Кіріспе
Жоғары жылдамдықты темір жол Лондонды Ла-Манш туннелімен байланыстырады. High Speed 1 (HS1), заңды түрде Channel Tunnel Rail Link (CTRL) – Лондонды Ла-Манш туннелімен байланыстыратын жоғары жылдамдықты темір жол. Ол Ұлыбритания мен Еуропаның құрлық бөлігі арасындағы халықаралық жолаушылар тасымалын жүзеге асыратын желінің бөлігі болып табылады; сонымен қатар Кент және Шығыс Лондон станцияларына, сондай-ақ континенталдық Еуропа стандартындағы жүк тасымалын да жүзеге асырады. Ла-Манш туннелінен бастап, желі Медуэй өзенін кесіп өтеді, Темза өзенінің астындағы туннельдер арқылы өтеді және Лондонның орталық бөлігінің солтүстік жағындағы Лондон Сент-Панкрас Халықаралық станциясында аяқталады. Оның құрылысына 6,84 миллиард фунт стерлинг жұмсалды және ол 2007 жылдың 14 қарашасында ашылды. Аралық станциялар: Лондондағы Стратфорд Халықаралық, Солтүстік Кенттегі Эббсфлид Халықаралық және Оңтүстік Кенттегі Эшфорд Халықаралық. Халықаралық жолаушылар тасымалын Eurostar International жүзеге асырады, Лондон Сент-Панкрас Халықаралық станциясынан Париж Гар дю Норға дейін саяхат уақыты 2 сағат 15 минут, ал Лондон Сент-Панкрас Халықаралық станциясынан Брюссель Оңтүстік/Брюссель Миди/Брюссель Зюидке дейін 1 сағат 51 минут. 2015 жылғы мәліметтер бойынша, Eurostar 373/1 кластың 27 көп жүйелі және 374 кластың пойыздарын пайдаланады. Аралық станцияларға және одан әрі қызмет көрсететін ішкі жоғары жылдамдықты жолаушылар тасымалы 2009 жылдың 13 желтоқсанында басталды. 29 Class 395 жолаушылар пойыздары паркі DB Cargo UK жүк тасымалын High Speed 1 желісінде адаптацияланған Class 92 локомотивтерін пайдаланып жүзеге асырады, бұл континенталдық өлшемдегі контейнерлерді тасымалдайтын жалпақ вагондарға алғаш рет Лондонға жетуге мүмкіндік берді. CTRL жобасы жаңа көпірлер мен туннельдердің салынуын қамтыды, олардың жалпы ұзындығы Ла-Манш туннелінің ұзындығына шамалас, сонымен қатар маңызды археологиялық зерттеулер жүргізілді. 2002 жылы CTRL жобасы Ұлыбританияның құрылыс индустриясы сыйлығының «Ірі жоба» аталымын жеңіп алды. 2009 жылы желі үкіметтік меншікке берілді, ал 2010 жылдың қарашасында оның пайдалану құқығы 30 жылға Borealis Infrastructure (Онтарио муниципалды қызметкерлерінің зейнеткерлік қорының бөлігі) және Ontario Teachers' Pension Plan консорциумына берілді.
High Speed 1 (HS1), legally the Channel Tunnel Rail Link (CTRL), is a high speed railway linking London with the Channel Tunnel. It is part of the line carrying international passenger traffic between the United Kingdom and mainland Europe; it also carries domestic passenger traffic to and from stations in Kent and east London, and continental European loading gauge freight traffic. From the Channel Tunnel, the line crosses the River Medway, and tunnels under the River Thames, terminating at London St Pancras International station on the north side of central London. It cost £6.84 billion to build and opened on 14 November 2007. Intermediate stations are at Stratford International in London, Ebbsfleet International in northern Kent and Ashford International in southern Kent. International passenger services are provided by Eurostar International, with journey times from London St Pancras International to Paris Gare du Nord in 2hours 15minutes, and London St Pancras International to Brussels South/Bruxelles Midi/Brussel Zuid in 1hour and 51minutes. as of 2015, Eurostar uses a fleet of 27 Class 373/1 multi system trains capable of and Class 374 trains. Domestic high speed commuter services serving the intermediate stations and beyond began on 13 December 2009. The fleet of 29 Class 395 passenger trains reach speeds of DB Cargo UK run freight services on High Speed 1 using adapted Class 92 locomotives, enabling flat wagons carrying continental size swap body containers to reach London for the first time. The CTRL project saw new bridges and tunnels built, with a combined length nearly as long as the Channel Tunnel itself, and significant archaeological research undertaken. In 2002, the CTRL project was awarded the Major Project Award at the British Construction Industry Awards. The line was transferred to government ownership in 2009, with a 30 year concession for its operation awarded to a consortium of Borealis Infrastructure (part of Ontario Municipal Employees Retirement System) and Ontario Teachers' Pension Plan in November 2010.
