Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джозиа Хармар (10 қараша 1753 – 20 тамыз 1813) – АҚШ армиясының офицері, американдық революциялық соғыс және Солтүстік-батыс үнді соғысында қызмет еткен. Ол алты жыл жеті ай бойы (1784 жылдың тамызынан 1791 жылдың наурызына дейін) армиядағы жоғары шенді офицер болды.
US Army officer
Josiah Harmar (November 10, 1753August 20, 1813) was an officer in the United States Army during the American Revolutionary War and the Northwest Indian War. He was the senior officer in the Army for six years and seven months (August 1784 to March 1791).
Ерте өмір
Джози Хармар Филадельфияда, Пенсильвания штатында дүниеге келді және квакер мектебінде білім алды.
Josiah Harmar was born in Philadelphia, Pennsylvania, and educated at a Quaker school.
Америка революциясы
Ол өзінің әскери мансабын Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде бастады, 1775 жылы капитан шеніне ие болды. 1775 жылы Хармар алғаш рет Канадаға жасалған американдық жорық кезінде Квебек шайқасына қатысты. Ол соғыс кезінде Джордж Вашингтон мен Генри Лидің басшылығында қызмет етті. Хармар 1777-78 жылдардың қысында Вали Форджда Вашингтонмен бірге қызмет еткен Континентальдық армия офицерлерінің бірі болды. Хармар 1783 жылдың 4 қазанында құрылған Пенсильвания Цинциннати қоғамының алғашқы мүшесі болды. Сол күні ол қоғамның бірінші хатшысы болып сайланды. Хармар екі жыл бойы қоғамның хатшысы қызметін атқарды. Хармар Сара С. Дженкинсқа 1784 жылдың 10 қазанында Филадельфияда үйленді.
He started his military career during the American Revolutionary War, receiving a commission as a captain in 1775. In 1775, Harmar first saw action during the American invasion of Canada, fighting in the Battle of Quebec. He served under George Washington and Henry Lee during the war. Harmar was one of the officers of the Continental Army who served under Washington during the winter of 1777–78 at Valley Forge. Harmar was an original member of the Pennsylvania Society of the Cincinnati when it was founded on October 4, 1783. The same day, he was elected as the Society's first secretary. Harmar served as secretary of the Society for two years. Harmar married Sarah C. Jenkins on 10 October 1784 in Philadelphia.
Солтүстік-батыс аймақта қызмет ету
1780 жылдары көптеген американдықтар «Ескі Солтүстік-Батыс» аймағына қоныстанғысы келді, сол кезде Орта Батыс деп белгілі болған бұл аймақ, әрине, онда тұратын үнді тайпаларын ығыстыруды білдірді. Ескі Солтүстік-Батыста әлі де тері саудасының бекіністерін ұстап тұрған британдықтардың қолдауымен Батыс Конфедерациясының үнділері американдықтарға қарсы тұруға бел буды. 1784 жылы АҚШ армиясының құрамында Вест-Пойнтта 55 артиллерияшы және қазіргі Питтсбургтегі Форт-Питтте тағы 25 адам болды. Қорғаныс үшін АҚШ штаттық милицияға сүйенді, олар өз штаттарының шегінен тыс жерде соғысуды ұнатпады. Хармардың алғашқы міндеті – Бірінші американдық полкті даярлау, фермерлердің ұлдары, жұмыссыз қала жұмысшылары және түрлі авантюристтерді кәсіби сарбаздарға айналдыруға бағытталған қатаң оқу режимін енгізу болды. Хармар қатаң тәртіп сақшысы ретінде танымал болды және жасақшыларының киімдері кір болса немесе қаруларында тот пайда болса, оларды қатаң жазалаған. Бірінші американдық полкінің қолбасшысы ретінде Хармар 1784 жылдан 1791 жылға дейін Форт-Макинтоштан қолбасшылық еткен АҚШ армиясының аға офицері болды. Бастапқыда Бірінші американдық полкі Форт-Питте орналасатын еді, бірақ ол келіссөздерге қатысатын үнді басшылары Форт-Питке келгісі келмегендіктен Хармар өзінің жасағын Форт-Макинтошқа көшірді. Ол сондай-ақ әр тамақтану кезінде көп мөлшерде шарап, коньяк, виски және ром ішті. Хармар өзінің меценаты Миффлинге жазған хатында «Екі-үш дюйм терең майлы ет, фунтқа бір пенниден күріш, мол бұқа және жүз фунттық сомалар туралы әңгімелер шамадан тыс емес» деді, содан кейін «топырақтар, бау-бақшалар және т.