Батыс Булдогтар футбол клубының тарихы мен дамуы

Кіріспе

Австралиялық футбол клубы

Клубтың жанкүйерлерінің көп бөлігі Мельбурнның дәстүрлі жұмысшы табының батыс аймағынан шыққан. Қаланың ішкі батысындағы Доклендс стадионы 2000 жылдан бері клубтың үй стадионы болып табылады, ал бас кеңсесі мен жаттығу базасы бастапқы үй стадионы – Уиттен Овалында орналасқан. Клуб сонымен қатар Мельбурнның батысындағы Балларат қаласындағы Марс стадионында үй матчтарын өткізеді. «Батыс бульдогтардың» формасындағы жейдеде патша көк түсті фонда екі қалың көлденең жолақ – біреуі қызыл, біреуі ақ түсті бар. Клубтан шыққан он төрт ойыншы Австралия футбол Даңқы залының мүшелері, оның ішінде алғашқы қатысушы және аңыз Тед Уиттен. Маркус Бонтемпелли мен Люк Беверидж клубтың қазіргі капитаны және бас жаттықтырушысы болып табылады. 1996 жылдың соңында, кең ауқымды қайта брендинг жоспарының бөлігі ретінде клуб өзінің атын Footscray-дан «Батыс бульдогтарға» өзгертті. Клуб 2017 жылы жарыс басталғаннан бері AFL әйелдер лигасына қатысып келеді, сонымен қатар Виктория футбол лигасы мен VFL әйелдер лигасының резервтік командаларына ие.

1925-1940 жылдар: VFL-ге қосылу

1919 жылы VFL-де тоғыз клуб бәсекелесті, себебі Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін барлық негізгі командалар мен «Ричмонд» клубы қайта құрылды, ал «Университет» футбол клубы VFL-ге қайта қосылмауға шешім қабылдады. Бұл әр сенбі сайын бір команданың ойынсыз қалуына себеп болды, ал VFL осы апта сайынғы бос ойынды жоюға тырысты. 1925 жылғы 9 қаңтарда «Карлтон» клубының Рег Хант төрағалық еткен VFL комитетінің отырысында лиганы тоғыз клубтан он екіге дейін кеңейту туралы шешім қабылданды. Отырыста «Футскрей» клубымен бірге тағы екі VFA клубын қабылдауға келісім берілді. «Футскрей» клубы өзінің алғашқы VFL матчын 2 мамыр күні сенбіде «Брансуик-стрит Овал» стадионында 28 000 көрерменнің алдында өткізді. Бұрынғы жұлдыз ойыншы Джордж Бейлисс «Футскрей» клубының алғашқы VFL голын соқты, және олар тәжірибелі лига командасына қарсы тоғыз ұпаймен жеңілгенімен, үлкен құрметке ие болды. Болашақ «Браунлоу» жүлдесінің иегері Аллан Хопкинс сол күні «Футскрей» клубының ең үздік ойыншысы деп танылды. Келесі аптада, «Батыс Овал» стадионындағы алғашқы VFL үй матчында мықты командаға қарсы ойнаған «Триколорлар» клубы 25 000 көрерменнің алдында 10 ұпаймен алғашқы VFL жеңісін тіркеді. «Футскрей» клубы бірқатар VFA жұлдыздарын жоғалтса да, VFL футболының стандартына салыстырмалы түрде жылдам бейімделді және 1928 жылға қарай финалға үміткер атанды, 1931 жылы тек көрсеткіш бойынша ғана қалып қойды. 1930, 1935 және 1937 жылдары 11-орынға түсіп қалғанімен, 1938 жылы финалға шыққан алғашқы жаңа клуб атанды. 1939 жылы клуб күрт регресске ұшырады, бірақ соғыс жылдарында, 1940 жылдары жақсы өнер көрсетіп, 1946 жылы алғашқы тоғыз ойынын жеңіп алды.

1955-1960 жылдар: Бірте-бірте төмендеу

Footscray премьерлік табысынан пайда таба алмады, онжылдықтың соңғы бөлігінде нашарлап, 1959 жылы алғаш рет соңғы орынға (ағаш қасық) ие болды. 1960 жылдар үмітпен басталды, клуб 1961 жылғы Ұлы финалға қайта оралып, онда өздерінің алғашқы Ұлы финалында ойнап жатқан командамен кездесті. Бұл VFL тарихындағы негіз қалаушы командалардың ешқайсысы қатыспаған алғашқы Ұлы финал болды. 107 000-нан астам көрерменнің алдында «Булдогс» бірінші таймда 8 ұпайға еселеп кетті, бірақ қарсыластарының физикалық тұрғыдан күшті екенін анық сезінді. Ровер Мерв Хоббс сегіз ойыншыға алғашқы жәрдем қажет болғанын еске түсірді, ал рукман Джон Шульц: «Сайлаушылар айналасына қарап, біздің жағдайымыздың нашар екенін көрді». Сол кезде, таңғажайып болғанымен, біз су ішпейміз едік. Ішек қышып жануы мүмкін болғандықтан көп ішуге тыйым салынды. Біздің күшіміз таусылды. Ал «Хоторн» өте қатал болды. Олар әрбір күресті физикалық қақтығысқа айналдырды. Бізді шаршатып жіберді. Екінші таймда орталық шегіндегі Брендан Эдвардс бастаған «Шакуандар» шаршаған «Булдогс» командасынан 10 гол соқтырып, VFL премьерлігін алғаш рет жеңіп алды. Бұған қоса, 1963 және 1964 жылғы түнгі премьерліктерді де жеңіп алды, бірақ бұл жетістік маусымдық жарысқа көшпеді. Онжылдықтың қалған бөлігі клуб үшін, әсіресе 1965 және 1969 жылдар аралығында, олар әр жыл сайын соңғы үштікке кірген кезде, сұранышсыз кезең болды.

1970 жылдар

Тед Уиттен Снр. 1970 жылы ойыншылық карьерасын аяқтады және сол кезде VFL-де ең көп ойын өткізген (321 ойын) рекордты иеленді; ол 1971 жылдың соңына дейін бапкерлік қызметін жалғастырды. Клуб 1970-ші жылдары салыстырмалы түрде күшті болды, бірақ ешқандай финалда жеңіске жете алмады; онжылдықтың соңына қарай олар қайтадан турнир кестесінің төменгі жағына жақындады. Онжылдықтың негізгі жұлдыздарының қатарында 1969 жылғы қаңтарда Лара орман өртінен ауыр күйік көрген, бірақ 1975 жылы ойынның ең бағалы жеке сыйлығы – Браунлоу медалін жеңіп алған батыл ойыншы Гарри Демпси болды. Ұсыныс беруші, Оңтүстік Австралиядан келген Нил Сакс, Вестрен Овалда «Фитзрой» командасына қарсы ойнаған кезде болған қазақстандық оқиғада мойны сынды. Ол төрт мүшесін қозғалта алмады. 1978 жылы Келвин Темплтон «Булдогс» командасынан бір маусымда 100 гол соққан алғашқы ойыншы болды, оның ішінде клубтық рекорд – 13-раундта «Сент-Килдаға» қарсы 15.9 гол.