Ерте тарих
LGV Nord жоғары жылдамдықты темір жол желісі 1994 жылы туннель ашылғаннан бері Ла-Манш туннелі мен Париждің шеткі аймағы арасында жұмыс істейді. Бұл Eurostar темір жол қызметтерінің осы маршруттың бұл бөлігінде сағатына 300 км жылдамдықпен (186 миль/сағ) жүруіне мүмкіндік берді. Бельгияда осындай жылдамдықпен жүретін желі 1997 жылы ашылды, ол Франция шекарасынан Брюссельге дейін HSL 1 желісі арқылы жалғасады. Ұлыбританияда Eurostar пойыздары Лондон Уотерлоо Халықаралық станциясы мен Ла-Манш туннелі арасындағы қолданыстағы жолдарда шектеулі жылдамдықпен жүруге мәжбүр болды. Бұл жолдар жергілікті көлікпен ортақ пайдаланылды, бұл қызметтердің санын шектеді және сенімділікке қауіп төндірді. Жолдың континенттік бөлігіне ұқсас жоғары жылдамдықты желінің қажеттілігі саясаткерлер тарапынан мойындалды және желі құрылысына Парламент 1996 жылғы Channel Tunnel Rail Link Act арқылы рұқсат берді, ол 2008 жылғы Channel Tunnel Rail Link (Қосымша ережелер) Act арқылы өзгертілді. 1970-ші жылдардың басында British Rail компаниясы Tonbridge қаласы арқылы өтетін маршрут бойынша жасаған алғашқы жоспар экологиялық және әлеуметтік себептермен, әсіресе Leigh Action Group және Surrey & Kent Action on Rail (SKAR) ұйымдары тарапынан қатты қарсылыққа ұшырады. Сэр Александр Кэрнкросс басшылығымен комиссия жобаны қарастырды, бірақ кейін қоршаған орта министрі Энтони Кросланд жобаның, сондай-ақ туннель құрылысы жоспарының тоқтатылғанын мәлімдеді. Келесі Channel Tunnel Rail Link жобасы оңтүстік-шығыстан Лондонға жететін туннельді және Лондон Кингс-Кросс станциясының жанындағы жер асты терминалын қамтыды. Вице-премьер Майкл Хесселтиннің Шығыс Лондондағы қалалық жаңаруға деген ықыласынан туындаған жоспарларға кейінірек түзетулер енгізілді, нәтижесінде жаңа желі Лондонға шығыстан жақындады. Бұл аз пайдаланылатын Сент-Панкрас темір жол станциясын терминал ретінде қайта пайдалану мүмкіндігін ашты, оған Солтүстік Лондон желісі арқылы қол жеткізуге болады. Сент-Панкрас станциясын жаңа терминалдың негізгі бөлігі ретінде пайдалану идеясы сақталды, бірақ қазір Stratford арқылы Дагенхэмге дейін салынған арнайы туннельдермен байланысты. 1996 жылы Лондон және Континентальдық темір жол (LCR) компаниясы Ұлыбритания үкіметімен желіні салу, Сент-Панкрас станциясын терминал ретінде қайта жаңарту және Eurostar (Ұлыбритания) операциясының британдық үлесін басқару үшін таңдалды. LCR консорциумының бастапқы мүшелері National Express, Virgin Group, SG Warburg & Co, Bechtel және London Electric болды. Жобаны British Rail әзірлеген кезде оны Union Railways басқарды, ол LCR-дің толыққанды еншілес компаниясы болды. 2006 жылдың 14 қарашасында LCR аяқталған темір жолдың бренді ретінде High Speed 1 атауын қабылдады. Ресми заңнамада, құжаттамада және жол бойындағы белгілерде "CTRL" деген атау қолданыла береді.
Жобалық
1987 жылғы «Еуротуннель» заңына сәйкес, «Еуротуннель» теміржол желісін мемлекеттік қаржыландыру заңсыз болғандықтан, құрылыс жүргізілмеді, себебі ол қаржылық жағынан тиімді емес еді. Құрылыс 1996 жылғы «Еуротуннель теміржол байланысы» заңы қабылданғанға дейін кейінге шегерілді. Жобаның барлық бөлігі бір ретте салынуы тиіс еді, бірақ 1998 жылы ауыр қаржылық қиындықтар туындады және Ұлыбритания үкіметінің құтқару жоспарымен бірге кең ауқымды өзгерістер енгізілді. Қауіпті азайту мақсатында желі екі бөлек кезеңге бөлінді, оларды «Юнион Рейлвейс» (Оңтүстік) және «Юнион Рейлвейс» (Солтүстік) басқаруға тиіс болды. LCR 1-кезеңнің құрылысын қаржыландыру үшін 1,6 миллиард фунт стерлинг сомасында мемлекеттік облигацияларды сатты, ал 2-кезеңнің тағдыры әлі шешілмеген еді. Бастапқы ниет бойынша, жаңа теміржол аяқталғаннан кейін «Юнион Рейлвейс» компаниясы басқаруға алса, ол Ұлыбритания теміржол желісінің қалған бөлігінен бөлек желі болар еді. 1998 жылғы құтқару шарасының аясында «Railtrack» компаниясы 1-кезеңді сатып алуға келісім жасады, сондай-ақ 2-кезеңді сатып алу опциясын алды. Өз кезегінде «Railtrack» компаниясы бүкіл желіні, соның ішінде Лондонның «Сент-Панкрас Интернешнл» стансасын пайдалануға міндеттелді, ол барлық бұрынғы Ұлыбритания теміржол стансаларынан өзгеше, 1996 жылы LCR/«Юнион Рейлвейс» компаниясына берілген еді. 2001 жылы «Railtrack» өзінің қаржылық қиындықтарына байланысты 2-кезеңді сатып алуға келіспейтінін мәлімдеді, бұл екінші реструктуризацияны тудырды. 2002 жылғы жоспарға сәйкес, екі кезеңнің де иесі әртүрлі болар еді («Railtrack» 1-кезең үшін, LCR 2-кезең үшін), бірақ басқару «Railtrack» компаниясының ортақ басқаруында болар еді. «Railtrack» компаниясының қаржылық проблемаларына байланысты оның үлесі LCR-ге қайта сатылды, содан кейін аяқталған желіге пайдалану құқығы «Railtrack» компаниясының мұрагері – «Network Rail» компаниясына сатылды. Осы келісімге сәйкес LCR 1996 жылғы бастапқы жоспарға сәйкес «CTRL» және «Сент-Панкрас» мүлігінің екі кезеңінің де жалғыз иесі болды. 2001 жылы «Stratford International» жаңа стансасы және «Батыс жағалау магистральдық желісіне» қосылу бойынша түзетулер енгізілді. Реструктуризация нәтижесінде 2001 жылы LCR консорциумына инженерлік кеңесшілер мен құрылыс компаниялары «Arup», «Bechtel», «Halcrow» және «Systra» («Rail Link Engineering (RLE)» құрамында); көліктік операторлар «National Express» және «SNCF» (Бельгияның Ұлттық теміржол компаниясымен және «British Airways» компаниясымен бірлесіп «Eurostar» (Ұлыбритания) қызметін басқарады), «EDF» электр компаниясы және «UBS» кірді. Құрылыс кезінде «CTRL» жобасында жұмыс істеген бірнеше қызметкер қаза тапты. Олардың бірі 2003 жылдың 28 наурызында Фолкстоун қаласының жанында жұмысшы тоқ соққан кезде қайтыс болды. Тағы бір қайғылы оқиға екі айдан кейін, 2003 жылдың мамырында Эссекс графтығының Тюррок қаласында мұрапат құрылысынан жеті метрден құлап кеткен кезде орын алды. Үш компания қоршауларды орнатпағандары үшін денсаулық пен қауіпсіздік заңнамасын бұзғаны үшін кінәлі деп танылды, нәтижесінде «Deverson Direct Ltd.» 50 000 фунт стерлинг, «J. Murphy & Sons Ltd.» 25 000 фунт стерлинг және «Hochtief AG» 25 000 фунт стерлинг айыппұл төлеуге міндеттелді. Ал пойыз жүргізушісі ауруханада қайтыс болды. Жоба барысында болған апаттардың көп бөлігі жеке адамдардың жауапсыз әрекеттеріне байланысты деген пікірлер айтылды, бұл мәселе соншалықты өршіп кетті, құрылыс кезінде жауапсыз мінез-құлықты жою үшін ішкі бағдарлама іске қосылды. «RLE» компаниясы 1-кезеңді аяқтағаннан кейін желі «Юнион Рейлвейс» (Оңтүстік) компаниясына берілді, ол оны желінің ұзақ мерзімді иесі – «London & Continental Stations and Property (LCSP)» компаниясына тапсырды. Желінің 2-кезеңі аяқталғаннан кейін ол «Юнион Рейлвейс» (Солтүстік) компаниясына берілді, ол оны «LCSP» компаниясына тапсырды. Бүкіл желі, соның ішінде «Сент-Панкрас» стансасы «Network Rail (CTRL)» компаниясы басқаруында, жұмыс істейді және күтімдемеде. 