Пьетро Лонги (1701-1785) – венецианский суретші, заманауи тұрмыстың жанрлық көріністерін сомдаған. Биографиясы, оқу жылдары, және өнері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық суретші (1701–1785)
Italian painter (1701–1785)
Пьетро Лонги (5 қараша 1701 – 8 мамыр 1785) – өмірдің қазіргі заманғы жанрлық сахналарын суреттеген венециялық суретші.
Pietro Longhi (5 November 1701 – 8 May 1785) was a Venetian painter of contemporary genre scenes of life.
Өмірбаян
Пьетро Лонги Венецияда, Санта-Мария приходында күміс шебері Алессандро Фалька мен оның әйелі Антонияның тұңғыш баласы болып дүниеге келді. Сурет салуды бастағанда Лонги тегін қабылдады. Алғашқыда оған Вероналық суретші Антонио Балестра сабақ берді, кейін жас суретшіні Болониялық Джузеппе Мария Креспимен шәкірттікке ұсынды. Креспи өз заманында діни және жанрлық сурет өнерінде жоғары бағаланған және голланд суретшілерінің еңбектерінен әсер алған еді. Лонги 1732 жылға дейін Венецияға оралды. 1732 жылы Катерина Мария Рицциге үйленді, одан он бір бала туды (олардың тек үшеуі ересек жасқа жетті). Оның ерте туындыларының арасында алтарьдық суреттер мен діни тақырыптар бар. Оның алғашқы маңызды жұмысы 1732 жылы Сан-Пеллегрино шіркеуі үшін салған алтарьдық сурет болды. 1734 жылы Ca' Sagredo сарайының залының қабырғалары мен төбесіндегі фрескаларды аяқтады, олар алыптардың өлімін бейнелейді. 1730-шы жылдардың соңында ол кішкентай жанрлық туындыларға маманданған, бұл оны болашақта Венециялық Уильям Хогарт ретінде қарауға алып келді, Венециядағы күнделікті өмірдің оқиғалары мен көріністерін суреттеді. Лонгидің әсем интерьерлік көріністері 18-ғасырдағы жеке және буржуазиялық өмірге бет бұруды көрсетеді және үлкен танымаллыққа ие болды. Оның көптеген суреттерінде венециялықтар ойын-сауықпен айналысқанда бейнеленген, мысалы, әдепті азаматтардың көпшілігі таңғажайып үнділік мүйізқұйрықты қарап тұрған көрінісі. Бұл сурет, Лондонның Ұлттық галереясында сақталуда, 1741 жылы Лейденнен келген голланд теңіз саяхатшысы және импресарио Дувемон ван дер Мер Еуропаға әкелген Клара атты мүйізқұйрықты бейнелейді. Бұл мүйізқұйрық 1751 жылы Венецияда көрмеге қойылды. Суреттің екі нұсқасы бар, Ca' Rezzonico нұсқасындағы екі адамның бетпердесіз портреттерінен басқа, олар бір-біріне ұқсас. Суретте әзіл-қалжың болуы мүмкін, өйткені сол жақтағы жас жігіт жануардың кесілген мүйізін (сатылған шаруаның метафорасы) жоғары көтеріп тұр. Бұл әйелдер арасындағы айырмашылықты түсіндіруі мүмкін. Басқа суреттерде 18-ғасырда кең таралған құмар ойын үйлері (Ридотти) сияқты күнделікті оқиғалар бейнеленген. Оның жанрлық суреттеріндегі кейіпкерлердің жартысына жуығы бетсіз, венециялық карнавалдық маскалардың артына жасырынып тұр. Кейбір суреттердегі бейшаралық және бейтаныс жағдай, қуыршақтай нәзік болмыс, суретшінің өнер туындыларына сатирикалық көзқараспен қарағанын көрсетеді. Лонгидің осындай қуыршақтай бейнелеуі қасақана болғаны оның ертедегі тарихи картиналарындағы және суреттеріндегі кейіпкерлердің шеберлігімен дәлелденеді. Лонгидің көптеген суреттері, әдетте, қара немесе ақ пастельмен боялған түсті қағазға салынған, көбінесе суреттерге дайындама ретінде емес, өздері үшін жасалған. 1750-ші жылдары Лонги, оған дейін Креспи сияқты, жеті католик қасиеттерін бейнелейтін жеті картина салуға шақырылды. Бұл картиналар қазір Пинакотека Кверини Стампалияда оның аң аулау көріністерімен бірге сақталуда (Каксия). 1763 жылдан бастап Лонги Сурет және мүсіндеме академиясының директоры болды. Осы кезеңнен бастап ол портреттермен кеңінен айналысты және оған ұлы Алессандро белсенді түрде көмектесті. Лонги 1785 жылдың 8 мамырында қысқа сырқаттан кейін қайтыс болды.
