Кинчело әуе базасы: тарихы және азаматтық қолданысы

Кіріспе

АҚШ-тың Мичиган штатындағы Кинчелое қаласының жанындағы бұрынғы Әуе күштері базасы, осы нысанның азаматтық қолданылуы және әуежай туралы ақпарат.

Кинчелое әуе күштері базасы – Солтүстік Америка құрама штаттарының (АҚШ) Әуе күштерінің базасы. 1943 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Мичиганның Жоғарғы түбегінде салынған база 1977 жылға дейін пайдаланылды. База әртүрлі атаулармен белгілі болды, оның ішінде Кинросс қалалық әуежайы, Кинросс әскери әуе алаңы, Кинросс әуе алаңы, Кинросс Әуе күштерінің қосалқы алаңы және Кинросс Әуе күштері базасы. Бүгінгі күні Чиппева округінің халықаралық әуежайы, Кинросс түзеу мекемесі және Кинчелое қауымы осы базаның орнында орналасқан. Базаға Мичиган штатынан шыққан сынақ ұшқышы Ивен Кинчелоэ (1928–1958) есімі берілген.

Шығу тегі

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Су шлюздары соғысқа қатысу үшін маңызды болып саналды. 1941 жылдың маусым айында Кинросс қаласында әуежай салу жоспарланған. Аэропорт АҚШ Үкіметімен жалға алу, лицензия, жер пайдалану құқығы және әртүрлі жер учаскелерін сатып алу арқылы салынды. Үш 5520 фут х 300 фут ұшу-қону жолағы бар шағын әуеайлақ үшбұрыш тәрізді құрылып, кішкентай ұшақтарға арналған тұрақ және бірнеше қосалқы ғимараттар салынды. Әуеайлақ Кинросс қосымша әуеайлағы деп аталды және Әуе көлігі басқармасының Альпена армия әуеайлағының қосалқы базасы ретінде тағайындалды. Кинросс әуеайлағының міндеті Аляскаға бағытталған ұшақтар үшін жанармай құю станциясы ретінде қызмет ету, сондай-ақ Саулт-Сте. Мари шлюздарын қорғау болды. Алайда, соғыс кезінде онда тактикалық бөлімдер орналасқан жоқ, ал ондағы аз ғана қолдау персоналы Альпена әуеайлағындағы 4250-ші армиялық әуе күштері базасының басшылығында болды. 1945 жылдан бастап база белсенді емес деп жарияланды, ал Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін әуеайлақ Саулт-Сте. Мари қаласына азаматтық әуежай ретінде жалға берілді. Соғыстан кейін әуеайлақ жеке және коммерциялық авиацияның ірі орталығына айналды. Қала әуежайды басқарды, ал Capital Airlines және Trans Canada Air Lines компаниялары 1945 жылдан 1952 жылға дейін коммерциялық рейстер үшін оны пайдаланды.

