Фрэнсис Мэрион: Америка сардары, плантатор және саясаткер
Francis Marion
Фрэнсис Мэрион (1732-1795): америкалық әскери шенді, плантатор және саясаткер. Американ революциясындағы Патриоттарға қолдау көрсетті, Fort Sullivan-ды қорғады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық әскери шенеунік, плантатор және саясаткер (1732–1795)
American military officer, planter and politician (1732–1795)
Фрэнсис Марион шамамен 1732 жылы Оңтүстік Каролина штатының Беркли округінде дүниеге келген. Оның әкесі Габриэль Марион – гугенот, ол Фонтенбло жарлығына байланысты 1700 жылға дейін Франциядан Он үш колонияға көшіп келген және құлдарды ұстаған плантатор болған. Марион отбасының плантациясында туған, ал 15 жасқа толған шамасында Батыс Үндістанға бағытталған сауда кемесіне жұмысқа орналасқан. Кеме алғашқы сапарында батып кеткен; экипаж құтқару қайығымен құтылған, бірақ құрлыққа жеткенше бір апта теңізде жүзуге мәжбүр болған.
Francis Marion was born in Berkeley County, South Carolina c. 1732. His father Gabriel Marion was a Huguenot who emigrated to the Thirteen Colonies from France at some point prior to 1700 due to the Edict of Fontainebleau and became a slaveowning planter. Marion was born on his family's plantation, and at approximately the age of 15, he was hired on a merchant ship bound for the West Indies which sank on his first voyage; the crew escaped on a lifeboat but had to spend one week at sea before reaching land.
Ертегі қызмет
Американдық революция кезінде Марион патриоттардың күресін қолдады және 1775 жылғы 21 маусымда Континенттік армияның 2-ші Оңтүстік Каролина полкінің офицері (Уильям Моултри басқаратын) капитан шеніне тағайындалды. Марион Моултримен бірге 1776 жылғы 28 маусымда Корольдік теңіз күштерінің шабуылынан Форт-Салливанды қорғауда болды. 1776 жылдың қыркүйегінде Континенттік конгресс Марионды подполковник етіп бекітті. 1779 жылдың күзінде ол Саваннаны қоршауға қатысты, бұл бұрын британдықтар басып алған Грузия астанасын жаулауға жасалған франко-американдық сәтсіз әрекет болатын.
During the American Revolution, Marion supported the Patriot cause and on June 21, 1775, he was commissioned as an officer in the Continental Army's 2nd South Carolina Regiment (commanded by William Moultrie) at the rank of captain. Marion served with Moultrie in the defense of Fort Sullivan from a Royal Navy attack on June 28, 1776. In September 1776, the Continental Congress commissioned Marion as a lieutenant colonel. In the autumn of 1779, he took part in the siege of Savannah, a failed Franco American attempt to capture the capital of Georgia which had been previously occupied by British forces.
Чарльстон қоршауы
1780 жылдың көктемінде сэр Генри Клинтон басқаратын британдық әскер Оңтүстік Каролинаға еніп, Чарльстонды қоршауға алды. Марион 1780 жылдың 12 мамырында Чарльстон капитуляциялаған кезде қала гарнизонының қалған бөлігімен бірге тұтқынға алынбады, себебі ол бір оқиғада білезігін сындырып, емделу үшін қаладан кеткен еді. Клинтон Чарльстонды басып алған әскердің бір бөлігін Нью-Йоркке қайтарды, бірақ маңызды бөлігі Лорд Чарльз Корнуоллистің басшылығымен Каролинадағы операциялар үшін қалды. Чарльстонды жоғалтқаннан кейін және Исаак Гугердің әскері Мок бұрышындағы шайқаста, ал Абрахам Буфордтың әскері Ваксау шайқасында (қазіргі Ланкастер округі, Солтүстік Каролина шекарасының жанында) жеңілгеннен кейін, Марион шағын әскери бөлім құрды. Бұл бөлім бастапқыда 20-дан 70 адамға дейін жететін және сол кезде аймақтағы британдықтарға қарсы тұратын жалғыз күш болды. Осы кезде Марион әлі де жараланған білезігінің үстінде қимылдап жүрді. Марион ерекше қабілетті партизандық басшы екенін көрсетті және лоялистерді қорқытып, аяусыз жазалап, үркітті. Континентальдық армиядан өзгеше, Марионның адамы (Мариондықтар деп аталған) жалақысыз қызмет етті, өздеріне ат, қару және көбінесе тамақпен қамтамасыз етті. Мариондықтар Флоренс округіндегі Сноу аралындағы базалық лагерден операция жүргізді. Марион әскерін тікелей шайқасқа сирек жіберді, бірақ лоялистердің немесе британдық әскердің үлкен тобын жылдам шабуылдармен және кенеттен шегіну арқылы жиі шатастырды. Чарльстонды басып алғаннан кейін британдықтар Оңтүстік Каролинаны жергілікті лоялистердің көмегімен гарнизонға алды, бірақ Уильямсбургті ешқашан ұстай