Pietro Longhi was born in Venice in the parish of Saint Maria, first child of the silversmith Alessandro Falca and his wife, Antonia. He adopted the Longhi last name when he began to paint. He was initially taught by the Veronese painter Antonio Balestra, who then recommended the young painter to apprentice with the Bolognese Giuseppe Maria Crespi, who was highly regarded in his day for both religious and genre painting and was influenced by the work of Dutch painters. Longhi returned to Venice before 1732. He was married in 1732 to Caterina Maria Rizzi, by whom he had eleven children (only three of which reached the age of maturity). Among his early paintings are some altarpieces and religious themes. His first major documented work was an altarpiece for the church of San Pellegrino in 1732. In 1734, he completed frescoes in the walls and ceiling of the hall in Ca' Sagredo, representing the Death of the giants. In the late 1730s, he began to specialize in the small scale genre works that would lead him to be viewed in the future as the Venetian William Hogarth, painting subjects and events of everyday life in Venice. Longhi's gallant interior scenes reflect the 18th century's turn towards the private and the bourgeois, and were extremely popular. Many of his paintings show Venetians at play, such as the depiction of the crowd of genteel citizens awkwardly gawking at a freakish Indian rhinoceros. This painting, on display at the National Gallery in London, chronicles Clara the rhinoceros brought to Europe in 1741 by a Dutch sea captain and impresario from Leyden, Douvemont van der Meer. This rhinoceros was exhibited in Venice in 1751. There are two versions of this painting, nearly identical except for the unmasked portraits of two men in Ca' Rezzonico version. Ultimately, there may be a punning joke to the painting, since the young man on the left holds aloft the sawed off horn (metaphor for cuckoldry) of the animal. Perhaps this explains the difference between the unchaperoned women. Other paintings chronicle the daily activities such as the gambling parlors (Ridotti) that proliferated in the 18th century. Nearly half of the figures in his genre paintings are faceless, hidden behind Venetian Carnival masks. In some, the insecure or naive posture and circumstance, the puppet like delicacy of the persons, seem to suggest a satirical perspective of the artists toward his subjects. That this puppet like quality was an intentional conceit on Longhi's part is attested by the skillful rendering of figures in his earlier history paintings and in his drawings. Longhi's many drawings, typically in black chalk or pencil heightened with white chalk on colored paper, were often done for their own sake, rather than as studies for paintings. In the 1750s, Longhi—like Crespi before him—was commissioned to paint seven canvases documenting the seven Catholic sacraments. These are now in Pinacoteca Querini Stampalia along with his scenes from the hunt (Caccia). From 1763 Longhi was Director of the Academy of Drawing and Carving. From this period, he began to work extensively with portraiture, and was actively assisted by his son, Alessandro. Longhi died on 8 May 1785, following a short illness.
Мұра
Италиядағы басқа да заманауи суретшілер, мысалы Гаспар Траверси мен Джузеппе Мария Креспи сияқтылар да танымал жанрлық туындылар жасады. Лонги, венециялық ақсүйектерді көбінесе қызықтырған тарихтың шамалы мифологиясынан ғана емес, сонымен қатар Венециядағы аз суретшілер ғана жасағандай, оның күнделікті өміріне еніп, сол заманда тұрды. Егер Каналетто мен Гуарди республиканың сыртқы салтанаттарына терезе болса, Лонги – бөлмелерде болған оқиғаларға терезе. Сынаушы Бернард Беренсон былай деп мәлімдейді: Лонги венециялықтарға олардың өмірін, барлық қарапайым тұрмыстық және әсем жағдайларын суреттеу арқылы көрсетті. Шаш түзету сахналарында шаштараздың әңгімесін естиміз, киім тігу сахналарында қызметшінің сөзін, ал би мектебінде скрипканың әдемі үнін тыңдаймыз. Ешқандай қайғылы нота жоқ. Барлығы киінеді, билейді, сәлемдеседі, кофе ішеді, әлемде істеуге басқа ештеңе жоқ сияқты. Жоғары әдеп, ұлы мәдениет және кең таралған көңіл көтеру Лонгидің туындыларын Хогарттың өте қатыгез және өзгерістердің алға басқанын көрсететін туындыларынан ерекшелендіреді.
