Француз полицейі, саясаткер және Остік державаларымен ынтымақтасқан қызметкер
Maurice Papon
Морис Папон: француздық саясаткер, нацимен ынтымақтасқан, адамзатқа қарсы қылмыс жасаған. Екінші дүниежүзілік соғыста 1600-дан астам еврейді депортациялаған. 🇫🇷🔍
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз полиция қызметкері, саясаткер және Остік державаларымен байланыс жасаған (1910–2007)
French policeman, politician, and Axis collaborator (1910–2007)
Морис Папон (mɔʁis papɔ̃, moʁ; 3 қыркүйек 1910 – 17 ақпан 2007) – француз мемлекеттік қызметкері және нацистік құпия агент, Франция оккупациясы кезінде адамзатқа қарсы қылмыс жасағаны үшін сотталған. Папон 1930 жылдардан 1960 жылдарға дейін ірі префектуралардағы полицияға жетекшілік етті, содан кейін голлистік саясаткер болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бордо полициясының бас хатшысы қызметін атқарар кезде, 1600-нан астам еврейді депортациялауға қатысты. Ол сонымен қатар Алжир соғысындағы (1954–1962 жж.) қызметімен де танымал, онда Константин департаментінің префекті ретінде көтерілісшілерді азаптап, Париж полициясының префекті ретінде ол "кеңес берген" комендант сағатына қарсы Ұлттық Азаттық Майданының (FLN) демонстрациясын қатыгездықпен басып тастады. 1961 жылы Франция президенті Шарль де Голь Францияның Құрмет Легионы орденімен жеке Морис Папонды марапаттады, оның үкіметі FLN көтерілісімен күресіп жатқан болатын. Папон Шарон метросындағы қырғын мен 1961 жылғы Париж қырғынында Париж полициясына басшылық етті, оның барысында Париж полициясы 200-300 алжирлік демонстрантты қасақана өлтірді. 1967 жылы марокколық марксист Мехди Бен Барканың күдікті түрде жоғалып кетуінен кейін отставкаға кетуге мәжбүр болды, де Гольдің қолдауымен ол Конкордты бірлесіп жасаған Sud Aviation компаниясының президенті болып тағайындалды. 1968 жылдың мамыр айынан кейін Папон Франция Ұлттық Ассамблеясының депутаты болып сайланды және бірнеше мерзім бойы қызмет етті. 1978 жылдан 1981 жылға дейін президент Валери Жискар д'Эстеннің басшылығымен премьер-министр Раймон Барре кабинетінде қызмет етті. 1981 жылғы мамырдағы президент сайлауының екі кезеңі арасында, онда Жискар д'Эстен екінші мерзімге үміткер болды, Папонның өткені туралы мәліметтер Le Canard enchaîné газетінде жарияланды. Папонның қол қойған құжаттары 1942-1944 жылдар аралығында 1690 бордолық еврейді Дранси концлагеріне депортациялауға жауапты екенін көрсетті. Ұзақ тергеуден және сот дауларынан кейін ол сотқа тартылды. 1998 жылы Папон адамзатқа қарсы қылмыс жасағаны үшін сотталды. 2002 жылы денсаулығы нашарлағандықтан түрмеден мерзімінен бұрын босатылды. Ол 2007 жылы қайтыс болды.