1980 жылдар

Өте өкінішті онжылдықты бастан өткергеннен кейін, тірі қалу үшін көптеген негізгі ойыншыларын сатуға мәжбүр болғаннан соң, "Булдогс" 1980-ші жылдары тағы бір құлпыраған онжылдықты бастан кешірді. Клубтың жағдайын жақсарту үшін комитет 1980 жылғы VFL маусымы үшін бұрынғы "Ричмонд" чемпионы Ройс Хартты бас жаттықтырушы етіп тағайындады. 1982 жылы жағдай ең төменгі шегіне жетті; "Булдогс" алғашқы турда 109 ұпаймен жеңіліп, маусымның ортасында 12 ойында тек бір жеңіске жетіп, соңғы сегіз матта ұтылғаннан кейін Харт қызметтен босатылды және оның орнына ойыншы Ян Хэмпшир келді, ол дереу ойыншылық қызметін тоқтатты. Батыс Австралиядан келген жаңа ойыншы Саймон Бислидің өнері осы маусымдағы жалғыз жарқын оқиға болды – ол 82 гол соқты және өзін бәсекедегі ең үздік шабуылшылардың бірі ретінде көрсетті. Ол "Булдогс" клубының барлық кездегі рекордтық гол соққан ойыншысы атанды. 1984 жылы Мик Малтхаус бас жаттықтырушы болып тағайындалды, және жақсарудың нәтижесінде 1985 жылы олар "Хоторнға" қарсы жартылай финалда 10 ұпаймен жеңіліп, екінші орынға көтерілді. Клуб осы кезде Бізли, Даг Хокинс, Брайан Роял, Рик Кеннеди, Стивен Уоллис, Питер Фостер, Майкл Маклин, Джим Эдмонд, Эндрю Пурсер, Стивен Макферсон және Брэд Харди сияқты талантты ойыншыларға ие болды. 1986 жылы қарызға батқан клубты VFL Брисбен және Перт қалаларына лицензия бергенімен құтқарып қалды, әйтпесе клубтың жабылуы мүмкін еді. 1987 жылғы VFL маусымының басында "Булдогс" үшін жағдай жақсы болған жоқ. Харди мен Эдмонд жаңа құрылған командаға кетіп қалды, ал Хокинстің тізе жарақатынан айығуына уақыт керек еді. 3-турда Эссендонға ауыр жеңіліс тапқаннан кейін олар турнир кестесінің соңғы сатысында қалды, ал "Футскрейдің" қайта жандануы маусымның бірінші ойынындағы сенімсіз жеңісінен басталды – олар командалық жұмыс пен жігерлілікпен сипатталатын ойында ағымдағы чемпион "Хоторнды" 41 ұпаймен ұтты. Маусым ортасында жеті ойынның қатарынан жеңіске жетіп, олар үздік бес команданың қатарына қайта оралды. Дегенмен, олар финалға өте алмады, өйткені "Мельбурн" оларды соңғы турда өз алаңында рекордтық көрермендер алдында жеңді.

After muddling its way through a disappointing decade, having to sell many of its key players to survive, the Bulldogs would endure another tumultuous decade in the 1980s. To try and improve the club's fortunes, the committee appointed former Richmond champion Royce Hart as coach for the 1980 VFL season. Things hit an all time low in 1982; the Bulldogs lost their opening round match to by 109 points and by the middle of the season, with only one win in 12 games and having lost the last eight matches, Hart was sacked and replaced with player Ian Hampshire, who promptly quit his playing duties. One of the few bright spots in an otherwise dreary season was the performance of Western Australian recruit Simon Beasley, who kicked 82 goals for the season and proved himself one of the best full forwards in the competition. He would go on to become the Bulldogs' record goalkicker. Mick Malthouse was appointed senior coach in 1984, and a dramatic improvement saw them rise to second position in 1985 before a ten point loss in the preliminary finals against Hawthorn. The club boasted a list of top players at this time, with Beasley, Doug Hawkins, Brian Royal, Rick Kennedy, Stephen Wallis, Peter Foster, Michael McLean, Jim Edmond, Andrew Purser, Stephen MacPherson and Brad Hardie. The debt ridden club in 1986 was considered by the VFL extremely likely to fold if not for the lifeline provided by the VFL granting licenses to Brisbane and Perth. Things didn't bode well for the Bulldogs early in the 1987 VFL season. Hardie and Edmond had moved to the newly formed , while Hawkins' return from his knee injury was still some time away. By Round 3 they were sitting on the bottom of the ladder after heavy losses to Essendon, and Footscray's revival started when, in one of the upsets of the season, they defeated the reigning premiers Hawthorn by 41 points in a display characterised by teamwork and desperation. A seven match winning streak mid season saw them back in the Top Five. However, they just missed out on the finals when Melbourne defeated them in the last round in front of a record crowd at their home ground.

1989: Ұсынылған бірігу және қарсылық

1989 жылғы VFL маусымында ойыншылар, төрешілер және жанкүйерлер арасындағы наразылық ең төменгі шегіне жетті. Наурыз айында клуб президенті Барри Биттидің орнына бұрынғы Footscray кеңесінің мүшесі, бизнесмен және танымал жарыс шебері Ник Колумб келді. Принс-парктегі матчта 59 ұпаймен жеңіске қол жеткізілді, жаңадан келген Джон Георгиадес дебюттік ойынында сегіз гол соқты. Бірақ бұл үмітсіздікке ұшырады; «Булдогс» маусым бойына тек бес ойын жеңіп, бір рет тең түсіп, 13-орынды иеленді. Ахуалды Футскрейдің маусымның 20-турында болашақ соңғы орын алған командаға қарсы 78 ұпаймен жеңісі ең жақсы көрсетті; алайда, көптеген адамдардың сол кезде Футскрейдің Батыс Овалдағы соңғы ойыны болады деп сенгеніне қарамастан, тек 8,673 жанкүйер келді. «Age» газетінің журналисі Гарри Линнелл былай жазды: «Бірақ ең қайғылысы – Футскрей маңы Футскрейдің Батыс Овалына және футбол командасына жалтақтап қарады. Осы қолдаусыз, Виктория футболының қалалық тайпалар арасындағы күресінің соңғы ескерткіштерінің бірі құлап кетті». Мүшелік саны мен демеушілігі азайып бара жатқан клубты басқару перспективасына тап болған Колумб Футскрейдің қарыз жағдайының нашар екенін анықтады, және жыл соңында VFL клубтың істерін аяқтау үшін әкімші тағайындайтындай жағдайға жетті. Ол ең дұрысы – қаржылық жағдайы нашар болғанымен, дереу банкротқа ұшырамаған командамен бірігу екенін шешті. Екі клуб «Фитцрой Булдогс» құрамын құру туралы жариялады, бірақ Футскрей халқы, адвокат Питер Гордон мен басқалардың жетекшілігімен, клубтың қарызын өтеу үшін қаржы жинауға кірісіп, бірігуге бөгет жасады. Содан кейін клубтың бұрынғы ойыншысы Терри Уилер Мальтхаус орнына бас жаттықтырушы болып тағайындалды, ал тәжірибелі жақсы қанат шебері Дуг Хокинс капитан болып тағайындалды. Кейбіреулер Колумбты оқиғаның кінәлісі деп айыптаса да, кейіннен танылғандай, егер ол бірігуді бастамаса, «Батыс Булдогс» бүгінгідей болмас еді.

