Кіріспе

Вест-Аделаида футбол клубы — Оңтүстік Австралия Ұлттық футбол лигасының (SANFL) футбол клубы. «Қандылар» деген лақап атымен және көбінесе «Вестилер» деп танылатын клубтың негізгі стадионы Ричмонд Овал (қазіргі спонсорлық келісім бойынша Hisense Stadium деп аталады). Овал Аделаида қаласының ішкі батыс аймағындағы Ричмондта орналасқан. Клуб тоғыз рет SANFL чемпионатында жеңіске жеткен, ең соңғысы 2015 жылы болды – бұл 1983 жылдан бері жалғасқан отыз екі жылдық үзілісті аяқтады; SANFL тарихындағы екінші ең ұзақ үзіліс.

Алғашқы жылдары (18921896)

Батыс Аделаида клубы 1892 жылы құрылды, олар қызғылт қызыл және ақ түстерді өздерінің реңдері ретінде қабылдады. Батыс Аделаидадағы ЖАСӨСПІРЛЕР ФУТБОЛ КЛУБЫна қызығушылық танытқандар үшін кездесу жарияланды. Ол 1884 жылғы 3 сәуірде, сейсенбі күні, сағат 20:00-де Бристоль тавернасында, Франклин-стрит, Аделаидада өтті. М. Дж. Коппингер төрағалық етті. Келесі лауазымдарға адамдар сайланды: Патрон – доктор Тодд; президент – мистер У. Пауэлл; көптеген вице-президенттер; хатшы – мистер Р. М. Л. Миндер; қазынашы – мистер Дж. Маккейб; комитет – мырзалар Форресталл, Шинан, Фойн, Вайсмайер және Брейди; Аделаида және қала маңындағы футбол қауымдастығының делегаттары – мырзалар Хиндер мен Маккейб; Арнайы делегат – мистер Дж. Дж. Шихан. Капитан мен вице-капитан тағайындалуы кейінге шегерілді. 1895 және 1896 жылдардағы жылдық жиналыстар да Бристоль тавернасында өтті. 1896 жылғы 24 наурызда өткен жиналысты Е. Л. Батчелор мырза басқарды, ол үлкен және ынталы жиын болды. Алдағы маусымда капитан – Т. Бишоп, вице-капитан – Квин болды. Клуб 1892 жылдан 1896 жылға дейін Аделаида және қала маңындағы қауымдастықта ойнады және 1895 және 1896 жылдары Аделаида және қала маңындағы қауымдастықтың чемпионатында жеңіске жетті.

Сафаға қабылдау және сайлау футболын енгізу

Клубтың 1897 жылғы 30 наурыздағы жылдық жалпы жиналысынан кейін, клуб Оңтүстік Австралия футбол қауымдастығына (SAFA) қосылуға өтініш берді, ол 1897 жылғы 5 сәуірде өткен жиналыста 6 дауысқа 4 қарсы дауыспен мақұлданды. SAFA кейіннен SANFL болып өзгерді. SAFA жоғары лигасына қосылғаннан кейін, Батыс Аделаида өз түстерін қара және қызылға ауыстырды – бұл түстер бұрын таратылған Олд Аделаида футбол клубы киген түстер еді. Сондай-ақ, клуб жаттығу орталығын Оңтүстіктен Батыс Парклендке көшірді. Клубтың алғашқы жылдары толық құрамды жинау қиын болды, себебі клубтарды бай бизнесмендер басқарды және ойыншылардың бай емес клубтардан жиі тартылып алынатыны жасырын емес еді. Вест Аделаида «кедей» клубтардың бірі болғандықтан, алғашқы 31 матчтың тек біреуінде ғана жеңіске жетті. 1899 жылғы маусымнан бастап SAFA сайлау округі бойынша футбол жүйесін енгізді, онда ойыншылар өздері тұратын округтегі клуб үшін ойнауға міндетті болды. Вест Аделаида сол кездегі ең жақсы ойыншылардың бірі «Банни» Дейлидің қызметін алды, ол клубты дамытуға белсенді түрде кірісті. Дегенмен, клуб әлі де күресіп, 1907 жылдың соңына дейін өткізген 127 ойынның 20-сында ғана жеңіске жетті, соның ішінде 1906 жылы жеңіссіз маусымды өткерді. Алайда, Ричард «Дик» Хед сияқты көптеген жас ойыншылардың және ардагер Джеймс Тирнидің қосылуымен Весттің бағы өзгермекші болды, ал клуб «Алтын дәуір» деп аталатын кезеңге қадам баспақшы.

