Жаннан – Қытайдың Яңцзы өзенінің оңтүстігіндегі өте дамыған аймақ. Шанхай, Нанкин, Ханчжоу сияқты ірі қалаларды қамтиды. Экономикалық және мәдени орталық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытайдағы географиялық аймақ Цзяннань — Қытайдағы Янгцзы өзенінің төменгі ағысының оңтүстігінде, оның дельтасының оңтүстік бөлігін қамтитын географиялық аймақ. Бұл аймақ Шанхай қаласын, Цзянсу провинциясының оңтүстік бөлігін, Анхуй провинциясының оңтүстік-шығыс бөлігін, Цзянси провинциясының солтүстік бөлігін және Чжэцзян провинциясының солтүстік бөлігін қамтиды. Аймақтағы ең маңызды қалаларға Анцин, Чанчжоу, Ханчжоу, Нанкин, Нинбо, Шаосин, Сучжоу, Вуси, Вэнчжоу, Янчжоу және Чжэньцзян жатады. Цзяннань өте жоғары адам дамуы мен саудадағы өркендеуінің арқасында Қытайдың ең гүлденген аймандарының бірі болып ұзақ жылдар бойы есептеледі. Аймақ тұрғындарының көпшілігі Ву тілінің диалектілерін ана тілі ретінде қолданады.
Geographic area in China
Jiangnan is a geographic area in China referring to lands immediately to the south of the lower reaches of the Yangtze River, including the southern part of its delta. The region encompasses the city of Shanghai, the southern part of Jiangsu Province, the southeastern part of Anhui Province, the northern part of Jiangxi Province and the northern part of Zhejiang Province. The most important cities in the area include Anqing, Changzhou, Hangzhou, Nanjing, Ningbo, Shaoxing, Suzhou, Wuxi, Wenzhou, Yangzhou and Zhenjiang. Jiangnan has long been regarded as one of the most prosperous regions in China due to its wealth in trade and very high human development. Most people of the region speak Wu Chinese dialects as their native languages.
Этимология
Цзяннань атауы – стандартты мандарин тілінде айтылатын «, » «Янцзы өзенінің оңтүстігіндегі жерлер» деген мағынаны білдіретін «, » сөзінің пиньиньмен жазылуы. Jiang қазір кез келген ірі өзенді білдіретін жалпы қытай сөзі болғанымен, тарихи тұрғыда ежелгі қытай тілінде Jiangnan аймағын анықтайтын Янцзы өзенін атау үшін қолданылған. Ескі және стандартты емес транскрипция жүйелерінде Цзяннань ағылшын және басқа еуропа тілдерінде тарихи түрде Чианг-нан, Кианнан және Кианг-нан деп жазылған.
The name Jiangnan is the pinyin romanization of the Standard Mandarin pronunciation of , meaning "[Lands] South of the [Yangtze] River". Although jiang is now the common Chinese word for any large river, it was historically used in Ancient Chinese to refer specifically to the Yangtze River, which defines the Jiangnan region. In older and non standard romanization systems, Jiangnan was historically written as Chiang nan, Kiangnan, and Keang nan in English and other European languages.