Discontent between players, officials and fans reached an all time low during the 1989 VFL season. Club president Barrie Beattie was replaced by former Footscray board member, businessman and prominent racing personality Nick Columb in March. Things started promisingly with a 59 point win over a dispirited Carlton at Princes Park, with recruit John Georgiades kicking eight goals on debut. However, it proved to be a false dawn; the Bulldogs would only win five more games for the season, with one draw, to finish 13th. The prevailing mood was best captured in Footscray's last win of the season in Round 20 against eventual wooden spooners ; although the Bulldogs won by 78 points, a meagre crowd of 8,673 turned up to what many believed at the time would be Footscray's last home game at the Western Oval. Age journalist Garry Linnell wrote: "But saddest of all is that the suburb of Footscray has turned its back on the Western Oval and its football team. Without that support, one of the last remaining monuments to the days when Victorian football was a battle of suburban tribes has hit the dust." Faced with the prospect of running a club with declining membership and sponsorship, Columb learned that Footscray's debt situation was poor, and it reached the point when the VFL looked likely to appoint an administrator to wind up the club's affairs at the end of the year. He decided the best way forward was a merger with , which was also in a weak financial position, although was not facing immediate bankruptcy. The two clubs announced a merger to form the Fitzroy Bulldogs, but the merger was derailed when the people of Footscray, led by lawyer Peter Gordon and a host of others, rallied to raise funds to pay off the club's debts. In further developments, former club player Terry Wheeler was named as Malthouse's replacement as senior coach, while champion veteran wingman Doug Hawkins was appointed captain. While Columb was branded by some as the villain of the story, the wisdom of hindsight shows that had he not instigated the merger, the Western Bulldogs would not exist as it does today.

1990 жылдар

Бульдогс жаңа онжылдықты үміттендіретін қалыпта бастады, 1990 жылы он екі жеңіспен жетінші орынды иеленді, оның ішінде болашақ чемпиондар Коллингвудқа қарсы өткен ойында, Стивен Кольнюк маркердің айналасын айналып өтіп, командасын алға шығаратын гол соқты. Олар финалға қатыса алмаса да, алда көптеген жетістіктер күтіп тұрды, ал жыл шағын ровер Тони Либератореның Браунлоу медалін жеңіп алуымен аяқталды. 1991 жылғы көңілі толмаған маусымнан кейін, Бульдогс 1992 жылы қайта жанданды, турнир кестесінде екінші орынды алып, 1985 жылдан бері алғаш рет финалға қатысты. Дэнни Дель Ре өте тиімді шабуылшы болды, ал тәжірибелі ойыншылар Хокинс, Роял, Уоллис, Фостер және Макферсон клубтың көп жылдан бері ең жақсы ойынын көрсетуіне көмектесті. Скотт Уинд Браунлоу медалімен керемет жылды тәмамдады, ал Крис Грант пен Саймон Аткинс та ерекше маусымдарды өткізді. 1994 және 1995 жылдары Бульдогс қайтадан финалға өтті, бірақ Мельбурн мен Джилонг командаларынан жеңіліс тапты. Леон Камерон мен Дэниел Саузерн команданың жұлдыздары болды. Тамыз айында Тед Уиттен простата қатерлі ісігінен қайтыс болды; оның ойындағы беделі соншалық, оған мемлекеттік жерлеу рәсімі өткізілді. Оның құрметіне клуб Батыс Овалды Уиттен Овалы деп атады, ал стадион сыртында Уиттеннің ескерткіші орнатылды. Клуб президенті Дэвид Сморгонның қатаң басшылығымен, Терри Уоллестің ынталы жаттықтыруымен және Крис Гранттың (1996 және 1997 жылдары Браунлоу медаліне ие болуға жақын келген) және Тони Либераторенің алаңдағы көшбасшылығымен клуб 1990-жылдардың ортасы мен соңында сәтті кезеңді басынан өткерді, 1997 жылдан 2000 жылға дейін финалға қатысты. 1997 жылғы маусым клубтың ең ауыр жеңілісімен есте қалды, олар алдын ала финалда болашақ чемпион Аделаидаға екі ұпаймен есе жіберді, көп бөлігінде жеңіске ұмтылған және 1961 жылдан бергі алғашқы финалға жол тартқандай көрінді. Рохан Смит, Брэд Джонсон, Крис Грант, Хосе Ромеро, Пол Хадсон және тағы басқалары жақсы маусымның катализаторы болды. Бульдогс 1998 жылы қайтадан финалға өтті, квалификациялық финалда Батыс жағалауын қатты жеңгеннен кейін, олар жеңілген алдын ала финалда Аделаидамен кездесті. Бульдогс 68 ұпаймен жеңіліп, келесі аптада өткен финалда екінші рет чемпион атанды. 1999 жылы Бульдогс үздік 4-тің ішіне енді, бірақ финалда Вест-Кост пен Брисбен командаларынан екі рет жеңіліс тапты. 1996 жылдың соңында клуб өзінің ресми атауын Футскрейден Батыс Бульдогсқа өзгертті (клубты кеңіреу үшін, әсіресе Мельбурн қаласының батыс аймақтарында). Бұл өзгеріске сәйкес, клуб үй ойындарын Уиттен Овалынан, 1997 жылдан 1999 жылға дейін Optus Oval-ға, ал 2000 жылғы маусымда жаңа салынған Docklands стадионына көшірді.

The Bulldogs began the new decade in promising fashion, finishing in seventh place with twelve wins in 1990, including one against eventual premiers Collingwood, when rover Steven Kolyniuk ran around the man on the mark and kicked a goal to put his team in front. Although they just missed out on the finals, there was much to look forward to, and the year was capped off with diminutive rover Tony Liberatore winning the Brownlow Medal. After a disappointing 1991, the Bulldogs bounced back in 1992, finishing second on the ladder and making their first finals appearance since 1985. Danny Del Re was an excellent full forward, while champion veterans Hawkins, Royal, Wallis, Foster and MacPherson helped ensure the club played its best football in many years. Scott Wynd capped a magnificent year with the Brownlow Medal, while Chris Grant and Simon Atkins also had outstanding seasons. In 1994 and 1995, the Bulldogs again made the finals, only to be eliminated by Melbourne and Geelong, respectively. Leon Cameron and Daniel Southern were stars. In August, Ted Whitten died from prostate cancer; such was his status in the game that he was given a state funeral. In his honour, the club renamed the Western Oval the Whitten Oval, and a memorial statue of Whitten was erected outside the stadium. Under the tightly focused management of club president David Smorgon, driven coaching by Terry Wallace, and the on field leadership of Chris Grant (who narrowly missed a Brownlow Medal in 1996 and 1997) and Tony Liberatore, the club had a successful period through the mid to late 1990s, making the finals from 1997 to 2000. The 1997 season is remembered for the club's cruellest loss, to eventual premiers Adelaide in the preliminary final by two points after leading for much of the game and appearing to be headed for their first grand final since 1961. Rohan Smith, Brad Johnson, Chris Grant, Jose Romero, Paul Hudson and company were catalysts in a fine season. The Bulldogs would again feature in the finals in 1998, after heavily defeating West Coast in the qualifying finals, they met Adelaide again in the losing preliminary final. The Bulldogs eventfully lost by 68 points against the reigning premiers who went on to claim their second consecutive premiership in the grand final that following week. The Bulldogs would make their third consecutive top 4 finish in 1999 but they suffered consecutive finals losses to West Coast and Brisbane. In late 1996, the club changed its playing name from Footscray to the Western Bulldogs to market the club more broadly (specifically the western suburbs of Melbourne). To coincide with the change, the club moved their home games from the Whitten Oval, originally to Optus Oval from 1997 to 1999, and then to the newly built Docklands Stadium for the 2000 season.