Алтын дәуір (1908 - 1913)

1908 жылғы маусымға дейін Вест-Аделаида премьер-лига кестесінде бесінші орыннан жоғары көтерілген емес. 1908 жылы бұрынғы Хотхэм клубының 1887 және 1888 жылдардағы капитаны, Оңтүстік Аделаида және Солтүстік Аделаиданың чемпионы "Динни" Ридман Вест клубының жаттықтырушысы болды. Вест-Аделаида Аделаида овальындағы ірі финалда Норвудты жеңіп, алғаш рет SANFL чемпионы болды, сондай-ақ Виктория футбол лигасының күшті командасы Карлтонды бес голмен жеңіп, Австралия чемпионы атанды. Джеймс "Сорри" Тирни 1908 жылы клубтың алғашқы Магарей медалін жеңіп алды. Вест-Аделаида 1909 жылы Порт-Аделаиданы голмен жеңіп, SANFL чемпионы атанып, "Дик" Хед клубтың екінші Магарей медалін жеңіп алды. Клуб 1910 жылы бесінші орынға түсіп, 1908 жылғы табысын қайталап, 1911 жылы SANFL премьер-лигасын жеңіп, Порт-Аделаиданы және Австралия чемпионатын жеңіп алды. Клуб 1912 жылы Порт-Аделаиданы тағы да жеңіп, бес жылдың ішінде төртінші рет премьер-лига чемпионы атанды, ал 1913 жылы үшінші орынмен "Алтын дәуірін" аяқтады.