Maurice Papon (mɔʁis papɔ̃, moʁ ; 3 September 1910 – 17 February 2007) was a French civil servant and Nazi collaborator who was convicted of crimes against humanity committed during the occupation of France. Papon led the police in major prefectures from the 1930s to the 1960s, before he became a Gaullist politician. When he was secretary general for the police in Bordeaux during World War II, he participated in the deportation of more than 1,600 Jews. He is also known for his activities in the Algerian War (1954–1962), during which he tortured insurgent prisoners as prefect of the Constantinois department, and ordered, as prefect of the Paris police, the deadly repression of a pro National Liberation Front (FLN) demonstration against a curfew that he had "advised". In 1961, Maurice Papon was personally awarded the Legion of Honour by French President Charles de Gaulle, whose government had been struggling with the FLN insurgency. Papon also commanded the Paris police in the Charonne subway massacre and the Paris massacre of 1961, during which between 200 and 300 Algerian demonstrators were deliberately killed by the Paris police. Forced to resign in 1967 after the suspicious forced disappearance of the Moroccan Marxist Mehdi Ben Barka, with de Gaulle's support he was named as president of Sud Aviation, the company which co developed Concorde. After May 1968, Papon was elected as a member of the French National Assembly and served several terms. From 1978 to 1981, he served in the cabinet of Prime Minister Raymond Barre under President Valéry Giscard d'Estaing. Between the two rounds of the May 1981 presidential election, where Giscard d'Estaing was running for a second term, details about Papon's past were leaked in Le Canard enchaîné newspaper. Documents signed by Papon were made public that showed his responsibility in the deportation of 1,690 Bordeaux Jews to Drancy internment camp from 1942–44. After a long investigation and protracted legal wranglings, he was eventually tried. In 1998, Papon was convicted of crimes against humanity. He was released from prison early, in 2002, for ill health. He died in 2007.
Ерте өмір
Папон Сень-э-Марна департаментінің Гретц-Арменвилльер қаласында, өнеркәсіпші болған заңгердің ұлы болып дүниеге келді. 1919 жылы, Папон тоғыз жасқа толғанда, оның әкесі коммунаның мэрі болып сайланды және 1937 жылға дейін осы лауазымды атқарды. Оның әкесі сонымен қатар Турнан-ан-Бри өңірінің жергілікті өкілі (conseiller général) және 1937 жылы кантон кеңесінің төрағасы болды. Папон Париждегі Луи-ле-Гранд лицейінде білім алды. Бұл элиталық мектепте Францияның болашақ президенті Жорж Помпиду және соғыстан кейін Шарль де Голль кабинетіне қосылған Рене Бруйе сияқты студенттермен бірге оқыды. Папон болашақ мемлекеттік қызметкерлер мен саясаткерлерді даярлайтын Sciences Po университетіне түсіп, заң, психология және социология пәндерін оқыды.
Papon was born in Gretz Armainvilliers, Seine et Marne, the son of a solicitor who became an industrialist. In 1919, when Papon was nine years old, his father was elected mayor in the commune and held that office until 1937. His father was also local representative (conseiller général) of Tournan en Brie and president of the canton's council in 1937. Papon studied at the Lycée Louis le Grand, in Paris. Fellow students at the elite school were Georges Pompidou, later President of France, and René Brouillet, who would join Charles de Gaulle's cabinet after the war. Papon entered Sciences Po, the specialty university for future civil servants and politicians, and he studied law, psychology and sociology.
Ерте мансап
20 жасында мемлекеттік қызметке кіріскен соң, Папон тез арада жоғарылатылды. 1931 жылғы ақпанда екінші «Картель де Гош» кезінде ол әуе министрі Жан Луи Дюменилдің кабинетінде жұмыс істеді. 1935 жылғы шілдеде ол Ішкі істер министрлігіне тағайындалды, ал 1936 жылғы қаңтарда Морис Сабатье басшылығымен департаменттік және коммуналдық істер жөніндегі директордың орынбасарының штабының бастығы болды. 1936 жылғы маусымда Халықтық фронт үкіметі кезінде ол радикалдық социалист Франсуа де Тессанның кабинетіне бекітілді, ол кеңес президенттігінің вице-мемлекеттік хатшысы және оның әкесінің досы болды. Ол республикалық және социалистік университеттік әрекет лигасының мүшесі болды, бұл радикалдық социалистік жастар тобы еді; Пьер Мендес Франция да осы лиганың мүшесі болған.