2000 жылдар

2000 жылғы маусымда «Булдогс» командасы болашақ чемпион «Эссендонды» жеңіп, оларға сол жылғы жалғыз жеңілістің дәмін таттырды. Бұл жеңіс «Булдогс» командасына төртінші жыл қатарынан финалға қатысуға мүмкіндік берді. Бірақ Габба стадионында өткен ойында «Брисбен Лайонс» командасынан жеңіліс көріп, финалдың бірінші аптасында жарыстан шықты. Келесі екі маусымда «Булдогс» финалға іліге алмады. 2001 жылы қыркүйектегі теракт кезінде алты ойыншы АҚШ-та, Нью-Йорк қаласында «US Open» турниріне қатысып болып келді. 2002 жылы маусымның соңғы матчында Терри Уоллес клубтан кетіп, оның орнына көмекші жаттықтырушы Питер Род команданы басқарды. Филантроп және ұзақ жылдар бойы «Булдогс» командасын қолдаған Сьюзан Альберти 2004 жылдың желтоқсан айында клубтың басқармасына сайланды. Екі сәтсіз маусымнан кейін 2005 жылы Родни Ид клубтың жаттықтырушысы болып тағайындалды. Команданың ойыны бірден жақсарды, «Булдогс» 11 матчта жеңіске жетіп, 2005 жылғы турнир кестесінде 9-орынды иеленді, финалға жарты ойынмен жетпей қалды. Финалға қатыса алмау ойыншылар мен жанкүйерлерге ауыр тиді, себебі маусымның соңында көрсеткен сәтті ойындары команданың чемпиондыққа үміткер екенін көрсеткен болатын. 2006 жылы «Булдогс» командасы жарақаттардың көптігіне қарамастан жақсы ойын көрсетті. Капитан Люк Дарси бастаған бес ойыншыға тізелік буындарын қайта жасау қажет болды. Бұл қиындықтарға қарамастан, «Булдогс» командасы үйде және сыртта өткен матчтарда 13 жеңіске қол жеткізді (2006 жылғы AFL маусымын қараңыз) және 2000 жылдан бері алғаш рет финалға қатысты. Скотт Уэст пен Брэд Джонсон тамаша ойын көрсетті. «Мельбурн крикет алаңында» (MCG) өткен «Коллингвудқа» қарсығы элиминациялық матчта 84 мың көрерменнің алдында жеңіске жетті, ал жартылай финалға шықты. Бірақ «Субиако Овалда» өткен матчта «Батыс жағалауының бүркіттерінен» жеңіліс көріп, жарыстан шықты. 2006 жылдың 5 тамызында Крис Грант клуб тарихында AFL/VFL матчтарында ең көп қатысқан ойыншы рекордын жаңартты. Ол 330-шы матчын өткізіп, бұрынғы рекорд иесі Дуг Хокинстің 329 ойыннан тұратын көрсеткішін арттырды. Жаңа нарықтарды іздеу мақсатында клуб жыл сайын бір матчты Сиднейдегі крикет алаңында, ал бір «үй» матчын Дарвиндегі Маррара Овалда өткізіп келді. 2006 жылдың 16 тамызында лига «Булдогс» командасының Сиднейдегі «үй» матчын 2007, 2008 және 2009 жылдары Канберрадағы Манука Овалда өткізетінін хабарлады. 2007 жылғы маусымға дайындық кезінде «Булдогс» командасы «Брисбен» клубының жартылай қорғаушысы Джейсон Акерманисті сатып алып, жанкүйерлердің назарына іліккен болатын. 2007 жылдың басында команда чемпиондыққа үміткер деп есептелді, бірақ жарақаттар тағы да өздерін сезіндірді. Маусымның соңғы жеті турында алты ойында жеңіліске ұшырап, бір ойынды тең аяқтады, нәтижесінде турнир кестесінде 13-орынды иеленді. 2008 жылғы маусымға дайындық кезінде Джордан МакМахен «Ричмондқа», ал Сэм Пауэр «Солтүстік Мельбурнға» сатылды. Сонымен қатар, Аделаидадан рукмен Бен Хадсон мен шабуылшы Скотт Уэлш, ал «Гиллонгтан» Тим Каллан жалданып, өте сәтті сауда аптасы болып өтті. 2008 жылы «Булдогс» командасы алдын ала маусымнан кейін турнирдің соңғы төрт орынында болады деп болжанып отырды, бірақ үйде және сыртта өткен матчтарда сәтті өнер көрсетіп, 15 жеңіске, бір теңге және алты жеңіліске (олардың бесеуі маусымның соңғы жеті матчында болды) қол жеткізіп, үшінші орынды иеленді. Команданың финалдық кампаниясы бірінші іріктеу матчында МКГ-да «Хоторнға» 51 ұпаймен жеңіліспен басталды, бірақ кейіннен Сиднейге қарсы жартылай финалда 37 ұпаймен жеңіске жетті. «Булдогс» командасы алдын ала финалдық матчта билік басындағы «Джилонг» командасына қарсы жеңіліске ұшырады. 2008 жылы 3-орынды иеленген «Булдогс» командасынан көп нәрсе күтілді. Олар 2009 жылғы маусымды Перттегі «Фримантлден» 63 ұпаймен жеңіспен бастады, содан кейін «Солтүстік Мельбурн» және «Ричмондтан» да жеңіске жетті, бірақ келесі үш матчта «Батыс жағалауына» (Пертте), «Карлтонға» және «Сент-Килдаға» жеңіліс көріп қалды. «Булдогс» командасы 2001 жылдан бері Аделаидаға қарсы алғашқы сыртқы жеңісін тойлады, үшінші тоқсанда сегіз голға қарсы бір гол соқты да, 32 ұпай айырмашылығымен жеңіске жетті. Келесі аптада олар «Мельбурнның» қарсылығын жеңіп, 7 ұпай айырмашылығымен жеңіске жетті, бірақ маусымның ең жақсы және ең тартысты матчтарының бірінде «Джилонгқа» жеңіліс көріп қалды. Олар келесі бес матчта жеңіске жетті, соның ішінде Дарвиндегі «Порт-Аделаиданы» 93 ұпаймен жеңіп, чемпион «Хоторнды» 88 ұпаймен жеңді. Формадағы аздап төмендеуден кейін, «Коллингвуд», «Сент-Килда» және «Батыс жағалауына» қарсы жеңілістерден кейін, «Булдогс» Габба стадионында «Брисбенге» қарсы 18 ұпаймен жеңіске жетті. Содан кейін «Джилонг» командасы 14 ұпаймен жеңіліс тапты. Үйде және сыртта өткен маусымның соңғы турында «Булдогс» командасы турнир кестесінде үшінші орынды қайта иелену үшін «Коллингвудты» 22 ұпайдан артық айырмашылықпен жеңуі керек болды. «Булдогс» 24 ұпай айырмашылығымен жеңіске жетіп, финалдың бірінші аптасында «Джилонг» командасымен кездесуге мүмкіндік алды.