б. жақында жабайы аңдардың мекені болған жерлерде пайда болады. Міне, еңбектің даңқы» деп жазды. Солтүстік-Батыс территориясы 1787 жылы құрылғанға дейін АҚШ армиясынан басқа үкіметі болмады, ал Солтүстік-Батыс территориясы құрылғаннан кейін де бұл аймақты тағы бірнеше жыл бойы Соғыс департаменті басқарды. Хармар үйлерді құлатуды ауыр процесс деп сипаттады, өйткені оның сарбаздары қоныс аударушыларды жаңадан салынған үйлерінен шығаруға мәжбүр болды. Конгреске жазған хатында Хармар бүкіл Солтүстік-Батысты «әрекеттері адам табиғатына ұят» болып табылатын заңсыз топтар басып алғанға дейін жерді зерттеу мен сатуды сұрады. 1785 жылдың мамыр айында Томас Хатчинс Конгресс тарапынан АҚШ-тың географы болып тағайындалды және Солтүстік-Батысқа барып, Жеті Жұмысқа дейін елдің барлық жерін зерттеуге бұйрық алды. Форт Хармарда ол өзіне көптеген сән-салтанатпен қамтамасыз етті, мысалы, Виндзор креслолары, бұл американдық тарихшы Уайли Свордты Хармардың «қалың қалашықтығы оны үнділік жауынгер ретінде күдікті етіп шығарды» деп жазуға итермеледі. Үндістер өздерін жеңілген халықтар деп санаған жоқ, олар американдықтарға тиесілі жерде өмір сүрді, сондықтан көптеген адамдар оларды құлатуға қарсылық білдіре бастады. Командир ретінде Хармар барон Фридрих Вильгельм фон Штубеннің «Америка Құрама Штаттарының әскерлерінің тәртібі мен тәртіптілігі туралы ережелері» кітабынан қатты әсер алған қатаң мартинет болды. 1787 жылдың 17 шілдесінде Хармар сол кезде негізінен француздық канадалық қала болған Винсенске барды. Онда оны «басты француз тұрғындары» қарсы алды және ол аймақтың енді АҚШ-тың бөлігі екенін хабарлады. Винсенс тұрғындары американдықтармен бұрын кездескен кезде заңсыз Кентукки милициясымен болған, олар оларға әсер етпеген, бұл Хармарды Винсенс тұрғындарына хат жазып, олармен кездескен адамдар «нағыз американдықтар емес» деп айтуына әкелді. Содан кейін Хармар Кахокия мен Каскаскияға барды, олардың тұрғындары Революциялық соғыстан бері АҚШ үкіметінің өкілдерін көрмеген және Хармар АҚШ үкіметіне «қадірлі бағынушылық пен құрмет» көрсеткенін хабарлады. Ақырында Хармарды Сент-Луисте испан армиясының майоры Франсиско Крузат қабылдады, ол «әдепті көңіл көтерді» деп мәлімдеді, ал Сент-Луистегі испан гарнизонының саны 20 адамнан ғана екенін атап өтті. Хармар 1788 жылдың маусым айында 1787 жылдың желтоқсаны мен 1788 жылдың маусымы аралығында кем дегенде 6000 қоныс аударушы Форт Хармар арқылы Огайо өзенінің арғы жағында қоныстар құруға барған. Мариеттаның жаңа ауылында Хармар 1788 жылы Путнаммен бірге 4 шілде мерекесін атап өтті, оның полкі парадта көшеде жүрді. Форт Хармарда ол «дүниедегі ағаштан жасалған осы аймаққа арналған сәнді ғимарат» - «қалыпты, әдемі үй» салдырды, онда оған әйелі және ұлы Чарльз қосылды. Солтүстік-Батыста үндістер мен қоныс аударушылар арасындағы төмен деңгейдегі соғыс енді қалыпты жағдай болғандықтан, Хармар Солтүстік-Батыс территориясының губернаторы, генерал Артур Сент-Клермен бірге 1789 жылдың қаңтарында қалған Ирокездер, Оттава, Чиппева, Вайандот, Потаватоми, Сок және Ленапе тайпаларын ұсынушы үнді басшыларымен келіссөздер жүргізді, онда үндістерге олар жерлерін белгілі бір бағаға сата алатынын немесе соғысқа тап болатынын хабарлады. Сент-Клер де, Хармар да үнділердің Огайо өзенінен тыс жерде жаңа қоныстарға рұқсат етілмеуі керек деген талабын қабылдамады, нәтижесінде Форт Хармар шарты бойынша АҚШ-қа көбірек жер берілді. Президент Вашингтонның Соғыс хатшысы Генри Нокс ұлттың бірінші қорғаныс шебі штаттық милиция болуы керек деп сенді және тұрақты армия идеясына қарсы болды. Хармардың бағыныштыларының бірі, майор Эбенизер Денни, Ескі Солтүстік-Батысты бағындыруға көмектесу үшін Кентукки милициясын шақырып, «мылтық пен орманда жаңа және дайынсыз; шындығында, көптегендері мылтықсыз» деді.
