Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық математик (1874–1953)
British mathematician (1874–1953)
Эрнест Уильям Барнс (1 сәуір 1874 – 29 қараша 1953) – британдық математик және ғалым, кейін либералды теолог және епископ болған. Ол Бирмингемдегі Король Эдуард мектебінде және Кембридждегі Тринити колледжінде білім алған. 1915 жылдан 1919 жылға дейін ғибадатхана меңгерушісі қызметін атқарды. 1924 жылы Бірмингем епископы болып тағайындалды, Рамзи Макдональдтың алғашқы өкілеттігі кезіндегі жалғыз епископ. Оның модернистік көзқарастары, әсіресе Резервацияға қарсылығы, оның епархиясындағы англо-католиктермен қақтығыс тудырды. Оның ұлы, сэр Джон Барнстың «Заманынан озған епископ: Бірмингем епископы Барнс» атты өмірбаяны 1979 жылы жарық көрді.
Ernest William Barnes (1 April 1874 – 29 November 1953) was a British mathematician and scientist who later became a liberal theologian and bishop. He was educated at King Edward's School, Birmingham, and Trinity College, Cambridge. He was Master of the Temple from 1915 to 1919. He was made Bishop of Birmingham in 1924, the only bishop appointed during Ramsay MacDonald's first term in office. His modernist views, in particular objection to Reservation, led to conflict with the Anglo Catholics in his diocese. A biography by his son, Sir John Barnes, Ahead of His Age: Bishop Barnes of Birmingham, was published in 1979.
Туған жері мен білімі
Барнс Джон Старки Барнс пен Джейн Элизабет Керридің төрт ұлының үлкені болды. Екеуі де бастауыш мектеп директоры болған. 1883 жылы Барнстың әкесі Бирмингемде Мектептер инспекторы болып тағайындалды және ол өмірінің соңына дейін осы лауазымды атқарды. Барнс Бирмингемдегі Король Эдвард мектебінде оқыды, ал 1893 жылы Тринити колледжінің стипендиаты ретінде Кембриджге барып оқуға түсті. 1896 жылы ол екінші орындағы «Вранглер» атағын алды және 1897 жылы Математикалық Трипостың екінші бөлігінде бірінші сыныптың бірінші тобына енді. Келесі жылы ол бірінші Смит сыйлығымен марапатталды және Тринити стипендиясына сайланды. Ол 1899-1901 жылдары Кембридж университетінің Либералдық клубы комитетінде жұмыс істеді. 1902 жылы математика оқытушысы, 1906-1908 жылдары кіші деканы, ал 1908 жылы репетитор болып тағайындалды. 1907 жылы Кембридж университетінің ғылым докторы (ScD) дәрежесін алды және 1909 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды.
Barnes was the eldest of four sons of John Starkie Barnes and Jane Elizabeth Kerry, both elementary school head teachers. In 1883 Barnes' father was appointed Inspector of Schools in Birmingham, a position that he occupied throughout the rest of his working life. Barnes was educated at King Edward's School, Birmingham, and in 1893 went up to Cambridge as a Scholar of Trinity College. He was bracketed Second Wrangler in 1896 and was placed in the first division of the first class in Part II of the Mathematical Tripos in 1897. In the following year he was awarded the first Smith's Prize and was duly elected to a Trinity Fellowship. During his time as a Fellow he served on the committee of Cambridge University Liberal Club from 1899 to 1901. He was appointed a lecturer in mathematics in 1902, junior dean in 1906–1908 and a tutor in 1908. He graduated ScD of the University of Cambridge in 1907 and was elected a Fellow of the Royal Society in 1909.
Министрлік
Сол жылы ол математикадан лекциялаушы болды, Барнс Лондон епископы тарапынан диакн қызметіне бекітілді және 1906 жылдан 1908 жылға дейін Тринити колледжінің кіші деканы болды. 1915 жылы Барнс Кембриджді қалдырды, ал Лондондағы ғибадатхана шебері қызметіне тағайындалғаннан кейін математик ретіндегі кәсіби мансабы да аяқталды. 1918 жылы Вестминстер аббаттығының каноны қызметіне ие болды, содан кейін 1924 жылы Бирмингем епископтығына назарат етіп тағайындалды, ол 1953 жылдың сәуір айына дейін денсаулығының нашарлауына байланысты зейнетке шыққанға дейін осы лауазымды атқарды. Ол 79 жасында Сассекс округіндегі үйінде қайтыс болды, одан әйелі мен екі ұлы қалды. Бирмингемнің үшінші епископы ретінде оған арналған қола ескерткіш тақташа Бирмингем соборының оңтүстік бөлігінде, оның күлдері мен әйелінің күлдері «EWB» әріптерімен белгіленген плита астында орналасқан жерге орнатылды.
