Америка туған әскери шенеунік, сот судьясы және жер иесі Джон Джонсонның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Америкада туған әскери офицер, магистрат және жер иеленуші, Бригадир генерал сэр Джон Джонсон, 2-ші баронет (5 қараша 1741 – 4 қаңтар 1830) – Британдық Үндістан департаментінде қызмет еткен, Америкада туған әскери офицер, магистрат және жер иеленуші. Ол Америка революциялық соғысы кезінде лоялист ретінде күресті. Ол бірінші британдық Үндістан істері жөніндегі суперінтендент болған сэр Уильям Джонсонның ұлы еді. 1774 жылы ол әкесінен баронеттік атағы мен мүлкін мұра етті. Сэр Джон отбасымен және жақтастарымен бірге Америка революциясы кезінде Патриот билігінен тұтқындалу қаупі болғандықтан Канадаға көшіп кетті. Соғыс жылдары ол Нью-Йорк корольдік полкіне басшылық етті және 1782 жылы бригадир генерал шеніне көтерілді. Сол жылы сэр Джон Джонсон Үндістан істері жөніндегі бас суперінтендент және бас инспектор болып тағайындалды, бұл лауазымды өмірінің соңына дейін, 1830 жылға дейін атқарды. Соғыстан кейін Корольдік тарапынан Жоғарғы Канададағы жерлерді эмигрант лоялистерге бөлуге тағайындалды және 1784 жылы шамамен 3800 адамды қайта қоныстандыруға көмектесті. Ол сондай-ақ Төменгі Канаданың Заң шығару кеңесінде де қызмет етті.

Ерте өмір

Джонсон 1741 жылғы 5 қарашада Амстердам қаласының жанында дүниеге келді. Ол полковник сэр Уильям Джонсонның, 1-ші баронның, және оның заңды әйелі емес, Катерина Вайсенбергтің, Палатин Германиясынан келген иммигранттың жалғыз ұлы болды. Оның ата-анасы үйленбегендіктен, ол 1741/2 жылғы 7 ақпан күні пастор Генри Барклейдің қолдауымен Форт-Хантердегі шіркеуде англикан дінінде Джон Висен Берг деген атпен шомылдырылды. Оның әкесі француз және үнді соғысы (Жеті жылдық соғыс) кезінде Мохаук аңғарында британдықтардың қоныстануын және Мохаук тайпасымен сауда жасауды қолдаған, сондай-ақ Нью-Йорк провинциясының Трайон округінде Джонстаун қаласын құрған әскери қолбасшы болды. Оның әкесінің ата-аналары Кристофер Джонсон және леди Энн Уоррен, вице-адмирал сэр Питер Уорреннің қарындасы (ол кейіннен оның әйелінің тәтесі, Стивен Делансидің қызы Сузанна Делансиге үйленді), король Вильгельм І Жеңімпаздың ұрпақтары еді.

Мансап

1771 жылы Джонсон Нью-Йорк, Нью-Джерси және Пенсильвания провинцияларындағы масондардың соңғы провинциялық Ұлы шебері болды. 1774 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Джонсон бай жер иесіне айналып, әкесінің барондық атағын, кең алқаптарын және 20 құлын мұраға алды. 1775 жылы ол Нью-Йорк штатының Бас ассамблеясының есік сақшысы болып тағайындалды.