In the 1780s, many Americans wished to settle the "Old Northwest" as the Midwest was known at the time, which of course meant displacing the Indian tribes living there. Supported by the British who still held fur trading forts in the Old Northwest, the Indians of the Western Confederacy were resolved to oppose the Americans. In 1784, the entire United States Army comprised just 55 artillerymen at West Point and 25 more at Fort Pitt (modern Pittsburgh). For defense, the United States relied upon the state militias, who disliked fighting outside of their own states. Harmar's first task was to train the First American Regiment, imposing a rigorous training regime intended to turn the sons of farmers, unemployed urban laborers, and assorted adventurers into professional soldiers. Harmar was known as a strict disciplinarian who would punish his soldiers harshly if their uniforms were dirty or rust appeared on their weapons. As commander of the First American Regiment, Harmar was the senior officer in the United States Army from 1784 to 1791, commanding from Fort McIntosh. Initially, the First American Regiment was to be based in Fort Pitt, but as the Indian chiefs he was to negotiate with did not want to visit Fort Pitt, Harmar relocated his command to Fort McIntosh. He also consumed huge quantities of wine, cognac, whiskey and rum with every meal. In a letter to his patron Mifflin, Harmar stated that stories of "Venison, two or three inches deep cut of fat, turkey at once pence per pound, buffalo in abundance and catfish of one hundred pounds that are by no means exaggerated", going on to write that "cornfields, gardens &c, now appear in places which were lately the habitation of wild beasts. Such are the glories of industry." Until the creation of the Northwest Territory in 1787, the Northwest had no government beyond the U. S. Army, and even after the creation of the Northwest Territory, the area was administered by the War Department for several more years. Harmar described the evictions as a painful process as his soldiers had to force the settlers off their newly build homesteads and in his letters to Congress, Harmar asked that the land be surveyed and sold before the entire Northwest was overrun by "lawless bands whose actions are a disgrace to human nature". In May 1785, Thomas Hutchins was appointed Geographer of the United States by Congress and was ordered to go to the Northwest to survey all land of the land, starting with the Seven Ranges. At Fort Harmar, he supplied himself with much luxuries such as Windsor chairs, which led the American historian Wiley Sword to write that Harmar's "considerable urbanity may have rendered him somewhat suspect as an Indian fighter". The Indians did not share this viewpoint that they were defeated peoples living on a land that rightfully belonged to the Americans, and many began to resist efforts to evict them. As a commander, Harmar was a stern martinet who was much influenced by Baron Friedrich Wilhelm von Steuben's manual Regulations for the Order and Discipline of the Troops of the United States, better known as the Blue Book for the Prussian style