Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ханнингтон – Англияның Батыс Нортгемптоншир аймағындағы ауыл. 2011 жылғы халық санауы бойынша, приходта 251 адам тұрды.
Hannington is a village in West Northamptonshire in England. At the time of the 2011 census the parish's population was 251 people.
Ханнингтонның ежелгі тарихы және Санкт-Петер және Санкт-Пол шіркеуі
Ауылдың атауы "Ханамен байланысты шаруашылық/қоны" дегенді білдіреді. Ханнингтон ауылы көптеген адамдар ойлағаннан әлдеқайда ұзақ уақыттан бері қоныстанған. Мұның дәлелдері Мыс дәуірінен, Римдіктердің кезінен және одан кейінгі орта ғасырлардан сақталған. Ауылдың үш жерінен Мыс дәуіріне тән өңделген кремний тастар табылды. Қазіргі ауылдың солтүстігінде римдік қоныстың іздері бар. Шіркеудің шығысындағы шамамен екі гектар жерде орта ғасырлық қоныстың белгілері көрінеді, ол бұрын ауылдың бір бөлігі болған қоршаулар мен жайылымдардан тұрған сияқты. Ханнингтон "Соңғы сот кітабында" (Domesday Book) айтылған, және сол кезде бұл аймақтағы көптеген елді мекендерден кішкентай болған, бүгінгі күнге дейін де солай болып келеді. Бір кезде ауыл өмірінің маңызды бөлігі болған шіркеу 13 ғасырдың соңында салынған, бірақ оған ертерек кезеңнен қалған тас жұмыстары да қосылған. Салынған кезде шіркеу Линкольнширдегі Семпрингхэм Гилбертин орденінің "қамқорлығында" болған. Гилбертиндер алғашқы діни қызметкерлерді ауылдан жыл сайынғы оннан бір бөлігін алу шартымен берген деп есептеледі. Кемедегі екі орталық тіреу және үш арка немесе аркаданың орналасуы 100 жыл бұрын салынған Семпрингхэм монастырының жоспарынан әсерленген болуы мүмкін, онда монахтар мен олардың тұрғын үйлері канондар (монахтар) мен олардың жатақханасы мен асханасынан орталық қабырғамен бөлінген. Ханнингтонда монастырьлық шағын орын болған деген болжам бар, сондай-ақ 1164 жылы архиепископ Томас Беккет патшадан және Бас кеңестен қашқанда, Гилбертин канондарымен бірге Ханнингтонда бір түнді өткізген деген де әңгіме бар. Бұл пікірді растайтын ешқандай құжаттамалық дерек жоқ. Бекет кешке Нортгемптондағы Сент-Эндрю монастырінен шығып, келесі күні Линкольнге келген деп есептеледі. Санкт-Петер және Санкт-Пол шіркеуі Англиядағы екі бөлінген кемелі шіркеудің бірі, екіншісі Линкольнширдегі Кейторп қаласында орналасқан. Кейторпта Виктория дәуірінде солтүстікке қарай жаңа бөлім салынған, бұл симметрияны бұзған. Сондықтан Ханнингтондағы Санкт-Петер және Санкт-Пол шіркеуі Англиядағы бірегей болып саналады. Қазіргі уақытта киім бөлмесін қоршап тұрған нәзік орта ғасырлық экран бастапқыда ғибадатхананы (тек діни қызметкер мен көмекшілер ғана иеленген) және кемені (халық пайдаланған) бөлетін аркаға орналастырылған. Еменнен жасалған уағыз тақтасы да осыған ұқсас жасқа ие. 1562 жылы Томас Годвин Ханнингтонның ректоры болды. Сол жылы ол өзінің кішкентай ұлы Фрэнсисті Ханнингтон шіркеуінде крещение рәсімінен өткізді. Преподобный Томас Оксфордтағы Христос шіркеуінің деканы болды, соңынан Бат пен Уэллс епископы болды. Оның ұлы Фрэнсис Херефорд епископы болды және ағылшын тіліндегі алғашқы ғылыми-фантастикалық романды, "Айдағы адамды" жазды, бұл таңғажайып болжамдары бар қызықты оқу. 19 ғасырдың ортасына қарай шіркеудің жағдайы нашарлап, қираған күйге түсті, бірақ 1869 жылы ғимарат бұрынғы даңқына қайта келтірілді және оның жанында жаңа Ректория салынды. Бұған жауапты адам - ректор Джон Даунс. Ол реставрация мен қазіргі Ханнингтон үйі деп аталатын ректорияның құрылысын жеке төледі. 1871 жылы Ханнингтондағы мектепті Джон Даунстың әйелі Люси құрды, ал бұл мектеп ғимараты әлі күнге дейін бар және ауылдық үй ретінде қолданылады. Люси Даунстың суреті 1970 жылдары отбасымен сыйға беріліп, осы күнге дейін ғимаратта ілінеді. Джон Даунс - ауылдың ең танымал бұрынғы тұрғындарының бірі. Кембридж университетінің түлегі, ол профессор Хеншоумен Чарльз Дарвинмен бірге ботаниканы оқыды. Даунсқа HMS Биглде ботаник лауазымы ұсынылған деген болжам бар, бірақ ол шіркеуде болғандықтан бас тартты. Кейін ол шіркеудің діни қызметкері болды. Бұл ботаник рөлін кейін Дарвин атқарады. Бірақ Джон Даунс өзінің еңбегімен әйгілі, және уақыт өте Ханнингтон оның тарихымен қызығушылық танытатын қонақтарды қабылдайды. Шіркеуде Джон Даунс, оның әйелі және қызының ескерткіші шығыс қабырғадағы боялған шыны терезе түрінде орналасқан. Әрине, шіркеу Ханнингтон ауылының өмірінің ортасында болған. Алайда, 1954 жылдан бастап ауыл көршілес Уолгрейв пен Олд, және соңғы кезде Скалдуэлл ауылдарымен бірге діни қызметкерді бөлісті. Ескі тұрғындардың айтуынша, қауым жақсы болған, жергілікті жігіттерден құралған хор болған. Бір кезде Батыс фермасына жақын жерде орналасқан шіркеу де болған. Көптеген ауыл шіркеулері сияқты, шіркеу қауымы да шағын, ал ауыл тұрғындарының көпшілігі оған қатыспайды.