"Онда" деген сөзді ешқашан "онда" деп айтпаңыз

Вест-Аделаида 1945 жылы жарысты толыққанды қайта бастағаннан кейін SANFL-дегі алдыңғы қатардағы командалардың біріне айналды. Клуб 1946 жылы үшінші орынды алды, ал 1947 жылы алтыншы рет чемпионатты жеңіп алды, финалда Норвудты 10.15 (75) – 8.15 (63) есебімен ұтты. Осы кезеңде Весттің жетекші ойыншыларының бірі – болашақ SANFL құрметті спортшысы Фос Уильямс болды, ол 1950 жылы Порт-Аделаиданың бас жаттықтырушысы болып тағайындалғанға дейін клуб үшін 54 матч өткізді. Бұл қадам Вест-Аделаида үшін келесі он үш маусымда қиындыққа толы болды, себебі Вест бес Гранд-финалда жеңіліске ұшырады, барлығы 1954 және 1962 жылдар аралығында Уильямстың жаттықтырған Порт-Аделаидасына үш голдан аз айырмамен. 1950 жылдардың ортасында Лори Кэхиллдің жаттықтыруымен және Нейл Керли, Брайан Фейс, Даг Томас, Кен Юстис, Кен Макгрегор және 1957 жылғы Магарей жүлдесінің иегері Рон Бентон сияқты күшті ойыншыларымен Вест-Аделаида финалдық турнирлерге тұрақты қатысушы болды және 1954 жылы жеңіліспен аяқтады, Гранд-финалда Фос Уильямстың басқаратын Порт-Аделаидасына үш ұпаймен есе жіберді. 1954 жылғы финалда матчтың бірінші жартысының соңында наразы Порт жанкүйерлері Вест ойыншыларына шабуыл жасағанда, олар Сэр Эдвин Смит трибунасындағы киім ауыстыру бөлмесіне кіруге тырысқанда жанжал шықты. Бұл Вест капитаны Брайан Фейс пен Порт ойыншысы Дейв Бойд арасындағы ауыр, бірақ қауіпсіз қақтығысқа реакция болды. Бірінші жартысының соңында Вест 25 ұпаймен көшбас болды, бірақ көпшілік арасындағы жанжал алаңдаушылық тудырды, кейбір жарақат алған Вест ойыншылары екінші жартыға шығуға үлкермеді. Порт соңғы ширекке дейін екі ұпайға ғана жақындап, үш ұпаймен жеңіске жетті. Осы ойыннан кейін өткен SANFL отырысында бірінші жартыдағы төбелес талқыланды, нәтижесінде 1954/55 жылғы жазда Аделаида Овалда жер асты киім ауыстыру бөлмелері салынды, ал трибунадағы бөлмелер крикетшілерге берілді. Вест-Аделаида мен оның капитаны Брайан Фейс жаңа бөлмелерді алғаш пайдаланған және 1955 жылғы SANFL маусымының басында алаңға шыққан команда болып құрметті атанды. Вест 1955 жылы көңіл көншітпейтін жетінші орынды иеленді, бірақ 1956 жылы қайтадан жақсы формаға енді, бірақ тағы да Гранд-финалда жеңіліске ұшырады, Порттан тағы да есе жіберді. 1957 жылы үшінші орын алғаннан кейін Вест-Аделаида 1958 және 1959 жылдардағы SANFL Гранд-финалдарында ойнады, бірақ Фос Уильямстың жаттықтырған Порт-Аделаидасына 1958 жылы екі ұпаймен және 1959 жылы он ұпаймен жеңіліп қалды. Бұрынғы жылы рукман Джек Ричардсонның голға соққан добы, Весттің жеңіске жетуіне мүмкіндік бергеніне тоқсан секунд қалғанда, тіреуге тиіп, Порттың жеңіске жетуіне көмектесті. Осы финалдан кейін Вест ойыншыларының тобы, Керлиді қоса алғанда, Аделаида Овалға кіріп, дарбаза бағанасын кесіп тастады. Бұл тіреу кейіннен Вест-Аделаида футболшылар клубының барында ілінді. 1954 жылы клубтың тұрақты үй алаңы іздеуі Ричмонд Овалдың құрылуымен шешілді. Бұл Австралиядағы Австралиялық футболға арналған алғашқы мақсатты алаң болды, ол VFL-дің Уэверли паркінен он екі жыл бұрын салынған. Ричмонд Овалды 1958 жылдың 26 сәуірінде Оңтүстік Австралия заң шығару кеңесінің ұзақ жылдар бойы қызмет еткен мүшесі сэр Лайелл МакЭвин ашты. Көптеген жанкүйерлер Вест-Аделаиданың жаңа алаңындағы алғашқы ойында 12.11 (83) – 10.13 (73) есебімен көршілес Вест Торренс клубын жеңді. 1960 жылы төртінші орын алғаннан кейін, Нейл Керлидің бас жаттықтырушысы Вест-Аделаида 1961 жылы жетінші чемпионатын жеңіп алды, Гранд-финалда Норвудты алты голмен ұтты. 1962 жылы клуб өзінің басты қарсыласы Порт-Аделаидамен Гранд-финалда ойнады және тағы да үш ұпаймен жеңіліске ұшырады. Кен Юстис 1962 жылы клубтың оныншы Магарей жүлдесінің иегері атанды. Керли клубты екі Гранд-финалға және бір чемпионатқа жеткізгеннен кейін, 1962 жылғы маусымнан кейін Весттің бас жаттықтырушысы болып қызметтен босатылды. Ол ұзақ жылдар бойы бірге ойнаған және досы Дуг Томаспен ауыстырылды, ол маусым алдында клуб комитетіне барып, Керлиді капитан-жаттықтырушы ретінде қайтаруды сұрады, бірақ сұранысы қабылданбады. Керли 1963 жылы келісімшартын орындап, ойыншы ретінде жалғастырды, бірақ келесі маусымда Оңтүстік Аделаиданың бас жаттықтырушысы болып кетті, Пантерлерді 1963 жылы төменгі деңгейден алып, 1964 жылы соңғы SANFL чемпионатына жеткізді.

