрде теміржол компаниясы өз желісін торф жұмысына дейiн кеңейтудi талап ететiн келісiм жасалды. Құрылыс аяқталғаннан кейiн барлық торф Аксхолм теміржолы арқылы жұмыстан шығарылды. Ол 1963 жылғы 30 қыркүйекке дейiн жұмыс iстедi және 1964 жылғы 29 ақпанда ресми түрде жабылды. Басты желіден Суинфлид жұмысына дейiн де Британдық Мосс Литтер Компаниясына тиесiлi болған қосымша жол болды. Жұмыс орнында 43 дюймдiк бу теміржолы болды, ол жұмыс орнынан солтүстiкке қарай Суинфлид Клоудағы Оуз өзенiнiң жағалауына дейiн созылды. Жол Reedness Junction-нан Fockerby Branch-қа дейiнгi жоспарланған бағытпен өттi, ал Солтүстiк-Шығыс теміржолы BMLC-мен 1902 жылғы қазанда кездестi, төлемге қарықтарын деңгейлес өткел құқығынан бас тартуға көндiруге үмiттендi. Нақты нәтижесi белгiсiз, бiрақ жұмыстарға қосымша жол салынды, ол 1903 жылғы 10 тамыздан бастап жұмыс iстедi, ал торф теміржолы шамамен сол уақытта демонтаждалды. Торф жұмыстарға 3 футтық теміржол желісі арқылы жеткiзiлдi, ол оңтүстiкке қарай Торн Мурс арқылы таралды.
Операция
Жолаушылар трафигі темір жолдың көп бөлігінде сирек болды. 1905 жылы Гульденнен Хакси тоғысына және кері күніне үш пойыз қатынайтын, ал Фокерби тармағында жеке пойыз жүрді. Қараша айына қарай, тек таңғы және кешкі пойыздар ғана жүрді, сәрсенбі күндерінен басқа. 1912 жылғы көміршілер ереуілі салдарынан үш апта бойы барлық қызметтер, сәрсенбі мен сенбі күндерін қоспағанда, тоқтатылды. 1920 жылдың қазан айында өткен қоғамдық отырыста пайдаланушылар нашар қызмет көрсетуге және жүк тасымалдауға арналған вагондардың жетіспеушілігіне шағымданды. Аксхолм ауылдық округі кеңесінің төрағасы пойыздардың Хакси тоғысына басқа желідегі пойыздар кеткеннен кейін көп ұзамай келгеніне қатты ашуланды. 1924 жылдан бастап ауданда моторлы автобустар пайда болды, нәтижесінде жолаушылар саны азайды. Арзан бағалар мен булы пойыз төмендеуді тоқтата алмады, бірақ соңғы операциялық күндері сенбі күндері бес пойыз, сәрсенбі күндері үш, ал қалған жұмыс күндері екі пойыз жүрді. Соңғы пойыздар 1933 жылдың 15 шілдесінде жүрді, ал барлық жолаушылар қызметі 17 шілдеден бастап тоқтатылды. Белгіленген кестеге сәйкес қызметтерден басқа, экскурсиялар да ұйымдастырылды, олардың ішінде методизмнің негізін қалаушы Джон Уэслинің туған жері Эпвортқа сапарлар танымал болды. Ланкашир және Йоркшир темір жолы "Эпворт: Не көруге болады және қалай жетуге болады" атты буклет жариялады, осы арқылы Ланкашир және Йоркширдің Батыс жағынан адамдарды саяхаттауға ынталандырды. Аксхолм аралынан Блэкпулге экскурсиялар өте танымал болды, 1913 жылы мұндай сапарға 600-дан астам жолаушы, ал 1922 жылы Халлдегі Ұлы Йоркшир көрмесіне 750 адам қатысты. Кестелік жолаушылар қызметі тоқтатылғаннан кейін де Блэкпулге экскурсиялар жалғасты. Бастапқы жүк трафигі ауыл шаруашылығы өнімдерінен, оның ішінде сәбіз, сельдерей, кондық шөп, бұршақ, картоп, қант қызылшасы және швед қызылшасы, сондай-ақ Риднесс маңындағы Свинефлит зауытынан және Хатфилд Мур тармағындағы Хатфилд зауытынан алынған үлкен көлемдегі торфтан тұрды. Аймаққа тыңайтқыш тасымалданды. 1920 жылдары станциялар Гульдегі басқару орталығына бұршақ пен картопқа қанша вагон қажет екенін хабарлады және қосымша пойыздарды сұрай алатын. 1926 жылғы өсу маусымында 4000 тонна жасыл бұршақ жөнелтілді, ал келесі жылы Эпворт станциясынан үш күн ішінде 7000 букет сельдерей жөнелтілді. 1930 жылдары трафик азайды, өйткені автокөліктер сауданың бір бөлігін иеленді. 1937 жылға қарай күніне үш рет жұмыс істеді, және қажет болған жағдайда ғана жүрді. Хатфилдтегі торф зауыты күніне орташа есеппен алты вагонмен жабдықтады.
