Кіріспе

Бертранд Холлис Снелл (9 желтоқсан 1870 – 2 ақпан 1958) – американдық саясаткер, АҚШ Өкілдер палатасында Нью-Йорк штатының солтүстік аймағын өкілдік еткен.

АҚШ конгрессмені

1915 жылы Нью-Йорк штатының солтүстік аймағындағы отыз бірінші округтен Өкілдер палатасына сайланған республикашыл Снелл 1939 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Конгресте қызмет етті. Ол республикашыл партиясының басшыларына берілгендігімен көзге түсті, тек сайлаушылардың мүдделеріне қатысты мәселелерде ғана осы берілгендіктен бас тартты. Конгрестегі қызметінің басында ол Сент-Лоуренс өзенін кеме жүруге қолайлы ету үшін заң жобасын ұсынды, бірақ Конгрестегі қызметінің соңына дейін оны қабылдата алмады. Ақырында, Дуайт Д. Эйзенхауэр басшылығымен Сент-Лоуренс теңіз жолы іске асырылғанда, оның бірінші шлюзі Снеллдің есімімен аталып, мәңгі есте қалды. Оның өмірбаяуын жазған Луис А. Баронның сөзіне сүйенсек, Снелл Конгрестегі мансабында жеке секторға және ірі шығындар жоспарларына мемлекеттік реттеудің араласуына қарсы болды.

Палата комитетінің төрағасы

1923 жылы Снелл маңызды Палата ережелері комитетінің төрағасы болды. Бұл лауазым оған Конгресс пен Республика партиясында зор билік берді, себебі ол заңнама мен заңнамалық стратегияны қалыптастыруға мүмкіндік алды. Николас Лонгворт спикерлікке тағайындалып, Джон К. Тилсон 1925 жылы көпшілік фракциясының жетекшісі болғанда, олар Снеллмен бірлесіп Өкілдер палатасын тиімді басқарды. Снеллдің Ереже комитеті төрағасы ретіндегі алғашқы міндеті – наразы республикашылар мен демократтардың ұсынған шараларды қарауға шектеулерді жеңілдету талпырысын тойтару болды. Снелл тұрақты республикашыл басшыларға белгілі бір деңгейде бақылау сақтауға мүмкіндік беретін келісімге қол жеткізді. 1925 жылы Лонгворт спикер болғаннан кейін, Ескі гвардия төменгі палатадағы үстемдігін қайта орнатты. Бұл тұста, тұрақты республикашыларға Снеллдің Ереже комитеті демократтар мен наразы республикашыларды президент Кальвин Кулидждің шығындарды қысқарту және салықты азайту бағдарламасына кедергі келтіруден шектеу арқылы көмектесті. Демократтардың Снеллдің ережелерге тым қатаң қатысуына наразылығына «Нью-Йоркер» жауабында, егер олар палатада қайта билікке келсе, оппозиция да дәл солай істейтінін айтты – және олар солай істеді. Осы жылдары Снелл Конгресс пен Амхерст колледжіндегі досы, президент Кулидж арасында делдалдық ролін де атқарды. Бұл міндет әрқашан танымал болған жоқ, әсіресе президент пен Конгресс арасында келіспеушіліктер туындағанда. Снелл 1928 жылғы Республика партиясының президенттік үміткерлігіне Герберт Гуверді қолдады, бірақ ынтасы шамалы болды. Ол президент Кальвин Кулидждің тағы бір мерзімге сайлануын қалаған еді. Снеллдің инженер-президентпен қарым-қатынасы Гувердің Нью-Йорктегі ықпалды лауазымдарды бағындыруға жасаған сәтсіз әрекетінен кейін біршама суытылды. Снеллдің болашақта спикер болу арманы Ұлы депрессияның басталуымен күйреп кетті. 1930 жылғы аралық сайлаулардан кейін республикашылар палатаның бақылауын жоғалтты. 1931 жылдың сәуір айында Лонгворт қайтыс болғаннан кейін Тилсон мен Снелл азшылық көшбасшысы лауазымы үшін күресті. Президенттің қолдауына қарамастан, Тилсон Снеллге жеңіліп қалды, ол Ескі гвардия мен наразыларға да ұнады. Тилсон күшейіп бара жатқан аяқталмайтын Гувермен тығыз байланыста болды, ал Снелл прогрессивті республикашыларға кейбір жеңілдіктер жасады.

Кейінгі мансап

Гувердің күйреумен жеңілісі және «Жаңа мәміле»нің пайда болуымен Снелл Конгресте өткізген қалған өмірін Франклин Д. Рузвельттің либералдық бағдарламаларына қарсы күреске арнады. Оның «Жаңа мәмілеге» алғашқы реакциясы сақтықпен, бірақ сын тұрғысынан ынтымақтастық болды. Снелл экономикалық дағдарыс ортасында 1933 жылғы Төтенше банктік заң және 1933 жылғы Экономикалық заң сияқты «Жаңа мәміленің» алғашқы шараларын қолдады, бірақ президенттің бағдарламасының көп бөлігіне сақтықпен, консервативті қарсылық білдірді. Ол Ауыл шаруашылығын реттеу заңына, инфляцияны қолдайтын Элмер Томасқа жасалған түзетуге, Өзара сауда келісімдері заңына және «Жаңа мәміленің» басқа да алғашқы шараларына қарсы шықты. 1937 жылғы сотты кеңейтуге қатысты тартыс кезінде Снелл Сенаттағы Республикалық партияның (GOP) басшыларымен келісіп, үлкен демократиялық көпшіліктің өзара күресуіне рұқсат беруге келісті, олар да солай жасады, нәтижесінде жоспар сәтсіз аяқталды. 1937 жылғы «Рузвельт рецессиясы» да Снеллді және басқа консерваторларды «Жаңа мәмілеге» қарсы тұруды күшейтуге ынталандырды. 1937 жылдың соңында Снелл салықты төмендету туралы заң ұсынды, ал сол жылы Конгрестің арнайы сессиясында республикашылар мен оңтүстік демократтары Рузвельттің Әділ еңбек стандарттары заң жобасын қайта қарау үшін бірікті, бірақ ол келесі сессияда қабылданды. 1938 жылы Снелл және Республикалық партияның азшылығы Рузвельттің атқарушы билікті қайта ұйымдастыру жоспарына қарсы сәтті шықты, ал сол жылғы аралық сайлаулар Республикалық партия үшін жеңіс әкелді, олар 82 демократиялық мандатты жеңіп алды және Республикалық палата депутаттарының санын шамамен екі есеге арттырды. Алайда, көру және есту қабілетінің нашарлауына және республикашылардың жақын арада палатаны қайтаруға қабілетсіздігіне сенгендігіне байланысты (бұл 1946 жылға дейін болмады) Снелл зейнетке шығуға шешім қабылдады. 1939 жылы зейнетке шыққаннан кейін ол бес жыл бұрын сатып алған «Потсдам курьері Фримен» газетінің баспагері болды, ал 1941 жылы Канзастағы «Нью-Йорк штатының мұнай компаниясының» иесі және директоры болды. 1958 жылы Нью-Йорктегі Потсдам қаласында қайтыс болғаннан кейін ол Бейсайд зиратында жерленді. Кларксон университетіндегі Бертран Х. Снелл залы оның құрметіне аталған.