Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1G – сымсыз ұялы технологияның бірінші буыны. 1G ұялы желі (сымсыз) технологиясының бірінші буыны болып табылады. Бұл 1980 жылдары енгізілген және 2G технологиясымен алмастырылған ұялы байланыс стандарттары. Бұл екі ұялы буынның басты айырмашылығы – 1G желілеріндегі дыбыс трансляциясы аналогты болса, 2G желілері толығымен цифрлық болды. Әртүрлі елдерде көптеген 1G ұялы стандарттары әзірленді және қолданылды, бірақ ең көп тарағандары – Нордикалық ұялы телефония (NMT) және Күрделі ұялы телефон жүйесі (AMPS) жүйелері. Цифрлық технологияның аналогтық технологиядан жоғары артықшылықтары болғандықтан, 2G желілері оларды толығымен ығыстырды. Дамыған елдерде 2000 жылға дейін көптеген 1G желілері тоқтатылды, бірақ кейбір елдерде олар 2010 жылдарға дейін жұмыс істеді.
First generation of wireless cellular technology
1G refers to the first generation of cellular network (wireless) technology. These are mobile telecommunications standards that were introduced in the 1980s and were superseded by 2G. The main difference between these two mobile cellular generations is that the audio transmissions of 1G networks were analog, while 2G networks were entirely digital. There were many different 1G cellular standards developed and used in different countries, but the most widely adopted globally were the Nordic Mobile Telephone (NMT) and Advanced Mobile Phone System (AMPS) systems. The inherent advantages of digital technology over that of analog meant that 2G networks went on to eventually completely replace them. Many 1G networks were switched off in developed economies by 2000, but in some places networks continued to operate into the 2010s.
Шолу
1G технологиясының алдыңғы тамыры – ұялы радиотелефон (яғни "0G"), онда қолға ұсталатын телефондар орталық операторға қосылатын. 1G – ұялы байланыс желілерінің бірінші буыны. Ұялы технология географиялық аймақ бойынша төмен қуатты радио хабар таратушыларды пайдаланып, ұяшықтар желісін қолданады. Бес жыл ішінде NTT желісі Жапонияның барлық халқына таралып, тұңғыш жалпыұлттық 1G/ұялы желіге айналды. Жапониядағы желіге дейін Bell Laboratories 1977 жылы Чикаго маңында алғашқы ұялы желіні құрып, 1978 жылы сынақтан өткізді. Ұялы технология пайда болғанға дейінгі кезеңдегідей, скандинавия елдері сымсыз технологиялардың алға қойылушылары болды. Олар бірлесіп 1981 жылы Швецияда алғаш іске қосылған NMT стандартын жасады. NMT – халықаралық роумингті қолдаған алғашқы ұялы телефон желісі. 1983 жылы Америка Құрама Штаттарында алғашқы 1G ұялы желі іске қосылды, ол Чикагодағы Ameritech компаниясы Motorola DynaTAC ұялы телефонын пайдаланды. 1990 жылдардың басында 1G GSM және cdmaOne сияқты жаңа 2G (екінші буын) ұялы технологиялармен ығыстырылды. 1G радио мұнараларды (телефондарды тыңдайтын) телефон жүйесінің қалған бөлігімен байланыстыру үшін цифрлық сигналдауды қолданғанмен, 2G кезінде дауыс өзі цифрлық сигналдарға түрлендіріледі, ал 1G дауыстық хабарды жіберу үшін аналогты FM модуляциясын қолданады, бұл екі бағытты жер үстілік ұялы радиоға ұқсас. 1G желілерінің көп бөлігі 2000 жылдардың басында тоқтатылды. Кейбір аймақтар, әсіресе Шығыс Еуропа, осы желілерді ұзақ уақыт бойы қолданыста ұстады. Ресейдегі соңғы жұмыс істеп тұрған 1G желісі 2017 жылы жабылды.