Жабылу
Жол 1933 жылдың 15 шілдесінде жолаушылар үшін жабылды. 1956 жылдың 1 ақпанында Хакси-Жанкшеннен Эпвортқа дейінгі учаске жабылды, сол кезде көлік көлемінің басым бөлігі торф болды, маусымдық қант қызылшасымен толықтырылды. 1962 жылдан бастап Хэтфилд-Мурсқа дейінгі тармақ сирек қолданылды, осы кезде дизельдік локомотивтер бу көлігін ығыстырды және 1963 жылдың 30 қыркүйегінде жабылды. Жүйенің қалған бөлігі 1965 жылдың 5 сәуірінде жабылды. Жабылуға қарамастан, жол демонтаждалмады және 1972 жылға дейін Орталық электр энергиясын өндіру кеңесінің тапсырысымен ұзақ тұрақ ретінде сақталды. Бұл Кедби электр станциясының статорларын күтіп-ұстауды жеңілдету үшін жасалды, олар A161 тас жолы Стенфорт және Кедби каналын кесіп өтетін көпір арқылы тасымалдауға тым ауыр болды. Қажет болған жағдайда, Pickfords ауыр жүк тасымалдау компаниясы статорды Краулдың оңтүстігіндегі Иланд депосына жеткізді. Содан кейін ол теміржолға тиеліп, канал арқылы Белтонға жеткізілді, онда ол қайтадан автомобильге ауыстырылды. 1970 жылы Линдси округі кеңесі A161 көпірін ауыстырды, соның салдарынан күрделі маневрлердің қажеті болмады. Осының нәтижесінде 1972 жылы рельстер алынып тасталды. Смит пен Глоссоп арасындағы учаскеде британдық Moss Litter компаниясына тиесілі және торфты тасымалдауға пайдаланылған трамвай жолы өтті. Трамвай жолы 1896 жылы салынған, ал қарама-қарсы пойыздарды басқару үшін жер астындағы фрейм орнатылған. NER трамвайды екіге бөліп, әр бөлігін батысқа қарай созуды ұсынды, Смиттың тұрақтарымен және негізгі желінің екінші жағындағы жаңа тұрақпен қатар жүру үшін, бірақ бұл ұсыныс қабылданбады. 1905 жылы олар өз желісінің астынан туннель салуды ұсынды, трамвайдың еңістігі екі жақта да 1:20 аспауы тиіс. Келісімдерге қол қойылса да, жоспар іске асырылмаған сияқты. Трамвайдың ені 3 фут, ұзындығы шамамен 5 км, және бу локомотивін пайдаланды. Ол Ескі Гуль диірменіне қызмет етті, бірақ диірмен туралы немесе локомотив туралы қосымша мәліметтер табылмады. 1902 жылдан кейін жабылып, 1914 жылға дейін торф сақтау үшін пайдаланылды, ал рельстер көп жылдар өткен соң ғана алынып тасталды. 1903 жылы күніне он екі пойыз Axholme Joint Railway трамвай жолымен өтті. Риднессте Фокерби тармағы солтүстікке бұрылды, ал Аксхолм жеңіл теміржолы оңтүстікке бұрылды. Риднесс-джонкшн-де кірпіштен салынған су мұнарасы, станция бастығының үйі және Фукерби тармағынан қолжетімді тұрақтар болды. Ол Свинфлит орталығынан 5 шақырым, ал Риднесс ауылынан 6 шақырым қашықтықта орналасқан. Бұл тармақтың ұзындығы 9 шақырымды құрады. Блэкерс және Уитгифт тұрақтарынан өтіп, Eastoft станциясына жеткенше, ол ауыл орталығынан солтүстікке қарай 2 шақырым қашықтықта орналасқан. Солтүстікте екі тұрақ болды. Адлингфлиттің құлдырауынан кейін, Адлинфлитке дейінгі жол құлдыраудан әрі жалғасатын еді, бірақ Фукербиге дейінгі жол оңтүстік-шығысқа бұрылды. Ол Болтгейт тұрағынан өтіп, Луддингтон станциясына жетті, оңтүстікке қарай екі тұрағы бар, бірақ ауылдан 1 шақырым қашықтықта. Содан кейін Пиндардың тұрағы болды, содан кейін желі солтүстікке бұрылып, Фокербиге жетті, онда екі тұрақ және айналма жүріс болды. Риднесс-джонкшнға қайтып оралғанда, желі Axholme Жеңіл теміржолы ретінде сол жерден Haxey-ге дейін жүрді. Мур фермасы, Суинфлиттің торф фабрикасын қызмет көрсеткен Торф Мосс жұмыстарының тұрағы және Спилманның тұрағынан кейін желі Кроулге жетті. Мұнда батысқа қарай үш тұрақ болды. Станциядан оңтүстікке қарай екі тұрақты Эйланд депосы орналасқан, олар фермерлердің ұсыныстары бойынша қосылған. Бұдан кейін желі Краул айналмалы көпіріне дейін көтерілді, ол жол мен су бұрғысынан үш кірпіш арканы, Сканторптан Донкастерге дейінгі негізгі желіден 52 фут (16 м) арқалық көпірді және тағы бір кірпіш арканы кесіп өтті. Негізгі арқалықтардың ұзындығы 104 фут (32 метр), ал көпірді Дарлингтонның Кливленд көпір