Жай жылдар

1961 жылы премьер-лига жеңісінен кейін және 1962 жылы күміс жүлдегер атанғаннан соң, Батыс Аделаида клубы өте қиын кезеңді бастан өткерді. 1962 жылы екінші орын алғаннан кейін клуб Керли, Эустис, Джефф Брей және Дон Роуч сияқты бірнеше маңызды ойыншыларын жоғалтты, бұл клуб үшін сәтсіздікке алып келді. 1946 мен 1963 жылдар аралығында он үш финалдық серияда және алты ірі финалда қатысып, екі рет (1947 және 1961) премьер-лига жеңімпазы болған клуб, 1964 пен 1982 жылдар аралығында тағы бес рет финалға өтті (1968 – төртінші, 1969 – үшінші, 1976 – бесінші, 1977 – үшінші және 1981 – бесінші). Ричмонд Овалдағы рекордтық көрермен саны 1969 жылғы маусымның бесінші турында тіркелді, сол күні 15 742 жанкүйер Нил Керли басқарған Гленелг командасымен Батыс Аделаиданың ойынын көруге келді. Гленелг сол күні «қандыларға» 18.18 (126) – 8.9 (57) есебімен жеңіліс сыйлады, және бұл рекорд 2013 жылға дейін сақталды. 1970 жылдардың басында Батыс Аделаида клубы жарты ғасырдың үштен біріне созылған ең төменгі деңгейге жетті, 1972 жылы 1936 жылдан бері алғаш рет соңғы орынға түсіп, 1973 және 1974 жылдары да осы жағдайды қайталады. 1970 жылы клуб 15 жас 11 ай 2 күндік Декстер Кеннеди атты жас рукманды таныстырды, ол лигада дебют жасады. Кеннеди 1970 мен 1982 жылдар аралығында клуб үшін 236 матч өткізіп, содан кейін карьерасының соңғы екі маусымын Порт Аделаида клубында өткізді. 1947 жылы премьер-лига жеңімпазы және Порт Аделаиданың тоғыз дүркін премьер-лига жеңімпазы Фос Уильямс 1974 жылы клубты жаттықтыра бастады. Қиындықтарға қарамастан, команда 1975 жылы алтыншы, 1976 жылы бесінші және 1977 жылы үшінші орынды иеленді. Алайда, 1970 жылдардағы «қандылар» үшін бұл ең жоғары жетістік болды, себебі 1978 жылы клуб тоғызыншы орынға түсіп, Уильямстың лига футболын жаттықтырушы ретіндегі соңғы маусымы болды. 1979 жылы жаттықтырушы Тревор Хьюз басқаруымен клуб қайтадан соңғы орынға ие болды. 1970 жылдардағы клуб үшін тағы бір маңызды оқиға – 1977 жылы клубтың он бірінші Магарей медалін жеңіп алған Порт ровері Тревор Гримвудты қабылдауы.