After entering public service at the age of 20, Papon was quickly promoted. During the second Cartel des gauches, in February 1931, he worked in the cabinet of the Minister of Air, Jean Louis Dumesnil. He was named in the Ministry of Interior in July 1935 before he became chief of staff of the deputy director of departmental and communal affairs, in January 1936, under Maurice Sabatier. In June 1936, during the Popular Front government, he was attached to the cabinet of Radical Socialist François de Tessan, the vice state secretary to the presidency of the council as well as a friend of his father. He became a member of the Ligue d'action universitaire républicaine et socialiste, a Radical Socialist youth group; Pierre Mendès France was also a member.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылы 26 тамызда 2-ші отарлық жаяу әскер полкіне шақырылған Папон француз Ливанының Триполи қаласына жіберілді. Ол француз Сириясының солтүстігіндегі Рас-эль-Айн қаласында француз құпия қызметтерін басқаруға тағайындалды. Папон кейіннен соғыс кезінде голлистік көзқарастары болғанын айтты. Нацистердің сол кездегі құпия есебінде 1943 жылдың сәуірінде "жеке немесе ресми әңгімелер" барысында өзін "ұжымдас" деп таныстырғаны көрсетілген. 1943 жылдың шілдесіндегі тағы бір құжатта ол "жақсы келіссөзші" деп сипатталған. Де Голль 1944 жылдың қыркүйегінде Бордо қаласы азат етілгеннен кейін оны жеке қабылдады.
Mobilised on 26 August 1939 in the 2nd colonial infantry regiment, Papon was sent to Tripoli, French Lebanon. He was assigned to direct the French secret services in Ras el Aïn, in the north of French Syria. Papon later claimed he had Gaullist tendencies during the war. A confidential report from the Nazis at the time shows that in April 1943, he identified himself as a "collaborationist" during "personal or official conversations." Another document from July 1943 called him a "good negotiator." De Gaulle had received him personally after the liberation of Bordeaux in September 1944.
Париж полициясының префекті
1958 жылдың наурыз айында Папон Радикал Феликс Гейлард үкіметі тарапынан Париж полициясының префекті болып тағайындалды.
In March 1958, Papon was appointed Prefect of Police for Paris by the government of Radical Félix Gaillard.
1958 жылғы мамырдағы дағдарыс
Осылайша Папон 1958 жылғы мамырдағы дағдарыста маңызды рөл атқарды, ол де Голльді билікке алып келді және Бесінші Республиканың құрылуына әкелді. Ол құпия галлистік кездесулерге қатысты, олар дағдарысты де Голльді Кеңес Төрағасы етіп ұсынуға және оған ерекше өкілеттіктер беруге дайындады. 1958 жылдың 3 шілдесінде ол "Le Monde" басылымының айтуынша, "өмірінде де армандаған емес" Карта д'Анcien Combattant de la Resistance-ті алуға қол жеткізді. Олардың көп бөлігі Магрибтен келген, бірақ испандықтар, португалдықтар және итальяндықтар да бар еді. Олар трагикалық жағдайды еске түсіре отырып, Виши режимі кезінде тұтқындау орталықтары ретінде пайдаланылған Парк де Экспозиция, Велодром д'Ивер және басқа да осындай орталықтарға қоғамдық автобустармен жіберілді. Полиция префектурасының ауласында қырғын болды, ал тұтқындар нақты айыптаусыз ұсталды. Көрме паркіндегі келесі күндері тұтқындар адамдыққа жатпайтын қатысуларға ұшырады. 1961 жылғы қазан айы бойы тұтқындаулар жалғасты. Осы уақытта Сене өзенінде жүзіп жүрген денелер табылды. 2007 жылдың 8 ақпанында Париж мэрі Бертран Деланоэ метро станциясының жанындағы 8 ақпан алаңын ашты, бұл алаңға еске алу тақтасы орнатылған метро станциясының ішінде гүл шоқтары қойылғаннан кейін арналды.
Papon thus had an important role in the May 1958 crisis, which brought de Gaulle to power and led to the founding of the Fifth Republic. He took part in the secret Gaullist meetings that assured the use of the crisis to prepare de Gaulle's nomination as President of the council and to grant him special powers. On 3 July 1958, he managed to get what, according to Le Monde, he could "never have dreamed of" a Carte d'Ancien Combattant de la Resistance. They were mostly people from the Maghreb but also included Spanish, Portuguese and Italians. They were sent, in a tragic echo of the Vichy regime, on public buses to the Parc des Expositions, the Vélodrome d'Hiver and other such centres that had been used under Vichy as internment centers. A massacre occurred in the courtyards of the Prefecture of Police, and the detainees were held without specific charges. In the following days at the Parc des Expositions, detainees were subject to inhumane treatments. Arrests continued throughout October 1961. Meanwhile, bodies were found floating in the Seine River. On 8 February 2007, the Place du 8 Février 1962, a square near the metro station, was dedicated by Bertrand Delanoë, the mayor of Paris, after bouquets of flowers were deposited at the foot of a commemorative plaque installed inside the metro station in which the killings occurred.
