Кіріспе

Францияның ұлттық мемлекеттік темір жол компаниясы

Жоғары жылдамдықты темір жол

SNCF Францияның теміржол қозғалысының басым бөлігін, соның ішінде TGV (Train à Grande Vitesse, яғни "жоғары жылдамдықты пойыз") қызметін жүзеге асырады. 1970 жылдары SNCF әлемдегі ең жылдам теміржол желісін құру ниетімен TGV жоғары жылдамдықты пойыз бағдарламасын бастады. Бұл ниет 1981 жылы алғашқы LGV Sud Est ("Ligne à Grande Vitesse Sud Est", яғни "Оңтүстік-Шығыс жоғары жылдамдық желісі") жоғары жылдамдық желісінің аяқталуымен іске асты, онда Парижден Лионға дейінгі алғашқы TGV қызметі іске қосылды. 2017 жылы SNCF Réseau компаниясына тиесілі ұлттық теміржол желісінің ұзындығы 28 710 км (17 839 миль) құрады, оның 58% электрлендірілген және 2640 км жоғары жылдамдықты желілерді қамтыды. Күн сайын SNCF 15 000 коммерциялық пойызды пайдаланады және 5 миллионнан астам жолаушы мен 250 000 тоннадан астам жүк тасымалдайды. TGV желілері мен технологиясы қазіргі таңда бірнеше еуропалық елдерде кеңінен таралған. SNCF TGV көптеген жылдамдық бойынша әлемдік рекордтарды орнатты, соңғысы 2007 жылдың 3 сәуірінде тіркелді. Бұл күні V150 деп аталған TGV-нің жаңа үлгісі, әдеттегі TGV-ге қарағанда үлкен дөңгелектері мен күшті қозғалтқышының арқасында әр айналымда көбірек қашықтықты жүріп, дәстүрлі теміржол пойыздары арасында жылдамдық бойынша жаңа әлемдік рекордты жасады. SNCF өте жоғары қауіпсіздік деңгейін сақтайды. Шамамен 30 жыл бойы қолданысқа келгеннен кейін, SNCF TGV жүйесінде тек бір ғана қазаатты апат тіркелді, ол ресми жұмыс істеу кезеңінде емес, іске қосылғанға дейін сынақ жүргізу кезінде болды.