Тарих
Ең ерте археологиялық дәлелдер Маджиабанг және Хемуду мәдениеттеріне қатысты. Кейінгі Лянчжу мәдениеті шамамен б.з.д. 2600–2000 жылдары күрделі және әдемі жаде бұйымдарын жасады. Олардың экономикасы күріш өсіру, балық аулау және өзендер мен көлдердің үстінде үйлер салуға негізделген. Чжоу дәуірінде У және Байю халықтары бұл аймақты су шаруашылығымен және үйлермен мекендеген, бірақ солтүстік Қытай мемлекеттерімен байланыс арқылы олар синизацияланды. Олар қытай жазуын қабылдап, мықты қола қылыштар жасады. Чу мемлекеті батыстан (Хубэйде) осы аймаққа кеңейіп, Юэ мемлекетін жеңді. Чжу мемлекеті Цинь мемлекетімен жаулап алынғаннан кейін Қытай біріктірілді. 4 ғасырдың басында Батыс Цзинь әулетінің құлдырауынан кейін ғана солтүстік қытайлықтар Цзяннаньға көптеп көшіп келді. Сары өзен аңғары су тасқынынан (ауыл шаруашылығы жерлерін құру үшін қарқынды ағаш кесуден кейін ағаштардың жетіспеушілігі) және Бес варвардың төңкерісі кезіндегі тұрақты соғыс салдарынан құнарсыз болып барады. Қытай өркениетінің бастауы Солтүстік Қытай жазығында Сары өзеннің айналасында болғанымен, табиғи климаттың өзгеруі және көшпелі жаулардың үздіксіз қысымшылығы Солтүстік Қытайдың ауыл шаруашылығының өнімділігіне зиян келтірді. Көптеген адамдар Оңтүстік Қытайға қоныстанды, онда Цзяннань аймағының жылы және ылғалды климаты ауыл шаруашылығын қолдауға өте қолайлы болды және өте күрделі қалалардың пайда болуына мүмкіндік берді. Шығыс Хан әулетінің кезінде (б.з.д. 2 ғасыр) Цзяннан аймағы Қытайдың ең ірі экономикалық орталықтарының біріне айналды. Күріштен басқа, Цзяннан шай, жібек және (Шангюдан) келадон фарфор сияқты өте пайдалы сауда тауарларын өндірді. Қолдануға ыңғайлы көлік жолдары – солтүстікке қарай Үлкен канал, батысқа қарай Янцзы өзені және Янчжоу сияқты теңіз порттары жергілікті саудаға, сондай-ақ ежелгі Қытай мен басқа елдер арасындағы саудаға үлкен үлес қосты. Бірнеше қытай әулеттері Цзяннаньда орналасқан. Цинь әулеті құлағаннан кейін, Чжу мемлекетінің көтерілісшілері билікті өз қолына алды. Оның билеушісі Сян Ю осы жерде дүниеге келген. Үш патшалық дәуірінде Цзянье (қазіргі Нанкин) Шығыс Вудың астанасы болды. 3 ғасырда көптеген солтүстік қытайлықтар осы жерге көшіп келді. 10 ғасырда Уюй – Цян Лю құрған шағын жағалаудағы патшалық, ол Цзяннанға және оның халқына бүгінгі күнге дейін мәдениеті жағынан әсер етеді. 1120 жылдардағы Цзинь-Сун соғысында юрчендер Солтүстік Қытайды толық басып алғаннан кейін, қуылған Сун әулеті үкіметі оңтүстікке қарай шегінді, 1127 жылы Ханчжоу қаласында жаңа Оңтүстік Сун астанасын құрды. Юань әулетінің соңғы жылдарында Цзяннань үшін екі ірі бүлікші мемлекет соғысты: Чжу Юаньцзанның Нанкинде орналасқан Мин фракциясы және Чжан Шичэн бастаған Сучжоу орталығындағы Ву фракциясы. Он жылдық бәсекелестік 1367 жылы Чжудың Сучжоуды басып алуымен аяқталды. Осылайша Цзяннаньды қайта біріктірген Чжу 1368 жылдың 20 қаңтарында өзін Мин әулетінің бірінші императоры деп жариялады және бірнеше айдан кейін монғолдарды Солтүстік Қытайдан қуып шығарды. Нанкин Мин әулетінің астанасы 15 ғасырдың басына дейін болды, содан кейін үшінші Мин билеушісі, Юнле императоры астананы Пекинге көшірді. Цинь әулеті алғаш рет Қытайды басып алған кезде, олар Мингтің оңтүстік астанасы Нанкиннің айналасындағы "Оңтүстік тікелей бақыланатын аймақты" өздерінің Цзяннань провинциясы деп атады, кейіннен ол Лианцзянның вице-королі бақылайтын Цзянсу мен Анхуйдың жеке провинцияларына бөлінді. Оңтүстік Минге мүмкіндігінше ұзақ уақыт көмек көрсетумен қатар, Цзяннанның ақсүйектері аймақта салық жинауды тоқтату арқылы Маньчжу Цинге бастапқы қарсылық көрсетті. Цинь әулетінің Цянлон императоры Цзяннаньға көп рет келді, бұл көптеген қытай опералары мен теледрамаларының танымал тақырыбы болды. Бұған дейін Канси императоры да осы аймаққа келген болатын. Цзяннань, атап айтқанда Шаосин, шын мәнінде Кансидің Оңтүстік инспекциялық турдың оңтүстік аялдамасы болды. XIX ғасырдағы Тайпин көтерілісі кезінде Тайпин көтерілісшілері құрған режим Цзяннаньның көп бөлігін басып алды және ақыр соңында Нанкинді өзінің астанасы етті. Бұл аймақ көтерілістің басылып, Цин императорлық билігі қалпына келтіріліп, көп залал шекті. 1911 жылы Цинь әулетінің құлдырауынан кейін және Чан Кайшидің Солтүстік экспедициясынан кейін Қытай Республикасы (ҚР) Сунь Ятсеннің тілегін орындап, Нанкинді ұлттық астанаға айналдырды. 1920 жылдардың соңынан бастап Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Цзяннань аймағы Қытайдың экономикалық дамуының басты орталығы болды. Гоминьданның билік елітасы және ҚР-ның экономикалық элитасының көп бөлігі Цзяннань аймағынан шыққан.