2006 жылдың ақпан айында «үшінші тарап» (банкир сэр Адриан Монтегью басқарған консорциум деп есептелді) жобаның қазіргі серіктестерін сатып алуға қызығушылық танытқан деген қауесет тарады. LCR акционерлері ұсынысты қабылдамады және акционерлермен келешекте талқылаулар жүргізілмейтінін шешті, бұл акционерлердің ұсынылған сатып алу туралы пікірлерін нығайтты. 2009 жылдың мамырына қарай LCR компаниясы банкротқа ұшырады, ал үкімет мемлекеттік көмек көрсету арқылы желіні сатып алуға және оны басқа қызметтерге ашуға келісім алды, бұл «Eurostar» компаниясынан басқа да қызметтерге пайдалануға мүмкіндік берді. Осылайша LCR компаниясының толық меншігіндегі «HS1 Ltd.» компаниясы Көлік министрінің меншігіне өтті. 2010 жылдың 5 қарашасында үкімет желіні 30 жылға пайдалану құқығын канадалық инвесторлар консорциумына 2,1 миллиард фунт стерлингке сатқанын жариялады.
The whole route was to have been built as a single project, but in 1998, serious financial difficulties arose, and extensive changes came with a British government rescue plan. To reduce risk, the line was split into two separate phases, to be managed by Union Railways (South) and Union Railways (North). A recovery programme was agreed whereby LCR sold government backed bonds worth £1.6 billion to pay for the construction of section 1, with the future of section 2 still not settled. The original intention had been for the new railway, once completed, to be run by Union Railways as a separate line from the rest of the British railway network. As part of the 1998 rescue it was agreed that following completion, section 1 would be purchased by Railtrack with an option to purchase section 2. In return, Railtrack was committed to operate the whole route as well as London St Pancras International, which, unlike all other former British Rail stations, had been transferred to LCR/Union Railways in 1996. In 2001, Railtrack announced that because of its own financial problems, it would not undertake to purchase section 2, triggering a second restructuring. The 2002 plan agreed that the two sections would have different owners (Railtrack for section 1, LCR for section 2) but with common Railtrack management. Following further financial problems at Railtrack, its interest was sold back to LCR, which then sold the operating rights for the completed line to Network Rail, Railtrack's successor. Under this arrangement LCR became the sole owner of both sections of the CTRL and the St Pancras property, as per the original 1996 plan. Amendments were made in 2001 for the new station at Stratford International and connections to the West Coast Main Line. As a consequence of the restructuring, the LCR consortium in 2001 consisted of engineering consultants and construction firms Arup, Bechtel, Halcrow and Systra (which form Rail Link Engineering (RLE)); transport operators National Express and SNCF (which operates the Eurostar (UK) share of the Eurostar service with the National Railway Company of Belgium and British Airways), the electricity company EDF and UBS. There were several deaths of employees working on the CTRL over the construction period. One occurred on 28 March 2003 near Folkestone when a worker came into contact with the energised power supply. Another death occurred two months later, in May 2003, when a scaffolder fell seven metres at Thurrock, Essex. Three companies were found guilty of breaching health and safety legislation by omitting to provide barriers, resulting in Deverson Direct Ltd. being ordered to pay a fine of £50,000, J. Murphy & Sons Ltd. £25,000, and Hochtief AG £25,000. and the train driver later died in hospital. It has been suggested that a large amount of blame for accidents throughout the project lay with individual behaviour, becoming such a problem that an internal programme was launched to tackle problem behaviour during the construction. On completion of section 1 by RLE, the line was handed over to Union Railways (South), which then handed it over to London & Continental Stations and Property (LCSP), the line's long term owners. Once section 2 of the line had been completed, it was handed over to Union Railways (North), which handed it over to LCSP. The entire line, including St Pancras, is managed, operated and maintained by Network Rail (CTRL). In February 2006, there were rumours that a 'third party' (believed to be a consortium headed by banker Sir Adrian Montague) had expressed an interest in buying out the present partners in the project. LCR shareholders rejected the proposal, decided that discussions with shareholders would not take place imminently, which effectively backed shareholders' views on the proposed takeover. By May 2009, LCR had become insolvent, and the government received an agreement to use state aid to purchase the line and to open it up to competition to allow other services to use it apart from Eurostar. LCR's wholly owned subsidiary, HS1 Ltd, thus became the property of the Secretary of State for Transport. The government announced on 5 November 2010 that a concession to operate the line for thirty years had been sold for £2.1 billion to a consortium of Canadian investors.