Ұлыбритания

2011 жылы SNCF компаниясы Keolis компаниясымен бірлесіп, InterCity West Coast франшизасын алуға талпыныс жасады, бірақ сәтсіз аяқтады. 2017 жылдың сәуірінде SNCF, 2020 жылдың мамыр айынан бастап Батыс жағалаудың негізгі желісінде және 2026 жылдан бастап High Speed 2 желісінде қызмет көрсететін Батыс жағалау серіктестігіне ие болу үшін Stagecoach Group және Virgin Group компанияларымен бірлескен кәсіпорынға 30% үлесін салды. 2019 жылдың сәуір айында Stagecoach компаниясына кез келген франшизаға, оның ішінде Батыс жағалау серіктестігіне де қатысуға тыйым салынды, нәтижесінде Virgin және SNCF компаниялары кандидаттар тізімінен алынып тасталды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1940 жылғы қарулы келісімнен кейін және 1944 жылдың тамызына дейін SNCF неміс қарулы күштерін және қару-жарағын тасымалдау үшін тартылды. Басқыншы неміс әскерлері Францияның шамамен 350 теміржол көпірін және туннелін қиратты. Әртүрлі есептерге сәйкес, SNCF 125 000 мен 213 000 аралығында вагондарды және 1000–2000 локомотивті тапсырды. Францияның теміржол инфрақұрылымы мен құрама вагондары француз қарсыластарының мақсатына айналды, олар неміс оккупациялық күштерін бұзуға және олармен күресуге тырысты. Бұл SNCF қызметкерлеріне көптеген қарсылық әрекеттерін жасауға мүмкіндік берді, соның ішінде 1943 жылы Résistance Fer қозғалысын құру. Нацистік бұйрықтарға қарсылық көрсеткені үшін шамамен 1700 SNCF теміржолшысы өлтірілді немесе жер аударылды. Франциядағы неміс оккупациялық күштері де SNCF-ті 77 000-ге жуық еврейді және басқа да Холокост құрбандарын нацистік жойқын лагерлеріне тасымалдауға міндеттеді. Бұл депортациялар Францияда да, АҚШ-та да (ондағы еншілес компания Keolis көлік қызметін ұсынады) тарихи даулар мен сот процестеріне (мысалы, Липиц ісі) әкелді және бүгінгі күнге дейін жалғасуда. 1992 жылы SNCF француз ғалымдарына Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде SNCF-тің қызметінің тарихын жазуды тапсырды. Нәтижесіндегі есеп 1996 жылы жарияланды. Соңғы кезде кейбір дереккөздер SNCF Холокост құрбандарын жойқын лагерлеріне тасымалдаған үшінші сынып билеттері үшін нацистік Франциядан төлем алғанын мәлімдеді, бірақ жолаушылар мал вагондарында тасымалданды. Басқа дереккөздер Франция азат етілгеннен кейін SNCF Холокост құрбандарын Германияға тасымалдау үшін төлемді талап етуді жалғастырғанын хабарлады. Алайда, тарихшы Майкл Маррус SNCF үшінші сынып билеттері үшін төлемдерді талап еткені және соғыс аяқталғаннан кейін де төлемді жалғастырған деген мәлімдемелер SNCF-ке қарсы сот ісінің аясында айтылғанын және тарихшылардың оқиғаны түсінуімен сәйкес келмейтінін жазды. Маррус SNCF-тің неміс оккупациясы кезінде маневр жасауға мүмкіндігі болмағанын және SNCF қызметкерлерінің әрекеттері идеологиялық себептермен тумағанын айтады. 2014 жылдың желтоқсанында SNCF АҚШ-тағы Холокосттан аман қалғандарға 60 миллион долларға дейін өтемақы төлеуге келісті, бұл әрбір аман қалғанға шамамен 100 000 долларға тең.

Қазіргі заман

2000-жылдардың басында SNCF Лос-Анджелес пен Сан-Франциско арасындағы жоғары жылдамдықты пойыз жобасына Калифорния штатынан келісімшарт алуға тырысты. SNCF жобаның күрделілігі мен құнын азайту үшін екі қала арасындағы ең тікелей бағытты ұсынды, бірақ Калифорния саясаткерлері SNCF ұсыныстарын қабылдамады. Олар пойызды түрлі аймақтар арқылы жүргізуді қалап, жобаның құнын, күрделілігін және күтілетін сапар уақытын арттырды. SNCF 2011 жылы жобадан бас тартып, Мароккоға көмектесуге кетті, олар елде жоғары жылдамдықты пойыз қызметін құруға дайындалып жатқан еді. 2018 жылы Марокконың жоғары жылдамдықты пойзы жұмысын бастады, ал Калифорния жобасы 2022 жылы дайын болған жоқ, тіпті кейбіреулер оның ешқашан аяқталмайтынын айтты. 2014 жылдың мамыр айында компания 15 миллиард евроға тапсырыс берген 2000 жаңа пойыздың Францияның көптеген аймақтық платформаларына тым кең екенін анықтады. Оларды қайта жабдықтау жұмыстары басталды. 2015 жылғы 1 қаңтарда Réseau ferré de France (RFF), SNCF Infra және Direction de la circulation ferroviaire (DCF) бірігіп, SNCF Réseau құрылды. SNCF-тің операциялық активтері SNCF Mobilités болып өзгерді, ал екі ұйым да SNCF бақылауына көшті.

Дизайн

Өнеркәсіптік дизайнер Пол Арзенс 1940 жылдардан бастап 1970 жылдарға дейін SNCF-тің көптеген локомотивтерін безендірді. Ерекше көзге түсетін түрі – электр және дизельдік локомотивтердің "бұзылған мұрын" стилі.