training of American troops. On 17 July 1787, Harmar visited Vincennes, at the time a mostly French Canadian town, where he was welcomed by the "principle French inhabitants" and where he informed them that the area was now part of the United States. The people of Vincennes' previous encounters with the Americans had been with the lawless Kentucky militia, who had not impressed them, which led Harmar in a letter to the people of Vincennes to tell them the men they met before were "not real Americans". Harmar then visited Cahokia and Kaskaskia whose inhabitants had not seen any representatives of the U. S. government since the Revolutionary War, and who Harmar reported had shown "decent submission & respect" for the U. S. government. Harmar was finally received at St. Louis by Major Francisco Cruzat of the Spanish Army where Harmar reported he was "politely entertained" while noting that the entire Spanish garrison at St. Louis numbered only 20 men. Harmar reported in June 1788 that between December 1787 June 1788 at least 6, 000 settlers had passed through Fort Harmar on their way to found settlements beyond the Ohio river, writing "The Emigration is almost incredible". At the new village of Marietta, Harmar celebrated the Fourth of July in 1788 with Putnam, having his regiment march down the street in a parade. At Fort Harmar, he built a "commodious fine house an elegant building for this wooden part of the world", where his wife and his son Charles joined him. With low level warfare in the Northwest between the Indians and the settlers now the norm, Harmar together with the governor of the Northwest Territory, General Arthur St. Clair started talks in January 1789 with Indian leaders representing the remaining Iroquois, the Ottawa, Chippewa, Wyandot, Potawatomi, Sauk, and Lenape peoples, where the Indians were informed that they could either sell their land for a set price or face war. Both St. Clair and Harmar refused the Indian demand that no more white settlement be allowed beyond the Ohio River, and the resulting Treaty of Fort Harmar saw more land ceded to the United States. President Washington's War Secretary, Henry Knox, was a firm believer that the nation's first line of defense should be the state militias and was hostile to the very idea of a standing army. One of Harmar's subordinates, Major Ebenezer Denny, called the Kentucky militia out to assist with conquering the Old Northwest "raw and unused to the gun or the woods; indeed, many are without guns".
Майамиге қарсы науқан
1790 жылы Хармар Солтүстік-Батыс аймағындағы үндістерге және қалған британдықтарға қарсы экспедицияларға жіберілді. Солтүстік-Батыстағы тері саудасының бекіністерін бақылаған британдықтар, америкалықтарды аймақтан шығарып алу үшін үндістерді қару-жарақ пен оқ-дәрімен жақсы қамтамасыз етті. Британдықтар барлық үнді тайпаларына экспедиция туралы хабарлап, үндістерге көптеген мылтықтар мен оқ-дәрілерді берді. Нокс, Хармарға жазған хаттарында, оған жылдам әрекет етуге, күшпен соққы беруге және ішімдік ішпеуге қайта-қайта кеңес берді, есінен адаспаған генералдар жеңіске жетеді деді. Соңғы ескертудің жиілігі Нокстің Хармарға сенімсіздігін көрсетті, бұл Уорнерді Вашингтон мен Нокстің оған деген күмәндарын ескере отырып, оған неліктен бұйрық берілгенін сұрауға итермеледі. Штаттық милицияға күніне 3 доллар төленді, Уорнердің атап өтуінше, әдеттегі фермер үшін бұл өзінің шаруашылығын ескермей, отбасы мен достарын қалдырып, Солтүстік-Батыс шебінде 60 күн бойы қауіпті миссияға баруды білдірді. Осы уақыт ішінде ол барлық қиындықтары үшін 60 доллар табады.