In the same year he became a lecturer in mathematics, Barnes was made deacon by the Bishop of London and from 1906 to 1908 was Junior Dean of Trinity. In 1915, Barnes left Cambridge, and his career as a professional mathematician, upon his appointment as Master of the Temple in London. This was followed in 1918 by a canonry of Westminster Abbey and finally, in 1924, by consecration to the Bishopric of Birmingham, an office he held until April 1953, when he had to retire on account of ill health. He died at his home in Sussex at the age of 79, survived by his wife and two sons. A bronze memorial tablet to him, as the third bishop of Birmingham, was erected in the south aisle of Birmingham Cathedral, near where his ashes, together with those of his wife, are placed under the pavement marked by a slab with the initials "EWB".
Даулар
Барнс өз заманының ең танымал либералды епискобы болған, ол модернист немесе кең шіркеу қозғалысымен байланысты болды. Оның епископтық қызметі үнемі дау-дамайлармен ерекшеленді. Оның "Христиандықтың өрлеуі" (1947) атты кітабы христиандық көптеген талаптарды, соның ішінде Құдайдан туғандығы және Мәсіхтің тәндік қайта тірілуін сынады. Бұл оның епископ лауазымынан кетуі керек деген шақыруларға әкелді. Барнс бұған бас тартты. Одан бұрын ол "Мұндай сенім ренжіте ме?" (1927) және "Ғылыми теория және дін" (1933) еңбектерін жазған, сондай-ақ тағы 18 кітапқа үлес қосты. Оның Ассизилік Францискке "мүмкін, зиянды" деп шабуыл жасауы Г.К. Честертоннан өлең түрінде айыптап алуына себеп болды. Ол сонымен қатар саяси белсенділікпен де айналысты. 1940 жылы ол қорлау ісі бойынша сотқа тартылды, онда ол цемент өндірушілер федерациясын ұлттың үлкен қажеттілігі кезінде, әуе шабуылына қарсы қорғаныс құрылысында цементтің жеткізілуін тоқтатып, өз пайдасы үшін кешіктіргені үшін айыптаған. Осы кері соққыға қарамастан, Барнс келесі жылы Лордтар палатасында сөйлеген сөзінде цемент сақинасына қатысты айыптауларын қайталады.
Barnes was perhaps the best known liberal bishop of his time, identified with the modernist or broad church movement. His episcopate was marked by continual controversy. His book The Rise of Christianity (1947) attacked many Christian claims, including the Virgin Birth and the bodily resurrection of Christ. This led to calls that he should resign as a bishop. This Barnes refused to do. Earlier he had written Should Such a Faith Offend? (1927) and Scientific Theory and Religion (1933), and he was a contributor to 18 other books. His attack on Francis of Assisi as "probably verminous" drew a rebuke in verse from G. K. Chesterton. He was also politically active. In 1940, he lost a libel case in which he had attacked the Cement Makers' Federation for allegedly holding up the supply of cement, for their own profit at a time of great national need, in the construction of air raid shelters. Undaunted by this set back, Barnes returned to his accusations on the cement ring in a speech he delivered in the House of Lords the following year.
Бейбітшілік және евгеника
Ол келісімсіз бейбітшіл болды және Ұлыбританияның Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсы сөйледі. Сонымен қатар, ол евгеникалық көзқарастарды да білдірді. 1924 жылдан 1953 жылы қайтыс болғанға дейін Евгеникалық қоғамның мүшесі болғанмен, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана ол қоғамдағы "ақыл-естің жетіспеушілігінің" кең таралғанын жеңу үшін ерікті стерилизацияны ашық түрде қолдады. Оның евгеника тақырыбындағы бірнеше лекциялары The Times және The Manchester Guardian газеттерінде кеңінен жарияланды, бұл Барнстың пікірлері мен нацистік идеология арасында, толыққанды ақталуға келмейтін, бірақ сөзсіз салыстырулар жасалған қызу қоғамдық пікірталасқа себеп болды. Осылайша, Барнс өмірінің соңғы жылдарында бейбітшіл, діни лидер және евгениканың төмендеуіне қарсы күрескен адам болды.
He was an uncompromising pacifist, and spoke out against British participation in the Second World War. He also expressed eugenic views. Though a member of the Eugenic Society from 1924 until his death in 1953, it was not until after the Second World War that he openly argued in favour of voluntary sterilisation as a means to overcome the apparent prevalence of "mental deficiency" in society. Several of these eugenic themed lectures gained significant newspaper coverage in The Times and The Manchester Guardian, sparking a fervent public debate in which inevitable – if not entirely justifiable – parallels were drawn between Barnes' arguments and Nazi ideology. In his latter years Barnes was thus a pacifist, religious leader and campaigner for the perceived declining cause of eugenics.
Жеке өмір
1916 жылы Барнс сэр Адольфус Уордтың қызы Аделаида Кэролайн Тереза Уордқа үйленді. Олардың екі ұлы болды: Джон Израиль және Нидерланды елшісі қызметін атқарды; ал Уильям – мемлекеттік қызметкер және қайырымдылықпен айналысушы.
In 1916, Barnes married Adelaide Caroline Theresa Ward, daughter of Sir Adolphus Ward. Together they had two sons: John was a diplomat, who served as ambassador to Israel and the Netherlands; and William, a public servant and philanthropist.