Америка революциясы

1776 жылдың қаңтар айында, Американдық төңкеріс басталғаннан кейін тоғыз ай өткен соң, Джонсон Джонстаунға бірнеше жүз қарулы қолдаушыларын жинады. Ол капитан Джон Макдонелл арқылы губернатор Уильям Трайонға хат жіберіп, өзі және оның лоялист көршілері британдықтардың ісі үшін батальон құру туралы ақылдасқанын мәлімдеді. Сондай-ақ, ол тұрақты әскерлерімен бірге қолданған жағдайда 500 үнді жауынгерін жинап, бүлікшілер басып алған барлық бекіністерді қайтарып алуға болатынын айтты. 1776 жылдың 20 қаңтарында генерал-майор Филипп Шюлер континенталдық әскерлермен және Трион округінің шамамен 3000 әскери құрамымен Джонсонды және оның 300-ге жуық лоялист қолдаушыларын қарусыздандырды; Шюлер Джонсонды босатып жіберді. 1776 жылдың мамыр айында оны тұтқындау үшін тағы бір күш жіберілгенін естіген Джонсон отбасымен және қолдаушыларымен бірге Канадаға қашуға шешім қабылдады. Ол Ирокез конфедерациясының 170-ке жуық шартты жалдамалылары мен одақтастарын Монреальге (Квебек) бастап алып барды. Сэр Джонның үшінші Георг патшаға адалдығы оған Джонстаундағы үйінен және Мохок өзені бойындағы кең жерлерінен айырылды, олардың барлығы соғыстан кейін Нью-Йорк штатымен тәркіленді. Джонсон және оның ізбасарлары Нью-Йорк корольдік полкі деп аталған британдық әскери полктің ядросын құрады, ол төңкеріс соғысы бойында оның басшылығымен Нью-Йорк отаршылдарына қарсы маңызды операциялар жүргізді. 1782 жылы ол американдық тізімдегі бригада генералы шеніне көтерілді. 1782 жылдың 14 наурызында ол өзінің туысы Гай Джонсонның қызметтен босатылуына байланысты сэр Фредерик Холдимандтан үндістер ісінің генерал-инспекторы және бас инспекторы болып тағайындалды. 1781 жылы генерал Маклин Гай Джонсонның соғыс кезеңіндегі есептері "қаржылық жағынан жосықсыз, таңғажайып және қияли, ал тауарлардың сапасы ерекше, жаңа және сирек" екенін хабарлады. Гай Джонсон инспекторлық қызметтен шеттетіліп, Монреальге шақырылды, онда Холдиманд оның мінез-құлқын "адамгершілікке жатпайтын" деп сынады. Гай Джонсон ұятқа қалды және үкіметке берген есептерін қорғау үшін Лондонға кетті, бірақ сәттілікке жете алмады. Сэр Джон өзінің туысының болмауы кезінде үндістер ісінің бақылаушысы ретінде Форт-Ниагараны басқарды, кейін толыққанды тағайындалды. Бұл лауазымның билігі Тәжбен одақтасқан барлық солтүстік халықтарға, соның ішінде Ирокез лигасының төрт тайпасына қатысты, олардың көпшілігі төңкеріс кезінде британдықтардың одақтастары болғаннан кейін Канадаға көшіп кеткен.

In January 1776, nine months after the outbreak of the American Revolution, Johnson gathered several hundred armed supporters at Johnstown. He sent a letter to Governor William Tryon, through Captain John McDonell, saying that he and his Loyalist neighbors had conferred about raising a battalion for the British cause. He also said he could raise 500 Indian warriors who, when used with his regular troops, could retake all of the forts captured by the rebels. On January 20, 1776, Major General Philip Schuyler, with a force of Continental troops and the Tryon County militia numbering around 3,000, disarmed Johnson and about 300 of his Loyalist supporters; Schuyler paroled Johnson. Hearing in May 1776 of another force being sent to arrest him, Johnson decided to flee with his family and supporters to Canada. He led about 170 of his tenants and allies among the Iroquois Confederacy to Montreal, Quebec. Sir John's loyalty to King George III cost him his home in Johnstown and extensive property in the Mohawk Valley, all of which was confiscated after the war by the State of New York. Johnson and his followers formed the core of the British military regiment known as the King's Royal Regiment of New York, which had substantial action against the New York colonials under his command throughout the revolutionary war. He was promoted to the rank of brigadier general on the American Establishment in 1782. On March 14, 1782, he received the appointment of Superintendent General and Inspector General of Indian affairs from Sir Frederick Haldimand, due to the dismissal of his cousin Guy Johnson. In 1781, General MacLean reported that Guy Johnson's wartime accounts were "Extravagant, wonderful & fictitious, and the quality of articles so extraordinary, new & uncommon". Guy Johnson was suspended as superintendent and summoned to Montreal, where Haldimand criticized his conduct as "reprehensible". Guy Johnson was disgraced and departed for London to defend his reports to the government, but met with no success. Sir John took over Fort Niagara as superintendent of Indian affairs in his cousin's absence, later to be appointed in full. The authority of the position extended over all northern First Nations allied with the Crown, including four of the Iroquois League nations, most of whom had relocated to Canada after having been allies of the British during the revolution.