During the 2000 season, the Bulldogs handed the eventual premiers, Essendon, their only loss for the year. That victory secured the Bulldogs a place in the finals for the fourth consecutive year. They would bow out in the first week of finals after being defeated by the Brisbane Lions at the Gabba. The Bulldogs missed out on the finals over the next two seasons; in 2001, six players were in New York City during the September 11 attacks while they were attending the 2001 US Open. Terry Wallace left the club with one match left in 2002 and assistant coach Peter Rohde took charge. Philanthropist and long time Bulldogs supporter Susan Alberti was elected to the club board in December 2004. After two miserable seasons, the Bulldogs appointed Rodney Eade as coach in 2005. Improvement was immediate, with the Bulldogs winning 11 games and finishing ninth on the ladder in 2005, missing out on the finals by just half a game. Missing the finals dealt a blow to both players and supporters of the team, as late season success led to the team being considered real premiership contenders. In 2006, the Bulldogs continued to play well despite a disastrous run of injuries throughout the year; with five players having to have knee reconstructions, including captain Luke Darcy. Despite this setback, the Bulldogs finished the home and away season with 13 wins (see 2006 AFL season), making it to the finals for the first time since 2000, with Scott West and Brad Johnson continuing their excellent play. They won the Elimination Final against Collingwood in front of 84,000 at the Melbourne Cricket Ground (MCG) and reached the semi finals before being defeated by eventual Premiers the West Coast Eagles at Subiaco Oval. On 5 August 2006, Chris Grant broke the Western Bulldogs record for the most senior AFL/VFL games at the club. On this day he played his 330th game, breaking Doug Hawkins' previous record of 329 games. Looking for new markets, the club had played one game every year at the Sydney Cricket Ground and one "home" game each year at Marrara Oval in Darwin. On 16 August 2006, the league announced that the Bulldogs' Sydney "home" game would be played at Manuka Oval, Canberra in 2007, 2008 and 2009. Prior to the 2007 season, the Bulldogs made a splash by trading for Brisbane midfielder Jason Akermanis. They were premiership favourites early on in 2007, but yet again injuries took their toll, and they faltered in the last seven rounds, losing six games and drawing one, to finish 13th. In the 2008 pre season they traded away Jordan McMahon to Richmond and Sam Power to North Melbourne. They also recruited ruckman Ben Hudson and forward Scott Welsh from Adelaide and back Tim Callan from Geelong in what was a very successful trade week. In 2008, the Bulldogs were widely predicted for the bottom four after the pre season, but had a successful home and away season, finishing in third place with fifteen wins, one draw and six losses (five of which occurred in the season's last seven games). The team's finals campaign began with a loss to Hawthorn by 51 points at the MCG in the first qualifying final, but won the subsequent semi final against Sydney by 37 points. The Bulldogs lost their preliminary final match against reigning premiers Geelong. Much was expected of the Bulldogs following their 3rd place finish in 2008. They began the 2009 season with a 63 point thrashing of Fremantle in Perth, and then recorded solid wins over North Melbourne and Richmond before losing their next three games to West Coast (in Perth), Carlton and St Kilda. The Bulldogs then notched up their first away win against Adelaide since 2001, kicking eight goals to one in the third quarter to win by 32 points. The following week, they survived a determined effort from Melbourne, winning by 7 points, before succumbing to Geelong in one of the best and closest games of the season. They proceeded to win their next five games, including a 93 point drubbing of Port Adelaide in Darwin and an 88 point win over the reigning premiers Hawthorn. After a bit of a dip in form including losses to Collingwood, St Kilda and West Coast, the Bulldogs rebounded with an 18 point win against Brisbane at The Gabba. That was followed up by a 14 point win over Geelong. In the final round of the home and away season, the Bulldogs needed to defeat Collingwood by more than 22 points to reclaim third place on the ladder. The Bulldogs managed win by 24 points, earning the right to play Geelong in the first week of the finals.

2010 жылдар

Баспасөз құралдары «Батыс Булдогс» командасы 2008 және 2009 жылдардағы көрсеткіштерінен кейін 2010 жылы да алдыңғы төрттікке кіретінін күтті. Маусымға дайындық кезеңінде «Батыс Булдогс» 1970 жылдан бері алғаш рет жеңіске жетті, NAB Кубогының финалында 40 ұпаймен жеңіліп, жаңа ойыншы Барри Холл жеті гол соғып, ең үздік ойыншы атанды және Майкл Так медалін жеңіп алды. Дегенмен, үміттендіретін маусымға қарамастан, «Булдогс» финалдың бірінші турында жеңіліске ұшырап, 49 жылдан бері алғашқы ірі финалға қатыса алмады. «Сидней Суанс» командасына қарсы ойында жеңіліске ұшырап, қайтадан өркендеп, бірақ алдын ала финалда «Сент-Килда» командасына тағы да жеңіліп, капитан Брэд Джонсон үшін соңғы ойын болды. Үш қатарынан алдын ала финалдан шығудың ауыртпалығы 2011 жылы сезілді. Ашылу турында «Эссендон» командасынан 55 ұпаймен жеңілгеннен кейін маусым дұрыс бағытта дамымады. «Булдогс» алғашқы 12 ойынның 9-ын, оның ішінде 5-ші және 12-ші раундтар арасындағы 8 ойынның 7-ін ұтылды. 21-ші раундта «Эссендонға» 49 ұпаймен жеңіліс тигеннен кейін, Батыс Булдогс жеті жылдық қызметтен кейін жаттықтырушы Родни Идты қызметтен босатылды. Клубты «Порт Аделаида» және «Фримантел» командаларына қарсы жеңістермен, ал «Хоторнға» қарсы жеңіліспен аяқтады. 2011 жылы «Булдогс» маусымда 9 жеңіс және 13 жеңіліс көрсетті. 2011 жылғы маусым аяқталғаннан кейін көп ұзамай, «Гилонг» және «Эссендон» командаларының бұрынғы көмекшісі Брендан Маккартни үш жылдық келісімшарт бойынша аға жаттықтырушы болып тағайындалды. Келесі айларда «Булдогс» аға жаттықтырушы Маккартни, бұрынғы «Гилонг» және «Сент-Килда» командаларының бас бапкері Стивен Кинг, «Сидней Суанс» және «Норт Мельбурн» командаларының жартылай қорғаушысы Шэннон Грант, «Булдогс» командасының бұрынғы чемпионы және 300 ойын өткізген Рохан Смит, сондай-ақ «Булдогс» және «Порт Аделаида» командаларының бұрынғы ойыншысы Брет Монтгомериден тұратын жаттықтырушылар тобын құрды. 2012 жылдың қазан айында ұзақ жылдар бойы президент болған Дэвид Сморгон бұрынғы президент Питер Гордонның орнын басатын рөлінен кетіп, Гордон президенттік лауазымды иеленді. Сморгон 1996 жылдан 2012 жылға дейін президент болып қызмет етті, осы кезеңде клубты екі рет қайта құру, көптеген қарыздарды жою және клубтың болашағына қатысты ондаған жылдар бойы сақталған белгісіздіктен кейін тұрақтылыққа қол жеткізді. 2013 жылы «Булдогс» «Уильямстаун Футбол клубымен» байланысын тоқтатып, 2014 жылғы маусымда Виктория Футбол лигасының резервтік командасын құрды. Команда «Footscray» деген атпен ойнады және бұл шешім алаңда да, алаңнан тыс да бірден нәтижесін берді, AFL клубының жанкүйерлері жаңадан құрылған VFL командасын жақсы қабылдады. Сәттілік алаңда да байқалды, клуб 1924 жылдан бері алғаш рет VFL премьер-лигасын жеңіп, VFL Grand Final-да «Box Hill Hawks» командасын 22 ұпаймен жеңді. 2014 жылғы AFL маусымы көңіл көншітпейтін болғандықтан, «Булдогс» маусымаралық кезеңде қиындыққа тап болды. Бұл клубтың ең үздік ойыншысы деп есептелген және бір маусым ғана капитандық қызмет атқарған Райан Гриффеннің командадан кету туралы өтініш білдіруінен басталды. Ол кейіннен капитандық қызметтің стрессінен ойыннан толығымен бас тартуға дайын болғанын айтты. Екі күннен кейін аға жаттықтырушы Маккартни басқармаға отставкасын тапсырды. Президент Гордон бұл шешім клубтың мүддесіне сай екенін мойындады және клубтың дағдарысқа ұшырамағанын баса айтты. Адам Куни клубтан кетуге өтініш білдірді, ал Шон Хиггинс еркін агенттік арқылы «Норт Мельбурнға» қосылды. 14 қарашада клубтың бапкерді таңдау комиссиясы, клуб чемпионы және футбол директоры Крис Грант басшылығымен, бас директор Саймон Гарлик, футбол менеджері Грэм Лоу, бұрынғы капитан Люк Дарси және бұрынғы «Батыс жағалау» жаттықтырушысы Джон Ворсфолд, бұрынғы ойыншы Люк Бевериджді «Булдогс» командасының жаңа аға жаттықтырушысы етіп тағайындады. Беверидж жақында «Коллингвуд» және «Хоторн» командаларында көмекші жаттықтырушы болып жұмыс істеген, ал «Булдогс» командасының жаттықтырушысы лауазымына өтініш білдірмес бұрын «Сент-Килдада» жаттықтырушы директоры лауазымына орналасты. Президент Гордон Гарликке клуб үшін қиын кезеңде «Булдогс» командасының бәсекеге қабілеттілігін сақтап қалуы үшін алғыс айтты. Алайда, «Булдогс» күтпеген нәтиже көрсетіп, үйде және сырттағы маусымды алтыншы орында аяқтады, соның нәтижесінде 2010 жылдан бері алғаш рет финалға қатысуға мүмкіндік алды. Атап айтқанда, олар 2010 жылғы финалдан бері ең көп көрермен жинаған МКГ стадионында 60 000-нан астам жанкүйердің алдында «Аделаидаға» 7 ұпаймен жеңіліп қалды.