Құрылыс құны
Құрылыс құны 6,84 миллиард фунт стерлингке жетті. Шақырымына 51 миллион фунт стерлингтен асып, бұл көптеген басқа елдердегі жобалардан қымбат болды. Оның бірінші кезеңі 2007 жылы, ал екінші кезеңі 2016 жылы аяқталды. 2008 жылғы мәліметтер бойынша, жолға кіру төлемақысы минутына шамамен 71,35 фунт стерлингке дейін шектелді. 2008 жылы Сент-Панкрас пен Ла-Манш туннелі арасындағы толық желі бойынша пойызды жүргізу құны 2244 фунт стерлинг болды; Ашфорд Халықаралыққа ішкі бағытта 2192 фунт стерлинг, ал Сент-Панкрас пен Эббсфлит Халықаралыққа 1044 фунт стерлинг құрады.
as of 2008, track access charges were capped at approximately £71.35 per minute. In 2008, the cost of running a train along the full length of the line between St Pancras and the Channel Tunnel was £2,244; with lower costs of £2,192 for a domestic service to Ashford International, or £1,044 for St Pancras to Ebbsfleet International.
1-бөлім
Channel Tunnel Rail Link 1-бөлімі 2003 жылдың 28 қыркүйегінде ашылды. Бұл Channel Tunnel-ден Fawkham Junction-ға дейінгі жоғары жылдамдықты теміржолдың бір бөлігі. Оның салынысы аяқталғаннан кейін Лондон мен Париж арасындағы сапар уақыты шамамен 21 минутқа қысқартылып, 2 сағат 35 минутқа дейін төмендеді. Бұл желіге Медуэй виадугі, Медуэй өзені арқылы салынған көпір, және Солтүстік Даунс туннелі, ұзын, белгілі диаметрлі туннель кіреді. Ашылуға дейін жасалған қауіпсіздік сынақтарында Ұлыбританияның теміржол жылдамдығы бойынша жаңа рекорд орнатылды. Жаңа желінің көп бөлігі Кент арқылы M2 және M20 тас жолдарымен қатар өтеді. Салынысы аяқталғаннан кейін Eurostar пойыздары Лондонға кіру үшін қалалық теміржол желілерін пайдалануын жалғастырды, соның нәтижесінде Waterloo International станциясына келді. Франциядағы көптеген LGV станцияларынан айырмашылығы, Ashford International станциясының өткізу жолдары бір жаққа бұрылып орналасқан, тікелей өтпейді, себебі станция бұл желі салынар алдында пайда болған. High Speed 1 Ashford International станциясына солтүстіктен кесіліп салынған және жабылатын "қорап" арқылы жақындайды; оңтүстікке қарайтын желі осы кесілген жерден шығып, негізгі жолдарды кесіп өтеді және станцияға кіреді. Негізгі жолдар одан әрі кесілген жерден көтеріліп, эстакададан өтеді. Ashford станциясынан шыққанда, оңтүстікке қарай бағытталған Eurostar пойыздары осы эстакаданың астынан өтіп, сырттан жоғары жылдамдықты желіге қосылады. Ashford халықаралық платформалары 25 кВ тұрақты ток және үшінші рельсті 750 В тұрақты токпен жабдықталған, бұл қуат көзін ауыстыру қажеттілігін жоққа шығарады. Ashford ішінде High Speed 1 желісіндегі жылдамдық шегі .
2-бөлім
Жобаның 2-бөлімі 2007 жылдың 14 қарашасында ашылды, ол Кенттегі жаңа салынған Эббсфлит станциясынан Лондонның Сент-Панкрас станциясына дейінгі учаске. Бұл бөлімнің аяқталуы саяхат уақытын тағы 20 минутқа қысқартты (Лондон–Париж 2 сағат 15 минут, Лондон–Брюссель 1 сағат 51 минут). Маршрут Сванскомб шетінде Темзаның астына түсетін туннельден басталады, содан кейін Лондон, Тилбери және Саутсенд сызығымен қатар Дагенхэмге дейін созылады, онда ол туннельге кіреді, оның көп бөлігі Солтүстік Лондон сызығының тікелей астында өтеді, ал Сент-Панкрасқа жақын Шығыс жағалау магистралі арқылы шығады. Туннельдер Лондонның шығыс және батыс бөліктеріне бөлінген, олардың арасында Стретфорд Халықаралық және Темпл Миллс депосын қамтамасыз ету үшін жер бетіне жақын учаске орналасқан. Стратфордтың солтүстігіндегі жаңа депо Лондон батысындағы Солтүстік полюс депосының орнын басты. Тестілеу кезінде алғашқы Eurostar пойзы 2007 жылдың 6 наурызында Сент-Панкрасқа келді. Барлық CTRL байланыстары толығымен деңгейлік айырылыммен жасалған.