The earliest archaeological evidences were of the Majiabang and of the Hemudu cultures. The later Liangzhu culture, from around 2600–2000 BC, created complex and beautiful jade artifacts. Their economy was based on rice cultivation, fishing and constructed houses on stilts over rivers or lakes. During the Zhou dynasty, the Wu and Baiyue peoples inhabited the area with heavy aquaculture and stilt houses, but became increasingly sinicized through contact with northern Chinese states. They adopted the Chinese writing system and created excellent bronze swords. The Chu state from the west (in Hubei) expanded into this area and defeated the Yue state. After Chu was conquered by the Qin state, China was unified. It was not until the fall of the Western Jin dynasty during the early 4th century AD that northern Chinese moved to Jiangnan in significant numbers. The Yellow River valley was becoming barren due to flooding (lack of trees after intensive logging to create farmland) and constant warfare during the upheaval of the Five Barbarians. Although Chinese civilization originated in the North China Plain around the Yellow River, natural climate change and continuous harassment from nomadic enemies damaged North China's agricultural productivity throughout the 1st millennium AD. Many people settled in South China, where the Jiangnan area's warm and wet climate were ideal for supporting agriculture and allowed highly sophisticated cities to arise. As early as the Eastern Han dynasty (circa 2nd century AD), Jiangnan areas became one of the more economically prominent areas of China. Other than rice, Jiangnan produced highly profitable trade products such as tea, silk, and celadon porcelain (from Shangyu). Convenient transportation – the Grand Canal to the north, the Yangtze River to the west, and seaports such as Yangzhou – contributed greatly to local trade and also trade between ancient China and other nations. Several Chinese dynasties were based in Jiangnan. After the Qin dynasty fell, the insurgent state of Chu took control. Its ruler, Xiang Yu, was born here. During the Three Kingdoms period, Jianye (present day Nanjing) was the capital of Eastern Wu. In the 3rd century, many northern Chinese moved here after nomadic groups controlled the north. In the 10th century, Wuyue was a small coastal kingdom founded by Qian Liu who made a lasting cultural impact on Jiangnan and its people to this day. After the Jurchen completely overran northern China in the Jin–Song war of the 1120s, the exiled Song dynasty government retreated south, establishing the new Southern Song capital at Hangzhou in 1127. During the last years of the Yuan dynasty, Jiangnan was fought for by two major rebel states: Zhu Yuanzhang's Ming faction, based in Nanjing, and the Suzhou centered Wu faction led by Zhang Shicheng. A ten year rivalry ended with Zhu's capture of Suzhou in 1367; having thus reunified Jiangnan, Zhu proclaimed himself the first emperor of the Ming dynasty on Chinese New Year's Day (20 January) of 1368, and a few months later expelled the Mongols from Northern China as well. Nanjing remained the capital of the Ming dynasty until the early 15th century, when the third Ming ruler, the Yongle Emperor, moved the capital to Beijing. When the Qing dynasty first took over China, they renamed the "Southern Directly Controlled Area" around the Ming's southern capital Nanjing to be their Jiangnan Province, which was later divided into the separate provinces of Jiangsu and Anhui overseen by the Viceroy of Liangjiang. Besides assisting the Southern Ming as long as possible, Jiangnan's gentry offered initial resistance to the Manchu Qing by interrupting tax collection in the area. The Qianlong Emperor of the Qing dynasty made many visits to Jiangnan , which have been the popular subject of numerous Chinese operas and television dramas. Earlier, the Kangxi Emperor visited the region as well. Jiangnan, specifically Shaoxing, was actually the southern terminus of Kangxi's so called Southern Inspection Tour. During the 19th century Taiping Rebellion, the regime established by the Taiping rebels occupied much of Jiangnan and eventually made Nanjing its capital. The area suffered much damage as the rebellion was quelled and Qing imperial rule restored. After the fall of the Qing dynasty in 1911, and Chiang Kai shek's Northern Expedition, the Republic of China (ROC), following the wishes of Sun Yat sen, made Nanjing the national capital. From the late 1920s until the Second World War, the Jiangnan area was the focus of Chinese economic development. Much of the Kuomintang's ruling elite and the ROC's economic elite hailed from the Jiangnan area.