There was media expectation that the Western Bulldogs would again feature in the top four in 2010 after doing so in 2008 and 2009. The pre season delivered the Western Bulldogs their first competition victory since 1970 as they defeated by 40 points in the NAB Cup Grand Final, with new recruit Barry Hall starring with seven goals and winning the Michael Tuck Medal for being the best player. However, after a promising pre season, the Bulldogs failed to make their first grand final in 49 years after being demolished by in the first round of the finals, coming back against the Sydney Swans and losing again to St Kilda in the preliminary final, captain Brad Johnson's last game. The pain of three consecutive Preliminary final exits took its toll in 2011. After a 55 point thrashing at the hands of Essendon in the opening round, the season never looked on track. The Bulldogs lost 9 of their first 12 games, including 7 from 8 games between Rounds 5 and 12. Following a 49 point loss to Essendon in Round 21, coach Rodney Eade was sacked by the Western Bulldogs after seven years at the helm. The club finished the year with wins against Port Adelaide and Fremantle and a loss against Hawthorn. The Bulldogs finished 2011 with a 9 win, 13 loss record for the season. Shortly after the 2011 season was completed, long time Geelong and Essendon assistant Brendan McCartney was appointed as the senior coach on a three year contract. During the following months, the Bulldogs assembled a coaching panel consisting of senior coach McCartney, former Geelong and St Kilda ruckman Steven King, former Sydney Swans and North Melbourne midfielder Shannon Grant, former Bulldogs champion and 300 game player Rohan Smith, and former Bulldogs and Port Adelaide player Brett Montgomery. In October 2012, long time president David Smorgon stepped down from the role to be replaced by former president Peter Gordon. Smorgon served as president from 1996 to 2012, overseeing two rebuilding phases, the erasure of much debt and a period of stability after decades of uncertainty surrounding the club's future. In 2013, the Bulldogs ended their affiliation with Williamstown Football Club, establishing a reserves team in the Victorian Football League for the 2014 season. The team played under the name of Footscray and the decision proved an instant hit on and off the field, with supporters of the AFL club taking a strong liking to the newly established VFL team. The success flowed onto the field as well, with the club securing the VFL Premiership in its first season in the competition since 1924, defeating the Box Hill Hawks by 22 points in the VFL Grand Final. Following a disappointing 2014 AFL season, the Bulldogs endured a tumultuous off season. It began when Ryan Griffen, who was widely regarded as the club's best player and had only been captain for one season, shocked the football world by requesting a trade to He later cited the stress of captaincy as his reason for nearly giving up the game altogether. Two days later, senior coach McCartney handed in his resignation to the board. President Gordon agreed that the decision was in the best interests of the club and also stressed to the press that the club was not in crisis. Adam Cooney requested a trade out of the club, and Shaun Higgins joined North Melbourne via free agency. On November 14, the club's coach selection panel, headed by club champion and football director Chris Grant and including CEO Simon Garlick, football manager Graham Lowe, former captain Luke Darcy and former West Coast coach John Worsfold, appointed former player Luke Beveridge as the Bulldogs' new senior coach. Beveridge had recently served as an assistant coach at Collingwood and Hawthorn, and was due to take up a position at St Kilda as director of coaching before applying for the job as Bulldogs coach. President Gordon paid tribute to Garlick for his work in keeping the Bulldogs competitive during what had been a difficult period for the club. However, the Bulldogs exceeded expectations to finish the home and away season in sixth position to feature in the finals for the first time since 2010. In the elimination final, they lost to Adelaide by 7 points in front of over 60,000 fans at the MCG, the largest crowd at any Bulldogs game since the 2010 finals.

2017-18: Премьер-министр болғаннан кейінгі өкініш

2017 жылғы AFL маусымының үміт беруші бастауына қарамастан, билеуші чемпиондар алғашқы жеті матчтың бесеуінде жеңіске жетті, бірақ «Болдогс» келесі сегіз ойынның алтысында жеңіліске ұшырады. Маусым соңына қарай тізбектеп келген төрт жеңіс жалған үміт болды, себебі «Болдогс» маусымның соңғы үш ойынында жеңіліп, үздік сегіздікке іліге алмады. Олар 11–11 есебімен оныншы орынды иеленді, бұл 2009 жылы «Хоторннан» кейін премьерлік жеңіске жеткеннен кейін финалға іліге алмаған алғашқы команда болды. Клуб екі көп жылдық ойыншысымен – зейнеткерлікке шыққан капитан Мерфи және бұрынғы капитан Мэтью Бойдпен қоштасты. 2018 жыл клуб үшін одан да қиын болды. Том Либераторе маусымның басында, «Грейтер Вестерн Сиднейге» 82 ұпаймен жеңілген алғашқы турда екінші рет тізе жарақатын алды; ол маусымы өз жарақатынан үзілген сегіз «Болдогс» ойыншысының біріншісі болды. Олар маусымның бірінші жартысында алты ауыр жеңіліске ұшырады және 9-шы тур мен 19-шы турдың арасында тек бір рет жеңіске жетті, ал осы кезеңдегі жалғыз жеңіс – 15-ші турда финалист «Гиллонгты» екі ұпаймен басып озған сенімді жеңіс болды. Жарақаттардан басқа, тұрақсыз форма да мәселе тудырды – премьерлік жеңімпаздар Джордан Ругхед, Калеб Дэниел, Шейн Биггс және Флетчер Робертс сияқты ойыншылар VFL-де уақыт өткізді, ал шабуыл шебі тиімді жұмыс істеуге күресті. Олар 8–14 есебімен 13-ші орынды иеленді, бұл 2000 жылы «Аделаидадан» кейін премьерлік жеңіске жеткеннен кейін қатарынан екі жыл финалға іліге алмаған алғашқы команда болды.