Бен Барка ісі
Папон 1965 жылғы қазан айында Парижде марокколық диссидент және Триконтинентальдық конференцияның жетекшісі Мехди Бен Барканың қашқындалғаннан кейін өкілдіктерінен кетуге мәжбүр болды. Бұл күштеп жоғалуға екі француз полиция қызметкері мен француз құпия агенттері қатысты, бұл Марокконың ішкі істер министрі Мохамед Оуфкирдің бұйрығымен жасалған. Бұл әлі де шешілмеген мәселе, оған түрлі халықаралық барлау агенттіктері қатысты. Де Голль 1967 жылдың басында Папонның отставкасын сұрауға мәжбүр болды; Париж полициясының жаңа бастығы бірде-бір өлім болмауына қол жеткізіп, жағдайды басқаруға үлгерді. Папон 1968 жылғы мамыр айында Республика үшін демократтардың біріккен одағының (UDR) үміткері ретінде Шер департаментінен депутат болып сайланды. Ол 1973 және 1978 жылдары қайта сайланды (кейін нео-голлистік Республика үшін жиналыс (RPR) үшін). Папон 1971 және 1977 жылдары Сен-Аманд-Монтронд қаласының мэрі болып сайланды. Папон Реймстегі «Verreries mécaniques champenoises» шыны өнер фирмасының директоры болды. 1977 жылғы 4-5 маусым күндері кешке ереуілде болған жұмысшыларға шабуыл жасап, CGT кәсіподағының мүшесі Пьер Матерді өлтіріп, тағы екеуін ауыр жарақаттады. Шабуыл жасаған бес адамның төртеуі полицияға ұсталды. Команда басшысы және 20 жылға сотталған атысшы, сондай-ақ жүргізуші «Service d'Action Civique» ұйымының мүшелері болды. 1968-1971 жылдары Папон UDR-дың қазынашысы болды. 1972 жылы Ұлттық Ассамблеяның Қаржы комиссиясының төрағасы болып тағайындалды және 1973 жылдан 1978 жылға дейін бюджет жөніндегі баяндамашының орынбасары болды. Ол 1978 жылдан 1981 жылға дейін премьер-министр Раймонд Барр және президент Валери Жискар д'Эстеннің басшылығымен бюджет министрі қызметін атқарды, содан кейін 1983 жылы мэрлік қызметін аяқтап, саяси қызметтен бас тартты.
Papon was forced to leave his functions after the October 1965 kidnapping, in Paris, of Mehdi Ben Barka, a Moroccan dissident and leader of the Tricontinental Conference, in October 1965. Two French police agents and French secret agents participated in the forced disappearance that was at least ordered by Moroccan Interior Minister Mohamed Oufkir. It is still an unsolved case, involving various international intelligence agencies. De Gaulle was forced to ask for Papon's resignation in early 1967; The new chief of the Paris police managed to take care of the situation without a single death. Papon was elected deputy of Cher as candidate of the Gaullist Union of Democrats for the Republic (UDR) in May 1968. He was re elected in 1973 and again in 1978 (now for the neo Gaullist Rally for the Republic (RPR). He was elected mayor of Saint Amand Montrond in 1971 and 1977. Papon was director of the Verreries mécaniques champenoises, a glass art firm in Reims. On the evening of 4–5 June 1977, a commando shot at workers on strike, killing CGT trade unionist Pierre Maître and severely injuring two others. Four of the five members of the commando, members of the CGT were arrested by the police. The leader of the commando and shooter, who received a 20 year sentence, and the driver were members of the Service d'Action Civique. From 1968 to 1971, Papon was treasurer of the UDR. He became President of the Finance Commission of the National Assembly in 1972 and was the deputy presenting the budget (rapporteur général du budget) from 1973 to 1978. He served as Budget Minister under Prime Minister Raymond Barre and President Valéry Giscard d'Estaing from 1978 to 1981, before finishing his mayoral term in 1983 and renouncing further political activity.