The villages name means 'Farm/settlement connected with Hana'. The parish of Hannington has been inhabited for a much greater period of time than many people may realise. Evidence exists from the Bronze Age and from the time of the Roman occupation and also later from the Medieval period. Bronze Age worked flints have been found at three different locations in the parish, and there are traces of a Roman settlement just north of the present day village where Roman pottery has been found. Just east of the church, an area of around two hectares shows signs of a medieval settlement which appears to have consisted of enclosures or paddocks, formerly part of the village itself. Hannington was mentioned in the Domesday book, and it is of note that the parish was then much smaller than most settlements in the area as it continues to be today. The church, once a major part of village life, was built in the late 13th century, though it incorporates some stonework from an earlier period. At the time of construction the church was "in the gift" of the Gilbertine Order of Sempringham in Lincolnshire. The Gilbertines are thought to have provided the first priests in exchange for annual tithes from the village. The arrangement of the nave with its two central pillars and three arches or arcades, may have been influenced by the plan of Sempringham Priory, started just 100 years previously and incorporating a central wall which separated the canons (monks) and their accommodation from the nuns and their dormitory and refectory. It has been suggested that a monastic cell existed in Hannington and also that when Archbishop Thomas Becket fled from the King and the General Council in 1164, accompanied by Gilbertine canons, he stayed overnight in Hannington. There is no documentary evidence to support either belief. It is believed that Becket left St Andrew's Priory, Northampton in the evening and was in Lincoln the following day. The church of St Peter and St Paul is one of only two in England with a bisected nave; the other is at Caythorpe in Lincolnshire. The latter had a north aisle added in Victorian times, spoiling the symmetry. St Peter and St Paul, Hannington, could therefore be considered to be unique in England. The delicate medieval screen now enclosing the vestry was originally placed across the arch separating the chancel (occupied only by the priest and assistants), from the nave (used by the people). The oak pulpit is of similar age. In 1562 Thomas Godwin became Rector of Hannington. In the same year he baptised his baby son Francis in Hannington's church. The Reverend Thomas left to become Dean of Christ Church, Oxford, and eventually Bishop of Bath and Wells. His son Francis became Bishop of Hereford and wrote the first science fiction novel in the English language, The Man in the Moone, a fascinating read with amazing predictions. By the mid 19th century the church had fallen into a serious state of disrepair and was little more than a ruin, but thankfully in 1869 the building was restored to its former glory and a new Rectory was built alongside it. The person responsible for this was the Rector, John Downes. He personally paid for the restoration and for the building of the Rectory, now called Hannington House. It was John Downes' wife Lucy who founded the school in Hannington in 1871, and this school building still exists and is used as the Village Hall. A portrait of Lucy Downes hangs in the building to this day, having been donated by the family in the 1970s. John Downes is perhaps one of the village's most notable past residents. A graduate of Cambridge University, he studied botany with Professor Henshaw alongside Charles Darwin. It is believed that Downes had been offered the position of botanist on HMS Beagle which he declined, as his vocation was in the Church. He then went on to become a parish priest. This role of botanist was then taken on by Darwin. But John Downes is famous in his own right for his work, and from time to time Hannington receives visitors interested in his background. There is a memorial to John Downes, his wife and his daughter in the church in the form of a stained glass window in the east wall. Clearly the church would have been at the heart of village life in Hannington. However, since 1954 the village has shared a vicar with the neighbouring parishes of Walgrave and Old, and more recently, Scaldwell. Older villagers can recall there being a good congregation and a choir made up of local boys. At one time there was also a Chapel in the village situated close to West Farm. Now, in common with many village churches, the congregation of the church is modest and the majority of villagers are not involved.