201922: Финалға қайта оралу

Күтпегендей, "Булдогс" командасы тағы да финалға қатыса алмайды деген болжамға қарамастан, 2019 жылғы маусымның сенсациясына айналды. Маусымның басы жақсы болды, алғашқы екі ойында жеңіс тіркелді: 1-турда "Сидней" командасын 17 ұпаймен жеңіп, 2-турда "Хоторнға" қарсы соңғы төрт минутта тоғыз гол соқты, нәтижесінде 19 ұпаймен жеңіске жетті. Бірақ, одан кейін төрт ойынды қатарынан ұтырып алды. Команданың көрсеткіштері жақсы да, жаман да бола берді, келесі екі ойында жеңіске жеткенімен, соңынан бес ойынның төртеуінде жеңіліске ұшырады. 14-турдың соңында 5–8 есебімен финалға қатысу мүмкіндігінен үшінші рет қалып қойған "Булдогс" командасы маусымның соңғы тоғыз матчының жетісінде жеңіске жетіп, 23-турда "Аделаиданы" 34 ұпаймен жеңгеннен кейін 2016 жылғы чемпиондықтан бері алғаш рет финалға жолдама алды. Команда 12–10 есебімен жеңіс-жеңіліс көрсеткішімен үйде және сырттағы ойындарды жетінші орында аяқтады. Финалға қатысып, 22-турда болашақ қарсыласы "Greater Western Sydney" командасын 61 ұпаймен жеңгеніне қарамастан, "Булдогс" командасы "Giants" командасынан 58 ұпаймен жеңіліске ұшырады, ал олар сол жылы финалда ойнады. "Батыс Булдогс" командасы 2020 жылғы AFL маусымына 2019 жылғы маусымның күшті аяқталуын жақсартуды мақсат етіп кірісті. Маусым арасында команданы күшейтіп, "St Kilda" командасынан Джош Брюс және "Adelaide" командасынан Алекс Кит сияқты маңызды ойыншыларды трансферледі. 2016 жылғы чемпиондық титулында капитан болған және Боб Мерфи зейнеткерлікке шыққаннан кейін ресми капитан болған тәжірибелі қорғаушы Истон Вуд 2019 жылдың соңында қызметтен босатылды, ал оның орнына Маркус Бонтемпелли ойыншылардың бірауыздан дауыс беруімен орынбасар капитан болып тағайындалды, ал Лаклан Хантер оның орынбасары болды. Бонтемпеллиге Вуд, Джейсон Йоханнисен, Митч Уоллис және Джош Данклиді қамтитын басшылық топ көмектесті. Тағы бір көңіл көншітпейтін ерте финалдан шығуына қарамастан, жеке жетістіктер тұрғысынан тойлауға тағы да көп нәрсе болды: кішкентай ойыншы Калеб Дэниел мансабындағы ең жақсы маусымын өткізіп, Чарльз Саттон медалін және All Australian құрметін жеңіп алды, ал Маркус Бонтемпелли мен Джек Макрей екінші рет All Australian жейдесін иеленді. Жастардың дамуы да қуантарлық болды: Аарон Ноутон (екінші жыл қатарынан) және Бейли Смит 22 жасқа дейінгі командаға енгізілді, ал Лейтам Вандермер Крис Гранттың ең үздік жас ойыншы сыйлығын жеңіп алды. "Булдогс" командасы 2021 жылғы AFL маусымына финал сериясының бірінші аптасынан өтуді мақсат етіп кірісті. Команда трансфер кезеңінде үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, "Melbourne" командасынан Митч Ханнанды, "Brisbane" командасынан Стефан Мартинді және "Collingwood" командасынан Адам Трелоарды трансферледі, сонымен қатар Джош Данклиді "Essendon" командасына өтуге рұқсат бермеді. Сондай-ақ, команда болашақ Next Generation Academy мүшесі Жамара Угле Хаганды 2020 жылғы AFL драфтында №1 таңдау ретінде қамтамасыз етті. Маусымның көп бөлігінде "Булдогс" командасы ең үздік командалардың бірі болды, алғашқы он матчтың тоғызында жеңіске жетіп, 19-турда жеңіліске ұшырағаннан кейін алғашқы кіші премьерлік титулын жеңіп алуға жақын болды. Алайда, маусым соңындағы уақытша құлдырау "Булдогс" командасын үш жыл қатарынан екі есеге мүмкіндіксіз қалдырды, соңғы турда "Brisbane Lions" командасы оларды алмастырғаннан кейін төртінші орыннан тек 0,5% ғана қалып қойды. Регулярлы маусымның аяғында көңіл көншітпейтін нәтижеге қарамастан, "Булдогс" командасы бірінші іріктеу финалында "Essendon" командасын 49 ұпаймен жеңіп, финалдың екінші аптасына жолдама алды. "Булдогс" командасы жартылай финалда "Brisbane" командасын бір ұпаймен жеңіп, 2016 жылдан бері алғашқы алдын ала финалға жолдама алды, содан кейін алдын ала финалда "Port Adelaide" командасын 71 ұпаймен жеңіп, алты жылда екінші рет Grand Final-ға қатысты. Алайда, "Булдогс" командасы Grand Final-да "Melbourne" командасынан толық жеңіліске ұшырады, "Demons" командасына 74 ұпаймен есе жіберді. "Булдогс" командасы 2022 жылғы маусымға дайындық кезінде өткен Grand Final-дағы жеңілістің ықпалын азайтуды көздеді. Алайда, команданың көрсеткіштері тұрақсыз болды және төртінші рет қатарынан финалға қатысуға мүмкіндік алды, 12–10 есебімен жеңіс-жеңіліс көрсеткішімен сегізінші орынды иеленді және тоғызыншы орындағы "Carlton" командасын 0,6% айырмамен басып өтті. "Булдогс" командасы "Fremantle" командасымен өткізген алдын ала финалда күшті бастама берді, екінші тоқсанда 41 ұпайға дейін көшбасшылықты сақтап, бірақ 13 ұпаймен жеңіліске ұшырады.

Defying expectations that they would again miss the finals, the Bulldogs were one of the surprise packets of the 2019 season. The season started well enough with victories in the first two games, defeating Sydney by 17 points in Round 1 and then kicking nine goals in the last quarter against Hawthorn to win by 19 points in Round 2. However, they then lost their next four matches. The Dogs would continue to have up and down form, winning their next two before losing four of five afterwards. Staring at a third consecutive year out of the finals with a disappointing 5–8 record at the end of Round 14, the Bulldogs would go on to win seven of their last nine matches of the season, securing a spot in the finals for the first time since the 2016 premiership after defeating Adelaide by 34 points in Round 23. They would finish the home and away season in seventh position with a 12–10 win–loss record. Despite having strong form heading into the finals and having defeated eventual finals opponent Greater Western Sydney by 61 points in Round 22, the Bulldogs were thrashed by 58 points in their elimination final encounter with the Giants, who would eventually go on to play in that year's grand final. The Western Bulldogs entered the 2020 AFL season looking to improve on their strong finish to 2019. They had strengthened their squad during the off season trading period, recruiting key position players Josh Bruce from St Kilda and Alex Keath from Adelaide. Veteran defender Easton Wood, who had been acting captain in the 2016 premiership and then served as official captain after Bob Murphy retired, stepped down at the end of 2019 and was replaced by Marcus Bontempelli in an almost unanimous player vote, with Lachlan Hunter as his deputy. Bontempelli would be supported by a leadership group which included Wood, Jason Johannisen, Mitch Wallis and Josh Dunkley. Despite another disappointing early finals exit, there was still much to celebrate in terms of individual recognition; diminutive playmaker Caleb Daniel had a career best season, winning the Charles Sutton Medal and All Australian honours, while Marcus Bontempelli and Jack Macrae earned their second consecutive All Australian blazer. Also promising was the continued development of the younger players; Aaron Naughton (for the second straight year) and Bailey Smith were named in the 22 Under 22 team, while Laitham Vandermeer won the Chris Grant Best First Player award. The Bulldogs headed into the 2021 AFL season with the aim of progressing past the first week of the finals series. They had been one of the big winners in the trading period, recruiting Mitch Hannan from Melbourne, Stefan Martin from Brisbane, and Adam Treloar from Collingwood, while managing to keep Josh Dunkley after he had requested a trade to Essendon. They had also secured promising Next Generation Academy member Jamarra Ugle Hagan as the Number 1 pick at the 2020 AFL draft. For much of the season, the Bulldogs had been one of the clear standout teams, winning nine of the opening ten matches and appearing on track to win their first minor premiership after defeating in Round 19. However, an ill timed late season slump saw the Bulldogs consigned to a third consecutive year without the double chance, finishing outside of the top four by just 0.5% after the Brisbane Lions supplanted them in the final round. Despite the disappointing end to the regular season, the Bulldogs were finally able to progress to the second week of the finals after a thumping 49 point win over Essendon in the first elimination final. The Bulldogs would then go on to progress to their first preliminary final since 2016 after an enthralling one point win over Brisbane in the semi final, before securing a second Grand Final appearance in six years after thrashing Port Adelaide by 71 points in the prelim. However, the Bulldogs were comprehensively outplayed by Melbourne in the grand final, losing to the Demons by 74 points. The Bulldogs were looking to atone for their galling grand final defeat ahead of the 2022 season. However, the Dogs were very inconsistent and were fortunate to qualify for a fourth consecutive finals berth, finishing eighth with a 12–10 win loss record and narrowly supplanting ninth placed Carlton by 0.6%. The Bulldogs started their elimination final encounter with Fremantle strongly, leading by as much as 41 points during the second quarter, but would fade out dramatically to lose by 13 points.