Қауіпті , бірақ тұрақсыз

«Бладс» 1980 жылы нашар өнер көрсетіп, екінші орында қалды, ал маусымнан кейін Тревор Хьюз жұмыстан босатылды. Клубтың бас менеджері Даг Томас және президент Боб Ли 1961 жылғы премьер-лиганың жаттықтырушысы Нил Керлиді «Уэст Торренс» клубынан алып, 1981 жылы «Уэст Аделаидаға» қайтарды. «Бладс» 1981 жылы 5-ші орынды иеленді және жою финалында «Норвудтан» жеңілді. Керлидің басшылығымен Роджер Людерс, Брюс Линднер, Ян Борчард, Питер Мюрет, Джефф Моррис және Марк Миккан сияқты ойыншылар ең жақсы футбол ойнай бастады, ал 1982 жыл 1981 жылғы маусымның қайталануына жақын болды. Соңғы турға қарай «Уэст» турнир кестесіндегі 5-ші және соңғы финалдық орын үшін күресіп жатты. Алайда, «Норвуд» олардың жолын қайтадан кесті, «Норвуд Овалда» «Бладсты» ұтып, «Уэстті» 6-шы орынға түсірді. Команда 1983 жылғы маусымда өзінің алғашқы жеңімпаздарын жеңіп, 1962 жылдан бері алғашқы кіші лигасын 18:4 есебімен «Штурттан» екі ойынмен жеңіп алды. Команда соңғы рет «Норвудтан» кек алды, «Редлегстің» лига чемпиондығын қорғауына ауыр соққы берді, 2-ші жартылай финалда 77 ұпаймен жеңіске жетіп, 1962 жылдан бері алғашқы ірі финалға жолдама алды. Келесі аптада «Стёрт» «Норвудты» жеңіп, екінші ірі финалға жолдама алды. «Уэстис» командасы Керлидің басшылығымен ірі финалда 21.16 (142) – 16.12 (108) есебімен сегізінші лига чемпиондығын жеңіп алды. «Вест-Аделаиданың» барлық жерде жеңімпаздары болды, бірақ капитан Ян Борчард ірі финалдағы ең үздік ойыншы ретінде Джек Оэти медалін жеңіп алды, ал орталық шабуылшы Брюс Линднер 5 гол соқты, ал толық шабуылшы Роджер Людерс 4 гол соқты. Линднердің бесінші голы ойынның соңғы голы болды, ойын аяқталғанға бірнеше секунд қалғанда орталық алаңнан 65 метрлік соққымен гол соқты. 1983 жылғы маусымда «Весттің» ең үздік екі ойыншысы ірі финалға қатыса алмады. Рукман Марк Миккан, клубтың үздік және ең адал ойыншысы, команданың 93 ұпаймен жеңіске жеткен «Футбол паркіндегі» 20-шы турда артқы крест тәрізді байланысын жыртып, маусымның қалған бөлігін өткізіп жіберді, ал Роджер Винтер, ірі финалдағы қақпашы Питер Винтердің егіз інісі, «Норвудқа» қарсы 2-ші жартылай финалда жарақат алды және өз орнына оралуға үлкермеді. Микканның орнын 200 см биіктігі бар Дирк де Йонг басты, ол шын мәнінде лига футболынан бір ойыннан кейін зейнеткерлікке шықты, бірақ Микканның жарақаттануынан кейін Керли оны қайта оралуға көндірді. Соңғы төрт ойында, соның ішінде тәжірибелі «Стёрт» рукманы Фрэнк Шпильді ойнағаннан кейін, 1978 жылы SANFL мансабын «Вестспен» бастаған де Йонг 1983 жылдан кейін клуб үшін 53 ойын өткізгеннен кейін футболдан зейнеткерлікке шықты. Роджер Людерс 1983 жылы SANFL маусымында 100 гол соққан алғашқы «Уэст Аделаида» ойыншысы болып тарихта қалды, ол 24 ойында 105 гол соқты. Людерс кіші лиганың 22 ойынында 94 гол соқты, ал «Норвудқа» қарсы 2-ші жартылай финалдағы 7 голының 6-сымен маусымдағы 100-ін соқты. Людерс 1978-1986 жылдар аралығында өткен 162 ойында 558 гол соққан, ойынға 3,4 голдың орташа көрсеткішімен клубтың барлық уақыттағы гол соққан ойыншысы болып қала береді. Людердің 558 голы оны SANFL-дің барлық уақыттағы гол соғушыларының тізімінде 14-ші орынға қояды. Өзінің мансабында Людерс SANFL-дегі ең керемет жоғары бағаланған толық шабуылшылардың бірі ретінде танылды. 1985 жылы 1983 жылдан бастап лига чемпиондығын жеңіп алған Грантли Фиэлк клубтың он екінші Магарей медалін жеңіп алды. «Вест Аделаида», команданың жаттықтырушысы Джон Кэхилл (бұрынғы «Вест» жаттықтырушысы Лори Кэхиллдің немере інісі) 1985 жылы SANFL маусымында 3-ші орынды иеленді, ал алдын ала финалда «Солтүстік Аделаидадан» 2 голдан аз ұтып, ірі финалға жетпеді. 