Құрып кеткен Orthacanthus акуласы туралы мәліметтер
Orthacanthus
Жұқтанған акула Orthacanthus: тарихы, палеонтологиялық жазылымдары, қазба қалдықтары, және каннибализм дәлелдері. Көмір шағының акуласы туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құрылысы жойылған акулалар туысы
Extinct genus of sharks
Orthacanthus – Луи Агассиздің 1843 жылы атаған тұщы сулы ксенакантиформ эласмобраналардың жойылған туысы. Ол Жоғарғы карбон кезеңінен басталады. Көптеген авторлар Orthacanthus-тың тамақтануында каннибализм және ересек Orthacanthus-тың жас Orthacanthus-ты жеген "аналық каннибализм" дәлелдерін тапты. Orthacanthus туысының синонимдері: Dittodus Owen, 1867, Didymodus Cope, 1883, Diplodus Agassiz, 1843.
Orthacanthus is an extinct genus of fresh water xenacanthiform elasmobranch, named by Louis Agassiz in 1843, ranging from the Upper Carboniferous Multiple authors have also discovered evidence of cannibalism in the diet of Orthacanthus and of "filial cannibalism" where adult Orthacanthus preyed upon juvenile Orthacanthus. Synonyms of the genus Orthacanthus are Dittodus Owen, 1867, Didymodus Cope, 1883, Diplodus Agassiz, 1843,
Ашу және тарихы
Екі туыс Ортакант және Плеуракант Луи Агассиз британдық карбон жүйесінен оқшауланған "ихтиодорулиттерге" сүйене отырып жасалды, және сол кезде олар шағалалардың алғашқы белгілері деп жаңылыс түсіндірілді. Олар бастапқыда Ұлыбританияда Дадли, Лидс, Солтүстік Уэльс, Карльюк және Эдинбургте табылды.
The two genera Orthacanthus and Pleuracanthus were erected by Louis Agassiz based on isolated "ichthyodorulites" from the British Carboniferous System, and at the time were mistakenly thought of as the first indicators of skates. They were initially found in the United Kingdom in Dudley, Leeds, North Wales, Carluke, and Edinburgh.
Дорсаль омыртқа, дентин және дентикулы
АҚШ-тың Техас штатындағы Craddock Bone Bed-тен табылған Orthacanthus platypternus тұяғының арқалық тікенегі, негізінен центрофугалық өсіп келе жатқан дентиннен (тікененің қабырғасының сыртқы қабаты) құралған, өте тамырланған қабырғаны сақтайды, ол тікененің қуысының ішінде өсетін дентин қабаттарының тізбегінен тұрады. 1-2 дентин қабаты бар жеке тұлғалардың тікенектері жасөспірімдерге жатады және ең кішкентай өлшемдерге ие болады, ал кем дегенде 3-4 дентин қабаты бар жеке тұлғалар екі бөлек өлшем класына жатады. Келесі кладограмма Алан Прадел және әріптестерінің 2011 жылғы талдауына сәйкес жасалған. Солтүстік Американың Перм дәуіріндегі Facies интерпретациялары ксенакантиформдардың тұздылыққа төзімділігі теңіз жағалауына жақын шектелгенін, ал тек Orthacanthus ғана тұщылауат су ортасына төзімді бола алатынын көрсетті. Испанияның Пуертоллано алабындағы Жоғарғы карбон кезеңінен табылған Orthacanthus және Triodus үлгілерінің бас сүйектерінің қалдықтары осы жыртқыш-олжа қарым-қатынасына дәлел береді. Копролиттер мен ішек мазмұнының талдауына сүйенсек, Orthacanthus актиноптеригиандармен, акантодиандармен, дипноандармен, ксенакантидтермен және тетраподтармен қоректенген. Кішкентай жеке тұлғалар, ықтималда, жағалау жазығындағы кішкентай көлдер мен өзен арналарында, ал үлкендері – флювио-лакустрина (өзендер мен көлдер) және шеткі теңіз аймақтары сияқты терең суларда өмір сүрген. Orthacanthus түрінің ең көне өкілі Diplodus problematicus Канаданың Нью-Брансуик провинциясында Төменгі девон кезеңінде (Эмсиан, шамамен 407-393 миллион жыл бұрын) табылған. Басқа үлгілер АҚШ, Ұлыбритания, Польша және Франция сияқты елдерде де табылды.
The dorsal spines of Orthacanthus platypternus from the Craddock Bone Bed in Texas, USA, preserve a highly vascularized wall mainly composed of centrifugally growing dentine (the outer layer of the wall of the spine) in a succession of inwardly growing dentine layers that line the pulp cavity. Spines of individuals with 1 2 dentine layers are likely juveniles and result in the smallest sizes, whereas individuals showing at least 3 4 dentine layers result in two separate size classes. The following cladogram follows a 2011 analysis by Alan Pradel and colleagues. Facies interpretations in the Permian of North America suggested that salinity tolerances of xenacanthiforms were restricted to near marine environments whereas only Orthacanthus could tolerate brackish water environments. Cranial remains of specimens of both Orthacanthus and Triodus from the Upper Carboniferous in Puertollano basin, Spain, give evidence of this predator prey relationship. Orthacanthus had a diet that consisted of actinopterygians, acanthodians, dipnoans, xenacanthids and tetrapods, based on analysis of coprolites and gut contents. While smaller individuals likely lived in shallower waters such as in small ponds and stream channels of the coastal plain, larger individuals likely lived in deeper water such as the fluvio lacustrine (rivers and lakes) and marginal marine areas. The oldest known specimen of Orthacanthus, Diplodus problematicus, was found in New Brunswick, Canada, in the Lower Devonian (Emsian, c. 407 to 393 million years ago). Other specimens have been found in locations including the US, the United Kingdom, Poland, and France.