Ашфорд халықаралық
Бұл станция 1990 жылдардың басында Еуропаның материктік бөлігінен халықаралық қызметтерді қамтамасыз ету үшін «Эшфорд Интернешнл» деп қайта жаңартылды; осыған байланысты станцияның солтүстігіне екі жаңа платформа салынды (бұрынғы төменгі арал платформасы халықаралық қызметтерге берілді). Франциядағы LGV станцияларынан өзгеше, «Эшфорд Интернешнл» теміржол станциясының бағыттық жолдары станция арқылы өтіп кетпей, бір жаққа бұрылып кетеді.
Ebbsfleet International компаниясы
Ebbsfleet International теміржол станциясы Дартфорд, Кент ауданында, Ұлы Лондонның шығыс шекарасынан 16 шақырым (10 миль) қашықтықта орналасқан және 2007 жылғы 19 қарашада жұртшылыққа ашылды. Ол Кенттегі Eurostar үшін басты станцияға айналды. Екі платформа халықаралық жолаушылар пойыздарына, ал төртеуі – жоғары жылдамдықты ішкі бағыттарға арналған. 2009 жылғы 29 маусымда Лондонның Сент-Панкрас қаласына Southeastern компаниясымен жоғары жылдамдықты ішкі қызмет басталды. Eurostar 2020 жылғы COVID-19 пандемиясынан бері бұл станцияға қызмет көрсетпейді және қызметтер кем дегенде 2025 жылға дейін қайта жаңғыртылмайды, осыған байланысты Еуропа құрлығына Eurostar пойыздары үшін жаңа, қауіпсіздікпен қамтамасыз етілген терминал аймағы салынуда. Бұған қоса, Англияның солтүстігі мен оңтүстігіне дәстүрлі ішкі байланыстар сақталды. Жаңа кеңейту орталық платформалардың ұзындығын екі есеге арттырды, бұл платформалар қазір Eurostar қызметтері үшін пайдаланылуда; сондай-ақ, қолданыстағы East Midlands пойыздары мен High Speed 1 арқылы Кентке қатынайтын Southeastern жоғары жылдамдықты қызметтері үшін жаңа платформалар салынды. Лондон арқылы Thameslink желісінің жаңа платформалары станцияның батыс жағында салынды, ал King's Cross Thameslink станциясы жабылды. Сент-Панкрастың солтүстігінде Шығыс жағалау магистралімен, Солтүстік Лондон желісімен (Батыс жағалау магистралі үшін) және Мидленд магистралімен байланысқан күрделі түйіспе салынды, бұл дәстүрлі рельстерде болса да, көптеген бағыттарға мүмкіндік береді. Жұмыс аясында Шығыс жағалау магистралін Thameslink бағытына жалғастыратын туннельдер де алдағы Thameslink бағдарламасына дайындық ретінде салынды.
Stratford халықаралық әуежайы
Стратфорд халықаралық теміржол станциясы бастапқы үкіметтік CTRL жоспарларына кірмеген. Атауына қарамастан, ол халықаралық бағыттардағы пойыздардың тоқтау пункты емес. 2006 жылдың сәуірінде құрылысы аяқталып, 2009 жылдың 30 қарашасында, отандық бағыттағы «Оңтүстік-шығыс» жоғары жылдамдықты пойыздары тоқтаған кезде пайдалануға берілді. 2011 жылдың тамызында Доклендс жеңіл теміржолы Стратфорд халықаралық станциясына дейін ұзартылды. Бұл станция 2012 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының негізгі алаңындағы теміржол станциялары кешенінің бір бөлігі болып табылады. Лейтон қаласындағы Темпл Миллс депосы Eurostar пойыздарын сақтауға, күтіп-жөндеуге және шың сағаттарда 395-ші класс «Оңтүстік-шығыс» жоғары жылдамдықты пойыздарын тоқтатуға пайдаланылады.
Инфрақұрылым
Темір жол Singlewell инфрақұрылымын жөндеу депосынан күтіледі. Жолды салу жұмыстары өте күрделі болды, оларды жүзеге асыруға көптеген мердігерлер тартылды. CTRL 2-бөлімінің құрылыс жұмыстары Лондонның Кингс-Кросс аймағында үлкен қиындықтар тудырды; осының нәтижесінде жаңаруға серпін берілді. Ірі жаңару аймағына Кингс-Кросс және Сент-Панкрасқа жақын орналасқан, өнеркәсіптен кейінгі және бұрынғы теміржол жерлерінің тоқыраған аудандары кіреді, сонымен қатар көптеген ескерткіштер бар сақтау аймағы да бар; мұның бәрі CTRL құрылысының артықшылықтарының бірі ретінде көрсетілді. Алайда, бұл даму құрылыс жобасымен тоқтатылды деген болжам бар, ал кейбір зардап шеккен аудандар 2005 жылы да нашар күйде болды.
