Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хиндли ( /ˈhɪndli/ ХИНДЛИ) – Ұлы Манчестердегі Уиган қалалық округіндегі қала. Ол Уиганнан шығысқа қарай 3 миль (5 км) қашықтықта орналасқан және Ланкашир тарихи округінің шегінде жатыр. Хиндли (Хиндли Грин кіріп) бұрынғы Ли ауданындағы Мейкерфилд, Аспулл, Вестхогтон, Атертон және Вестли қалалары мен ауылдарымен шектеседі. 2001 жылы Хиндлидің халқы 23 457 адамды құрады, ал 2011 жылғы халық санауы бойынша 28 000-ға жетті. Бұл Үлкен Манчестер қалалық аймағының бір бөлігі болып табылады.
Hindley ('/h//ɪ//n//d//l//i/ HINDlee) is a town within the Metropolitan Borough of Wigan in Greater Manchester, England. It is 3 mile (5 km) east of Wigan and covers an area of Within the boundaries of the historic county of Lancashire, Hindley (which includes Hindley Green) borders the towns and villages of Ince in Makerfield, Aspull, Westhoughton, Atherton and Westleigh in the former borough of Leigh. In 2001, Hindley had a population of 23,457, increasing to 28,000 at the 2011 Census. It forms part of the wider Greater Manchester Urban Area.
Топонимика
Хиндли атауы көне ағылшын тіліндегі "хинд" және "леа" сөздерінен шыққан, бұл "еліктер немесе самұрықтар жиі баратын орын" деген мағынаны білдіреді. Қала алғаш рет 1212 жылы "Хинделе" деп тіркелген, кейіннен әртүрліше "Хинделей" [1259], "Хиндели" [1285 және 1332], "Хинделех" [1301], "Хинделех" [1303 және 1375] деп жазылған. Хиндли атауының қазіргі түріндегі алғашқы жазбасы 1479 жылға дейін сақталған.
The name Hindley is derived from the Old English hind and leah, meaning a "clearing frequented by hinds or does". The town is first recorded as Hindele in 1212 and then variously as "Hindeleye" [1259], "Hyndeley" [1285 and 1332],Hindelegh[1301], "Hyndelegh" [1303 and 1375]. The first recorded use of its current spelling, Hindley, was in 1479.
Ерте тарих
Хиндли 1066 жылы нормандар басып алғанға дейін Ньютон корольдік иелігінің 15 бөлігінің бірі болған. Басып алудан кейін ол Мейкерфилд барониясының құрамына кірді. 1330 жылға дейін бұл аймақты еркін шаруалар иеленді, содан кейін Роберт Лэнгтон, Мейкерфилд бароны, иеліктің билігін кіші ұлына сыйлады. Оның ұрпақтары 1765 жылға дейін иелік етті, ол Бриджуотер герцогына сатылды. Орта ғасырлардан бастап 18 ғасырға дейін жер жайылымдық, егістік және ормандық жерлердің қосылған аймағы болды, ал шаруалар түрлі иелердің жалға алушылары еді. 17 ғасырдың соңына қарайғы шіркеу тізілімдері тұрғындардың еомен, тәуелсіз шаруалар екенін, олар табыстарын жіп иіру және тоқу арқылы толықтырғанын көрсетеді. Сондай-ақ, темір ұсталары, ақ металл өңдеушілер, шеге жасаушылар және дөңгелек жасаушылар туралы да мәліметтер бар. Хиндли 17-19 ғасырлар аралығында шеге жасаумен әйгілі болды.
Hindley was one of 15 berewicks of the royal manor of Newton before the Norman conquest in 1066. After the conquest, it formed part of the Barony of Makerfield. The area was held by free tenants until 1330 when Robert Langton, Baron Makerfield, gave the lordship of the manor to his younger son. His descendants were lords of the manor until 1765 when it was sold to the Duke of Bridgewater. From the Middle Ages until the 18th century the land was a mixture of pastoral, farming and woodland and the farmers were tenants of a variety of lords. Parish registers from the end of the 17th century reveal that residents were Yeomen, independent farmers who supplemented their income by spinning and weaving. There are also references to Blacksmiths, whitesmiths, nailers and wheelwrights. Hindley was noted for its nail making between the 17th and 19th centuries.