1991 жылы Оңтүстік Австралияның Австралия футбол лигасындағы (бұрынғы VFL) алғашқы командасы «Аделаида футбол клубы» құрылды, жаңа командада бірнеше «Вестс» ойыншылары қол қойды. «Бладс» ойыншылары, мысалы, Грантли Фиэлк, Пол Паттерсон және Тони Модра мен Шон Рен сияқты жас дарынды ойыншылар AFL футбол ойнауға қол қойды, бірақ егер «Аделаида Кроуз» таңдамаса, «Батыс Аделаида» үшін ойнауға құқылы болады. Сондай-ақ, «Кроуз» бұрынғы «Блудс» Брюс Линднер («Джилонг») және Марк Микканды («Брисбен») қолға алды, олар сол кездегі ережелерге сәйкес SANFL клубына автоматты түрде қайта жіберілді. «Вест-Аделаида», өзінің жанкүйерлері арасында «тұрақсыздыққа бейім» деген атаққа ие болды, 1991 жылы келесі ірі финалға жолдама алды. Кевин Морристің жаттықтыруымен маусымның баяу басталуынан кейін команда соңғы он бір ойынның тоғызын жеңіп, финалға бесінші орынға жетті. Жас ойыншылар, мысалы, жетекші гол соққышы Грег Меллор, толық шабуылшы Тони Модра және үздік ойыншы Питер Бэнфилд, сондай-ақ капитан Леон Гроссер (жарақаттан кейін ірі финалға қатыса алмады), Гленн Госс, сондай-ақ Миккан мен Линднер (AFL-де «Аделаида Кроуз» үшін ойнаған, бірақ маусым бойы «Вестпен» жеткілікті ойын өткізген, финалға қатысуға құқылы болды) сияқты ойыншылармен «Вест» үш дүркін чемпион «Порт Аделаиданы» жою финалында 89 ұпаймен жеңіліске ұшыратты, содан кейін «Вудвилл Уэст Торренске» (1990 жылдың соңында «Уэст Торренс» пен «Вудвиллдің» бірігуінен құрылған жаңа команда) қарсы алғашқы жартылай финалда 60 ұпаймен жеңіске жетті. Олар содан кейін «Солтүстік Аделаиданы» 21 ұпаймен жеңіп, алдын ала финалда жеңіске жетті, ал 1985 жылғы маусымның 17-шы турында жеңілген «Солтүстік Аделаидамен» кездеседі. «Құстардың» құрамында «Весттен» әлдеқайда көп финалдық тәжірибе болғанына қарамастан, жақсы формадағы «Бладс» оларды жеңуге тең мүмкіндікке ие болды, өйткені «Құстар» 1985 жылдан бері өзінің бесінші ірі финалына қатысып жатқан еді. Матчқа дейін Аделаидада «Вестис» «қырсыққа» баруға тырысып, «Құстарды» дүрліктіруге тырысады деген қауесет тарады, ал 39 276 көрерменнің алдында, 1950 жылдардан бергі SANFL ірі финалының ең аз көрермені болды, ойын көптеген төбелеспен, «Солтүстіктің» Стивен Симс «Весттің» Мэттью Симпсонды екінші ширек айналымында нокаут еткеннен кейін қарқынды болды (матчтан кейін Симс Симпсонды нокауттамай, «Солтүстіктің» Дарел Хартын тым жақын қорғауынан тоқтату үшін соққан деген күдік болды). Осы сәттен бастап «Вест» футбол ойнауды ұмытып, Симске жаза беруге көбірек бейімделді, ол ойынды оң көзі ауырып, 5 тігіс салуды қажет етіп аяқтады. «Вест Аделаида» төбелес жеңіп шықты, бірақ «Солтүстік Аделаида» футбол ойынын жеңіп алды, 21.22 (148) – 11.7 (73) есебімен жеңіске жетті. «Кроуз» ойыншысы Дарел Харт (жолы бойы «Аделаида» үшін 18 AFL ойыны өткізген, бірақ финалға қатысуға жеткілікті SANFL ойындары бар) «Құстар» үшін жеті гол соқты және «Фос Уильямс» медалін жеңіп алды. «Кроуз» үшін жолы бойы дебют жасаған болашақ екі дүркін чемпион Шон Рен жарақаттан кейін SANFL финалдарына қатыса алмады. 1991 жылғы ірі финалдан кейін Кевин Моррис клуб тақтасымен даудан кейін жұмыстан босатылған көптеген жаттықтырушылардың қатарына қосылды. Оның орнына «Вест Аделаида» жаттықтырушысы болып Нил Керли қайтадан келді, ол 1962 жылғы ірі финалға жеткеннен кейін клубтан даулы түрде босатылған еді. Клуб 1992 жылы алтыншы орынға, ал 1993 жылы көңіл көншілдерінің арасында «тұрақты түрде тұрақсыз» репутациясын алды. 1993 жылғы маусымнан кейін Керли ұзартылмады және оның орнына 220 ойын өткізген Джефф Моррис келді, ол 1994 жылы соңғы орынға, бірақ 1995 жылы бесінші орынға көтерілді. 1995 жылы Гленн Килпатрик «Весттің» он үшінші Магарей медалін жеңіп алды, ол «Норвуд» легендасы Гарри МакИнтошпен бірлесіп жеңіске жетті. Бұрынғы «Норвуд» чемпиондығын жеңіп алған және «Кроуз» көмекші жаттықтырушысы Майкл Тейлор Морристің орнына 1996 жылы келді, ал «Вест» ең жақсысы...