Жолдар
Жол және сигнал беру технологиясы (TVM 430 + KVB) француз LGV жоғары жылдамдық желілерінде қолданылатын стандарттарға негізделген немесе олармен толық сәйкес келеді. Сент-Панкрас және Гар-ду-Норд аймақтары түсті сигнал беру және KVB сигнализациясын пайдаланады, ал Парижге дейінгі жоғары жылдамдықты маршруттың барлық бөлігі (CTRL, Channel Tunnel, LGV Nord) TVM 430 жүйесімен жабдықталған. Лондон мен Ла-Манш туннелі арасындағы қозғалыс Ашфорд сигнал беру орталығынан басқарылады. Желіні ашуға дейін сигнал беру сынақтарын SNCF-қа тиесілі "Люси" сынақ вагоны жүргізді. Жол желісі GC габаритті жүк пойыздарын Баркинг локомотивтеріне дейін тасымалдауға мүмкіндік береді. Желінің барлық бөлігі 25 кВ айнымалы токпен жұмыс істейтін әуе электр желісі арқылы электрлендірілген.
Туннельдер
Жергілікті наразылықтардан кейін бастапқы жоспарлар өзгертілді, маршруттың көбірек бөлігі Сент-Панкрасқа дейін туннельдер арқылы жүргізілуге көшті. Бұрын CTRL желісі Солтүстік Лондон желісімен қатар, желінің терминалына жақындағанда биік учаскеде салынбақ болған. Лондонның астында қазылған екі туннель Стратфордтан батысқа қарай Сент-Панкрасқа, шығысқа қарай Дагенхэмге, ал Дагенхэмнен батысқа қарай Стратфордтан басталатын туннельмен қосылды. Туннель қазу машиналарын ұзындығы және салмағы құрады. Туннельдердің тереңдігітен өзгереді. Екі лондондық туннельдің ұзындығы Stratford International станциясымен бөлінген және құрайды. Маршрут бойындағы басқа да ірі туннельдерге Эссек графтығындағы Тюррокте Темза өзенінің астындағы туннель және Кент графтығындағы Мейдстоун жанындағы Солтүстік Даунс туннелі жатады.
Виадуктар
Жол бойында бірнеше ірі виадуктар бар, олардың үшi ұзындығы бір шақырымнан асады. Медуэй виадугы М2 тас жолының жанындағы Медуэй өзені арқылы өтеді, Тюррок виадугы А282 Дартфорд кешенінен өтеді, ал Эшфорд виадугы Эшфорд Халықаралық станциясының үстінен жылдам бағыттарды өткізеді.
Ватерлооға жалғау желісі
Waterloo International-ға қосылатын желі Southfleet Junction-да High Speed 1-ден бөлініп, деңгейлерде бөлінген торапты пайдаланады; басты CTRL жолдары оңтүстікке қарайғы көпірдің астынан өтіп, CTRL 2-бөліміне дейін үздірілмей жалғасады. Бұл желі Fawkham Junction-да Chatham Main Line-ға тегіс кесісу арқылы қосылады. St Pancras желісі ашылғаннан кейін Waterloo-ға Eurostar пойыздарының қатынай беруінің мүмкіндігі шығынға байланысты қарастырылмады. Waterloo International 2007 жылдың қараша айында CTRL-дің екінші бөлігі ашылғаннан кейін жабылды; Eurostar енді тек қайта жаңартылған St Pancras стансасын Лондон терминалы ретінде пайдаланады, сондықтан бұл қосылатын желі тұрақты қатынайда қолданылмайды, бірақ 395 сыныпты жолаушылар пойыздарымен пайдаланылуы мүмкін.
Қызметтер
Бұл желідегі халықаралық жолаушылар қызметін Eurostar жүзеге асырады, ең жоғары жылдамдығы – , ал ішкі жолаушылар қызметін Southeastern жүзеге асырады, Ашфорд Халықаралық стансасына дейін. High Speed 1 жолы сағатына сегіз пойыз өткізуге мүмкіндік беру үшін салынған, Ла-Манш туннеліне дейін. 2014 жылдың мамыр айынан бастап Eurostar Лондон мен Ла-Манш туннелі арасындағы әрбір бағытта сағатына екі-үш пойыз жүргізеді. Southeastern Лондон мен Эббсфлит арасындағы ең қысқа уақытта сағатына сегіз пойыз жүреді, олардың екеуі Ашфордқа дейін жалғасады. 2012 жылғы Олимпиада ойындары кезінде Southeastern Стратфордтан Лондонға сағатына он екі пойызбен Олимпиадалық Javelin қызметін қамтамасыз етті.
High Speed 1 was built to allow eight trains per hour through to the Channel Tunnel. As of May 2014, Eurostar runs two to three trains per hour in each direction between London and the Channel Tunnel. Southeastern runs in the high peak eight trains per hour between London and Ebbsfleet, two of these continuing to Ashford. During the 2012 Olympic Games, Southeastern provided the Olympic Javelin service with up to twelve trains per hour from Stratford into London.
Жүк тасымалы
Жол бастапқыда жүк тасымалын ескере отырып салынған. Ол Доландс Мур (Фолкстоун) жүк терминалына және Темза өзенінің солтүстігіндегі Баркинг (Риппл Лейн) жүк депосына қарайтын тармақтарға ие. Ленхам Хит және Синглвеллде жолаушылар пойыздары жүк пойыздарын озуы үшін ұзақ өткізу тізбектері салынған. EWS компаниясының жүк пойыздары 2004 жылдың 3-4 сәуірінде CTRL 1-бөлігімен қатарынан екі кешке жүріп өтті. Классикалық желілермен жүруі тиіс болған бес жүк пойызы Ла-Манш туннелі теміржол желісі арқылы бағытталды: 2004 жылғы 3 сәуірде оңтүстікке қарай үш интермодальді пойыз және 2004 жылғы 4 сәуірде солтүстікке қарай екі интермодальді пойыз.