Сот, түрмеге қамау және босату
Оның Холокостқа қатысы бар екенінің дәлелдері 1981 жылы жарияланды және 1980-ші жылдардың соңында ол бірнеше сот процесіне қатысты.
Evidence of his responsibility in the Holocaust emerged in 1981 and throughout rest of the 1980s, he fought a string of legal battles.
" Canard enchaîné " желісі
1981 жылдың 6 мамырында Le Canard enchaîné газеті "Papon, aide de camps. Quand un ministre de Giscard faisait déporter des juifs" ("Папон, лагерьлердің көмекшісі: Жискардың министрі еврейлерді депортациялағанда") деген мақала жариялады. Сонымен қатар, газет Папон қол қойған бірнеше құжатты жария етті, олар оның 1942-1944 жылдары Бордодан Дрансиге 1690 еврейді депортациялауға жауапты екенін көрсетті. Бұл құжаттарды газетке Папонның ұстауынан аман қалған Мишель Слитинский (1925–2012) берген. Слитинский оларды 1981 жылдың ақпан айында департамент мұрағатында тапқан тарихшы Мишель Бергестен алған. 6 мамырдағы мақала президент сайлауының екінші турынан төрт күн бұрын жарияланды, онда жеңіске жеткен кандидат Франсуа Миттеран мен Папонның кабинет министрі болған президент Валери Жискар д'Эстенге қарсы күресті.
On 6 May 1981, Le Canard enchaîné newspaper published an article, "Papon, aide de camps. Quand un ministre de Giscard faisait déporter des juifs" ("Papon, aide of camps: When one of Giscard's ministers deported the Jews"). It also made public several documents that had been signed by Papon and showed his responsibility in the deportation of 1,690 Jews of Bordeaux to Drancy from 1942–44. The documents had been provided to the newspaper by one of the survivors of Papon's raid, Michel Slitinsky (1925–2012). Slitinsky had received them from historian Michel Bergés, who had discovered them in February 1981 in the department's archives. The publication of the 6 May article occurred four days before the second round of the presidential election, opposing candidate François Mitterrand, who would win the race, and incumbent president Valéry Giscard d'Estaing under whom Papon was a cabinet minister.
Құқықтық күрес
Белгілі нацистерді іздеушілер Серж және Беате Кларсфельдтер оны сотқа тартуға көмектесті, онда Серж және оның ұлы Арно құрбандар отбасыларын өкілдік етті. Виши режимі кезінде француз полициясының басшысы болған Рене Буске сияқты басқа да маңызды адамдар сотқа тартылмады. Буске 1993 жылы, сот басталмай тұрып қанымен өлтірілді. Оның орынбасары Жан Легуа 1989 жылы рактан қайтыс болды, ол сотқа үлкермей, 1942 жылдың шілдесіндегі Вель-д'Ив ұстауындағы рөлі үшін адамзатқа қарсы қылмыс жасады деген айыптама алғаннан кейін он жыл өткен соң дүние салды. 1995 жылы президент Ширак француз мемлекетінің осы ұстауға қатысқандығын мойындады. Папон өлімінен бұрын өмірбаян жазуды бастады; ол Ширактың француз мемлекетінің Холокостқа қатысқандығын ресми мойындауын сынады. Папонға қарсы адамзатқа қарсы қылмыстар, кісі өлтіруге қатысу және қызметтік өкілеттіктің теріс пайдалануы туралы айыптаулар алғаш рет 1983 жылдың қаңтарында қойылды. Үш айдан кейін Папон құрбандар отбасыларын қорлау үшін сотқа жүгінді, бірақ соңында жеңіліске ұшырады.
Noted Nazi hunters Serge and Beate Klarsfeld helped bring him to trial, where Serge and his son, Arno, represented the families of the victims. Other important collaborators, such as René Bousquet, head of the French police under Vichy, did not go to trial. Bousquet himself would be assassinated in 1993, shortly before his trial was to start. His adjunct, Jean Leguay, died of cancer in 1989 before he could go on trial, a decade after he had been indicted for crimes against humanity for his role in the Vel' d'Hiv Roundup in July 1942. In 1995, President Chirac recognized the French state's complicity in the roundup. Papon had begun writing his memoirs before his death; he criticised Chirac's official recognition of the involvement of the French state in the Holocaust. Charges of crimes against humanity, complicity of assassination and abuse of authority were first brought against Papon in January 1983. Three months later, Papon sued the families of the victims for defamation but eventually lost.