Әуе қорғанысы командалығы

1948 жылы Суық соғыстың басталуымен және 1950 жылдың маусымында Корея соғысындағы қақтығыстардың күшеюімен АҚШ қорғанысын нығайтуға кірісті. Армия бөлімдері Саультқа қайта оралды, ал екінші дүниежүзілік соғыстағы Кинросс қосымша әуе алаңы, құлыптарға жақын орналасқандықтан, қайтару құқығы арқасында қайта жандандырылды. 1952 жылдың 1 шілдесінде Кинросс әуе базасы азаматтық басқарудан АҚШ Әуе күштеріне берілді. Ол 30-шы әуе дивизиясының және Әуе қорғанысы басқаруының қарауына алынып, Саульт-Сент-Мари және Ұлы көлдердің жоғарғы аймағын қорғауға арналған истребитель-перехватчик базасы ретінде жоспарланды. 1952 жылдың қазан айында 4685-ші әуе базасы эскадрильясы қайта жандандырылған Кинросс әуе базасына бекітілді. Бір айдан кейін бөлім 91-ші әуе базасы эскадрильясы болып қайта аталды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы қосымша әуе алаңын соғыстан кейінгі Әуе күштерінің стандарттарына жеткізу үшін көп жұмыс жасау қажет болды. Базаны қоршап тұрған қосымша жерлер әскери құрылыстар мен ұшу-қону жолақтарын кеңейту үшін иелік етілді. 7000 футтық реактивтік ұшу-қону жолағы (16/34) және оған қоса такси жолдары, бетон блоктан салынған ғимараттар және тұрақты Әуе күштері базасы үшін жеткіліксіз деп есептелген ескі құрылымдарды алмастыруға арналған басқа да қолдау құрылыстары салынды. 1953 жылдың 16 ақпанында Кинросс әуе базасында алғашқы операциялық ADC бөлімі, 534-ші әуе қорғанысы тобы құрылды. Ол Иллинойс штатындағы О'Хара халықаралық әуежайында орналасқан 4706-шы қорғаныс қанатына бекітілді. 27 сәуірде 438-ші истребитель-перехватчик эскадрильясы жаңа базада құрылды және ол бірінші буын Lockheed F 94B Starfire реактивтік истребитель-перехватчиктерімен жабдықталды. Сол айда база 438-ші эскадрилья пилоттары ұшақтарды ұшырып жіберуіне байланысты жеке коммерциялық емес авиация үшін жабылды. 438-ші FIS жаңа Northrop F 89D Scorpion истребитель-перехватчиктерімен жабдықталды, ал F 94B ұшақтары Ұлттық әуе күзетіне берілді. 1953 жылдың 23 қарашасында Кинростан ұшып шыққан Феликс Монкла және Роберт Уилсон, Су-Локс және Супериор көлінің үстінде НЛО-ны қуалау кезінде жоғалып кетті. Кинросс маңызды Әуе қорғанысы басқаруының базасы болып саналды, Ұлы көлдер аймағындағы жерүсті радар станцияларымен анықталған белгісіз ұшақтарға жауап беруге тәулік бойы дайын тұрған истребитель-перехватчиктерімен жабдықталған әскери база. Құрылғаннан кейін Кинросс базасындағы истребитель-перехватчиктер Sault Sainte Marie AFS (P 86); Grand Marais AFS (M 109); Calumet AFS (P 16); Alpena AFS (M 105) және Empire AFS (P 34) радарлары арқылы белгісіз ұшақтарды ұстауға бағытталды. 1955 жылдың 18 тамызында 534-ші АДС-ы таратылды және бірден 507-ші истребитель тобымен (Әуе қорғанысы) ауыстырылды, бұл тек атауын өзгерту болды. Бұл ADC-ның "Project Arrow" бағдарламасының бөлігі болды, ол екі дүниежүзілік соғыста есімдерін қалдырған истребитель бөлімдерін қайта жандандыруға бағытталған. Бұл қайта тағайындалу 438-ші FIS-ке әсер етпеді және бөлім 507-ші FG-ге берілді. 1956 жылдың 8 шілдесінде 507-ші FG-ның басқаруы мен бақылауы Висконсин штатындағы Труакс әуе алаңында орналасқан 37-ші әуе дивизиясына берілді. Сол кезде 507-ші FG-ның ұстап алулары Труакс әуе алаңындағы қолмен басқару және бақылау орталығы (MDCC) (SM 168) арқылы бағытталды, ол Ұлы көлдер аймағындағы іздеу және биіктік радарларынан радар деректерін алды. 1957 жылдың мамыр айында 438-ші FIS жаңа Convair F 102 Delta Dagger истребитель-перехватчиктерімен жаңартылды. 1958 жылдың мамыр айында 438-ші FIS уақытша К.И. Сойер әуе базасына көшірілді, ал Кинростағы негізгі ұшу-қону жолағы Стратегиялық әуе күштерінің (SAC) B 52 Stratofortress ұшақтарына дайындалу үшін 12000 футқа (3658 м) дейін кеңейтілді. Құрылыс жұмыстары аяқталып, эскадрилья 1958 жылдың қазан айында қайта оралды.