Меншік
2010 жылдың қараша айында HS1 концессиясы қырық жылға екі канадалық мемлекеттік зейнетақы қорынан құралған инвестициялық консорциумға берілді: Онтарио муниципалитет қызметкерлерінің зейнетақы жүйесі (оның еншілес компаниясы Borealis Infrastructure арқылы) және Онтарио мұғалімдерінің зейнетақы жоспары 2,1 миллиард фунт стерлингке. Ол кезде Ұлыбританиялық зейнетақы инвесторлары мұндай ұзақ мерзімді, сауда жасау қиын "инфрақұрылымдық активтерге" көбінесе аз қызығушылық танытқан. 2017 жылы InfraRed Capital Partners және Equitix Investment Management кеңесшілік және басқаруын жүзеге асыратын қорларға 30 жылдық HS1 концессиясын сату туралы жарияланды; қатысушылардың арасында HICL Infrastructure (35%), Equitix (35%) және Оңтүстік Кореяның Ұлттық зейнетақы қызметі (30%) бар, кәсіпорын құны 3 миллиард фунт стерлингті құрады. Жеке операторға байланысты жерлерге меншік құқығы немесе оларды пайдалану құқығы жоқ.
Операторлар
Темір жол ашық қол жетімділік принципі бойынша жұмыс істейді. Пойыздар бірнеше ұйымдармен оперирленеді, барлығы да бір ғана жолмен қатынайды. HS1 Ltd. – бұл желі, станциялар және өзге де инфрақұрылымдардың желілік операторы.
Network Rail (High Speed) Ltd компаниясы
HS1 Ltd желісінің жалпы басқаруымен және жұмыс істеуімен жауапты, сондай-ақ St Pancras, Stratford, Ashford және Ebbsfleet халықаралық теміржол станцияларымен бірге, инфрақұрылымды басқару Network Rail (High Speed) Ltd (бұрын Network Rail (CTRL) деп аталған) компаниясына шартты түрде тапсырылған, ол бақылаушы және инфрақұрылым менеджері ретінде әрекет етеді. Network Rail (CTRL) Limited компаниясы 2003 жылдың 26 қыркүйегінде Network Rail-дің еншілес компаниясы ретінде 57 миллион фунт стерлингке CTRL жаңарту және техникалық қызмет көрсету активтерін иелену үшін құрылды. Network Rail (High Speed) инженерлік, жол жөндеу машиналарын, құтқару локомотивтерін, инфрақұрылымдық және сынақ пойыздарын пайдаланады. Eurotunnel-дің еншілес компаниясы Europorte 2 қажет болған жағдайда желіде Eurotunnel Class 0001 (Krupp/MaK 6400) құтқару локомотивтерін қолданады. Қажеттілікке қарай түрлі рельсті тіркеу пойыздары жүреді, оның ішінде Жаңа өлшеу пойызының сапарлары да бар. 2011 жылдың 4-5 мамыр күндері түнінде SNCF TGV Iris 320 зертханалық пойзы Eurotunnel Krupp локомотивтерінің 4 және 5 нөмірімен Кокельден Сент-Панкрасқа дейін және кері бағытта сүйреліп әкелінді. Network Rail (Жоғары жылдамдық) үшін Iris 320 бағыттары SNCF International компаниясының 2010 жылдың желтоқсанынан бері Eurotunnel үшін екі ай сайын жүзеге асырып келе жатқан бақылау циклінің жалғасы болып табылады.
Болашақ операциялар
Қазіргі таңда тек Deutsche Bahn (DB) ғана бұл желіні пайдалануға өтініш берді, ал 2009 жылы ережелер босатылып, олардың пойыздарына Ла-Манш туннелінен өтуге рұқсат берілді. Басқа ұсыныстар әлі ресми түрде жасалмаған.
Deutsche Bahn компаниясы
2007 жылдың қарашасында DB, Германияның ұлттық теміржол компаниясы, Лондонға Channel Tunnel және High Speed 1 пайдалану үшін өтініш бергені туралы хабарланды. Deutsche Bahn бұл туралы мәлімдеме жасады, ал Channel Tunnel Safety Authority мұндай өтініш түспегенін растады. Жоспар қауіпсіздік ережелеріне байланысты кейінге шегерілді, себебі Deutsche Bahn-ның ICE 3M жоғары жылдамдықты пойыздарын апат жағдайында туннельде бөлу мүмкін емес еді. 2008 жылдың желтоқсанында DB Eurostar компаниясының британдық үлесін сатып алуға қызығушылық танытқандығы хабарланды, бұл практика жүзінде Лондон және Континентальдық теміржолдар компаниясының (LCR) 100% еншілес компаниясы Eurostar (UK) Ltd сатып алуды білдіреді. Британ үкіметі L&CR компаниясының теміржол саласындағы HS1 Ltd сияқты еншілес компанияларын да таратып, сатуға ниетті. EUKL сатып алушысы 11 британдық "Three Capitals" Class 373 пойыз топтарының және "North of London" жеті топтарының иесі болады, сондай-ақ 2010 жылы ICRR-мен басқару шарты аяқталғаннан кейін Ұлыбританиядағы Eurostar қозғалысының жұмысын ұйымдастыруға жауапты болады. Сол күні баспасөз мәслихатын өткізген SNCF президенті Гийом Пепи DB-нің қызығушылығын "әлдеқайда ерте, өршіл және мақтаншыл" деп сипаттады. SNCF Eurostar Group Ltd акцияларының 62% иелігінде екенін мәлімдеді. Deutsche Bahn компаниясының сол кездегі бас директоры Хартмут Мехдорн DB-нің мүдделілігін растады, бірақ Pépy-ге жолдаған хатында DB тек ақпарат сұрағанын, Ұлыбританияның Көлік министрлігіне ресми өтініш бермегенін айтты. 