және инженерлік компаниясы салған. Оның оңтүстігінде Кроул Аркс деп аталатын он екі аркалы виадукт болды, ол Хэтфилд қалдықтарын, Солтүстік қозғалтқыш ағызатын, Торн өзенін және A18 тас жолын кесіп өтті, одан әрі тағы тоғыз аркалы виадукт Оңтүстік қозғалтқыш ағызатын және Фолли ағызатын, одан кейін теміржол жер деңгейіне оралу үшін төмендей бастады. Белтон ауылының жанындағы Хагг Лэйн тұрағы келесі кезекте болды, онда Джон Блетер жылына 2500 тонна жүк тасымалдауға келісті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан қалған әскер техникасын пайдаланып, ол 1920 жылы өзінің фермасынан тұрақтарға өнім жеткізу үшін 2 шақырымдық 2 фут енді трамвай жолын салған. Трамвай жолының ұзындығы біртіндеп 5 шақырымға дейін ұзартылды, ал вагонды жылқылар тартқан. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін пайдалану төмендеді, ал трамвай жолы 1953 жылы жабылды. Белтон станциясында үш тұрақ және тиеу платформасы бар айналма жүріс болды, ол қант қызылшасы трафигі үшін пайдаланылды. 1920 жылдары фотограф Дж. Боттомли станцияны жиі пайдаланған, ол жүктелген фотокарованымен келіп, ауданның өмірін тіркеген. Кірпіш зауыты мен саз кені келесі тұрақпен қызмет етті. Ол 1936 жылға дейін салынбаған және жол жабылғанға дейін пайдаланылды. Желі A161 тас жолын кесіп өту үшін көтерілді, содан кейін қазбаға кірді, онда Хэтфилд-Мурс тармағы қосылды, екеуі де біраз уақытқа дейін қатар жүрді, содан кейін қазба көтеріліске айналды және Эпворт станциясының жанында қосылды. Эпвортта айналма жүріс және шығысқа қарай тұрақтар болды, теміржол станцияның оңтүстігіндегі кірпіш көпір арқылы Бас көшені кесіп өтті. Содан кейін Бернхэм Лэйн тұрағы болды, содан кейін екі кірпіш көпірмен тесілген биік көтеріліс болды, олар екі жолға арналған болса да, тек бір жол ғана жүрді, содан кейін тағы бір терең қазба болды. Haxey станциясында айналма жүріс және үш тұрақ болды. Бұл бастапқыда Haxey Central деп аталды, содан кейін Haxey Town AJR, және ақырында Haxey Town аталды. Желі көтеріліс бойымен жалғасты, Ферри Дрейн және Уорпинг Дрейн кірпіш көпірмен кесіп өтті, және Haxey Junction станциясына дейін оңтүстік-шығысқа бұрылды. Донкастер мен Гейнсборо арасындағы Ұлы Солтүстік және Ұлы Шығыс теміржол желісіндегі жақын станция, оған екі рет бұрылуды қажет ететін желі арқылы қосылған, Marshland Junction деп аталды. Haxey-ге дейінгі Marshland қашықтығы 28 шақырымды құрады, бірақ жұмыс кестелері әдетте Haxey-ден 31 шақырым қашықтықты көрсетті. Эпворттан Хэтфилд-Мурсқа дейінгі жүк тасымалдауға арналған тармақ 8 шақырымды құрады. Подрядшылардың локомотивтері жұмысын тоқтатып қалғаннан кейін, локомотивтер Гуль депосынан жеткізілді, әдетте Бартон Райт 0-6-2 жанама танктері немесе тендерлері бар Бартон Райт 0-6-0 жүк локомотивтері. Локомотивтер осы локомотивтерді енгізген кезде Ланкашир және Йоркшир теміржолының бас механикалық инженері болған Уильям Бартон Райттен атын алды. Олар Лидстегі Китсон және компаниясымен жобаланып және салынған. Жүк локомотивтері ретінде жіктеліп, 0-6-0 локомотивтері жүк және жолаушылар тасымалында қолданылды. Олар 1960 жылдардың басына дейін желіде жұмыс істеді. 0-6-2 локомотивтерінің көпшілігі 1914 жылға дейін алынып тасталды, ал олардың міндеттерін Аспиналл 2-4-2 жанама танктері орындады. 1907 жылы компания жолаушылар тасымалы үшін бензин-электрлік автокарларды пайдалануды қарастырды, бірақ олар экономикалық тиімді болмайды деп кеңес берілді, өйткені көлік көлемін қабылдау үшін сәрсенбі және сенбі күндері конвенциялық пойыздар қажет болады. Алайда, 1926 жылдың шілдесінде олар Лондон және Солтүстік-Шығыс теміржолынан (LNER) қарызға алынған Sentinel Cammell бу автокармен сынақ жүргізді. Ланкашир және Йоркшир теміржолын сіңірген Лондон, Мидленд және Шотландия теміржолы (LMS) 1926 және 1927 жылдары 13 бу автокарларын сатып алды, олардың біреуі...
