Кіріспе
83-ші Франция премьер-министрі Пьер Жозеф Огюст Месмер (pjɛʁ mɛsmɛʁ; 20 наурыз 1916 – 29 тамыз 2007) – француз галлистік саясаткер. Ол 1960 жылдан 1969 жылға дейін Шарль де Гольдің басшылығымен әскер министрі қызметін атқарды – бұл Этьен Франсуа, герцог де Шоизель Людовик XV тұсында қызмет еткеннен бергі ең ұзақ мерзімді қызмет еді. Содан кейін 1972 жылдан 1974 жылға дейін Жорж Помпидудың премьер-министрі болды. Француз шетелдік легионының мүшесі болған ол тарихи галлистердің бірі саналды және 2007 жылдың тамызында 91 жасында Валь-де-Грация әскери госпиталінде қайтыс болды. 1999 жылы Француз академиясының мүшесі болып сайланды, ал оның орнын Симон Вейль иеленді.
Pierre Joseph Auguste Messmer (pjɛʁ mɛsmɛʁ; 20 March 191629 August 2007) was a French Gaullist politician. He served as Minister of Armies under Charles de Gaulle from 1960 to 1969 – the longest serving since Étienne François, duc de Choiseul under Louis XV – and then as Prime Minister under Georges Pompidou from 1972 to 1974. A member of the French Foreign Legion, he was considered one of the historical Gaullists, and died aged 91 in the military hospital of the Val de Grâce in August 2007. He was elected a member of the Académie française in 1999; his seat was taken over by Simone Veil.
Ерте мансап
Пьер Жозеф Огюст Месмер 1916 жылы Винсенн қаласында дүниеге келген. Ол 1936 жылы ENLOV тіл мектебін бітіріп, келесі жылы Францияның теңізден тыс елдердегі ұлттық мектебін (Ecole nationale de la France d'outre mer) бітірді. Ол Лондон қаласында генерал Кенигтің әскери штабына қосылды және 1944 жылдың тамызында Нормандияға түсуге және Парижді азат етуге қатысты. Парижге де Голльге барып кездескен кезде, оған Камерун саясатын өзгертуге жасырын рұқсат берілді, нәтижесінде репрессия УПК-мен келіссөздерге алмастырылды. Месмер Алжир соғысының ардагерлеріне жаңадан тәуелсіз Конго мен Біріккен Ұлттар Ұйымының бейбітшілік күштеріне қарсы Катангада соғысуға рұқсат берді. Ол Роджер Тринкьеге де Голльдің бельгиялықтарды ығыстырып, Элизабетвильден біріккен Конгоны бақылауға ниеттенгенін айтты. Ғылыми зерттеу министрі Гастон Палевскимен бірге Месмер 1962 жылдың 1 мамырында Алжирде өткен Берил ядролық сынағына қатысты, оның кезінде апат болды. Шенеуніктер, солдаттар және алжирлік жұмысшылар мүмкіндігінше қашып кетті, көбінесе қорғаныш құралдарынсыз. Палевски 1984 жылы лейкемиядан қайтыс болды және ол оны әрқашан Берил оқиғасымен байланыстырды, ал Месмер бұл мәселеде үнсіздік сақтады. Де Голльдің айтуынша, Месмер Морис Куве де Мюрвиллмен бірге "оның екі қолының бірі" болған, содан кейін ол 1972 жылдың шілдесінен 1974 жылдың мамырына дейін премьер-министр қызметін атқарды.
Месмердің кабинеті (1972 жылдың шілдесі - 1974 жылдың мамыр айы)
Ол бұл қызметте конституцияны парламенттік тұрғыдан қарастырған Жак Шабан Делмастың орнына келді, ал Месмер өзінің инаугурациялық сөйлесінде оған қарсы шықты. Президент Жорж Помпидудың ауруына байланысты ол елдің күнделікті басқаруын жүзеге асырды және Шабан Делмастың бұрынғы саясатына қарсы консервативті позицияны қабылдады. Осыдан кейін ол ОРТФ мемлекеттік медиа ұйымын либералдауды тоқтатты және Помпидудың жеке досы Артур Контені оның бас директоры етіп тағайындады. 1974 жылы Помпиду қайтыс болғанда, Месмердің жақтастары оны президенттікке ұсынуға ынталандырды. Ол Шабан Делмас, Валери Жискар д’Эстен және Эдгар Фордің үміткерліктен бас тартуы жағдайында ғана қатысуға келісті. Фор келісті, ал Жискар да Шабан Делмас та бас тартса деген шартпен. Алайда, Шабан Делмас, «Canard enchaînés» газетінің қарсаңына қарамастан, өзін ұстап тұрды, нәтижесінде Месмер өзінің үміткерлігін қайтарып алды. Соңында, голлистердің консервативті қарсыласы Валери Жискар д’Эстен сайланды. Ол Помпидудың қайтысынан кейін бірнеше апта премьер-министр болып қызмет етті, ал президенттік сайлаудан кейін оның өкілеттігі аяқталды. Жақ Ширак 1974 жылдың 29 мамырында оның орнына келді. Жискар сайланғаннан кейін ол ешқашан министрлік лауазымдарға қайта оралған жоқ және голлизмнің тарихи тұлғаларының біріне айналды. 2001 жылы ол басқа да бұрынғы қарсыластармен бірге Папонды кешіруді талап етті. Сондай-ақ, ол 1998-2005 жылдары Франция институтының канцлері болды, кейін құрметті канцлер атанды. 2001 жылдың қазан айында Месмер генерал Жан Симоннан кейін «Азат Франция қоры» президенті болды.