Кіріспе
Британ мүсіншісі, Сэр Альфред Гилберт (12 тамыз 1854 – 4 қараша 1934) – ағылшын мүсіншісі. Ол Лондонда дүниеге келді және Джозеф Боэм, Мэтью Нобль, Эдуард Лантери және Пьер Жюль Кавельерден мүсін өнерін үйренді. Оның ең алғашқы маңызды туындысы – «Жеңістің сүйегі», одан кейін «Персей қарулануы», «Икар» және «Комедия мен трагедия» трилогиясы жарық көрді. Оның ең шығармашылық жылдары 1880-жылдардың соңынан 1890-жылдардың ортасына дейін болды. Осы кезеңде ол Виктория патшайымының Алтын мерейтойына арналған ескерткіш және Пикадилли циркіндегі Шафтсбери ескерткіш фонтаны – «Эрос» сияқты бірнеше танымал туындылар жасады. Мүсін жасаумен қатар, Гилберт алтынмен жұмыс істеу және дамаск техникасын да зерттеді. Ол акварель суреттері салды және кітаптарға иллюстрациялар жасады. 1892 жылы ол Корольдік өнер академиясының мүшесі болды, бірақ көптеген тапсырыстарды қабылдап, қарызға батып, сонымен қатар әйелінің психикалық денсаулығы нашарлай бастағандықтан жеке өмірі қиындыққа толы болды. 1892 жылы Гилберт принц Альберт Виктордың қабірін салуға патшалық тапсырыс алды, бірақ оны аяқтай алмады және наразы клиенттердің шағымдары көбейді. 1900-жылдардың ортасына қарай Гилберт банкрот болып, Корольдік академиядан кетуге мәжбүр болды. Ол Брюггеге қорлықпен көшіп, әйелінен ажырасты. Кейін ол қайтадан үйленді, бірақ одан кейін аз ғана туындылар жасады. 1920-жылдары журналист Изабель МакАллистердің көмегімен оның мансабы қайта жанданды. Ол Англияға оралып, принц Альберт Виктордың қабірін аяқтады, сондай-ақ Королева Александра ескерткіші сияқты жаңа тапсырыстарды қабылдады. 1932 жылы Гилберт Корольдік академияның мүшесі болып қайта тағайындалды және рыцарь атағын алды. Ол 1934 жылы 80 жасында қайтыс болды. Гилберт «Жаңа мүсін» қозғалысының маңызды шабыт көзі болды және XXI ғасырда Виктория дәуірінің ең көрнекті мүсіншілерінің бірі саналады.
the sculptor
Sir Alfred Gilbert (12 August 18544 November 1934) was an English sculptor. He was born in London and studied sculpture under Joseph Boehm, Matthew Noble, Édouard Lantéri and Pierre Jules Cavelier. His first work of importance was The Kiss of Victory, followed by the trilogy of Perseus Arming, Icarus and Comedy and Tragedy. His most creative years were from the late 1880s to the mid 1890s, when he produced several celebrated works such as a memorial for the Golden Jubilee of Queen Victoria and the Shaftesbury Memorial Fountain Eros on Piccadilly Circus. As well as sculpture, Gilbert explored other techniques such as goldsmithing and damascening. He painted watercolours and drew book illustrations. He was made a member of the Royal Academy of Arts in 1892, yet his personal life was beginning to unravel as he took on too many commissions and entered into debt, whilst at the same time his wife's mental health deteriorated. Gilbert received a royal commission for the tomb of Prince Albert Victor in 1892, but was unable to finish it and the number of complaints from other dissatisfied clients grew. By the mid 1900s, Gilbert had been forced to declare himself bankrupt and to resign from the Royal Academy. He moved to Bruges in disgrace and separated from his wife. He later remarried, entering a period when he created few artworks. In the 1920s, his career was rehabilitated with the help of journalist Isabel McAllister. He returned to England and finally completed the tomb of Prince Albert Victor, as well as taking on new commissions such as the Queen Alexandra Memorial. In 1932, Gilbert was reinstated as a member of the Royal Academy and was also knighted. He died in 1934, at the age of 80. Gilbert was a central inspiration for the New Sculpture movement and in the 21st century is regarded as one of the foremost sculptors of the Victorian age.
Ерте өмір
Альфред Гилберт 1854 жылдың 12 тамызында Лондонның орталығында, Оксфорд көшесіне жақын, Бернерс көшесі, 13-үй мекенжайында дүниеге келді. Ол Шарлотта Коул мен Альфред Гилберттің үлкен баласы еді, екеуі де музыканттар болған. Бернерс көшесі сол кезде суретшілер мен музыканттардың арасында танымал орын болды: боялған әйнек, ою-өрнек, гравюра және қоладан жасалған өнер туындыларын сататын дүкендер, Форд Мадокс Браун мен Эдвард Ходжес Бейлидің студиялары орналасқан. Джеймс Мэтьюс Ли басқарған Ли академиясы да жақын жерде болды, кейін ол Томас Дж. Хизерли суретшілер мектебіне айналды. Гилберт 1863 жылы бірнеше айға Уильям Кемсхед академиясына оқуға түсті, ол Портсмут маңындағы теңізшілер мектебі еді. Содан кейін ол Миддлсекс ауруханасына хирург болып жұмыс істеу үшін стипендия алуға тырысты, бірақ қабылданбады, бұл оған мүсін жасауға деген құштарлығын одан әрі дамытуға мүмкіндік берді. Ол алдымен 1872 жылдан 1873 жылға дейін Томас Дж. Хизерли мектебінде, содан кейін 1873 жылдан 1875 жылға дейін Корольдік академия мектептерінде оқыды.
