Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1857 жылы Лондонда джентльмендер клубы құрылды.
Мельбурн клубы
London gentlemen's club founded in 1857
the Melbourne club
1858 жылы бірлескен құрметті хатшы, кейін клуб президенті болған Эндрю Холлидей өзінің 1867 жылғы антологиясында 'тиісті атаудың' қалай анықталғаны туралы былай деп жазды:
Andrew Halliday, joint honorary secretary in 1858, and later club president, wrote in his 1867 anthology, of how the 'suitable designation' was determined:
'Түпнұсқа мүшелердің шамамен оннан астамы кездесулері үшін таңдалған орынға жиналғанда, клубты қалай атау керектігі мәселесі туды. Бөлмедегі әркім өз ұсынысын жасады. Бірі «Аддисон», екіншісі «Джонсон», үшіншісі «Голдсмит» және т.с.с. деді. Соңында, қазіргі заманғы атақты әдеби есімдердің барлық тізімін қарап шыққаннан кейін, бұрыштағы қарапайым мүше «Шекспир» дегенді ұсынды. Бұл компаниядағы бір кісінің (қараша қазандығымен белгілі Роберт Броу) салқынқандылығына тым ауыр тиді, ол біздің құлшынысымыздың арасында өзімізді күлкіге қалдыруға тырысып жатқанымызды сезіп, бізге ескерту жасады. «Біз кімбіз?» деді ол, «осы ұлы есімдерді бекерге иеленуіміз керек пе? Мақтанқорлыққа бой алмайық. Егер бізге ат керек болса, қарапайым болсын – мүмкіндігінше аз мағына беретін болсын».
'When about a dozen of the original members were assembled in the place selected for their meetings, it became a question what the Club should be called. Every one in the room suggested a title. One said the “Addison”, another the “Johnson”, a third the “Goldsmith”, and so forth; and at last, after we had run the whole gamut of famous literary names of the modern period, a modest member in the corner suggested “The Shakespeare”. This was too much for the gravity of one of the company (the late Mr Robert Brough) whose keen sense of humour enabled him, in the midst of our enthusiasm, to perceive that we were bent on making ourselves ridiculous. “Who are we,” he said, “that we should take these great names in vain? Don’t let us be pretentious. If we must have a name, let it be a modest one — one that signifies as little as possible.”
Осы сәтте бір мүше таза еріншектікпен «Жабайы» деп айғайлады. Оның салқынқандылығы тағы да оянды. «Міне, сондай!» деді ол. «Бұл атты қабылдауда ешқандай мақтанқорлық жоқ. Егер біз Ричард Савиджді әкеміз деп қабылдасақ, онда бізде мақтан жоқ екенін көрсетеді». Осылайша, көңілді әзіл-қалжыңмен, біздің кішкентай қоғамымыз «Жабайы клуб» деп аталып, шолуланды. Бастапқы мүшелердің көпшілігі богемиялық журналистер мен жазушылар қатарынан шыққан, «The Illustrated London News» журналы үшін жазған және өзінің Гаррик клубына қабылдануы қиын екенін сезінген. Бірақ екі онжылдықтан кейін, Жабайы клубтың өзі «көбінесе құрметті» болып саналды. «Әдебиет немесе өнер саласындағы жұмыс істейтін адам» деген ерте талап, көп ұзамай музыканттарды да қамту үшін кеңейтілді, ал клубтың алғашқы пианиносы 1871 жылы жалға алынды, бұл Холлидейді басқа мүшеге «Пианиноңды алып кет, ол клубты бұзып жатыр» деуіне итермеледі. 1887 жылы оған байланысты масондық ложа құрылды. Клуб жылдар бойы көптеген қонақтарды қабылдады, соның ішінде американдық жазушы және юморист Марк Твен, сондай-ақ 1934 жылы Англияға келген Австралия крикет командасы. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, Британ фашистер одағының негізін қалаушы Освальд Мосли, «Тарка - суыржан» кітабының авторы Генри Уильямсонның шақыруымен келді, бірақ одан кетуі сұралды. Бұл клуб Артур Конан Дойлдің «Жоғалған әлем» атты классикалық романында көрсетілген. Клуб өзінің бастапқы орнынан, Crown Tavern-нан келесі жылы Nell Gwynne Tavern-ға көшіп барды. 1863 жылы ол Ковент-Гардендегі Гордон қонақ үйіне, содан кейін 6–7 Адельфи Террасасына, кейін 9 Фицморис Плейс, Беркли сквері, Лондон W1-ге және 1936 жылдан 1963 жылдың соңына дейін Карлтон Хаус Террасасына көшірілді. 1990 жылы клуб National Liberal Club-тың 1 Whitehall Place, Лондон SW1-дегі бөлмесіне көшіп барды. 2020 жылы National Liberal Club-тың Бас комитеті оған болашақ орналасуы туралы келіссөздер аясында бір жылдық хабарлама берді. National Liberal Club-тың бір дерек көзі: «Біз үшін шегі – біздің мүшелеріміздің бірі, кез келген жынысты, Savage Club бары ашық болғанда пайдалана ала ма, жоқ па, деген мәселе». National Liberal Club мүшелеріне (немесе кез келген басқа да өзара келісімге келмеген клубтарға) Savage Club қонақтары ретінде шақырылмаса, пайдалануға рұқсат етілмейді, бұл кез келген жеке мүшелер клубының қағидасы, ал Savage Club әйелдерді барлық үй-жайларына қонақ ретінде қабылдайды.