With the outbreak of the Cold War in 1948 and active combat in the Korean War in June, 1950, the United States began building up its defenses. Army troops returned to the Sault, and the World War II Kinross Auxiliary Airfield, with its close proximity to the locks was reactivated using a right of return. On 1 July 1952, Kinross Air Force Base was transferred from civil control to the United States Air Force. It was placed under the jurisdiction of 30th Air Division, Air Defense Command and was planned as a fighter interceptor base to provide air defense for Sault Ste Marie and the upper Great Lakes. In October, 1952, the 4685th Air Base Squadron was assigned to the reactivated Kinross AFB. A month later the unit was redesignated as the 91st Air Base Squadron. Much construction was necessary to bring the World War II auxiliary airfield up to postwar USAF standards. Additional land surrounding the base was appropriated for military facilities and extended runways. A 7,000 foot jet runway (16/34) was laid down along with accompanying taxiways, concrete block buildings and other support facilities to replace the existing structures that were viewed as substandard for a permanent Air Force base. On 16 February 1953, the first operational ADC unit, the 534th Air Defense Group was activated at Kinross AFB. It was assigned to the 4706th Defense Wing at O'Hare International Airport, Illinois. The 438th Fighter Interceptor Squadron was activated at the new base on 27 April, equipped with first generation Lockheed F 94B Starfire jet interceptor aircraft. That same month, the base was closed to private noncommercial aviation because of the interceptor aircraft being flown off the field by the pilots of the 438th. The 438th FIS was upgraded quickly to new Northrop F 89D Scorpion interceptors as soon as they could be delivered and the F 94Bs were transferred to the Air National Guard. Flying out of Kinross, On November 23, 1953, pilot Felix Moncla and Radar Operator Robert Wilson and their plane disappeared while pursuing a UFO over the Soo Locks and Lake Superior. Kinross was considered a vital Air Defense Command base, an alert status military base equipped with interceptors ready 24/7 to respond to unknown aircraft picked up by Ground Control Radar stations in the Great Lakes region. Upon activation, Kinross based interceptors were directed to intercept unknown aircraft by ADC surveillance Radars at Sault Sainte Marie AFS (P 86); Grand Marais AFS (M 109); Calumet AFS (P 16); Alpena AFS (M 105) and Empire AFS (P 34). On 18 August 1955, the 534th ADS was inactivated and immediately replaced by the 507th Fighter Group (Air Defense) in a name only re designation. This was part of the ADC "Project Arrow" program, which was designed to bring back on the active list the fighter units which had compiled memorable records in the two world wars. The 438th FIS was unaffected by this re designation, and was transferred to the 507th FG. On 8 July 1956, command and control of the 507th FG was transferred to the 37th Air Division at Truax Field, Wisconsin. At that time, intercepts by the 507th FG were directed by a Manual Direction and Control Center (MDCC) (SM 168) at Truax Field which received radar data from a wider series of search and height surveillance radars in the Great Lakes Area. In May 1957, the 438th FIS was upgraded to the new Convair F 102 Delta Dagger interceptor. In May 1958 the 438th FIS was temporarily transferred to K. I. Sawyer AFB southeast of Marquette, while the main runway at Kinross was extended to 12000 feet (3658 m) in preparation for Strategic Air Command (SAC) B 52 Stratofortresses. The construction project was completed and the squadron returned in October 1958.