Marshland Junction to Haxey was a distance of 17.15 mile (28 km), although working timetables normally showed the distance from Goole, which was 19.53 mile (31 km) from Haxey. The freight only branch from Epworth to Hatfield Moors was 5.13 mile (8 km) long. Once the contractors' locomotives ceased working on the line, locomotives were supplied from Goole shed, and were usually Barton Wright 0 6 2 side tanks or Barton Wright 0 6 0 goods engines with tenders. The locomotives took their name from William Barton Wright, who was the chief mechanical engineer for the Lancashire and Yorkshire Railway at the time they were introduced. They were designed and built by Kitson and Company in Leeds. Although classified as goods engines, the 0 6 0 locomotives were employed on both goods and passenger services. They continued to work on the line until the early 1960s. Most of the 0 6 2s had been withdrawn by 1914, and their duties were performed by Aspinall 2 4 2 side tanks. In 1907, the company looked at using petrol electric autocars for the passenger services, but were advised that they would not be economic, as conventional trains would still be required on Wednesdays and Saturdays to cope with the volume of traffic. However, in July 1926 they conducted trials with a Sentinel Cammell steam railcar, which was borrowed from the London and North Eastern Railway (LNER). The London, Midland and Scottish Railway (LMS), who had absorbed the Lancashire and Yorkshire Railway, bought 13 steam railcars in 1926 and 1927, one of which was allocated to Goole shed for work on the Axholme Joint Railway. A similar vehicle was ordered in February 1930 specifically for the railway, and entered service in December. The steam power unit was built by the Sentinel Waggon Works in Shrewsbury, and the bodywork was built at Nottingham, at the former works of Cammell Laird, by then part of the Metropolitan Cammell Carriage, Wagon and Finance Company. Before passenger services were withdrawn in 1933, it ran 53786 mile (86560 km), working two return trips from Goole to Haxey Junction on weekdays, three on Wednesdays, and five on Saturdays. It was then sold to the LNER and continued in use until 1944. From 1947, Ivatt 2 6 0 lightweight tender locomotives were allocated to Goole shed, and were soon operating on the Axholme Joint Railway. The last two Barton Wright 0 6 0 locomotives left Goole shed in December 1950 for Wakefield and all of the seven Ivatt locomotives are thought to have worked on the line. They were popular with the crews, as the tender was fitted with a back sheet for the cab, and was low enough to provide good visibility when running tender first across the moors on the return journey to Goole. In 1957 they were briefly replaced by four elderly J10 0 6 0 tender engines, transferred from Liverpool, but all were withdrawn in 1958. Small diesel shunters were allocated to Goole shed in 1960, for use in the docks, but were also used on the Axholme Joint Railway. Only one of the Ivatt 2 6 0 locomotives was left at Goole by mid 1962. Although there were no passenger services after 1933, occasional rail tours ran along the line. The last passenger train was a 4 car diesel multiple unit, hired by the North Axholme Secondary School at Crowle on 1 April 1965. It left Goole at 11:30 am, carrying 184 pupils, members of staff, invited guests and the press. Passing through Reedness Junction, the train ran to Fockerby, where it was met by pupils from Garthorpe Primary School. It then returned to Reedness, and followed the route through Crowle to Epworth, by then the terminus. It returned to Ealand siding, where some of the passengers left the train, and the rest detrained at Crowle. The average speed for the 32.6 mile (52 km) journey was .