Сот
Папон 14 жылдық қызықты сот таласынан кейін, ақыры 1997 жылдың 8 қазанында сотқа тартылды. Сот процесі француз тарихындағы ең ұзақ сот процесі болды және 1998 жылдың 2 сәуіріне дейін жалғасты. Папон 1942 және 1944 жылдар аралығында 1560 еврейді, олардың арасында балалар мен қарттар да болған, тұтқындауға және депортациялауға бұйрық бергені үшін айыпталды. 30 жыл бұрын Адольф Эйхманның сотында болғандай, бұл сот процесінің маңызды мәселесі – жауапкершілік тізбегіндегі әрбір адамның кінәсінің дәрежесін анықтау болды. Папонның адвокаттары оның орта буын лауазымдағы қызметкер екенін, депортациялау туралы шешім қабылдайтын адам емес екенін мәлімдеді. Олардың пікірінше, ол сол жағдайда барынша жақсылық жасады және депортацияға жіберілгендер оның қадағалауында жақсы күтімге ие болды. Прокуратура бұйрық орындау туралы қорғаныс жеткіліксіз екенін, депортацияларға оның да жауапкершілігі бар екенін айтты. Олар сол кездегі ең көрнекті тарихшылардың көмегіне жүгініп, оның еврейлердің депортация жағдайларын «адамгершілікке» айналдыруға тырысқаны туралы аргументтерін жоққа шығарды. Папон Мериньяк лагеріне адамгершілікпен тасымалдауды ұйымдастыруға тырысқанын мәлімдесе де, тарихшылар оның алаңдаушылығының себебі тиімділік екенін куәландырды. Папон SNCF басқа да көптеген трансферлерде қолданғандай, қарапайым пойыздарды пайдаланғанын, мал вагондарын емес екенін айтса да, тарихшылар оның жергілікті халықтың еврейлерге деген ықыласын болдырмауға тырысқанын дәлелдеді. Сотта сарапшы ретінде куәлік берген сол кезеңнің жетекші тарихшылары: Жан-Пьер Азема, Генри Руссо, Морис Раджсфус, Рене Ремон, Анри Амуро және американдық тарихшы Роберт Пакстон. Ол он жылға сотталды, бірақ үш жылдан кем уақыт жазасын өтеді. Оның адвокаттары Кассациялық сотқа шағым түсірді, бірақ Папон Франция заңын бұзып, шағым процесі басталмас бұрын түрмеге бару міндеттемесін орындамай, Роберт де Ла Рошфуко деген атпен Швейцарияға қашып кетті. 1999 жылы ол қайта ұсталды, бірақ қарттығы мен денсаулығының нашарлығына байланысты жаза мерзімі қысқартылды. Папонның 1999 жылдың 21 қазанына белгіленген шағымы оның қашуына байланысты Сот тарапынан автоматты түрде қабылданбады.
Papon finally went to trial on 8 October 1997, after 14 years of bitter legal wrangling. The trial was the longest in French history and went on until 2 April 1998. Papon was accused of ordering the arrest and deportation of 1,560 Jews, some children or elderly, between 1942 and 1944. As in Adolf Eichmann's trial 30 years earlier, one of the issues of the trial was to determine to what extent an individual should be held culpable in a chain of responsibility. Papon's lawyers argued that he was a mid level official, not the person making decisions about whom to deport. His lawyers argued that he had done the most good he could in the circumstances and had ensured that those to be deported were treated well while in his custody. The prosecution argued that the defence of following orders was not sufficient and that he bore at least some of the responsibility for the deportations. Calling on assistance from the best historians of the period, they dismantled his arguments of having tried to "humanise" the conditions of deportations of the Jews. While Papon claimed that he had worked to grant humane conditions of transport to the Camp of Mérignac, historians testified that his concerns were motivated by efficiency. Although Papon claimed that he had used ordinary trains and not livestock trains, as had been used by the SNCF in numerous other transfers, the historians asserted that he was trying to prevent any demonstration of sympathy toward the Jews from the local population. Leading historians of the period who testified as experts during the trial included Jean Pierre Azéma, Henry Rousso, Maurice Rajsfus, René Rémond, Henri Amouroux and American historian Robert Paxton. He was given a ten year sentence but served less than three years. His lawyers filed an appeal in the Court of Cassation, but Papon fled to Switzerland under the name of Robert de La Rochefoucauld, in violation of a French law that requires one to report to prison before the beginning of the appeal hearing. He was recaptured in 1999, but was required to serve little time because of his advanced age and medical problems. Papon's appeal, scheduled for 21 October 1999, was automatically denied by the Court because of his flight.