Өнеркәсіптік революция
Бірінші тіркелген көмір шахтасы 1528 жылы ашылды. 20 ғасырдың басында пайдалы көмір кен орындарының көп бөлігі таусылып, өнеркәсіпті әртараптандыру және мақта фабрикаларын одан әрі дамыту қажеттілігі туралы алаңдаушылық туды. Көмір өндірісінің ең жоғары деңгейі Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін жетілді. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар аралығында көптеген шахталар мен фабрикалар жабылды, оның ішінде 1927 жылы Хиндли Филд және Суон Лэйн шахталары, 1928 жылы Хиндли Грин шахтасы, 1931 жылы Лоу Холл шахтасы, 1934 жылы Лоу Милл жабылып, Уортингтон Милл бұзылды. Соғыстан кейінгі кезеңде Хиндли шахталары Бикершоу, Парсондж және Голборн қалаларында салынған ірі шахта кешендерінің құрамына кірді. Мақта өндірісі 17 ғасырдың соңынан бастап 20 ғасырдың ортасына дейін маңызды болды. Қолмен тоқу – маңызды өнеркәсіп салаларының бірі болды, әр шатырда тоқу шеберханасы болды. Өнеркәсіптік революция дамыған сайын ірі фабрикалар салынды. Бірінші мақта фабрикасын 1785 жылы Ричард Баттерсби бұрынғы су диірмені орнында, Лоу Миллде салды. 1822 жылы Джон Пеннингтон өзінің алғашқы қуатпен жұмыс істейтін фабрикасын салды. Ол 18-шы ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында қолмен тоқушылардың маңызды жұмыс берушісі болды. 1790 жылы Милл-Лейн деп аталған Маркет-стрит дамылмаған және металлданбаған күйде болды, бірақ 1835 жылы Джон Лейланд қаланың өсуі туралы түсінік берді: «Пеннингтон мырза өзінің жұмыстарын кеңейтіп жатыр, ал мистер Уокер жаңа фабрика салып жатыр. Бұл жобалар аяқталғанда халық саны күрт артады. Біраз уақыттан кейін ол, әрине, шағын қала ретінде танылады». Хиндли халқы 19 ғасырда 1811 жылы 2300-ден 1911 жылы 23000-ға дейін өсті, бұл қаланың ауылдық елді мекеннен тығыз орналасқан өнеркәсіптік қалаға айналғанын көрсетеді. 1920-1930 жылдардағы экономикалық дағдарыс Хиндлиге ауыр соққы берді, ал Екінші дүниежүзілік соғысқа қарай халық саны 19000-ға дейін азайды. Көмір өндіру және мақта тоқу толығымен жойылды, ал Хиндли тұрғындарының көпшілігі қазір Уиган, Болтон, Сент-Хеленс және Уоррингтон қалаларында жұмыс істейді немесе Манчестер мен Ливерпульге жұмысқа барып-келеді.
The first recorded coal mine was in 1528 At the start of the 20th century, profitable coal seams were nearly exhausted and concerns were raised regarding the need to diversify industry and further develop the cotton mills. Peak production of coal was achieved just before the First World War. The period between the First and Second world wars was marked by the closure of most collieries and mills including Hindley Field and Swan Lane collieries in 1927, Hindley Green Colliery in 1928; Lowe Hall Colliery in 1931; Lowe Mill closing in 1934 and Worthington Mill was demolished. During the post war period, the Hindley workings became part of the large colliery complexes developed at Bickershaw, Parsonage and Golborne. Cotton manufacturing became important from the end of the 17th century until the middle of the 20th century. Hand loom weaving was one of the chief industries, each cottage having a weaving shop attached and as the Industrial Revolution developed, larger mills were built. The first cotton factory was built in 1785 by Richard Battersby at Lowe Mill, a former water corn mill. In 1822, John Pennington constructed his first power driven mill. He was a significant employer of hand loom weavers in the late 18th and early 19th century. In 1790 Market Street, then known as Mill Lane, remained unmetalled and undeveloped but by 1835 John Leyland provided an insight into the growth of the town when he wrote, "Mr Pennington is extending his works, and a new mill is being built by Mr Walker. When these get completed a large increase in inhabitants must follow. In a small time it will doubtless rank as a small town." The population of Hindley increased during the 19th century from 2,300 in 1811 to 23,000 in 1911 reflecting the transformation of the town from a country village to a small densely populated industrial town. The economic depression of the 1920s and 1930s hit Hindley hard, and by the time of the Second World War the population had declined to 19,000. The coal mining and cotton spinning have all disappeared and most residents of Hindley now work in Wigan, Bolton, St Helens and Warrington or commute to Manchester or Liverpool.