алмады. Британдықтар Уильямсбургті Хиллтаун ауылында гарнизонға алуға тырысты, бірақ Марион оларды Қара Минго шайқасында жеңіп шығарды. Марионның бұрынғы Белл Айл плантациясындағы қабірінде орнатылған мемлекеттік ақпараттық тақта оның екі жыл ішінде он екі ірі шайқас пен ұрысқа қатысқанын көрсетеді: 1780 жылдың 28 қыркүйегінде Қара Минго сағасы; 1780 жылдың 25 қазанында Жазғы батпақ; 1780 жылдың қазан айынан 1781 жылдың мамырына дейін Джорджтаунға (төрт шабуыл); 1781 жылдың 23 сәуірінде Форт-Уотсон; 1781 жылдың 12 мамырында Форт-Мотт; 17 шілдеде Квинби көпірі; 1781 жылдың 13 тамызында Паркердің паром; 1781 жылдың 8 қыркүйегінде Ютоу Спрингс; және 1782 жылдың 29 тамызында Уадбу плантациясы. Корнуоллис: "Полковник Марион халықтың санасын, ішінара оның қатерлері мен жазаларының қатыгездігімен, ішінара олжалау уәдесімен, Санти мен Пи-Ди аралығында бізге қарсы қаруланбаған бірде-бір тұрғын болмады" деп мәлімдеді.
A British force led by Sir Henry Clinton entered South Carolina in the early spring of 1780 and laid siege to Charleston. Marion was not captured with the rest of the city's garrison when Charleston capitulated on May 12, 1780, as he had broken an ankle in an accident and had left the city to recuperate. Clinton led part of the force that had captured Charleston back to New York, but a significant number stayed for operations under Lord Charles Cornwallis in the Carolinas. After the loss of Charleston and the defeats suffered by Isaac Huger's men at the Battle of Monck's Corner and Abraham Buford's troops at the Battle of Waxhaws (near the North Carolina border, in what is now Lancaster County), Marion organized a small military unit, which at first consisted of between 20 and 70 men and was the only force then opposing the British in the region. At this point, Marion was still hobbling on his slowly healing ankle. Marion showed himself to be a singularly able leader of irregular militiamen and ruthless in his terrorizing of Loyalists. Unlike the Continental Army, Marion's Men, as they were known, served without pay, supplied their own horses, arms and often their food. Marion's Men operated from a base camp on Snow's Island in Florence County. Marion rarely committed his men to frontal warfare but repeatedly bewildered larger bodies of Loyalists or British regulars with quick surprise attacks and equally sudden withdrawal from the field. After their capture of Charleston, the British garrisoned South Carolina with help from local Loyalists, except for Williamsburg, which they were never able to hold. The British made one attempt to garrison Williamsburg at the colonial village of Hilltown but were driven out by Marion at the Battle of Black Mingo. A state erected information sign at Marion's gravesite on the former Belle Isle Plantation shows that he was engaged in twelve major battles and skirmishes in a two year period: Black Mingo Creek on September 28, 1780; Tearcoat Swamp on October 25, 1780; Georgetown (four attacks) between October 1780 and May 1781; Fort Watson on April 23, 1781; Fort Motte on May 12, 1781; Quinby Bridge on July 17, 1781; Parker's Ferry on August 13, 1781; Eutaw Springs on September 8, 1781; and Wadboo Plantation on August 29, 1782. Cornwallis observed, "Colonel Marion had so wrought the minds of the people, partly by the terror of his threats and cruelty of his punishments, and partly by the promise of plunder, that there was scarcely an inhabitant between the Santee and the Pee Dee that was not in arms against us."
Тарлтонмен кездесулер
Британдықтар Марионның күштерін бейтараптандыруға көп рет тырысты, бірақ Марионның барлау жұмысы өте жақсы болды, ал британдықтардың барлауы Уильямсбург аймағындағы патриоттардың үлкен санына байланысты нашар болды. 1780 жылдың қараша айында полковник Банастр Тарлтон Марионды қолға түсіру немесе өлтіру үшін жіберілді. Тарлтон Марионның әскерін батпақтан 26 шақырымнан астам қуғаннан кейін, ол «осы ескі түлкіге келсек, оны тіпті шайтан да ұстай алмайды» деген. Марион британдықтармен бірге жұмыс істейтін немесе олармен соғысқан босатылған құлдарға қарсы күресті. Ол Ратледжден британдықтарға азық-түлік жеткізу немесе барлау туралы ақпарат жинауда күдіктелген қара нәсілділерді «осы штаттың заңдарына сәйкес» өлім жазасына кесу туралы бұйрық алды.