Түрмеге түсу және босату
Франция халықаралық тұтқындау ордерін шығарды, және Папонды швейцариялық полиция тез ұстап алып, экстрадициялады. 1999 жылдың 22 қазанында Папон Париждегі Ла Санте түрмесінде жазасын өтеуге кірісті. Папон 2000 жылдың наурыз айында денсаулығының нашарлауына байланысты босату туралы өтініш берді, бірақ президент Жак Ширак бұл өтінішті үш рет қабылдамады. Папон түрмеде тұрған кезінде де заңдық күресті жалғастырды. Оның адвокаттары Еуропалық адам құқықтары сотына шағымданып, француз сотының оның шағымын істің мәнісіне қарамастан, техникалық себептермен қабылдамауы Папонның сот шешіміне шағымдану құқығын бұзу болып табылады деп мәлімдеді. 2002 жылдың шілдесінде Сот осымен келісіп, Кассациялық сотты ескертіп, Папонға 429 192 француз франкі (шамамен 65 400 евро) процессуалдық шығындарды төлеуге міндеттеді, бірақ ешқандай моральдық зиян өтеу тағайындамады. Осы уақытта Папонның адвокаттары Францияда жеке іс қозғап, науқас және қарт тұтқындарды сырттан медициналық көмек алу үшін босатуға мүмкіндік беретін 2002 жылғы наурыз айындағы заңға сәйкес оның босатылуын сұрады. Оның дәрігерлері 92 жастағы Папонның денсаулығының нашарлап, іс-қимылға қабілетсіз халде екенін растады. Ол бұл заң бойынша босатылған екінші адам болды және 2002 жылдың 18 қыркүйегінде, жазасын өтегеніне үш жылтан аз уақыт өткен соң түрмеден шықты. Бұрынғы Әділет министрі Роберт Бадинтер босатуды қолдады, бұл құрбандардың туыстарының, сондай-ақ Арно және Серж Кларсфельдтің наразылығын тудырды. Папонның құрбандарының туыстары мен адам құқықтарын қорғайтын үкіметтік емес ұйымдар бұл заңның көптеген басқа тұтқындарға көмектеспегенін көрсетті (оның ішінде СПИДтің соңғы сатысындағы тұтқындар, сондай-ақ 2007 жылға дейін ішінара гемиплегиядан зардап шеккен Action Directe мүшесі Натали Менигон). Адам құқықтары лигасы (LDH) заң алдындағы теңсіздікті сынады, себебі Папон босатылды, ал басқа тұтқындар босатылмады.
France issued an international arrest warrant, and Papon was quickly apprehended by the Swiss police and extradited. On 22 October 1999, Papon began serving his sentence at La Santé Prison in Paris. Papon applied for release on the grounds of poor health in March 2000, but President Jacques Chirac denied the petition three times. Papon continued to fight legal battles while he was in prison. His lawyers appealed to the European Court of Human Rights, where they argued that the French court's denial of his appeal on a technicality, rather than on the merits of the case, constituted a violation of Papon's right to appeal his conviction. The Court agreed in July 2002, admonishing the Court of Cassation and awarding Papon 429,192 French francs (about 65,400 euros) in legal costs but no damages. Meanwhile, Papon's lawyers pursued a separate action in France and petitioned for his release under the terms of a March 2002 law, which provided for the release of ill and elderly prisoners to receive outside medical care. His doctors affirmed that Papon, now 92 years old, was essentially incapacitated. He became the second person released under the terms of the law and left jail on 18 September 2002, less than three years into his sentence. Former Justice Minister Robert Badinter expressed support for the release, prompting indignation from relatives of the victims as well as Arno and Serge Klarsfeld. Relatives of Papon's victims and human rights nongovernmental organisations pointed out that many other detainees did not benefit from that law (including detainees in the terminal stages of AIDS as well as Nathalie Ménigon, a member of Action Directe who was still imprisoned as of 2007 despite suffering from partial hemiplegia). The Ligue des droits de l'homme (LDH, Human Rights League) criticised the inequality before the law, as Papon was freed but not other prisoners.