Celebrated genre canvases were produced by other contemporary artists in Italy such as Gaspare Traversi and Giuseppe Maria Crespi. Longhi had not only departed the world of grand mythology of history that often allured the Venetian nobility, but also taken residence in its intimate present, as few painters in Venice had ever done. If Canaletto and Guardi are our window to the external rituals of the republic, Longhi is our window to what happened inside rooms. The critic Bernard Berenson states that: Longhi painted for the picture loving Venetians their own lives in all their ordinary domestic and fashionable phases. In the hair dressing scenes, we hear the gossip of the periwigged barber; in the dressmaking scenes, the chatter of the maid; in the dancing school, the pleasant music of the violin. There is no tragic note anywhere. Everybody dresses, dances, makes bows, takes coffee, as if there were nothing else in the world that wanted doing. A tone of high courtesy, of great refinement, coupled with an all pervading cheerfulness, distinguishes Longhi's pictures from the works of Hogarth, at once so brutal and so full of presage of change.
Бетқоғаздар
Көптеген суреттерінде Лонги құмар ойындардан бастап флиртке дейінгі түрлі әрекеттерге қатысатын бетперделі кейіпкерлерді бейнелейді. Мысалы, Лонгидің "Прокурор мен оның әйелінің кездесуі" картинасының алғы планында әйелді күйеуі деп саналатын ер адам қарсы алады. Бұл орын, әдетте бетперде киген адамдардың романтикалық кездесулер сияқты жеке мәселелермен айналысатын жиналатын жері. Әйел мен күйеуі бетпердесіз, бірақ сол жақта отырған әйел бетпердесінен арылып, иығына сүйеніп тұрған бетперделі еркекке сөйлейді. Бұл әрекет әйелдің аузын ашпайтын Моретта маскасы сөйлеу үшін бетін ашуын қажет ететінін көрсетеді; басқа түсіндірме бойынша, әйел маскасын шешіп, өзінің нағыз бейнесін көрсетуге ниетті, сондықтан ол бетперделі еркекке қызығушылық танытады. "Шарлатан" (1757) картинасында шарлатан фонға ысырылып, үстелдің үстінде, оған ғибратпен қарайтын әйелдер мен жас баламен оралаған күйде тұрады. Алғы планда бетперделі әйел желбірегімен ойнап, бетперделі еркектің оның көйлегінің бір бөлігін көтеріп алуын сығырайып қарайды. Үстелдегі адамның қарапайым оқиғасы мен жұптың ләззаттанатын Венеция өмірінің шынайылығы арасындағы қарама-қайшылық екіұштылық сезімін тудырады; бұл оның кейіпкерлерінің дене бітімін жасыру үшін, бірақ олардың жасырын тілектерін ашу үшін қолданатын масканың екіұштылығына ұқсас. "Венециядағы Риддотто" (шамамен 1750 жылдары) картинасында Лонги Венециядағы ең ірі құмар ойындарының бірін бейнелейді. Көрініс бетперделі және бетпердесіз адамдарға толы. Бұл туындының орталық бөлігінде ұялшақ әйел мен оның көйлегін көтеріп жатқан агрессивті ер адамның таныс көрінісі бейнеленген. Флирттесетін жұптың бейнесін қайталап, Лонги Риддоттоны қоғамдық орында мұндай мінез-құлық көрсетпейтін және бетпердесіз әлеуметтік элитаның барлық шектеулерден айырылып, өздерінің нағыз тілектерін орындайтын орны ретінде көрсетеді.
In numerous paintings, Longhi depicts masked figures engaging in various acts from gambling to flirting. For example, in the foreground of Longhi's painting The Meeting of the Procuratore and His Wife is a woman being greeted by a man that is presumed to be her husband. The setting is of a type of gathering place usually for masked people to engage in private matters such as romantic encounters. The woman and her husband are unmasked, but at the left, a seated woman is unmasking herself to address a masked man leaning over her shoulder. This act may suggest that the woman's Moretta mask, which lacks an opening for the mouth, requires her to unmask herself in order to speak; another interpretation is that the woman is interested enough in the masked man to remove her mask in order to reveal her true identity to him. In The Charlatan (1757) the charlatan is relegated to the background, where he stands on top of a table surrounded by admiring women and a young boy. In the foreground, a masked woman seems to fiddle with her fan and slyly look at a masked man who lifts part of her dress. There is a sense of duality as the ordinary event of the man on the top of the table is contrasted with the reality of Venetian life represented by the couple indulging themselves; this is similar to the duality of the mask used by his subjects to hide physically, but to expose their unconscious desires. In The Ridotto in Venice (ca. 1750s), Longhi depicts one of the main gambling halls in Venice. The scene is crowded with masked and unmasked figures. The focal point in this work depicts a now familiar scene of a shy woman and an aggressive man who lifts her dress. Repeating the figures of the flirtatious couple, Longhi displays the Ridotto as a place where the social elite— who would not exhibit such behavior in public nor unmasked—would abandon all inhibitions and pursue their actual desires.