Аурелио Лампреди – италияндық автокөлік және ұшақ қозғалтқыштарының конструкторы. Биографиясы, еңбек жолы, Piaggio компаниясындағы жұмысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аурелио Лампреди (16 маусым 1917 – 1 маусым 1989) – итальяндық автомобиль және ұшақ двигательлерін жобалаушы инженер.
Italian engineer
Aurelio Lampredi (16 June 1917 – 1 June 1989) was an Italian automobile and aircraft engine designer.
Ерте мансап
Лампреди Ливорно қаласында, Тоскана аймағында дүниеге келді. Ол Фрибургтегі Жоғары Техникалық Институтта машина жасау мамандығын оқыды. Классикалық музыканы ұнататын ол фортепианоны оқығысы келді, бірақ әкесі оны одан да тұрақты мансапты таңдауға көндірді. Ливорно кеме құрылысы кешенінде қысқа мерзімді оқудан кейін, 1937 жылы «Piaggio» компаниясында жұмыс істеуге кірісті, онда оны Коррадино Д’Асканио бақылады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол әскерге шақырылып, «Reggiane» компаниясына ауыстырылды, онда әскери ұшақтардың қозғалтқыштарын жобалады.
Lampredi was born in Livorno, Tuscany. He studied mechanical engineering at the Institut Technique Supérieur in Fribourg. A classical music lover, he had wanted to study piano but was persuaded by his father to choose a more secure career path. After a brief apprentice at the Livorno Shipyard, he started working at Piaggio in 1937, where he was supervised by Corradino D'Ascanio. At the outbreak of World War II, he was drafted and moved to Reggiane, where he designed military aircraft engines.
Феррари
Реджанның бас дизайнері Карло Руини Лампредидің жұмысына әсерленді және оны сол кезде өзінің жарыс командасын құру процесінде болған Энцо Феррариге ұсынды. Лампредидің Ферраримен алғашқы қатысы бір жылға созылды, себебі ол Джузеппе Буссо мен Джоакчино Коломбоның жоғары лауазымдарды иеленгендігіне байланысты кәсіби өсуге жеткілікті мүмкіндік жоқ деп ойлады. Ол Миланға Isotta Fraschini компаниясына жұмыс істеуге кетті. 1951 жылы Буссо Альфа Ромеоға кеткеннен және Коломбо кеңесші рөлге ауысқаннан кейін Феррари оны қайтадан жұмысқа алды. Лампредидің алғашқы Ferrari қозғалтқышы үлкен 3.3, 4.1 және 4.5 литрлік V12 болды, ол алғаш рет 275 S, 275 F1, 340 F1 және 375 F1 жарыс машиналарын қуаттандырды. Лампредидің қозғалтқыштары сол уақытқа дейін көптеген Ferrari машиналарында қолданылған Коломбоның V12 қозғалтқыштарына табиғи түрде жұмыс істейтін балама ретінде пайдаланылды. Коломбоның турбокомпрессорлы Формула-1 қозғалтқышының сәтсіздігінен кейін Лампредидің дизайны компания ішінде жақсы қабылдана бастады. Лампредидің қозғалтқышы Феррариге алғашқы Формула-1 жеңісін сыйлады, ол 1951 жылы Сильверстоунда өткен Британ Гран-приінде Жозе Фройлан Гонсалес жеңіп алды. 1951 жылы Энцо Феррари Формула-2 жарыс машинасы жасауға мүмкіндік тапты, себебі 1954 жылы жаңа қозғалтқыш регламенті күшіне енгенге дейін Формула-2 машиналары Формула-1 жарыстарында қатыса алатын болды. Ол Лампредиге қос вал тізбегі бар төрт цилиндрлі жарыс қозғалтқышын жасауды ұсынды. Бұл күштік агрегат Формула-2, Формула-1 және спорттық жарыстарда өте табысты болды, Альберто Аскари 1952 және 1953 жылдары тікелей екі рет Формула-1 әлем чемпионатын жеңіп алды. Лампредидің Ферраридегі жұмысы 1955 жылы Феррари Lancia-ның жарыс бөлімін сатып алғанда және бұрын Альфа Ромеодан келген танымал қозғалтқыш дизайнері Витторио Яно командаға қосылғанда аяқталды. Лампредидің қозғалтқыш дизайны Ферраридің жол машиналарында қолданыла берді, бірақ Яноның V6 және V12 қозғалтқыштары жарыстарда Лампредидің V12 қозғалтқыштарын ығыстырды, Хуан Мануэль Фангио 1956 жылы, ал Майк Хоторн 1958 жылы Формула-1 титулын жеңіп алды.