Кейінгі өмірі және жерлеу рәсімі
2004 жылдың наурыз айында Ардагерлік легионның кеңсесі Папонды соттан кейін одан алынып тасталған орденін заңсыз киіп жүргені үшін айыптады. Оған сот өтті және 2500 евро айыппұл салынды. 2007 жылдың ақпан айында Папонға жүрек жеткіліксіздігінен жүрек операциясы жасалды. Операция бастапқыда сәтті деп есептелгенмен, ол бірнеше күннен кейін, 17 ақпанда 96 жасында қайтыс болды. Оның адвокаты Франсис Вуиллемин Папонды Ардагерлік легионының командирінің белгілерімен жерлеу керек деп мәлімдеді. Бұл Жан Мари Ле Пеннің ұлтшыл «Ұлттық фронтынан» басқа барлық француз саяси партияларының наразылығын тудырды. Папонның құрбандарының бірінің ұлы Папон туралы: «Ол өшпенді емес, өлген адам болудан гөрі, кекшіл болып қалуды қалайды». Өткен аптада өзінің құрметті Ардагерлік легионымен бірге қабірге түсірілген Морис Папон көптеген арабтар ұзақ уақыттан бері күдіктенген, бірақ көбінесе мойындауға келмейтін нәрсені дәлелдеді: Хитлер үшін жұмыс істеген бюрократтар, расистер және басқалары барлық семиттік халықтарды өздерінің жаулары деп санады және егер Хитлердің әскерлері Таяу Шығысқа жеткен болса, олар Еуропадағы еврейлерге жасағандай, «араб мәселесіне» де «соңғы шешім» табар еді. 1942 жылы Бордода және оның айналасында 1600 яһудиді, олардың ішінде 223 бала бар, тұтқындап, депортациялаудағы Папонның жауапкершілігі 1998 жылғы сотта ешқандай күмәнді орын қалдырмай дәлелденді. 1961 жылы Парижде оның полиция күштері өлтірген және Сенаға лақтырған алжирліктердің нақты саны әлі анықталған жоқ.
In March 2004, the chancery of the Legion of Honour accused Papon of illegally wearing his decoration, which had been stripped of him after his conviction, while he was being photographed for a press interview for Le Point. He was tried and fined €2,500. In February 2007, Papon had heart surgery for congestive heart failure. While the surgery was initially thought to be successful, he died a few days later on 17 February, at the age of 96. His attorney, Francis Vuillemin, declared that Papon should be buried with insignia of Commander of the Legion of Honour. That triggered public expressions of indignation from all French political parties except Jean Marie Le Pen's far right National Front. A son of one of Papon's victims observed of Papon, "Besides being a remorseless dead man, he also wishes to remain a vengeful one. "MAURICE Papon, lowered into his grave along with his precious Legion d'honneur last week, proved what many Arabs have long suspected but generally refuse to acknowledge: that bureaucrats and racists and others who worked for Hitler regarded all Semitic people as their enemies and that had Hitler's armies reached the Middle East they would ultimately have found a "final solution" to the "Arab question," just as they did for the Jews of Europe. Papon's responsibility for the 1942 arrest and deportation of 1,600 Jews in and around Bordeaux 223 children among them, all shipped off to the Drancy camp and then to Auschwitz was proved without the proverbial shadow of a doubt at his 1998 trial. Less clear were the exact number of Algerians murdered by his police force in Paris and hurled into the Seine in 1961.