Hereupon a member called out, in a pure spirit of wantonness, “The Savage”. That keen sense of humour was again tickled. “The very thing!” he exclaimed. “No one can say that there is anything pretentious in assuming that name. If we accept Richard Savage as our godfather, it shows that there is no pride about us.” And so, in a frolicsome humour, our little society was christened the “Savage Club”.' Many of the original members were drawn from the ranks of bohemian journalists and writers for The Illustrated London News who considered themselves unlikely to be accepted into the older, arts related Garrick Club, but, within two decades, the Savage Club itself had become 'almost respectable'. The early requirement 'a working man in literature or art' was soon broadened to include musicians, and the club's first piano was hired in 1871, prompting Halliday to tell another member 'Hang your piano it's ruining the Club'. An associated Masonic lodge was established in 1887. The club has hosted a variety of guests over the years including American writer and humorist Mark Twain, and the Australian cricket team during its 1934 English tour. In the aftermath of World War II, Oswald Mosley, founder of the British Union of Fascists, arrived as a guest of Henry Williamson, author of Tarka the Otter, but was asked to leave. The club features in Arthur Conan Doyle's classic novel, The Lost World. The club moved from its original home at the Crown Tavern, the next year to the Nell Gwynne Tavern. In 1863 it moved to Gordon's Hotel in Covent Garden, then to 6–7 Adelphi Terrace, later to 9 Fitzmaurice Place, Berkeley Square, London W1, and, from 1936 to the end of 1963, Carlton House Terrace in St James's (previously the home of the Conservative statesman Lord Curzon). In 1990, the club moved to a room within the National Liberal Club at 1 Whitehall Place, London SW1. In 2020 it was issued with a year's notice by the General Committee of the National Liberal Club as part of a negotiation around its future occupancy. A source at the National Liberal Club commented: "The red line for us is whether one of our members, of any sex, could use the Savage Club's bar whenever it is opened." Members of the National Liberal Club (or indeed of any other non reciprocal Club) would however not be allowed to use the Savage Club's facilities unless invited as guests, as is the case with any private Members' club, and the Savage Club does admit ladies as guests to the whole of its premises.
Бүгінгі клуб
1962 жылы клубта шамамен 1000 мүше болды. Жыл бойы бірнеше рет мүшелер әйелдерді кешкі асқа және ойын-сауыққа шақырып тұрады, ал мұндай шараларға бұрынғы «Savages» клубының жесірлері де міндетті түрде қатысады, олар «Rosemaries» деп аталады (эскек гүлінің символикалық аты, естелік белгісі). Сонымен қатар, ай сайын түскі ас өткізіледі, одан кейін клуб мүшесі немесе шақырылған қонақ өзі жақсы білетін тақырып бойынша лекция оқиды.
In 1962, the club had around 1,000 members, Several times a year members invite ladies to share both the dinner and the entertainment, and on these occasions guests always include widows of former Savages, who are known as Rosemaries (after rosemary, a symbol of remembrance). There are also monthly lunches, which are followed by a talk given by a member or an invited guest on a subject of which he has specific expert knowledge.
Савидж Клубының масондық ложасы
1882 жылдың 11 ақпанында Уэльс принці (кейін Эдуард VII) Савидж клубында оның құрметіне өткен кешкі асқа қатысты, содан кейін клуб мүшесі болды. Принц клубпен байланысты масондық ложа құруды ұсынды. Савидж клубының ложасы, No. 2190, 1886 жылдың 18 желтоқсанында Конституция жарлығын алды және 1887 жылдың 18 қаңтарында әскери тілші сэр Джон Ричард Сомерс Вайн бірінші шебер ретінде қадірленді. Бірінші қазынашы актер сэр Генри Ирвинг болды, ал 1888 жылы актер Эдвард О'Коннор Терри оның орнына келді. Бұл өнерге бейімділік ложа мүшелігінде көп жылдар бойы сақталды. Клуб пен ложа тек атау бойынша ғана байланысты болды, формальды байланыс болған жоқ. Ложаға мүшелік Савидж клубының мүшелерімен ғана шектелмейді; алайда, көптеген кіретіндер әдебиет, өнер, театр, музыка, ғылым немесе құқық саласында кәсіби қызметпен айналысады.
On 11 February 1882, the Prince of Wales (later Edward VII), attended a dinner in his honour at the Savage Club, before becoming a member. The Prince suggested a Masonic lodge, associated with the club, should be formed. The Savage Club Lodge, No. 2190 received its Warrant of Constitution on 18 December 1886, and was consecrated on 18 January 1887, with war correspondent Sir John Richard Sommers Vine as the first Master. The first treasurer was the actor Sir Henry Irving, followed by the actor Edward O'Connor Terry in 1888. This tendency towards the arts continued to be reflected in the Lodge's membership for many years. The club and lodge have never been formally connected except in name. Lodge membership is not restricted to Savage Club members; however, most who join still have a professional life in literature, art, drama, music, science or law.