Әуе компанияларымен кодтастыру

SNCF Air Austral, Air France, Air Tahiti Nui, American Airlines, Cathay Pacific, Middle East Airlines, Etihad Airways, Qatar Airways және SriLankan Airlines компанияларымен код бөліседі. Қарсылық ретінде, SNCF осы рейстердегі жолаушыларға өз әуе компаниялары арқылы Ройссидегі Шарль де Голль әуежайынан (Париж маңында) Экс-ан-Прованс, Анжер, Авиньон, Бордо, Ле-Ман, Лилль, Лион Парт-Дью, Марсель, Монпелье, Нант, Ним, Пуатье, Ренн, Страсбург, Тур және Валенс қалалары арасындағы теміржол қызметтерін брондауға мүмкіндік береді. Бұл сапарлармен байланысты авиакомпаниялар қолданатын IATA коды 2C болып табылады. Continental Airlines компаниясы 2010 жылдың 15 тамызында SNCF компаниясымен код бөлісу келісімін тоқтатты.

Бас кеңсесі

1999 жылға дейін SNCF-тің тарихи бас кеңсесі 9-шы округтегі 88 Rue Saint Lazare мекенжайында орналасқан. 1996 жылы SNCF төрағасы Луи Галлуа 1997 жылдың ортасында SNCF бас кеңсесін жаңа орынға көшіретінін хабарлады. 1999 жылдан 2013 жылға дейін SNCF бас кеңсесі Париждің 14-ші округіндегі Монпарнас ауданында, Монпарнас вокзалының жанында орналасқан. 2013 жылдың шілдесінен бастап SNCF бас кеңсесі Париждің Сен-Дени қаласының маңындағы 2, place aux Étoiles, 93200 Сен-Дени мекенжайында орналасқан. Көшуге операциялық шығындарды жылына 10 миллион еуроға төмендету ниеті себеп болды.

Компанияның имиджі

2010 жылы жарияланған TNS SOFRES сауалнамасы бойынша, француз азаматтарының 66%-ы SNCF компаниясына жағымды пікірде. 2019 жылдың соңында Posternak Ifop барометрі компаниялардың беделін өлшеу арқылы бұл көрсеткіш 50%-ға төмендеді. 2020 жылы Eight Advisory және IFOP «ең танымал француз компаниялары» рейтингін жариялады: SNCF 23-орында орналасқан. Пойыздардағы қауіпсіздік мәселесі де үнемі басымдыққа ие. Осы мақсатта, шамамен 2800 теміржол қызметкері SNCF-тің жалпы бақылауындағы Теміржол қауіпсіздігі құрамын құрайды, олардың 50%-ы Иль-де-Франс аймағында жұмыс істейді. Сонымен қатар, BCG, Boston Consulting Group сарапшылары 25 еуропалық елдегі теміржол жүйелерін салыстырып талдайды. Олар Францияны Швейцария, Дания және Финляндиядан кейінгі 4-орынға (Германия, Австрия және Швециямен бірге) қойды. Бағалау критерийлері: пайдалану деңгейі, қызмет көрсету сапасы және қауіпсіздік.

Логотип

SNCF-тің қазіргі бейнелік логотипі 2005 жылы Publicis коммуникациялық тобының еншілес ұйымы Carré Noir агенттігімен жасалды. 2011 жылы ол сәл өзгертілді: бұрыштары дөңгелектілді, әріптердің ішіндегі және сыртындағы көлеңкелер жойылды, сондай-ақ әріптер арасы нақтырақ бөлінді.

Дыбыс сәйкестігі

SNCF дыбыс логотипі – C, G, A-бемоль, E-бемоль төрт нотасынан тұрады және 2005 жылы Михаэль Бумендил бұл ноталарды ән түрінде қолданды. Pink Floyd тобының гитарисі Дэвид Гилмор осы дыбыстық үлгіні 2015 жылы шыққан Rattle That Lock альбомының бас трекіне шабыттандырды. Симон Хераль 1981 жылдан бері SNCF-тің ресми дауысы болып табылады.