Басқару
Хиндли – Ланкаширдің оңтүстік-батысындағы сот ауданының бөлігі болған Батыс Дерби жүзіндегі Уиган приходының бір бөлігі. 1837 жылы Хиндли Уиганның Кедейлер заңы одағының құрамына кірді, ол Кедейлер заңын басқару және қаржыландыруға жауапты болды және Фрог Лэйндегі (Уиган) және Хиндлидегі ғимараттарды пайдаланды. 1858 жылғы Жергілікті басқару заңы 1867 жылы қалашықпен қабылданды, ал 1894 жылғы Жергілікті басқару заңы бойынша он бес мүшеден тұратын қалалық округтік кеңес құрылды. Хиндли қалалық округтік кеңесі 1974 жылы Уиганның метрополитендік ауданының құрамына енгенге дейін аймақты басқаруды жалғастырды.
Hindley was a chapelry, in the parish of Wigan in the Hundred of West Derby, a judicial division of southwest Lancashire. In 1837 Hindley became part of the Wigan Poor Law Union, which took responsibility for the administration and funding of the Poor Law and made use of buildings on Frog Lane Wigan and at Hindley. The Local Government Act of 1858 was adopted by the township in 1867, and under the Local Government Act 1894 an Urban District council of fifteen members was constituted. Hindley Urban District Council continued to administer the area until it became part of the Metropolitan Borough of Wigan in 1974.
Көлік
Хиндлидегі қоғамдық көлік "Үлкен Манчестер көлігі" (Transport for Greater Manchester) басқаруында. Хиндли теміржол станциясынан Виган Уоллгейт және Манчестер арасындағы барлық аялдамаларға Болтон және Атертон арқылы пойыз қатынасы бар, оны Northern компаниясы жүзеге асырады. Қолданыста екі платформа бар, сондай-ақ екі ескі, пайдаланылмайтын платформаның қалдықтары сақталған.
Public transport in Hindley is co ordinated by Transport for Greater Manchester. There are public transport links by rail from Hindley railway station to all stops between Wigan Wallgate and Manchester via Bolton and Atherton, operated by Northern. There are two platforms in use, with the remains of two older and disused platforms still in existence.
Білім
1632 жылы құрылған Хиндли және Абрам грамматикалық мектебі 1990 жылға дейін сақталды, содан кейін Парк орта мектебі ретінде жабылды. Ғимарат Парк-роудтағы мұғалімдер орталығы ретінде әлі де бар. Алғашқы мектеп "Lowe Hall" ғимаратында орналасқан, ал Ordnance Survey картасының (1848) бірінші басылымы оның Stony Lane көшесінен, қазіргі Ливерпуль жолынан қысқа жолдың соңында болғанын көрсетеді. Ол "Лоу мектебі" деп белгілі болған. Мектеп 1856 жылы Парк-роудқа көшірілді. Бастапқыда оқушылар ақысыз білім алған, бірақ 1829 жылға қарай мұғалім латын тілі, жазу және арифметика сабақтары үшін төлем қабылдауға құқылы болды. 1882 жылға қарай ғимаратқа үлкен оқу залы, кішкентай сынып және мектеп директорының үйі кірген. 1900 жылдан бастап Хиндли және Абрам кеңейді. Мектепті қайырымдылық қор қолдады, ол бүгінге дейін жұмыс істеп келеді. Морнингтон орта мектебі 1960 жылдардың басында құрылып, 1976 жылы толыққанды білім беретін мектепке айналды. 2006 жылы мектеп Хиндли орта мектебі деп аталып, 2022 жылы Хиндли Аутвуд академиясы болды.