Халық және ғимараттар
Ауылдың сәулеті мен онда тұратын отбасылар жылдар бойы күрт өзгергенімен, халық саны соңғы кездерге дейін қатты өспеді, 1861 жылы ең жоғары деңгейге жетіп, содан кейін келесі ғасырда азайды, ал жақында қайтадан қарқынды өсті. Шіркеу мен ауылдық үйден басқа, тарихи маңызы бар ғимараттардың барлығы дерлік бұзылып немесе тұрғын үйлерге айналдырылды. "Миллстоун" (бұрынғы қоғамдық үй), "Олд Фордж" және "Бейкхаус" – осыған үш мысал келтіруге болады. Көңіл көтерерлік жайт, бұл ескі үйлердің өте азы ғимараттар тізіміне енген. Ауылдық мектеп 1931 жылы жабылды және қазіргі таңда ауыл тұрғындарының балалары Уолгрейв бастауыш мектебінде білім алады, кейін Маултон мектебіне немесе айналасындағы қалалардағы басқа мектептерге барады. Бір жергілікті мүмкіндік жоғалғанда, жаңасы пайда болды – бұл ғимарат кейіннен Ауылдық үйге айналды. Сонымен қатар, бұрын Ханнингтонда ауылдық дүкен де болған.
Although the architecture of the village and the families inhabiting it have changed enormously over the years, the population had not risen hugely until fairly recently, reaching a peak in 1861 before declining again into the next century and then rising rapidly once more during recent years. With the exception of the church and the village hall, the buildings with a historical focus were either demolished or have been converted into homes. The Millstone (once a public house), The Old Forge, and The Bakehouse are three examples of this. Surprisingly few of these older dwellings are listed buildings. The village school closed its doors in 1931 and most children of the parish now attend Walgrave Primary School, going on to Moulton School or other schools in the surrounding towns. However, as one local amenity was lost another was born as the building subsequently became the Village Hall. There was also once a village shop in Hannington.
Ауылдағы жұмыспен қамту
Ханнингтон – ауылдық елді мекен болғандықтан, тұрғындарының көп бөлігі бұрын ауыл шаруашылығы жұмыскерлері болған, олар осы қауымда өмір сүрген және жұмыс істеген. Малға күтім жасау және, әрине, жерді өңдеу – адамдардың ғасырлар бойы ауылдың ішінде және айналасында айналысқан жұмыстары болды. Ауыл тұрғындары дерлік толыққанды өздерін-өздерімен қамтамасыз еткен, ет, жұмыртқа, сүт және басқа да қажетті заттарды ауылдық шаруашылықтардан алып, барлық мүмкіндіктің қандай да бір жолмен пайдаланылуын қамтамасыз еткен. 20-ғасырдың басында ауыл шаруашылығының механикаландырылуы шаруашылықтағы жұмыс орындарының азаюына әкелді, содан кейін адамдар ауылдан тыс жерде жұмыс іздеуді бастады. Уолгрейвтегі аяқ киім фабрикасы аймақтағы бірнеше ауылдардан адамдарды жұмысқа қабылдады, ал Ханнингтоннан бір шақырымдай жерде орналасқандықтан, жергілікті жұмыс іздеген тұрғындар үшін ыңғайлы орын болды. Алайда, автокөліктердің пайда болуы жиіледі және ауыл тұрғындары қазір Кеттеринг, Нортгемптон және одан да алыс қалаларда жұмыс істейді. Өткен ғасырдағы тоғыз жұмыс істеп тұрған шаруашылықтың ішінде қазір тек біреуі ғана, Попларс Фарм, ауылдың ішінде белсенді түрде жұмыс істеп келеді. Вест Фарм, Мере Фарм және Мэнор Фарм – соңғы онжылдықтарда Ханнингтонда шаруашылықты тоқтатқан шаруашылықтардың бірнешеуі ғана. Бұл жерде соңғы кезге дейін сүт шаруашылығы, құс шаруашылығы, мал шаруашылығы және егін шаруашылығы сияқты түрлі шаруашылық түрлері болған. Негізгі өнімдер – бидай мен арпа, олар бүгінде айналасындағы аудандарда да өндіріледі. Қазір Ханнингтон сияқты ауылда тұрып, жұмыс істейтін адамды табу өте сирек. Кейбір адамдар үйден жұмыс істейді, толық немесе жартылай уақыт бойынша. Жақында ғана Red House Lane көшесінде бизнес-бірліктер ашылды, бұл енді Ханнингтонда тұрып, жұмыс істеуге мүмкіндік береді.