Кинчелое әуеайлағының әуежайы

25 қыркүйекте 1959 жылы Кинросс әуе базасы ресми түрде Кинчелоэ әуе базасы деп қайта аталды. 7 қыркүйекте 1956 жылы Кинчелоэ Bell X 2 зымырандық зерттеу ұшағымен 100 000 футтан (30 480 м) жоғары көтерілген алғашқы ұшқыш болды, ол 126 200 футқа (38 466 м) дейін жетті. Осы керемет ұшуы үшін ол Маккей жүлдесімен марапатталды және "Американың бірінші ғарышкері" атанды. Екі жылдан кейін, 26 шілдеде 1958 жылы Калифорния штатындағы Эдвардс әуе базасында F 104 Starfighter ұшағының апатында қаза тапты. Кинчелоэ әуе базасының ADC үшін маңыздылығы 1960 жылы бірнеше маңызды өзгерістермен айқын болды. 1 наурызда 1960 жылы 37-ші әуе қорғанысы зымыран эскадрильясы (BOMARC) 28 CIM 10 Bomarc жер-әуе зымыранымен (SAM) жабдықталды. Бомарк – әлемдегі алғашқы ұзақ қашықтықты әуе шабуылына қарсы зымыран. Олар конвенциялық немесе ядролық оқ-дәрілерді тасымалдауға қабілетті болды. Зымырандық полигон Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі Рако әуе базасының орнында, Кинчелоэ әуе базасынан батысқа қарай 17 миль жерде орналасқан. Бұл нысан Кинчелоэ әуе базасының BOMARC полигоны деп аталды. BOMARC полигоны тіктөртбұрышты құрылыс еді, ол ескі ұшу-қону жолағының оңтүстік-шығысында орналасқан. Ол BOMARC зымыранының IM 99B екінші буынының нұсқасын пайдаланды. BOMARC полигонында 40-қа жуық адам жұмыс істеді. Зымырандар 1972 жылдың 31 шілдесінде тоқтатылғанға дейін дайын күйде болды. 1 сәуірде 1960 жылы Кинчелоэ әуе базасы К.И. Сойер әуе базасындағы Саулт-Сент-Мари әуе қорғанысы секторына (SsmADS) бағындырылды және Жартылай Автоматты Жерлік Орта (SAGE) дерек орталығының (DC 14) қарамағына өтті. SAGE жүйесі – АҚШ Әуе күштерінің (кейіннен FAA) жалпы бақылау радар станцияларын әуе қорғанысының орталықтандырылған орталығымен байланыстыратын компьютерлік басқару желісі, кеңестік ядролық шабуыл туралы ерте ескерту және жауап беруді қамтамасыз етуге арналған. 438-ші истребитель-перехватчик эскадрильясы 1960 жылдың маусым айында F 106 Delta Dart истребитель-перехватчикке жаңартылды, бұл жаңа истребительді алғашқы ADC эскадрильяларының бірі болды. Сонымен қатар, 507-ші истребитель тобы 1960 жылдың 28 желтоқсанында құрылған және іске қосылған 507-ші истребитель қанатына (Әуе қорғанысы) жаңартылды. Қанат деңгейіне көтерілуімен 507-ші жауынгерлік қолдау тобы 1961 жылдың 1 ақпанында Кинчелоэдегі үйлестіруші бөлімшеге айналды. 507-ші истребитель қанаты 1968 жылдың 30 қыркүйегінде таратылғанға дейін Кинчелоэ әуе базасында F 106 ұшақтарын пайдалануды жалғастырды. Әуе қорғанысы басқаруы Вьетнам соғысының құнына байланысты бюджеттік себептерге байланысты өз истребитель-перехватчик нысандарын тоқтатты. 1960 жылдардың соңында және Континентаралық Баллистикалық Зымырандардың (ICBM) дамуымен, кеңестік бомбалаушылардың АҚШ-қа шабуыл жасауының ықтималдығы төмен деп саналды және АҚШ Әуе күштері Қорғаныс министрінің басшылығымен истребитель-перехватчик базаларын жабуды бастады. 1972 жылы төрт жылдан кейін BOMARC зымырандары тоқтатылды. Нәтижесінде, ADC 438-ші истребитель-перехватчик эскадрильясын Нью-Йорк штатындағы Гриффисс әуе базасына көшірді. Оның таратылуымен Кинчелоэ әуе базасының юрисдикциясы 1968 жылдың 1 қазанында Стратегиялық Әуе Командысына берілді.