Reggiane's chief designer Carlo Ruini was impressed with Lampredi‘s work and recommended him to Enzo Ferrari, who at the time was in the process of building his own racing team. Lampredi's first interlude with Ferrari only lasted one year as he didn't feel there was enough space for professional growth with Giuseppe Busso and Gioacchino Colombo already covering senior positions. He moved to Milan to work at Isotta Fraschini. In 1951 he was hired back by Ferrari once Busso has left for Alfa Romeo and Colombo moved to an advisorial role. Lampredi's first Ferrari engine was a large 3.3, 4.1 and 4.5 L displacement V12, which was first used in the 275 S, 275 F1, 340 F1 and 375 F1 race cars. Lampredi's engines were used as naturally aspirated alternatives to the diminutive Colombo designed V12s used in most Ferrari cars until that time. After the lack of success of Colombo's supercharged Formula One engine, Lampredi's design began to find favor within the company. Lampredi's engine gave Ferrari its first Formula One win when José Froilán González won the British Grand Prix in Silverstone in 1951. In 1951, Enzo Ferrari saw a good opportunity to make a competitive Formula Two racing car, when rules made it possible for Formula Two cars to compete in Formula One until new engine regulations would come into effect in 1954. He suggested to Lampredi that he'd design a twin cam four cylinder racing engine. The power unit proved to be very successful in Formula Two, Formula One and sports racing cars, with Alberto Ascari securing back to back Formula One World Championships in 1952 and 1953. Lampredi's tenure at Ferrari ended in 1955 when Ferrari bought Lancia's racing division and famed engine designer Vittorio Jano, formerly of Alfa Romeo, joined the team. Though Lampredi's engine designs continued to be used in Ferrari road cars, Jano's V6 and V12 engines eventually replaced Lampredi's V12s for racing use, with Juan Manuel Fangio winning the Formula One title in 1956 and Mike Hawthorn in 1958.
Fiat
Ferrari-ден кейін Лампреди Fiat компаниясына өтті, онда ол 1977 жылға дейін компанияның қозғалтқыштарды жобалау жұмыстарын қадағалады. Ол Fiat Twin Cam және SOHC қозғалтқыштарын жобалады, олар 32 жылдан астам бойы Fiat және Lancia автомобильдерінің көп бөлігін қуатпен қамтамасыз етті. 1973 жылдан 1982 жылға дейін ол Fiat-тың Abarth зауыттық раллилік жарыс тобын басқарды. 1976 жылы Лампреди Fiat-ты бразилиялық нарыққа шығаратын қозғалтқышты жобалады – FIASA (португал тілінде "Fiat Automóveis S. A." деген сөздің аббревиатурасы). Бұл қозғалтқыш Fiat 147 машинасына орнатылды, ол еуропалық Fiat 127 машинасының бразилиялық нұсқасы еді. 147 – көлденең орналасқан қозғалтқышы және белдікпен жұмыс істейтін жоғары орналасқан кәмшафты бар алғашқы ұлттық автомобиль болды. Сондай-ақ, 1979 жылы Fiat 147 машинасының нұсқасы қолжетімді болған кезде этанолмен жұмыс істейтін алғашқы кең көлемді қозғалтқыш болды. FIASA қозғалтқышы 2001 жылға дейін (25 жыл) өндірісте болды, содан кейін ол жаңа FIRE қозғалтқышымен ауыстырылды. Лампреди 1989 жылы Ливорно қаласында қайтыс болды.
After Ferrari, Lampredi went to Fiat, where he oversaw that company's engine design efforts until 1977. He designed the Fiat Twin Cam and SOHC engines, which powered most Fiat and Lancia cars for over 32 years. He managed Fiat's Abarth factory rally racing group from 1973 through 1982. In 1976 Lampredi designed the engine that would put Fiat on the Brazilian market – the FIASA (acronym of Portuguese "Fiat Automóveis S. A). The engine equipped the Fiat 147, a Brazilian derivation of the European Fiat 127. The 147 was the first national vehicle to have a transversely mounted engine with a belt driven overhead camshaft. It was also the first large scale engine to be powered by ethanol, when such version was made available in the 1979 Fiat 147. The FIASA engine remained in production until 2001 (25 years) until it was superseded by the new FIRE engine. Lampredi died in Livorno in 1989.