Being a rural settlement, the majority of Hannington residents were once agricultural workers, both living and working in the community. Tending to the animals and of course farming the land, were jobs which people had been occupied with in and around the village, probably for centuries. The villagers were almost entirely self sufficient, obtaining their meat, eggs, milk, and other supplies from farms in the parish and ensuring that everything available was used in some way. Farming became increasingly mechanised in the early 20th century leading to job losses on the farms and people began to look for jobs outside the village. A shoe factory in Walgrave employed people from several villages in the area, and being only a mile from Hannington this was a convenient place for residents looking for local work. However, car ownership became more common and villagers now find work in Kettering, Northampton, and beyond. Out of nine functioning farms in the community last century only one, Poplars Farm, continues to be actively farmed from within the village. West Farm, Mere Farm and Manor Farm are just some of those that ceased farming in Hannington during recent decades. Many different types of farming occurred here until recently, including dairy, poultry, livestock and arable. The staple crops produced, mainly being wheat and barley, are those we still see produced today in the surrounding area. It is now very unusual to find someone who both lives and works in a village the size of Hannington. Some people do work from their homes, either part time or full time. The relatively recent addition of business units on Red House Lane does now make both living and working in Hannington a possibility
Ханнингтон соғыс кезінде
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ханнингтон А43 тас жолына жақын Ред Хаус Лэйнге бомбалар түскенде, қатерден мүжілді. Кейбір егде жастағы тұрғындар көрші шаруа қожалығының терезелерінен шыны ұшып, үлкен кратерлер пайда болғанын еске алады, бірақ әлдеқандай бұзылусыз ауыл аман қалды. Осы кезде, жақын орналасқан Харрингтон және Лампорт ауылдары арасындағы жер американдық әуе базасы үшін әуежай ретінде пайдаланылды. Бұл әуежайдан ұшақтар, оның ішінде бомбалаушылар, үнемі шаруашылық аумағының үстінен ұшып өтті. Осы кезеңде "Боинг Б-17 Flying Fortress" ұшағы A43 тас жолындағы Уолгрейв бұрылысында құлап, барлық американдық экипажы қаза тапты. Кейіннен аймақта осы оқиғаның қалдықтары мен сынықтары табылған.
During World War II, Hannington had a narrow escape when bombs were dropped on Red House Lane close to the A43 road. Some older residents remember that glass was blown from the windows of the nearby farmhouse and large craters were left, but luckily the village itself was unscathed. At this time, land between the nearby villages of Harrington and Lamport was used as an airfield for an American air base. Planes from this airfield, including bombers, flew regularly near the parish. During this time a Boeing B 17 Flying Fortress crashed at the Walgrave turning on the A43 leaving all of the American crew dead. Remains and fragments of this incident have subsequently been discovered in the area.