On September 25, 1959, Kinross AFB was officially renamed Kincheloe Air Force Base in honor of the late Captain Iven Kincheloe, a native of Cassopolis in southwestern Michigan. On 7 September 1956, Kincheloe became the first pilot to climb above 100000 feet (30480 m), as he rocketed to a peak altitude of 126200 feet (38466 m) in the Bell X 2 rocket powered research airplane. For this spectacular flight, he was awarded the Mackay Trophy and nicknamed "America's No. 1 Spaceman." Less than two years later, he was killed in the crash of an F 104 Starfighter on 26 July 1958 at Edwards AFB, California. The importance of Kincheloe AFB to ADC was evident in 1960 with some major changes. The 37th Air Defense Missile Squadron (BOMARC) was activated on 1 March 1960 with 28 CIM 10 Bomarc surface to air missiles (SAM). The supersonic Bomarc missiles were the first long range anti aircraft missiles in the world. They were capable of carrying conventional or nuclear warheads. The missile site was located at the World War II Raco Army Airfield, about 17 miles west northwest of Kincheloe AFB. This facility was known as the Kincheloe AFB BOMARC site. The BOMARC site was a rectangular installation, just southeast of the old runways. It operated the 2nd generation IM 99B version of the BOMARC missile. About 40 personnel were stationed at the BOMARC site. The missiles remained on alert until they were inactivated on 31 July 1972. Next, Kincheloe AFB was assigned to the Sault Sainte Marie Air Defense Sector (SsmADS) at K. I. Sawyer AFB on 1 April 1960 and came under the Semi Automatic Ground Environment (SAGE) Data Center (DC 14). The SAGE system was a computer controlled network linking USAF (and later FAA) General Surveillance Radar stations into a centralized center for Air Defense, intended to provide early warning and response for a Soviet nuclear attack. The 438th Fighter Interceptor Squadron was upgraded again to the F 106 Delta Dart interceptor in June 1960, one of the first ADC squadrons to receive the new interceptor. In addition, the 507th Fighter Group was upgraded to the 507th Fighter Wing (Air Defense), which was established, and activated, on 28 December 1960. With the upgrade to wing level, the 507th Combat Support Group became the host unit at Kincheloe on 1 February 1961. The 507th Fighter Wing continued to employ F 106 aircraft at Kincheloe AFB until its inactivation on Sep. 30, 1968. Air Defense Command inactivated its interceptor facilities due to budgetary reasons caused by the cost of the Vietnam War. By the late 1960s, and with the development of Intercontinental Ballistic Missiles (ICBM), it was believed that the chance of a Soviet bomber attack on the United States was remote and the USAF began closing fighter interceptor bases at the direction of the Secretary of Defense. The BOMARC missiles were inactivated four years later in 1972. As a result of the phase down, ADC moved the 438th Fighter Interceptor Squadron to Griffiss AFB, New York. With its inactivation, jurisdiction of Kincheloe AFB was transferred to Strategic Air Command on 1 October 1968.

Белсенділендіру

1965 жылдың желтоқсан айында Қорғаныс министрлігі Кинчелое әуе базасын 1971 жылдың қазанына дейін жабу туралы шешім қабылдады. Кинчелоны жабу туралы шешім, Minuteman ICBM-дерінің қолданысқа енгізілуі және Вьетнам соғысының күшейіп, Қорғаныс бюджетін керіп тартуы салдарынан SAC B-52 бомбалаушылары паркінің кезең-кезеңімен қысқартылуының бір бөлігі болды. Алайда, АҚШ Конгресіндегі саяси ықпал 1971 жылдың мамыр айында базаны жабудан бас тарту шешіміне әкелді, нәтижесінде база белсенді SAC орналысы ретінде сақталды. Бұл тек алты жылдық тынығу болды, себебі база 1977 жылдың 30 қыркүйегінде Вьетнам соғысы аяқталғаннан кейін АҚШ Әуе күштеріндегі штатты қысқарту шаралары аясында жабылды. Басқа сахналар Альпена әуежайында түсірілді. Орынды таңдаудың бір себебі – қардың қажеттілігі болды, және түсірушілер Альпенадан қар күтті. Бірақ, қар аз жауғандықтан, жасанды қар қолдануға тура келді.