Hindley and Abram Grammar School established in 1632 survived until the 1990s when, as Park High School, it was closed. The building survives as a teachers' centre on Park Road. The original school was situated in "Lowe Hall" and the first edition of the Ordnance Survey map (1848) shows it was at the end of a short track off Stony Lane, now Liverpool Road. It was known as "The Lowe School". The school relocated to Park Road in 1856 Originally pupils attended without payment but by 1829 the master was at liberty to make charges for instruction in Latin, writing and arithmetic. By 1882 the building consisted of a large schoolroom, a smaller classroom and a headmaster's house. Between 1900 and its closure Hindley and Abram grew in size. The school was supported by a charitable foundation which continues to operate. Mornington High School was established in the early 1960s and became a comprehensive in 1976. The school was renamed Hindley High School in 2006, and became Outwood Academy Hindley in 2022.
Дін
Бірінші шіркеу 1641 жылы Джордж Грин сыйға берген жерге, халықтың қаржысымен салынды. Ол Уиган шіркеуіне қосымша шіркеу ретінде, Уиганның пасторы, епископ Бриджменнің батасымен салынған. Шіркеу бастапқыда пуритандық болды, ал оның алғашқы пасторы Томас Тонге пресвитериандық тәртіпті уағыздады. Одан кейін Уильям Уильямсон және 1662 жылы дінге бейімсіздік үшін қуылған Джеймс Брэдшоу басқарды. Шіркеу алты жыл бойы қолданылмады. Ол 1698 жылы Барлық Әулиелер күнінде қасиеттендірілді. Барлық Әулиелер шіркеуі 1766 жылы қайта салынды және 1863 жылы жаңартылды. Ол сол кездегідей, жоғарғы галереясы мен кең нефімен сақталған. Хиндли отбасыларына арналған терезелер мен Англияның ертедегі әулиелерін бейнелейтін шығыс терезесі бар. Санкт-Петер шіркеуі 1866 жылы салынды, онда Эдмунд Шульце жасаған орган орнатылған, кейін ол электронды органмен ауыстырылды. Сағат мұнарасында қоңыраулар жиынтығы бар. Сырттағы соғыс ескерткіші 1922 жылдың 4 қарашасында ашылды және қарапайым стильде салынған. Хиндлиде методизм мен дінге бейімсіздік дәстүрі бар. 1846 жылы Уэслиан методистері жер сатып алып, 1851 жылы шіркеу салды. Біріккен методист еркін шіркеуі Хиндли Гринде екі шіркеуге ие болды: 1855 жылы салынған Брансуик шіркеуі және 1866 жылы салынған тағы бір шіркеу. Первобыт методистердің Касл-Хиллде 1856 жылы салынған шіркеуі болды. Тәуелсіз методистер 1867 жылы Лоу Гринде шіркеу салды, кейін Аргайл көшесіне көшті. Баптистер 1854 жылы Милл-Лейнде Эбенезер шіркеуін салды, ол соңғы жылдары мейрамханаға айналдырылды. Конгрегационалистер 1794 жылы шіркеу салуға тырысты, бірақ 1812 жылға дейін шіркеу құрылмады; 1815 жылы Әулие Пауыл шіркеуі салынды, ал ғибадаттар бірнеше жыл бұрын шатырларда өткізілді. Пресвитериандар 1698 жылы шіркеу салды, қазіргі қауым унитариандық доктринаны ұстанады. Маркет көшесінің үстіндегі Әулие Жоан методистік шіркеуі 1868 жылы салынды. Борсдайн орманы – ерекше табиғи сұлулыққа ие жер, ол 1986 жылы жергілікті табиғат қорығы деп жарияланды.