2009 жылы Eurotunnel (Манш туннелінің иелері) Deutsche Bahn сияқты басқа операторларға да туннель арқылы басқа құрам түрлерін пайдалануға рұқсат беру үшін өрт қауіпсіздігі ережелерін жеңілдетуге дайын екенін мәлімдеді. Еуропалық теміржол қызметтерін либерализациялау аясында 2010 жылдың 1 қаңтарында жоғары жылдамдықты желілерге басқа операторлардың кіруіне мүмкіндік берілді. Ла-Манш туннелі жөніндегі үкіметаралық комиссия (IGC) пойызды бөлуге қатысты қауіпсіздік талаптарын жеңілдетуді қарастырып жатыр. LCR Лондон мен Кельн арасындағы жоғары жылдамдықты теміржол қызметтерін 2012 жылғы Олимпиада ойындарынан бұрын іске қосуды ұсынды. 2010 жылдың наурыз айында Eurotunnel, HS1 Ltd, DB және басқа да мүдделі теміржол операторлары қауіпсіздік ережелерін өзгерту, соның ішінде 200 метрлік пойыздарға рұқсат беру мәселелерін талқылау үшін жұмыс тобы құрды. Қазіргі уақытта үкіметаралық комиссия пойыздардың ұзындығы 400 метрден аспауын талап етеді. Deutsche Bahn 2010 жылдың 17 қазанында 200 метрлік ICE3 пойыздарымен туннельде эвакуациялау сынақтарын жүргізді және олардың біреуін 19 қазанда Сент-Панкрас станциясында көрсетті. 2011 жылдың наурыз айында Еуропалық теміржол агенттігі (ERA) Канал туннелінде таратылған жетегі бар пойыздарға рұқсат беру туралы шешім қабылдады. DB 2015 жылдан бастап Брюссель арқылы Франкфуртқа (Лондоннан 5 сағат), Роттердамға (3 сағат) және Амстердамға (4 сағат) күніне үш рейс іске қосуды жоспарлап отыр. Бұл бастапқыда 2013 жылға жоспарланған, бірақ Siemens Velaro D пойыздарының Ла-Манш туннеліне арналған нұсқасының болуы, француз теміржол желісінің жоғары жалға алу бағасы және олардың станцияларындағы шекаралық бақылаулар салдарынан кейінге шегерілді. 2016 жылдың соңына қарай ештеңе іске аспады, бірақ High Speed One веб-сайтында "HS1 Ltd Deutsche Bahn компаниясымен бірге Франкфурт пен Лондон арасында Кельн, Брюссель және Лилль арқылы үш қосымша халықаралық бағытты енгізу жоспарлары бойынша жұмыс істеп жатыр. Бұл Амстердамнан Роттердам арқылы Лондонға қосылыстарды қамтиды" деп көрсетілген. 2017 жылдың наурыз айында Deutsche Bahn Лондоннан Франкфуртқа пойыз қызметін қайта жаңғырту жоспарларын 2020 жылдан бастауға дайын екенін мәлімдеді. Бұл қызмет шамамен бес сағатқа созылады және әуе компанияларымен бәсекелесе алады, сондай-ақ Eurostar үшін бірінші бәсекелес болуы мүмкін. Алайда, 2018 жылдың маусым айында Deutsche Bahn "экономикалық жағдайдың күрт өзгергеніне" байланысты жоспарларды тоқтатып тастағанын мәлімдеді.
Веолия
2009 жылы Veolia компаниясы Trenitalia компаниясымен бірлесіп, Парижден Страсбургке, Лондонға және Брюссельге қатынайтын бағдарларды іске асыру үшін жаңа ұсыныстарды әзірлеуге кірісетінін хабарлады.
Ренфе
Испанияның теміржол операторы Renfe 2009 жылы Испаниядан Лондонға Париж, Лион, Барселона, Мадрид және Лиссабон арқылы (Мадрид-Барселона жоғары жылдамдықты теміржол желісін пайдалану арқылы) AVE қызметтерін іске қосуға қызығушылық танытқан. Оның AVE желісі 2012 жылы Барселонадан Фигереске және Перпиньяннан Фигереске дейінгі желілер арқылы Франциямен қосылған соң мұны істеуге ниеттенген. 2021 жылдың қазан айында Renfe Париж мен Лондон арасында жоғары жылдамдықты пойыздарды Канал туннелі мен High Speed 1 арқылы іске қосуды жоспарлап отырғанын хабарлады. Renfe өкілінің сөзінше, жоғары жылдамдықты бағытта қосымша пойыздарды пайдалануға да мүмкіндік бар. "Жүргізілген сұраныс талдауларына сәйкес, Renfe компаниясы Eurostar компаниясымен бәсекелесуі тиімді әрі пайдалы болар еді." Теміржол компаниясы Getlink – Канал туннелін басқаратын еуропалық компания және High Speed 1 – Канал туннелі мен Лондон арасындағы 109 шақырымдық теміржол желісінің иесі, операторы және күтіммен қамтамасыз етуші компаниялардан қолдау алғанын мәлімдеді.
Желі байланысы
2018 жылдың тамызында Bloomberg Businessweek басылымы Getlink компаниясы Лондон мен Париж арасында "Уиго" стиліндегі, төмен бағалы, жоғары жылдамдықты теміржол қызметін құруға ниеттенгенін, бұл қызметтің "Стратфорд Интернешнл" және "Шарль де Голль" теміржол станциялары арасында жүретінін хабарлады.
Бордоға қызмет көрсету
2020 жылдың наурыз айында High Speed 1 Ltd, SNCF және Lisea компаниялары болашақ Лондон – Сент-Панкрас – Бордо – Сен-Жан бағытындағы пойыз қызметін жүзеге асыру үшін оператор іздеп жатқаны мәлім болды.