In 1790, Harmar was sent on expeditions against Native Americans and the remaining British in the Northwest Territory. The British who held fur trading forts in the Northwest kept the Indians well supplied with guns and ammunition to keep the Americans out of the area. The British response was to inform all of the Indian tribes of the expedition and to release a huge number of rifles and ammunition to the Indians. Knox, in his letters to Harmar, repeatedly advised him to move fast, strike hard, and avoid drinking, saying that sober generals were victorious generals. The frequency of the last warning indicated that Knox did not have much confidence in Harmar, which led Warner to question just why he was given the command in the first place given the evident doubts that both Washington and Knox had about him. The state militias were paid $3/day, which led Warner to note that for a typical farmer, this would mean neglecting his farm and leaving his family and friends behind to go on a dangerous mission on the Northwest frontier for 60 days, during which time he would earn a total of $60 for his troubles.
Науқан
Хармар, пруссиялық үлгідегі әскерлерді оқыту туралы «Көк кітаптан» үлкен әсер алған, өз әскерін Орталық Еуропаға немесе АҚШ-тың Атлант жағалауына сай келетін формацияда шығарды, бірақ Солтүстік-Батыстың қатал жағдайына мүлдем үйлеспейтін. Бұл оның әскерінің батпаққа ілесіп, күніне шамамен он шақырымдық орташа жылдамдықпен қозғалуына әкелді. 1790 жылдың 13 қазанында Хармар Хардин басқаратын жеңіл ротаны шегініп бара жатқан үндістерді қуу үшін жіберді. Кейін Троттерге барлаушыдан кем дегенде 50 Майамиді орманнан көргені туралы хабарлама келді, бұл Троттерді дереу лагерьге оралуға мәжбүр етті. Троттерді жек көретін Хардин оны ашық түрде қорқынышқұлақ деп айыптады және кім тыңдаса, егер ол Троттердің орнында болса, Майамимен соғысқанына келісер еді деді. Кентукки милициясы үрейленіп, «әркім өзі үшін» деп айқайлап қашқанда, АҚШ армиясының тұрақты әскерлері тоғыз батыл милициямен бірге өз орнын ұстап, орманнан көзге көрінбейтін жауға оқ жаудырды. 20 қазанда Денни күнделігіне былай деп жазды: «Әскердің бәрі пайдалы болатын барлық нәрсені өртеп, жойды: жүгері, бұршақ, қабақ, сабан, қоршау және лашықтар, т.б.» 21 қазанда Хармар өз әскеріне Форт-Вашингтонға қайтуға бұйрық берді, өйткені сол кезде америкалықтардың көпшілігі жаушыл үндістермен қоршалған далада болудан қатты қорқып жүрді. Кекионгадан кеткеннен кейін Хардин Хармарға америкалықтардың Кекионгаға қайтып оралып, Майамиді таңқалдыруын ұсынды, олар қазір орманнан шығып, көмілген мүліктерін қазып алуға шығады деп күтті. Үндістердің ең қолайлы жағдайлардан басқа, соғысқа түспейтіні белгілі болды, жалғыз ерекшелік олардың әйелдері мен балалары қауіпте болғанда, бұл үнді сауыттарын тұрып соғысуға мәжбүр ететін және олардан артық атыс күштері оларды жеңіп алатын жағдайлар еді. Үнді әйелдері мен балалары орманнан жасырынғаннан кейін Кекионгаға қайтып келгенде Кішкентай Торбақты соғысқа мәжбүр етеді деп ойлаған. Уорнер жоспардың тұжырымдамасын дұрыс деп сипаттады, бірақ оның орындалуы көп нәрсені жоспарланбаған күйде қалдырды, мысалы, Кекионгаға қарай шабуылдайтын үш қанаттың арасында үйлестіру болмады, американдықтардың үнді барлаушылары байқамай тығыз орманға қалай өту керектігі туралы ойланбады және күтпеген жағдайға арналған жоспарлар болмады. Сонымен қатар, Сент-Джозеф өзенімен қашып бара жатқан үндістерді қууға жіберілген милиция Уиллисті қолдаусыз шабуылға бастап кетті. 