Ауылдық мерекелер мен мейрамдар
Бір кезде Ханнингтонда жылына екі ауылдық шара өтетін, олар Попларс фермасында және Ректордың бағында (Ханнингтон үйі) ұйымдастырылатын. Адамдар түрлі киімдермен келіп, үлкендер мен балалардың барлығы бірлесіп әлеуметтік шараны тойлайтын уақыт болды. Мамыр мерекесі де арбаларды немесе себеттерді гүлмен безендіріп, "Мамыр патшайымын" шеруге шығару арқылы аталып өтілді. Балалар ән салып, содан кейін Ауылдық үйінде шай ішетін. Ағаш өсірушілер билері Попларс фермасында жақын уақытқа дейін өткізіліп, ауыл тұрғындары мен айналасындағы аймақтан келгендер көп қатысатын. 1977 жылы күміс мерейтой тойланды және осы оқиғаны еске алу үшін 25 гүлді бұта отырғызылды. Бұл гүлзар әлі күнге дейін Батыс фермасының жанындағы Мейн-стритте гүлдеп тұр.
There were at one time two village events per year in Hannington, held at Poplars Farm and in the Rectory gardens (Hannington House). People would come in fancy dress and it was a time when all villagers could come together, adults and children, to enjoy a shared social event. May Day was also celebrated by decorating prams or baskets with flowers and parading a "May Queen". The children would sing and this was followed by tea in the Village Hall. Barn dances were held at Poplars Farm until fairly recently, and were well attended by residents from the village and the surrounding area. In 1977, the Silver Jubilee was celebrated in the village and a bed of 25 rose bushes was planted to mark the event. This rose bed is still flourishing on Main Street by West Farm Close.
Ханнингтондағы қызмет көрсетулер мен жайлылықтар
Бұрын бұл жерде екі қоғамдық үй болған: ауылдағы Миллстоун және A43 тас жолының бойындағы Қызыл үй. Қызыл үйді Ханингтон тұрғындары ғана емес, сонымен қатар көршілес Хардвик тұрғындары мен жолдан өтетін жүргізушілер де жиі пайдаланған. Қызыл үй соңғы он жылда бірнеше рет атауын өзгертті және соңғы кезде "Генри" деп аталды. Қазір ол құлай жатыр. Миллстоун ауыл орталығында ұзақ жылдар бойы қоғамдық үй ретінде қызмет етті, оны ұрпақтан-ұрпаққа шаруалар мен ауыл тұрғындары пайдаланды. Бір кезде оның танымал скиттл ойнайтын бөлмесі болған және 1938 жылы жабылғанға дейін ауылдағы маңызды әлеуметтік орын болған. Уолгрейв тұрғындары да осы қонақ үйге келіп тұрған. Қазір жеке үйге айналған бұл әдемі ғимарат 1960 жылдары шатырын жоғалтты. Тас қабырғасы ғимарат кеңейтілген әртүрлі кезеңдерді көрсетеді, ал артқы бақта ескі көгершін үйі орналасқан, ол қазір қирап жатыр, бірақ бұл үйдің бұрынғы заманда жаңа етпен қамтамасыз етуге арналған жер екенін көрсетеді. A43 тас жолындағы жанармай құю станциясы көп жылдар бойы сол жерде тұрды және жақында қайта жаңартылды. Ауылға орталық су құбыры соғыс аяқталғаннан кейін ғана келді, ал бұрын оны Миллстоун, Мектепхана немесе Поплар фермасындағы құдықтардан алуға тура келді, онда сорғы болған. Кір жуу көбінесе жаңбыр суымен жасалатын. Кейбір үйлерде әлі де құдықтар бар, бірақ олар пайдаланылмайды. Тазалық сақтау үшін, канализация жүйесі орнатылғанға дейін жер астындағы дәретханалар қолданылып келді. Бұрын айтылғандай, Миллстоун үйінің жанында ауылдық дүкен болған. Жергілікті бақша өнімдерін сатушы да сенбі күндері ауылға келіп, балық, жеміс-жидек және көкөніс әкелетін. Мольтоннан келген қасап та үнемі келіп тұратын. Адамдар азық-түлік сатып алу үшін ауылдан шығуға міндетті болған жоқ, тіпті олар оны жергілікті шаруалардан алмаса да. Дәрігер аптасына үш рет ауылға келіп, егер біреуге медициналық көмек қажет болса, келесі сапарға дейін хабарлама қалдыру керек еді. Сондай-ақ, аудандық медбике де болды, және бүгінгідей, жақын маңдағы Бриксворт және Моултон ауылдарында да дәрігерлер жұмыс істеді. Бүгінде ауыл арқылы сағат сайын Нортгемптон және Кеттерингке қатынайтын автобус жүреді, бірақ тұрғындардың көпшілігі ауылда енді қол жетімді емес қызметтер мен ыңғайлылықтарға автомобильмен барады. Шіркеуден тыс жерлерге бару қазір көп нәрсе үшін қажет болса да, жылжымалы кітапхана әлі күнге дейін апта сайын Ханингтонға келіп тұрады.