Соғыстан кейінгі жылдар

1783 жылы Париж шартына қол қойылып, Америка колонияларының тәуелсіздігі орнатылды. Джонсон және мыңдаған басқа лоялистер Канадаға тұрақты жер аударылды. Британдықтар Нью-Йорк пен Жаңа Англиядан лоялистердің бір бөлігін Жаңа Шотландияға қоныстандыру үшін тасымалдады, оның ішінде 3000-нан астам қара лоялистер: соғыстағы қызметтері үшін босатылған африкалық-американдық құлдар. 1784 жылы Холдиманд Джонсонды Канадаға келген лоялистерге Сент-Лоуренс өзені мен Онтарио көлінің солтүстік жағалауындағы (кейін Жоғарғы Канада деп аталған) Түпкі халықтардан сатып алынған Корольдік жерлерді бөлуге тағайындады. Бұл олардың колониялардағы шығындары үшін өтемақының бір бөлігі болды. Үкімет Канаданың осы аймағының дамуын ынталандырғысы келді, себебі ол сирек қоныстанған еді. Жер аударылғандар алғашқы жылдары қиын жағдайларға тап болды, өйткені олар шекаралық жерлерде қоныстар құруға тырысты, ал британдықтар оларға уақтылы жеткілікті жабдықтама жеткізе алмады. Джонсон алғашқы жылдары 3776 лоялисті қоныстандырғанын есептейді. 1787 жылдан 1788 жылға дейін ол Үндістер департаментіндегі полковник Джон Батлермен бірлесіп, Торонто сатып алынуының шығысындағы жерді сатып алу бойынша «Джонсон-Батлер сатып алуы» жұмысын жүргізді. 1791 жылы Лорд Дорчестер Джонсонды Жоғарғы Канаданың лейтенант-губернаторы лауазымына ұсынды, бірақ Лондон бұл ұсынысты қабылдамады. 1796 жылы Джонсон Монреальге, сол кездегі үкімет орнына қайтып келді, онда ол Төменгі Канаданың Заң шығару кеңесінде және Төменгі Канаданың Үндістер ісі жөніндегі департаментінің басшысы болып қызмет етті. Ол Жоғарғы және Төменгі Канадада, соның ішінде Квебек провинциясындағы Моннуар және Аргентейль иеліктеріне ие болды.

Жеке өмір

1765 жылдан 1773 жылға дейін Джонсон Нью-Йорк штатының Трибс-Хилл қаласынан он бес жасар Клариса Путманды (1751–1833) – голланд және мохок тайпаларынан шыққан Арент В. Путман мен Элизабет Пиктің қызы ретінде әйел ретінде қабылдады. Олардың қарым-қатынасы аяқталар алдында ол Мэри Николл Уоттсқа үйленді. Джон мен Кларисаның бір қызы мен бір ұлы болды:

Маргарет Джонсон (1765–шамамен 1830), 1791 жылы шериф Абрахам Ван Хорнның ұлы Джеймс Ван Хорнға үйленді. Энн Нэнси Джонсон (1774–1848), Канададағы әскерлердің генерал-квартирмейстерінің орынбасары және Веллингтон герцогының көмекшісі болған полковник Эдвард МакДоннеллге (1766–1812) үйленді. Уоррен Джонсон (1777–1802), 60-шы пехоталық полкінде майор болды. Кэтрин Мария Джонсон (1786–1850), 1805 жылы генерал-майор Барнард Форд Боуеске үйленді. Боуз 1812 жылы Саламанка бекіністерін қоршағанда қаза тапты.

Мұра мен құрмет

Онтарионың Уильямстаун қаласындағы сэр Джон Джонсон үйі 1961 жылы Канаданың ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды. Лак Сэр Джон көлі, Квебек провинциясының Лейкфилд қаласының жанындағы шағын көл (және Лак Сэр Джон жолы) оның құрметіне аталған.