Алғашқы еңбектері
Гилберттің ең алғашқы маңызды жұмысы – «Жеңістің сүйісі» (1878–1881) есімді туындысы, онда Жеңіс құшағында мерт болып жатқан рим сарбазы бейнеленген. Ол отбасымен бірге Римге көшіп, мүсінді мрамордан жасау үшін, Ренессанс кезеңінің танымал мүсіншілері – Челлини, Донателло, Джамболонья және Верроккьо шабыттандырды. Мемориал 1887 жылғы 29 қаңтарда Вестминстер аббаттығында ашылғанда сыншылар тарапынан жоғары бағаланды. 1901 жылы заманауи өнер сыншысы Марион Шпильман: «Оның талғамы өте таза, генийі керемет дұрыс, сондықтан ол өзге адамның құлайтын жерінде қауіпсіздікпен қиялын толыққанды қолдана алады» деп жазды. Гилберттің келесі еңбегі – Шафтсбери ескерткіш фонтаны (1886–1893). Фонтанға 1886 жылы тапсырыс берілді және 1893 жылы Лондондағы Пикадилли циркінде ресми түрде ашылды. Гилберт тапсырысты қабылдағанда, оған пайдаланылған оқ-дәрі металлын ерітіп, қайта пайдалануға рұқсат етілетініне кепілдік берілді, бірақ үкімет оны оған ұсынбады. Ол бұрыннан қалыптарды жасағандықтан, орнына мыс сатып алуға мәжбүр болды, бұл оған үлкен қаржылық шығын әкелді; фонтанның құны белгілі бір соманы құруы керек еді, бірақ соңында ол сомаға жетпеді, ал Гилберт айырмашылықты өтеуге мәжбүр болды. Бүгінде фонтан жоғары бағаланып, ұлттық қазына саналады, бірақ сол кезде оның құндылығына қатысты пікірлер қарама-қайшы болды. Бұқаралық ақпарат құралдары фонтанның дизайнын сынады, нәтижесінде гүл сатушылар суға батып, тәртіпсіздіктерге байланысты бір жыл бойы күзетілді. Жаяу жүргіншілердің шөлін сусындауы үшін тізбекке ілінген сегіз тостаған қойылды. Гилберт ашылғаннан кейін бір күн өткенде, тек екі тостаған қалғанын мәлімдеді. Ол «өз ниетім мен жоспарымның толық сәтсіздігін көрудің қорқынышты тәжірибесі» деп айтты. Ол 1897 жылы төртінші дәрежелі Корольдік Виктория орденімен марапатталды. Бір сыншы бұл қабірді «Британ аралдарындағы 19 ғасырдың соңындағы мүсін өнерінің ең тамаша үлгісі» деп сипаттады. Қабырдың үстінде гусар формасындағы ханзаданың мүсіні орналасқан. Оның үстінде, көктегі тәжін ұстап тұрған періште тізе бүгіп тұр. Қабырдың айналасын күрделі қоршаумен қоршап, әулиелердің бейнелері бейнеленген. Өте жақсылықты Гилберт бұл тапсырысқа тым көп уақыт пен ақша жұмсады. Гилберт профессорлық қызметінен және Корольдік Виктория орденінен бас тартты. Оның клиенті Элиза Маклоглинмен қарым-қатынасы болған кезде жағдай одан әрі нашарлады, ол өзінің тапсырыс берген жерлеу урнасын – Перси Плантагенет Маклоглин мырза мен ханым (1905–1909), сондай-ақ Морс Януа Витае деп танымал болғанды талап етті. 1918 жылы 1 наурызда ол үй шаруасын жүргізушісі Стефани Куагебюрге үйленді және 1924 жылы бірге Римге көшіп кетті. МакАллистер оның жанкүйері болды және 1932 жылы: «Адам оған толыққанды адал болуы керек және әрқашан оларға назар аударуға дайын адамдарға ешқандай кемшіліктерді мойындамауы керек» деді. Гилберттің әйелі Элис Шафтсбери ескерткіш фонтанының ресми ашылуынан кейін көп ұзамай 1893 жылы күйзеліске ұшырап, психиатриялық ауруханада уақыт өткізді. 1901 жылы отбасы Англиядан қайта шығып, Брюггеде қоныстанды. 1904 жылы олардың некесі бұзылып, Элис қайтадан ауруханаға жатқызылды. Ол 1916 жылы қайтыс болды. Гилберт 1918 жылы үй шаруасын жүргізушісі Стефани Куагебюрге қайтадан үйленді, ол кезде ол бұрынғы некесінен туған жеті баласын өсіруге көмектесуге жауапкершілік алған еді.