In the past there were two public houses in the parish; the Millstone in the village and The Red House at the edge of the parish on the A43. The Red House was a well used pub not only by residents of Hannington but also by residents of neighbouring Hardwick and passing motorists. The Red House has undergone several name changes over the last decade and was most recently known as "Henry’s". It is now derelict. The Millstone had a long tradition as a public house in the centre of the village, used by generations of farmers and villagers. It once had a popular skittles room and was the major social amenity in the village until its closure in 1938. Residents of Walgrave also visited the pub. Now a private home, this most attractive building lost its thatch in the 1960s. The stonework reflects various periods of building when the property was extended and there is an old dovecote in the back garden, now in a state of disrepair, that harks back to a much earlier time when this was a way to ensure fresh meat. The petrol station on the A43 has been there for many years and was recently rebuilt. Mains water was not available in the village until just after the war and previously it had to be fetched from wells at locations such as The Millstone, the Schoolhouse, or Poplars Farm, where there was a pump. Washing was often done using rainwater. Some properties have wells to this day but they are not used. As for sanitation, earth closets were still in use until the main sewer was installed. As mentioned previously there was a village shop next door to The Millstone House. A local green grocer also visited the village on Saturdays and provided fish, fruit and vegetables. A butcher from Moulton paid regular visits, too. People certainly did not have to travel out of the village to buy their provisions even if they did not obtain them from the local farms. The doctor came to the village about three times a week, and if people needed medical attention a note had to be left until the next visit. There was also a district nurse, and like today, doctors were available in the nearby villages of Brixworth and Moulton. Today an hourly bus service operates through the village travelling to Northampton and Kettering, although the majority of residents travel by car to reach the services and amenities which are no longer available in the village. Although travel outside the parish is now necessary for most things, a mobile library still visits the Hannington on a weekly basis.
Ауылдың сыртқы келбеті өзгерді
Мейн-стриттегі Юбилейлік Роза төсегінің артында бұрын ескі тас қора тұрған, ол Батыс Ферма Клозына орын ашу үшін бұзылған. Тернерс фермасы, оның ішінде Мектеп көшесінің бұрышындағы үлкен ферма үйі, одан бұрын бұзылған. Бұл ауылдағы соңғы сабаннан төселген үй болды, қазіргі Тернерс Ферма Клозы, ішінде екі сабаннан төселген үйі бар, салынарға дейін. Тернерс Ферма Клозы, Орчард Клозы және Вест Ферма Клозы – салыстырмалы түрде жаңа тұрғын үйлер. Ауылдың дерлік барлық көшесінде көптеген шағын коттедждер жоғалып кеткен немесе ірі тұрғын үйлер құру үшін біріктірілген. 1865 жылы салынған шіркеу енді Мейн-стритте тұрған жоқ. Бұрын ауылдың жерлеушісі оны пайдаланған, кейін 1972 жылы гараж бен шеберханаға айналдырылған. Мейн-стрит пен Бридл-роудтың қиылысында бұрын қалыпты емес қисықтар болған, бұл өте қауіпті жол еді. Кейін түзетілді, ал жолдың бұрылуынан кейін шағын жасыл аймақ пайда болды. Шіркеу сағаты да әрдайым осы орналасқан жерде болған жоқ. Бұрын Холкот жолына қарап тұрған, ал қазір сағаттың бастапқы орнында кішкентай терезе көрінеді. Сағат алынып тасталғаннан кейін терезеге шыны орнатылған.
Behind the Jubilee Rose Bed in Main Street once stood an old stone barn, which was demolished to make way for West Farm Close. Turners Farm, which included a large farmhouse on the corner of School Lane, was demolished earlier. This had been the last thatched house in the village until the modern Turners Farm Close was built to include two thatched buildings. Turners Farm Close, Orchard Close and West Farm Close are all relatively new housing developments. Many small cottages have been lost on almost every street in the village, or combined to make larger dwellings. A chapel built in 1865 no longer stands on Main Street. It was once used by the village undertaker and later converted to a garage and workshop in 1972. Main Street once curved sharply at the junction of Main Street and Bridle Road and was a very dangerous road. It has since been straightened out and there is now a small green which was created after diverting the road. The church clock has not always been in its current position either. It once overlooked the Holcot Road and a small window can now be seen where the clock originally was. The window was fitted with glass after the removal of the clock.