Географиялық сәйкестік
Диалект сондай-ақ Цзянбэй және Цзяннань аймақтарында аймақтық идентичность және саясат құралы ретінде пайдаланылған. Янчжоу қаласы сауданың гүлденген және дамыған орталығы болған кезде, Янцзы өзенінің солтүстігінде орналасқандықтан, ол бай деп есептелген Цзяннаньның (өзеннің оңтүстігінде) бөлігі саналды. Янчжоудың байлығы мен дамуы төмендегеннен кейін, ол Цзянбэйдің (сөзбе-сөз "өзеннің солтүстігі") бөлігі деп есептелді, ол "шала дамыған" аймақ ретінде қарастырылды. Янчжоуда Мин-Цинь династияларының ауысу кезеңінде болған қырғын қаладағы У тілінде сөйлейтін халықтың күрт азаюына алып келді, ал демографиялық өзгеріс нәтижесінде Янчжоуда Тайху У диалектілері жойылды, ал Цзяньхуай мандарин тілі сол кезде басым диалектке айналды. Бұл Янчжоуды кейбір У тілінде сөйлейтін халық үшін Цзяннанның бөлігі деп қарастыруды тоқтатты. Цзяннан аймағының өзінде У тілінің көптеген субдиалектілері беделді диалект атануы үшін күресті.
Dialect has also been used as a tool for regional identity and politics in the Jiangbei and Jiangnan regions. While the city of Yangzhou was a flourishing and prosperous centre of trade, it was considered part of Jiangnan (south of the river), which was known to be wealthy, even though Yangzhou was north of the Yangtze River. Once Yangzhou's wealth and prosperity began to wane, it was then considered to be part of Jiangbei (literally "north of the river"), the "backwater". In Yangzhou, the Yangzhou massacre during the transition from Ming to Qing dynasty has resulted in drastic decline of Wu speaking population in the city and the demographic change eventually made Taihu Wu dialects extinct in Yangzhou, while Jianghuai Mandarin becomes the more prominent dialect since then. This also made Yangzhou no longer perceived as part of Jiang Nan by some of the Wu speaking population. In the Jiangnan region itself, multiple subdialects of Wu fought for the position of the prestige dialect.
Белгілі қалалар
Ханчжоу – Сун әулетінің тарихи астанасы. Хучжоу – Чжэцзян провинциясында жібек және балыққа даңқты қала. Нанкин – Қытайдың түрлі кезеңдердегі тарихи астанасы. Нантонг – Цзянсу провинциясындағы префектуралық деңгейдегі қала. Нинбо – Чжэцзян провинциясының солтүстік-шығысындағы провинциялық деңгейдегі қала. Шанхай – ең маңызды қаржылық және экономикалық орталықтардың бірі. Сучжоу – арналарымен және ғибадатханалар мен бақтар сияқты әдемі архитектурасымен танымал. Вэньчжоу – Чжэцзянның оңтүстік-шығысындағы қала. Янчжоу – Қытай әдебиетіндегі мәдени сілтемелерімен және тарихи орындарымен әйгілі қала. Уси – Сучжоу қаласының жанында орналасқан, Тай көлінің көркі мен мәдениетімен танымал.
Hangzhou – historic capital of Song dynasty. Huzhou famous city for silk and fish in Zhejiang province. Nanjing – historical capital of China for various periods in history. Nantong – a prefecture level city in Jiangsu province. Ningbo – a sub provincial city in northeast Zhejiang province. Shanghai – one of the most important financial and economic centres. Suzhou – famous for its canals and beautiful architecture such as temples and gardens. Wenzhou – a city in southeastern Zhejiang. Yangzhou a city well known for its cultural reference in Chinese literature and historic sites. Wuxi – near Suzhou, famous for its beautiful sights of the Lake Tai and culture.
Экономика
Тарихи тұрғыдан алғанда, Цзяннан жібек және жасыл шай шығарған.
Historically, Jiangnan exported silk and green tea.