2023-қазіргі уақыт: Қайта құру кезеңі

2023 жылы Батыс Булдогс командасының өнері тұрақсыз болды. Булдогс маусым бойы финалға үміттене берді, бірақ маусым соңында Hawthorn және West Coast командаларынан күтпеген жеңілістерге ұшырап, бес мәрте қатарынан финалға қатысу мүмкіндігінен айырылды. Greater Western Sydney командасы үйде және сырттағы матчтардың соңғы ойынында Carlton командасын жеңіп, Батыс Булдогс есебінен 2023 жылғы финалдық турнирге қатысу құқығын алды. Нәтижесінде, команда 12–11 есебімен тоғызыншы орынға ие болды және 2018 жылдан бері алғаш рет қыркүйек айындағы ойындарға қатыса алмады. 2023 жылғы маусымнан кейін, жарық жұлдызы Бейли Смит жаттығу барысында ACL (алдыңғы тізе буынының байламсы) жыртылып, 2024 жылғы маусымның басым бөлігіне қатыса алмайтын болды.

Есімдік және талисман

Футскрей VFA жылдары әр түрлі лақап аттармен белгілі болды, соның ішінде Bone Mill Fellows, Saltwater Lads және ең танымал – Tricolours, бұл клубтың формасына сілтеме жасады. 1922 жылғы маусымда футбол клубының мүшелік билеттеріне бульдогтың суреті салына бастады. 1928 жылдың 23 маусымында Батыс Овалда Коллингвудқа қарсы өткен ойында бульдог талисманы «үшінші кезеңнің соңында алаңға шығарылды», бұл жас жанкүйерлердің шулы қолдауымен қарсы алынды, және ол Футскрей капитаны Пэдди Сканланмен бірге суретке түсірілді. Осы матч туралы басқа бір хабарламада «Булдогтар ауадағы әр сантиметр үшін күресіп жатыр» делінді, бұл клубтың лақап атын кеңінен қолдануды көрсетеді. Батыс Булдогтарының нағыз талисманы – Цезарь есімді бульдог. Оны әр матч алдында алаңның периметрі бойынша жүріп-тұруға болады. Ол ойыншылар алаңға шығар кезде оларды күтеді; олар жалаушаға жүгіріп бара жатқанда оны мақтап өтеді. Клубтың бұрынғы нағыз талисманы Сид 2017 жылдың 6 мамырында «Этихад» стадионында клубтық жейдесін ресми түрде зейнеткерлікке шығарды және «Уэстерн Булдогс» клубына жеті жыл қызмет еткені үшін марапаттау айналымы жасады. Сид 2019 жылы 9,5 жасында қайтыс болды. Үй матчтары кезінде Цезарь Footscray End (7-қақпа) жерінде арнайы орын алады, онда жанкүйерлер оны мақтап, суретке түсіре алады.

Негіздер

Клуб 1884 жылдан 1997 жылға дейін Мельбурнның батыс жаққа орналасқан Футскрей қалашығындағы Батыс Овалда өз үй матчтарын өткізді (1941 жылдан 1943 жылға дейінгі Яравилл Овалдағы қысқа мерзімді ескермегенде). Клубтың жаттығу базасы мен әкімшілік кеңсесі орналасқан, "Кеннел" деп аталған овал 1995 жылы сол жылы қайтыс болған клубтың аңызы Тед Уиттеннің құрметіне Уиттен Овалы деп қайта аталды. 2005 жылы 20 миллион австралиялық долларына жаңарту жұмыстары жүргізілді. Мельбурнның Принс Паркі 1997 жылдан 1999 жылға дейін Батыс Булдогстың негізгі үй стадионы болды. 2000 жылдан бері клуб Доклендс стадионында (қазіргі Marvel Stadium) орналасқан, ал 2017 жылдан бастап әр маусымда Баллараттағы Эврика стадионында (демеушілік атымен Марс стадионы) екі үй матчы өткізіледі.

Гернси

Үй жейдесі негізінен патша көгілдірі түсті, ал қызыл және ақ түстегі жолақпен безендірілген. Ойыншының нөмірі ақ түсті және арқасының жоғары бөлігінде орналасқан. Команда ресми түрде "Western Bulldogs" деген атпен танымал болғанымен, "F. F. C." Footscray Football Club-тың аббревиатурасы, клубтың ресми атауы болып қала береді, спонсордың логотипінің астында шағын көк әріптермен жейде алдыңғы жағына жазылған. Бәсекелес жейдесі негізінен ақ түсті, кеуде аймағында қызыл және көк түстегі жолақ бар. Ойыншының нөмірі көк түсті және арқасының жоғары бөлігінде орналасқан.

Жалаушалар

2014 жылы «Булдогс» клубы комедияшы және жанкүйер Дэнни МакГинлейдің клубтың баннерлерінде жазылатын мәтіндерді жазу туралы ұсынысын қабылдады. AFL клубтары әдетте маңызды оқиғаларды тойлау немесе мотивациялық хабарламалар үшін баннерлерді пайдаланса, МакГинлейдің қарсы командалардың қылына тиетін «көңіл көтеруге арналған әзілдері» бүкіл лигада культты мәртебеге ие болды және кейде дау тудырды.

Танымал мәдениетте

Уильям Эллис Грин ("WEG"), The Herald газетінің карикатурисі, 1954 жылы VFL/AFL Grand Final дәстүрін қалыптастырды, ол Батыс Булдогтардың талисманының бір беттік карикатурасын салғаннан кейін басталды. Бұл WEG-тің Grand Final плакаттарының ең бағалысы және ізделісі болып табылады. Мартин Фланаганның 1994 жылғы "Оңтүстік аспаны, Батыс овал" кітабы 1980-жылдардың соңында Фицроймен бірігу қаупіне тап болған Батыс Булдогтардың күресін көрсетеді. "Иттер жылы" жүлделі деректі фильмі 1996 жылғы AFL маусымында Батыс Булдогтардың ішкі жағдайын көрсетеді. Footscray Bulldogs тауарларын 1992 жылғы "Romper Stomper" фильмінде басты кейіпкер 'Hando' кигенін көруге болады. Фильм Футскрейдегі зорлық-зомбылыққа бейім шкинхедтер тобының өмірі мен құлдырауы туралы. "Деграсси" телесериалының 1-ші маусымындағы "Кешіктік!" атты эпизодында "Wheels" кейіпкері 1980-жылдардағы Footscray Bulldogs VFL ұзын жеңді свитерін киіп отыр.

Ғасыр командасы

2002 жылдың мамыр айында клуб соңғы ғасырдың ең ұлы ойыншыларынан команда құрғанын жариялады.