The first chapel was built by public subscription in 1641 on land given by George Green. It was built as a Chapel of ease to Wigan Parish Church with the blessing of the Rector of Wigan, Bishop Bridgeman. The church was originally Puritan, and its first minister, Thomas Tonge, preached the Presbyterian discipline. He was succeeded by William Williamson and James Bradshaw who was ejected for nonconformity in 1662. The chapel was unused for six years. It was consecrated in 1698 on All Saints' Day. All Saints' Church was rebuilt in 1766 and modifications made in 1863. It remains much the same as then, with an upper gallery and wide nave. There are windows dedicated to Hindley's families and an east window depicting early English saints. St Peter's Church was built in 1866 and contained an organ by Edmund Schulze since replaced by an electronic organ. The clock tower contains a set of bells. The war memorial, outside, was unveiled on 4 November 1922 and was built in a simple style. Hindley has a tradition of Methodism and non conformity. The Wesleyan Methodists acquired land in 1846 and built a chapel in 1851. The United Methodist Free Church had two chapels at Hindley Green, Brunswick Chapel, built in 1855, and another in 1866. The Primitive Methodists had a chapel at Castle Hill, built in 1856. The Independent Methodists had a church at Lowe Green, built in 1867, and later on Argyle Street. The Particular Baptists built Ebenezer Chapel in Mill Lane in 1854, converted to a restaurant in recent years. The Congregationalists made an attempt to build a church in 1794, but no church was formed until 1812; St. Paul's Chapel was built in 1815, meetings for worship having been held some years earlier in cottages. Presbyterians built a chapel in 1698, the present congregation is Unitarian in doctrine. St John's Methodist Church at the top of Market Street was built in 1868. Borsdane Wood is a place of outstanding natural beauty and in 1986 was declared a Local Nature Reserve.
Белгілі отбасылар
Джон Лейланд (1832–1883), диірмен иесі және қайырымдылық жасаушы, 1832 жылы Милл-Лейнде (Маркет-стрит) мата жасаушылар отбасында дүниеге келді. Ол Хиндли мен Абрам грамматикалық мектебінің басқарушысы болды және 1873 жылы "Хиндли естеліктері" атты тарихын жариялады. Ол өзінің мүлкін Натаниел Эккерслиге қалдырып, оның Хиндлиге пайдасын тигізуін тапсырды. Бұл ақша грамматикалық мектепті кеңейтуге, Хиндлидегі Парк-роудта Лейланд қоғамдық кітапханасы мен Лейланд паркін салуға жұмсалды. Джон Стопфорд, Фаллоуфилд бароны Стопфорд, британдық пэр, дәрігер және анатомист, Манчестер университетінің вице-канцлері Хиндли Гринде дүниеге келді. Артур Фарримонд, 1924 жылғы Олимпиаданың жүгірушісі. Лили Брейтон, Шекспир актрисасы. Иан Хоуорт, джаз перкуссиясы шебері, "Температивті жетілік" тобының жетекшісі. Винсент Аспей, Жаңа Зеландия симфониялық оркестрінің бірінші скрипкашысы Хиндлиде дүниеге келді. Джон Фарримонд, "Тамағымдағы шаң" және басқа да романдардың авторы. Регби лигасының ойыншылары, оның ішінде Сид Абрам, 1929 жылы Уэмбли стадионында өткен "Челлендж Кубогы" финалында алғашқы голды соққан, Уиганның Пол Дикон, Халл Кингстон Роверстің Шон Бриско және Лидің Энтони Стюарт. Фред Броадхерст, кәсіби футболшы, ХХ ғасырдың басында Престон Норт-Энд, Стокпорт Каунти және Барроу клубтарында ойнады.
John Leyland (1832–1883), a mill owner and benefactor, was born in Mill Lane (Market Street) in 1832 to a family of cloth makers. He was a governor of Hindley and Abram Grammar School and published a history, "Memorials of Hindley" in 1873. He left his estate to Nathaniel Eckersley and instructed that it should benefit Hindley. It paid for extensions to the Grammar School and built the Leyland Public Library, and Leyland Park, on Park Road, Hindley. John Stopford, Baron Stopford of Fallowfield, a British peer, physician and anatomist, and Vice Chancellor of Manchester University was born in Hindley Green. Arthur Farrimond, 1924 Olympic runner. Lily Brayton, Shakespearean actress. Ian Howarth, jazz percussionist, leader of the Temperance Seven. Vincent Aspey, first violinist of the New Zealand Symphony Orchestra was born in Hindley. John Farrimond, author of "Dust in My Throat" and other novels. Rugby league players, including Syd Abram the first try scorer in a Challenge Cup final at Wembley Stadium in 1929, Paul Deacon of Wigan, Shaun Briscoe of Hull Kingston Rovers and Anthony Stewart of Leigh. Fred Broadhurst, a professional footballer played for Preston North End, Stockport County and Barrow in the early part of the 20th century.