Кенеттен құлдырау және қайта жандану

Вест-Аделаида командасы қайтадан өткен маусымдағы жақсы көрсеткіштерін жалғастыра алмады, бірақ 2004 жылы финалға ілігіп, бесінші орынмен ғана қанағаттанды. 2005 жылы клубтың жағдайы нашарлап, 1979 жылдан бері алғаш рет соңғы орынға (ағаш қасық) ие болды. Мұндай күрт төмендеуден кейін Рен 2005 жылғы маусымнан кейін бапкерліктен кетіп, 2006 және 2007 жылдары бұрынғы командаласы Уэйн Вейдеманмен алмастырылды. Вест-Аделаида 2006 жылдың 7 сәуірінде Ричмонд Овалда Стуртпен ойын өткізгенде 400-ші ойынын ойнады, бірақ екі маусым да "The Bloods" немесе олардың жанкүйерлеріне қуаныш сыйламады, себебі олар әр маусымда ағаш қасықпен аяқтады. 2007 жылғы маусымнан кейін Вейдеман бапкерліктен шеттесті. Вейдеманның орнына 1991 жылы "Хоторн" (AFL) командасымен премьер-лига жеңісіне жеткен Эндрю Коллинз келді. Дегенмен, Коллинз 2008 жылы нәтижелерді жақсарта алмады және клуб қатарынан төртінші рет ағаш қасыққа ие болды, бұл бұрын Стюрт (1989-1996), Вудвилл (1980-1985), Оңтүстік Аделаида (1926-1929), Гленелг (1937-1940 және 1921-1925) және Норвуд (1913-1919) командаларында болған, бірақ "The Bloods" командасында мұндай жағдай ешқашан болған емес. 2009 жылы жаңа ойыншыларды тарту арқасында команда 6-шы орынға көтерілді, ал 1984 және 1985 жылдары "Эссендон" командасымен премьер-лига жеңісіне жеткен Алан Эзардтың немере інісі Джеймс Эзард Солтүстік Аделаиданың Рис Арчардпен бірге Магарей медалін жеңіп алып, "West Adelaide" командасынан марапат алған 14-ші ойыншы болды. "Westies" 2010 жылы да 6-шы орынды иеленді, ал ірі кезеңге алтыншы жыл қатарынан іліге алмады. Клуб үшін маңызды жаңалық – 2010 жылы Ричмонд Овалда (спонсорлық келісім бойынша қазір "City Mazda Stadium" деп аталады) түнгі ойындарға шамдар орнатылды, ал жұма күнгі ойындар сәтті өтті, 26 наурызда "The Bloods" командасының шамдардағы алғашқы ойынына 6133 жанкүйер келді. Маусымның соңғы ойынында үйде "Sturt" командасын жеңгеніне қарамастан, "West" жетінші рет SANFL финалына іліге алмады, 8–12 есебімен үшінші соңғы орынды иеленді. "West Adelaide" маусымды 5–1 есебімен жақсы бастады, бірақ негізгі ойыншылардың жарақаттануы және жалпы нашар формасы "The Bloods" командасын маусымның ортасында жеті ойынды қатарынан жеңіліске ұшыратты. 2011 жылғы маусымның басында бапкер Эндрю Коллинзтің келісім-шарты тағы екі жылға ұзартылды, ол 2013 жылға дейін клубпен байланысты болды. 2012 жылы Энди Коллинз бен оның командасының жұмысы ақыры жемісті болды, "The Bloods" кішігірім раундты 12–8 есебімен үшінші орынға аяқтады, соның ішінде кішігірім чемпион "Norwood" командасын жеңген екі команданың бірі болды. Коллинз бұқаралық ақпарат құралдарында "West" үшінші орынды қамтамасыз еткеннен кейін және финалда "қосарлы мүмкіндік" алғаннан кейін соңғы үш турда "жұлдыз" ойыншыларын демалдырғаны үшін сынға ілікті. "The Bloods" 2003 жылғы ірі финалдағы жеңілісі үшін "Centrals" командасынан кек алды, алдын ала финалда 27 ұпаймен жеңіске жетіп, екінші жартылай финалда "Norwood" командасына қарсы орын алды. Дегенмен, "Norwood" командасының қорғаныс ойыны оларды финалда екі голға дейін шектеді, ал "Redlegs" 8.13 (61) – 2.5 (17) есебімен 2012 жылғы ірі финалда жеңіске жетіп, оңай орын алды. "West" бір аптадан кейін қайта оралып, алдын ала финалда "North Adelaide" командасын 13.10 (88) – 10.7 (67) есебімен жеңіп, 17-ші SANFL Grand Final-ге және "The Bloods" командасының 1961 жылғы премьер-лигасынан бергі алғашқы "Norwood" командасына қарсы финалға жолдама алды. Дегенмен, "Norwood" командасының бұзылмайтын қорғанысы қайтадан жеңіске жетті, ал "The Bloods" 1989 жылы "North Adelaide" командасының ірі финалда тек бір гол соққандығымен теңесу қаупіне тап болды, бірақ соңғы тоқсандағы екі соңғы гол 12.7 (79) – 3.12 (30) есебімен жеңіліске ұшыратты. 2013 жылы "West Adelaide" командасы финалға қатысып, екінші раундты "Norwood" командасынан кейін екінші орынға ие болды. Дегенмен, екінші рет ірі финалға көрінуге мүмкіндік болмады, себебі "North Adelaide" командасы өткен жылғы нәтижені өзгертіп, "Norwood" командасына (екінші рет жеңіске жеткен) қарсы финалға жолдама алды, ал "The Bloods" үшінші орынды иеленді. 2013 жылы клуб 1987 жылғы Foundation Cup (SANFL алдын ала маусымы) жеңгеннен бергі алғашқы жарысын жеңіп алды, ол "Foxtel Cup" турнирін жеңіп, "East Fremantle" командасын 4.8 (32) – 2.16 (28) есебімен жеңді, бұл клубқа 100 000 австралиялық доллар сыйлық ақшасын әкелді. "West" командасы жартылай ойынның соңында "Sharks" командасынан 25 ұпайға артықшылықты ұстады, бірақ екінші жартылай ойында олар үш ұпайға ғана ұтылып, гол соға алмады. Перттегі клубтың қақпаға нашар соққандығы (екінші жартылай ойында 2.12 (24) ғана соқты), "West Adelaide" командасы қиын жеңіске жетті. Жыл соңында Райан Фергюсон зейнеткерлікке шығып, Викторияға оралды. Бас директор Ким Расселл де клубпен байланысын тоқтатты, ал бапкер Эндрю Коллинз "Williamstown Football Club" командасында жұмыс тапты. Коллинз VFL лигасындағы "Williamstown" командасына кетіп, клуб капитаны Райан Фергюсон онымен бірге кеткеніне байланысты, "West Adelaide" командасы клубтың атақ-даңқ залынан Марк Миканды 2014 жылғы маусымда бас бапкері етіп тағайындады. Микан 2013 жылғы "Үздік және әділ" жүлдегері Крис Шмидтты жаңа капитан етіп тағайындады. 2015 жылы "West Adelaide" командасы 32 жылдық премьер-лиганың құрғақшылығын бұзып, 2015 жылғы IGA SANFL Grand Final-да "Woodville West Torrens" командасын 30 ұпаймен жеңді. Келесі жылы 2016 жылы команда қайтадан ағаш қасыққа ие болды, содан кейін үш қатарынан (2019, 2021) осы жағдай қайталанды. "West Adelaide" командасы 2017 жылы SANFL әйелдер лигасының негізін қалаушы мүшесі болды.