1791 жылы Хармардың сотында куәлік берген бір офицер атыс салдарынан үнді әйелдері мен балаларының Кекионгадан «барлық бағытта ұшып кеткенін» айтты және оның пікірінше, шабуылдан бас тарту керек еді, өйткені ол үндістерді ескертті және әйелдер мен балаларын қашуға мәжбүр етті, бұл үндістердің ашық жерде тұрып соғыспауына себеп болар еді. «Қабақ егістігі шайқасы» деп аталған шайқаста үндістер американдықтармен қолма-қол соғысқан, бұл әдетте үндістер мұндай шайқастан аулақ болатын. Уиллис 50 АҚШ армиясының сарбазымен және 68 милициямен бірге майданда қаза тапты, олардың денелері скальпияланды. Хармар майор Джеймс Рейге еріктілермен бірге жолға шығуға бұйрық берді, бірақ еріктілердің саны 30 адам ғана болды, ал ол үш шақырым жүріп қайтып келді. Хармар америкалық өлгендерді алып, көмуге тырыспай, кері шегінуді шешті, бұл АҚШ армиясының әдеттегі тәжірибесіне қайшы келді. Хармардың Ель өзені маңында қаза тапқандарды жерлеуге қайтып бармауы оның әскерінің рухын құлатты, өйткені ол олардың өміріне немқұрайды қарағанын көрсетті. Хармардың америкалық өлгендерді жерлеуден бас тартуы туралы газеттер қайта-қайта жазды, бұл оның мансабын аяқтады. Кекионгадағы америкалық өлгендер 1794 жылға дейін, генерал «Жабайы Энтони» Уэйн Кішкентай Торбақты жеңгенге дейін жерленген жоқ. Бұл оқиғадан туындаған ұлттық ашу-ызада Хармарды сынау газеттердің сүйікті ойын-сауығына айналды, бірақ Перри Хармарты күнәнің құрбаны деп жазды, ал түпкілікті жауапкершілік президент Вашингтонға тиесілі еді. Соның салдарынан Хармар командалықтан босатылды және 1791 жылы Хармардан да үлкен жеңіліске ұшыраған генерал Артур Сент-Клэрмен алмастырылды.
Harmar, who was much influenced by the Blue Book for the Prussian style training of troops, marched his men out in a formation that would have been appropriate for Central Europe or the Atlantic seaboard of the United States, but not in the wildness of the Northwest. This led to his men getting bogged down, averaging about ten miles per day. On 13 October 1790, Harmar sent out a light company commanded by Hardin to hunt down the retreating Indians. Afterwards, Trotter received reports from a scout that he had seen at least 50 Miami out in the woods, which caused Trotter to immediately return to the camp. Hardin, who loathed Trotter, denounced him openly as a rank coward, and told anyone who would listen that he would have stayed and fought the Miami if he was in Trotter's position. While the Kentucky militia fled in terror, shouting that it was every man for himself, the U. S. Army regulars joined by nine brave militiamen stood their ground, and returned fire at the unseen enemy in the woods. On 20 October, Denny wrote in his diary that: "The army all engaged burning and destroying everything that could be of use: corn, beans, pumpkins, stacks of hay, fencing and cabins, &c". On 21 October, Harmar ordered his men to return to Fort Washington, much to the general relief of his men as by now the majority of the Americans were highly nervous to be out in the wilderness surrounded by hostile Indians. After leaving Kekionga, Hardin suggested to Harmar that the Americans return to Kekionga to surprise the Miami who he expected would now come out of the woods to dig up their buried possessions. It was known that the Indians would usually avoid combat except on the most advantageous terms with the only exception being when their women and children were in danger, which would force the Indian warriors to stand and fight, and where superior firepower would overwhelm them. It would be believed when the Indian women and children emerged from hiding in the woods to return to Kekionga that this would force Little Turtle to finally engage in battle. Warner described the concept behind the plan as sound, but noted its execution left too much unplanned with for example no co ordination between the three wings advancing on Kekionga, no thought