Ұялы байланысқа дейінгі PSTN сымсыз байланыс технологияларының отбасысы

Кіріспе

Ұялы желілерге дейінгі PSTN сымсыз байланыс технологияларының отбасы. Ұялы радиотелефондық жүйелер – қазіргі ұялы желі технологияларына дейінгі ұялы телефондық жүйелер болатын. Олар ұялы телефондардың бірінші буынының алдындағылары болғандықтан, кейде олар ұялы желіге дейінгі (немесе кейде нөлдік буын, яғни 0G) жүйелер деп аталады. Ұялы желіге дейінгі жүйелерде қолданылған технологияларға Push to talk (PTT немесе қолмен басқару), Мобильді телефон қызметі (MTS), Мобильді телефон қызметінің жақсартылған нұсқасы (IMTS) және Көшбаспас телефон жүйесінің жетілдірілген түрі (AMTS) жүйелері кіреді. Бұл ертедегі ұялы телефондық жүйелерді бұрынғы жабық радиотелефондық жүйелерден ерекшелеуге болады, себебі олар полиция радиосы немесе такси диспетчерлік жүйесі сияқты жабық желіге емес, өздерінің жеке телефон нөмірлерімен, жалпыға ортақ коммутациялық телефон желісінің бөлігі ретінде коммерциялық қызмет ретінде қолжетімді болды. Бұл ұялы телефондар көбінесе автомобильдерге немесе жүк көліктеріне орнатылатын (сондықтан «автомобиль телефоны» деп аталды), бірақ портативті чемоданша түріндегі үлгілері де жасалды. Әдетте, қабылдағыш-бергіш (трансивер) көліктің багажына орнатылып, жүргізуші орналысының жанында орнатылған «басына» (теру дискісі, дисплей және телефон тікелей қосылатын құрылғысы) бекітілетін. Олар WCC (Wireline Common Carriers, яғни телефон компаниялары), RCC (Radio Common Carriers) және екі бағытты радио сатушылары арқылы сатылды.

Радио ортақ тасымалдаушы

АҚШ-та ұялы AMPS жүйелерін іске қосуға дейін, Жақсартылған Мобильді Телефон қызметіне (IMTS) паралель, бәсекелес мобильді телефон технологиясы Радио Ортақ Тасымалдаушы (RCC) деп аталды. Бұл қызмет 1960 жылдардан бастап 1980 жылдарға дейін, ұялы AMPS жүйелері RCC жабдықтарын қолданусыз қалдырғанға дейін ұсынылды. Бұл жүйелер Bell жүйесінің MTS және IMTS-мен бәсекелесе отырып, реттелген ортада жұмыс істеді. RCC телефон қоңырауларын өңдеді және олар жеке компаниялар мен жеке тұлғалар тарапынан басқарылды. Кейбір жүйелер жақын орналасқан RCC клиенттеріне өз қызметтерін пайдалануға мүмкіндік беру үшін құрылды, бірақ RCC желісі бірыңғай өзара сәйкес келетін техникалық стандартқа сәйкес болған жоқ (қазіргі жүйелерде роуминг деп аталатын мүмкіндік). Мысалы, Небраска штатының Омаха қаласындағы RCC қызметінің телефоны Аризона штатының Финикс қаласында жұмыс істемей қалуы мүмкін. RCC өмір сүруінің соңында салалық қауымдастықтар роумингке мүмкіндік беретін техникалық стандартты әзірлеуде болды, ал кейбір мобильді пайдаланушылардың бірнеше декодерлері болды, бұл оларға ең көп қолданылатын сигнализация форматтарының (600/1500, 2805 және Reach) бірімен жұмыс істеуге мүмкіндік берді. RCC роумингі үшін қолмен басқару көбінесе қосымша мүмкіндік болды. Роумингке ынталандыру болмады, себебі RCC үшін орталықтандырылған салалық есеп айырысу базасы болған жоқ. Сигнализация форматтары стандартталмаған. Мысалы, кейбір жүйелер мобильді телефонға немесе қолға ұсталатын құрылғыға сымды телефоннан қоңырау келіп тұрғанын хабарлау үшін екі тонды тізбекті шақыруды пайдаланды. Басқалары DTMF қолданды. Кейбіреулері Secode 2805 деп аталатын жүйені қолданды, ол ұсынылған қоңырау туралы мобильді телефондарға хабарлау үшін үзілісті 2805 Гц тонын (IMTS сигнализациясына ұқсас) жіберді. RCC жүйелерімен қолданылатын кейбір радио жабдықтары жартылай дуплексті, Motorola қолға ұсталатын құрылғылары немесе RCA 700 сериялы екі жақты радио сияқты, сөйлеу үшін басуды қажет ететін жабдықтар болды. Басқа көлік құралдарында телефон гарнитуралары, айналмалы немесе түймелі теру, және кәдімгі сымды телефон сияқты толық дуплекс режимінде жұмыс істеді. Аз ғана пайдаланушылар толық дуплекс портфель телефондарына ие болды (сол кездегі үшін бұл өте жетілген технология болды). RCC 454/459 МГц UHF және 152/158 МГц VHF жиіліктерін, IMTS қолданатын жиіліктерге жақын, жұптастырылған түрде пайдаланды.

Parallel to Improved Mobile Telephone Service (IMTS) in the US until the rollout of cellular AMPS systems, a competing mobile telephone technology was called Radio Common Carrier (RCC). The service was provided from the 1960s until the 1980s when cellular AMPS systems made RCC equipment obsolete. These systems operated in a regulated environment in competition with the Bell System's MTS and IMTS. RCCs handled telephone calls and were operated by private companies and individuals. Some systems were designed to allow customers of adjacent RCCs to use their facilities, but the universe of RCCs did not comply with any single interoperable technical standard (a capability known in modern systems as roaming). For example, the phone of an Omaha, Nebraska based RCC service would not be likely to work in Phoenix, Arizona. At the end of RCC's existence, industry associations were working on a technical standard that would potentially have allowed roaming, and some mobile users had multiple decoders to enable operation with more than one of the common signaling formats (600/1500, 2805, and Reach). Manual operation was often a fallback for RCC roamers. Roaming was not encouraged, in part because there was no centralized industry billing database for RCCs. Signaling formats were not standardized. For example, some systems used two tone sequential paging to alert a mobile or handheld that a wired phone was trying to call them. Other systems used DTMF. Some used a system called Secode 2805 which transmitted an interrupted 2805 Hz tone (in a manner similar to IMTS signaling) to alert mobiles of an offered call. Some radio equipment used with RCC systems was half duplex, push to talk equipment such as Motorola hand helds or RCA 700 series conventional two way radios. Other vehicular equipment had telephone handsets, rotary or push button dialing, and operated full duplex like a conventional wired telephone. A few users had full duplex briefcase telephones (which were radically advanced for their day). RCCs used paired UHF 454/459 MHz and VHF 152/158 MHz frequencies near those used by IMTS.