Лиганың үздік қақпашылары

Кен Фармер медалі кіші раундтың соңында SANFL-де ең көп гол соққан ойыншыға беріледі. Жыл Голдары191531F. Фицджеральд195790Питер Фиппс199885Адам Ричардсон199966Адам Ричардсон200072Адам Ричардсон200184Адам Ричардсон200397Даррен Брэдшоу

Табысы мен қолдаушылары

Оңтүстік Австралиялық сыра өндіру компаниясының Вест-Энд сырасының қара және қызыл түстері 1911 жылғы Ұлы финалда Вест-Аделаида Порт-Аделаиданы жеңгеннен кейін пайда болды. Ал сол жылы көп ұзамай Аделаида Овалдағы Австралия чемпионатында VFL чемпиондары Эссендонды жеңді. SANFL жергілікті лига болғанына қарамастан, Вест-Аделаида клубының жақтастары ретінде Аделаиданың танымал тұлғалары бар. Оңтүстік Австралияның бұрынғы премьер-министрі (1996–2001) Джон Олсен AO, қазіргі SANFL президенті және SA Футбол федерациясының төрағасы, сондай-ақ бұрынғы Оңтүстік Австралия Шеффилд Шилд крикетшісі және SANFL төрешісі, кейін Аделаида теледидары мен радиосында жұмыс істеген К.Г. Каннингхэм, Bloods жанкүйерлері екені мәлім.

Әр түрлі

Рег Стоунхэмның 1911 жылы Батыс Аделаида командасына арнап жазған әні. Ноттардың сканы.