Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американың орталық-батыс аймағындағы ландшафттық шұңқырлар, Кореяның 38-ші параллелі бойындағы жасалма құрылымдар.
American Midwest landscape depressions
the manmade structures along the Korean 38th parallel
38-ші параллельдік құрылымдар, сондай-ақ 38-ші параллельдік сызық деп те аталады, АҚШ-тың Оңтүстік Иллинойс және Миссури штаттары арқылы, сондай-ақ Канзас штатының шығыс бөлігіне дейін, шамамен 38 градус солтүстік ендікте созылатын жеті дөңгелек пішіндес шұңқырлар немесе деформациялардан тұрады. Олардың жасы 300 миллион жылға жуық деп есептеледі, екісі метеориттердің соққысынан пайда болған болуы мүмкін, ал қалған құрылымдар вулканның іздері болуы ықтимал.
The 38th parallel structures, also known as the 38th parallel lineament, are a series of seven circular depressions or deformations stretching across southern Illinois and Missouri and into eastern Kansas, in the United States, at a latitude of roughly 38 degrees north. Estimated at 300 million years old, two are believed to be impact events from meteorites, but other structures are possibly remnants of volcanos.
Тарих
Рампино мен Волк (1996) бұл құрылымдардың Миссисиппінің соңғы немесе Пенсильванияның алғашқы кезеңдерінде (320 ± 10 млн жыл бұрын) болған сериялық метеориттердің соққысынан қалғандары болуы мүмкін деп болжады. Көптеген құрылымдардың жасын анықтаудағы қиындықтар және олардың кейбіреулерінің экзогендік тегіне қатысты күмәндер, кейбір геологтарды осы гипотезаға сенбеуге мәжбүр етеді. 2016 жылға дейін, тек екі құрылым – Миссури штатындағы Крук-Крик (320 ± 80 млн жыл бұрын) және Декатурвилл (< 300 млн жыл бұрын) ғана Жерге соққандардың дерекқорында расталған кратерлер ретінде тіркелген. Иллинойс штатындағы Хикс-Дом сияқты кем дегенде кейбір нысандардың вулканизм нәтижесінде пайда болғанына дәлелдер бар. Бұл нысандар жарықтармен және жарықшақ тау жыныстарымен байланысты, сонымен қатар магмалық тау жыныстары мен минералды кен орындарымен бірге кездеседі. Хикс-Дом – бұл құрылымдық күмбез, оның орталық девон дәуіріндегі ядросы қоршаған қабаттарға қатысты жоғары көтерілген. Күмбездің беткейінде шағын магмалық бөгеттер орналасқан. Жерге сериялық соққылар түсу мүмкіндігіне қызығушылық 1994 жылы Юпитерге шабуыл жасаған Шоумейкер-Леви 9 кометасының байқалуынан кейін арта түсті. Дегенмен, мұндай оқиғаның Жерде болу ықтималдығы өте төмен деп есептеледі, себебі Жердің гравитациялық өрісі Юпитерге қарағанда әлсіз, сондықтан жылдам қозғалатын нысанды тартып алып, оны жосық күштермен бөліп алуға қолайлы емес. Алайда, Айдың гравитациялық өрісі одан да әлсіз болса да, Ай бетіндегі кратерлер тізбегінде Айға сериялық соққылар түскенін көрсететін дәлелдер бар.
Rampino and Volk (1996) postulated that these structures could be the remains of a serial meteorite strike during the late Mississippian or early Pennsylvanian periods (320 ± 10 Ma). Difficulty in determining the age of many of the structures and doubts about the exogenic origins of several of them leave some geologists skeptical of this hypothesis. As of 2016, only two of the structures, Crooked Creek (320 ± 80 Ma) and Decaturville (< 300 Ma), both in Missouri, are listed as confirmed impact craters in the Earth Impact Database. There is evidence that at least some of the features, such as Hicks Dome in Illinois, are volcanic in origin. These features are associated with faults and fractured rock, and are accompanied by igneous rocks and mineral deposits. Hicks Dome is a structural dome which has its central Devonian core displaced upward some in relation to the surrounding strata. The dome has small associated igneous dikes around its flanks. Interest in the possibility of serial impacts on Earth was piqued by observations of comet Shoemaker–Levy 9 impacting on Jupiter in 1994. It has been estimated, however, that the likelihood of such an event occurring on Earth is vanishingly small because the Earth's weaker gravitational field is much less able than Jupiter's to pull a speeding object close enough to be torn apart by tidal forces. However, evidence of serial impacts on the Moon, whose gravitational field is even weaker, can be seen in several chains of craters on the lunar surface.