paid to how the Americans were to cross into dense forest without being noticed by Indian scouts and no contingency plans if surprise was lost. At the same time, the militiamen sent out to pursue the Indians who were fleeing down the St. Joseph's River, leaving Wyllys to lead his attack unsupported. One officer testifying at Harmar's court martial in 1791 stated the shooting caused Indian women and children to go "flying in all directions" from Kekionga, and stated in his opinion the attack should have been abandoned as it both alerted the Indians and by causing the women and children to flee, ensured the Indians would not stand and fight in the open as they had been hoping. The "Battle of the Pumpkin Field" which saw the Indians engage in hand to hand combat with the Americans was unusual as normally the Indians preferred to avoid this type of combat. Wyllys together with 50 U. S. Army soldiers and 68 militiamen all fell on the field, and their bodies were all scalped. Harmar ordered Major James Ray to head out with some volunteers, but only 30 men volunteered, and he turned back only marching three miles. Harmar decided to retreat without making any effort to retrieve and bury the American dead, which was contrary to the normal practice in the U. S. Army. The fact that Harmar did not attempt to return to bury the men slain by the Eel river was disastrous for morale as it persuaded his men that he was both a coward and indifferent to their lives. Harmar's refusal to bury the American dead was something that the newspapers kept returning to, and gave him such a reputation for cowardice as to finish off his career. The American dead of Kekionga were not finally buried until 1794 when General "Mad Anthony" Wayne finally defeated Little Turtle. In the national rage caused by the debacle, bashing Harmar become a favorite pastime of the newspapers, but Perry wrote that Harmar was a scapegoat, and the ultimate responsibility rested with President Washington.</blockquote>
Consequently, Harmar was relieved of command and replaced by General Arthur St. Clair, who subsequently suffered, in 1791, an even greater defeat than Harmar had.
Әскери соттың
Кейіннен Хармар өзінің өтініші бойынша түрлі немқұрайлылық айыптары бойынша әскери сотқа берілді және тергеу соты оны кінәсіз деп таныды. Хармар әріптес сарбаз Джон Роберт Шоумен келіспеушілікке ұшырады, ол генерал туралы «Джон Роберт Шоу: Отыз жылдық өмірбаяны, 1777–1807» атты кітабында жазды.
Harmar was subsequently court martialed, at his own request, on various charges of negligence, and exonerated by a court of inquiry. Harmar had a run in with fellow soldier John Robert Shaw, who wrote about the general in his John Robert Shaw: An Autobiography of Thirty Years 1777–1807.
Кейінгі өмірі
1791 жылы наурыз айында генерал-майор Артур Сент-Клэр АҚШ армиясының бас қолбасшысы болып тағайындалғаннан кейін Хармар енді армиядағы жоғары шенді офицер болмады. 1792 жылдың 1 қаңтарында армиядан кеткен соң Хармар Пенсильванияға қайтып келді және 1793 жылдан 1799 жылға дейін штаттың әскери жанындағы адъютанты қызметін атқарды. Хармар өмірінің соңғы жылдары Филадельфияда кеңінен танымал болды, оны "танысқандардың бәрі де жақсы қабылдады, себебі ол жағымды мінезді адам еді".
With the appointment of Major General Arthur St. Clair as commander of the U. S. Army in March 1791, Harmar was no longer the Army's senior officer. After resigning from the Army on January 1, 1792, Harmar returned to Pennsylvania and served as the state's adjutant general from 1793 to 1799. Harmar was popular in Philadelphia during his last years, being described as well "regarded by all who knew him, for he was of genial manner".