The British made repeated efforts to neutralize Marion's force, but Marion's intelligence gathering was excellent and that of the British was poor, due to the overwhelming Patriot presence in the Williamsburg area. Colonel Banastre Tarleton was sent to capture or kill Marion in November 1780. After pursuing Marion's troops for over 26 miles through a swamp, Tarleton supposedly said "as for this old fox, the Devil himself could not catch him." Marion fought against freed slaves working or fighting alongside the British. He received an order from Rutledge to execute all Black people suspected of carrying provisions or gathering intelligence for the British "agreeable to the laws of this State".
Соғыстың аяқталуы
Генерал-майор Натанаэль Грин Оңтүстікке қолбасшылық берген кезде, Марион мен подполковник Генри Ли III-ге 1781 жылдың қаңтарында Джорджтаунға шабуыл жасауға бұйрық берілді, бірақ олар сәттілікке жетпеді. Сәуірде олар Ватсон бекінісін басып алды. Мамыр айында олар Форт-Моттіді басып алып, Каролинадағы британдық бекіністер арасындағы байланысты үзіліске келтірді. 31 тамызда Марион майор С. Фрейзер басқаратын 500 британдық сарбазға тұтқынға түскен шағын американдық күшті құтқарды. Осы ісі үшін ол Континенттік Конгресс тарапынан алғыс алды. Марион Эутх-Спрингс шайқасында генерал Гриннің оң жақ қанатын басқарды. 1782 жылдың қаңтарында ол Джексонборо қаласындағы Оңтүстік Каролина Бас Ассамблеясына сайланды және өзінің орнына отыру үшін әскерін тастап кетті. Оның болмауы кезінде Марионның жауынгерлері көңілсізденді, әсіресе британдықтар Чарльстоннан шабуыл жасағаннан кейін, және оны британдықтарға тапсыру туралы сөздер тарады. Бірақ сол жылдың маусым айында ол Пи-Ди өзенінің жағасындағы лоялистердің бүліктерін басып тастады. Тамыз айында Марион өз бөлімшесінен кетіп, Понд-Блафф құл плантациясына қайтып келді. 54 жасында Марион өзінің 49 жастағы туысы Мэри Эстер Видоға үйленді. Марион Оңтүстік Каролина штатының Сенатында бірнеше мерзім қызмет етті. 1784 жылы оның қызметтеріне байланысты Fort Johnson бекінісінің командирі болып тағайындалды, оның жылдық жалақысы 500 доллар болды (сол кезде Бірінші американдық полктегі қатардағы сарбазға айына 6,67 доллар төленді). Ол 1795 жылы 63 жасында плантациясында қайтыс болды және Оңтүстік Каролинаның Беркли округіндегі Белл-Айл плантациялық зиратына жерленді.
When Major General Nathanael Greene took command in the South, Marion and Lieutenant Colonel Henry Lee III were ordered in January 1781 to attack Georgetown, but were unsuccessful. In April, they took Fort Watson. In May, they captured Fort Motte, breaking communications between British outposts in the Carolinas. On August 31, Marion rescued a small American force trapped by 500 British soldiers, under the leadership of Major C. Fraser. For this action he received the thanks of the Continental Congress. Marion commanded the right wing under General Greene at the Battle of Eutaw Springs. In January 1782, he was elected to the South Carolina General Assembly at Jacksonborough and left his troops to take up his seat. During his absence, Marion's men grew disheartened, particularly after a British sortie from Charleston, and there was reportedly a conspiracy to turn him over to the British. But in June of that year, he put down a Loyalist rebellion on the banks of the Pee Dee River. In August, Marion left his unit and returned to his slave plantation, Pond Bluff. At the age of 54, Marion married his 49 year old cousin, Mary Esther Videau. Marion served several terms in the South Carolina State Senate. In 1784, in recognition of his services, he was made commander of Fort Johnson, a sinecure with an annual salary of $500 (at the time, privates in the First American Regiment were paid $6.67 a month. ) He died on his plantation in 1795, at the age of 63, and was buried at Belle Isle Plantation Cemetery in Berkeley County, South Carolina.