The antecedent to 1G technology is the mobile radio telephone (i. e. "0G"), where portable phones would connect to a centralised operator. 1G refers to the very first generation of cellular networks. Cellular technology employ a network of cells throughout a geographical area using low power radio transmitters. Within five years, the NTT network had been expanded to cover the whole population of Japan and became the first nationwide 1G/cellular network. Before the network in Japan, Bell Laboratories built the first cellular network around Chicago in 1977 and trialled it in 1978. As in the pre cellular era, the Nordic countries were among the pioneers in wireless technologies. These countries together designed the NMT standard which first launched in Sweden in 1981. NMT was the first mobile phone network to feature international roaming. In 1983, the first 1G cellular network launched in the United States, which was Chicago based Ameritech using the Motorola DynaTAC mobile phone. In the early to mid 1990s, 1G was superseded by newer 2G (second generation) cellular technologies such as GSM and cdmaOne. Although 1G also used digital signaling to connect the radio towers (which listen to the handsets) to the rest of the telephone system, the voice itself during a call is encoded to digital signals in 2G whereas 1G uses analog FM modulation for the voice transmission, much like a 2 way land mobile radio. Most 1G networks had been discontinued by the early 2000s. Some regions especially Eastern Europe continued running these networks for much longer. The last operating 1G network was closed down in Russia in 2017.
Бала асырап алу
Жапониядан кейін, ең алғашқы коммерциялық ұялы байланыс желілері 1981 жылы Швецияда, Норвегияда және Сауд Арабиясында іске қосылды. Содан кейін 1982 жылы Дания, Финляндия және Испания, 1983 жылы АҚШ, ал 1984 жылы Гонконг, Оңтүстік Корея, Австрия және Канада қосылды. 1986 жылға қарай Тунис, Малайзия, Оман, Ирландия, Италия, Люксембург, Нидерланды, Ұлыбритания, Батыс Германия, Франция, Оңтүстік Африка, Израиль, Таиланд, Индонезия, Исландия, Түркия, Виргин аралдары және Австралияда да желілер іске қосылды. Жалпы алғанда, Африка елдері 1G желілерін қабылдау бойынша өте баяу болды, ал Шығыс Еуропа елдері саяси жағдайға байланысты соңғылардың қатарында болды. 1990 жылы Еуропада ұялы байланыс абоненттерінің саны бойынша көшбасшы Ұлыбритания болды, онда 1,1 миллион абонент тіркелді, ал екінші орында 482 мың абонентімен Швеция тұрды. Жапония ұлттық ұялы байланыс желісін бірінші болып құрғанмен, пайдаланушылар саны басқа дамыған елдермен салыстырғанда айтарлықтай төмен болды, 1989 жылы ену деңгейі 0,15 пайызды құрады. 1991 жылдың қаңтарына қарай ену деңгейі Швеция мен Финляндияда ең жоғары болды – екі елде де 50 пайыздан асты, олардан кейін Норвегия мен Исландия орналасты. АҚШ-та бұл көрсеткіш 21,2 пайызды құрады, ал Еуропаның көптеген басқа елдерінде 10 пайыздан төмен болды.
After Japan, the earliest commercial cellular networks launched in 1981 in Sweden, Norway and Saudi Arabia, followed by Denmark, Finland and Spain in 1982, the U. S. in 1983 and Hong Kong, South Korea, Austria and Canada in 1984. By 1986 networks had also launched in Tunisia, Malaysia, Oman, Ireland, Italy, Luxembourg, Netherlands, United Kingdom, West Germany, France, South Africa, Israel, Thailand, Indonesia, Iceland, Turkey, the Virgin Islands and Australia. Generally, African countries were slower to take up 1G networks, while Eastern European were among the last due to the political situation. In Europe, the United Kingdom had the largest number of cellular subscribers as of 1990 numbering 1.1 million, while the second largest market was Sweden with 482 thousand. Although Japan was the first country with a nationwide cellular network, the number of users was significantly lower than other developed economies with a penetration rate of only 0.15 percent in 1989. As of January 1991, the highest penetration rates were in Sweden and Finland with both countries above 50 percent closely followed by Norway and Iceland. The United States had a rate of 21.2 percent. In most other European countries it was below 10 percent.