Кіріспе

Ислам діні Италияда азшылық діні болып табылады. Италияда мұсылмандықтардың болуы 9 ғасырға дейін жетеді, Сицилия Аглабид әулетінің билігіне өткен кезде. Италияда 827 жылдан (Мазараның тұңғыш жаулануы) 12 ғасырға дейін мұсылман халқының көп болғаны мәлім. Нормандардың Сицилияны жаулап алуы, мұсылмандардың Солтүстік Африкаға көшіп кетуі және дін ауысуы салдарынан исламның біртіндеп төмендеуіне әкелді. Дегенмен, мұсылман қауымының кішкентай бөлігі кем дегенде 1300 жылға дейін сақталды (Луцерадағы мұсылман елді мекенінің қирауы). 20 ғасырда Италиялық Сомалиден алғашқы сомалилік иммигранттар келе бастады. Жақында Пәкістан, Балқан, Бангладеш, Үндістан, Марокко, Египет және Тунис елдерінен де көшіп келді. Италияда ислам дініне кіргендер де бар (әсіресе Сицилия аралында).

Құқықтық мәртебе

Ислам діні Италия мемлекеті тарапынан ресми түрде мойындалмайды. Италия үкіметі атынан католик дінінен өзге дінді ресми тану, Италияның Ішкі істер министрінің ұсынысы бойынша Республика Президентінің бекітуімен жүзеге асырылады, бұл үшін діни қауым мен үкімет арасында қол қойылған келісім қажет. Мұндай тану белгілі бір діннің жақтастарының санына ғана емес, сонымен қатар ұсынылып отырған діннің қағидалары мен Конституцияның арасындағы сәйкестікке де байланысты. Ресми тану, ұйымдасқан дінге ұлттық "дін салығынан" – «Мыңнан сегіз» деп аталатын қаражаттан пайда алу мүмкіндігін береді. Иудаизм сияқты басқа діндер мен Құдайлар Ассамблеясы, Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері және Жетінші күнгі адвентистер сияқты кіші топтар Италия үкіметімен жасалған келісімдер арқылы ресми танылған. 2004 жылдың соңында Италия министрі Джузеппе Писану мұсылман қауымы арасында біртұтас басшылық құруға тырысты. 2005 жылы Италиялық Ислам консультациясы (Consulta per l'Islam Italiano) құрылды. Бұл кеңеске Ішкі істер министрлігі сайлаған мұсылман халқының 16 өкілі кіреді. Кеңестің мақсаты – мұсылман қауымының Италия үкіметімен тұрақты және үйлесімді диалог жүргізуі еді. Консультаның міндетті шешімдер қабылдауға құқығы жоқ. Ол мұсылман қауымы үшін платформа қызметін атқарады. Кеңес мүшелері арасындағы келіспеушіліктер оның жұмысын баяулатады.

Сарацендер

Италияның Пантеллерия аралын (Сицилияның батыс ұшы мен Солтүстік Африканың арасында жатқан) 700 жылы Омейядтар бағындырды. Арабтар бұрын 652, 667 және 720 жылдары Рим Сицилиясына шабуыл жасаған еді. Арабтар аралдың шығыс бөлігіндегі Сиракузаны алғаш рет 708 жылы уақытша басып алды, бірақ 740 жылы жоспарланған басқын 771 жылға дейін созылған Магриб берберлерінің көтерілісі және 799 жылға дейін жалғасқан Ифрикиядағы азаматтық соғыстар салдарынан сәтсіз аяқталды. Арабтардың Сардиния аралына жасаған шабуылдары Сицилиядағыдай маңызды болмады және аралды бағындыруға қол жеткізе алмады, бірақ олардың нәтижесінде арал Рим империясынан бөлініп, Сардинияның ұзақ тәуелсіздік дәуірі, Яддикаттар заманы басталды.

Сицилияны жаулап алу

Кейбір деректерге сәйкес, жаулауға император Михаил II-нің ұятты ісінен қорқып, Византия қолбасшысы Евфемий себепкер болды. Сиракузаны қысқа мерзімге басып алғаннан кейін, ол император деп жарияланды, бірақ адал күштер оны Ифрикиядағы Зиядат Алла сарайына қашуға мәжбүр етті. Зиядат Алла Сицилияны жаулап алуға келісіп, жылдық салық төленсе, оны Евфемийге беруге уәде берді. Әскерінің үнемі бүлік көтеруін тоқтату үшін, Ифрикияның Аглабид әкімі 827, 830 және 875 жылдары Араб, Бербер және Андалузия көтерілісшілерін, соның ішінде Асад ибн әл-Фұрат басшылығымен Сицилияны жаулап алуға жіберді. 831 жылы Палермо, 843 жылы Мессина, 878 жылы Сиракуза түсті. 902 жылы Ифрикия әкімі өзі әскер бастап аралға шабуыл жасап, 902 жылы Таорминаны басып алды. 918 жылы Реджио Калабрия, ал 964 жылы Сицилиядағы соңғы Византиялық иелігі – Рометта құлады. Мұсылмандық билік кезінде Сицилиядағы егін шаруашылығы гүлденіп, экспортқа бағытталды. Қалаларда өнер мен қолөнер дамыды. Сол кезде аралдың мұсылман астанасы Палермода 300 мың адам тұрды, бұл Германиядағы барлық қалалардың халқынан көп еді. Мұсылмандар басып алған жергілікті халықтың арасында Батыс Сицилиядағы Рим-католиктері және негізінен аралдың шығыс жартысындағы грек тілінде сөйлейтін христиандар болды, сонымен қатар еврейлер де көптеп кездесті. Бұл жаулап алынған халықтарға дін бостандығы дхимми ретінде берілді. Дхиммилер джизьяны, яки жеке салықты, және хараджды, яки жер салығын төлеуге міндетті болды, бірақ мұсылмандар төлейтін зекеттен босатылды. Джизья төлемі – мемлекеттік қызметтерге және сыртқы және ішкі шабуылдардан қорғауға төленетін ақы, себебі мұсылман емес адамдар зекет төлемейтін. Басып алынған халық ислам дінін қабылдап, зекет төлеуге құқылы болды. Сицилияның көптеген жергілікті тұрғындары ислам дініне көшті. Дегенмен, ислам билігінің 100 жылы өткен соң да, әсіресе Сицилияның солтүстік-шығысында көптеген грек тілінде сөйлейтін христиан қауымдары дхимми ретінде гүлденді. Бұл, көбінесе, бірге өмір сүруге мүмкіндік берген джизья жүйесінің нәтижесі болды. Сицилияны қайта басып алу кезінде, әсіресе 1189 жылы Сицилия королі Вильгельм II қайтыс болғаннан кейін, бұл бірлескен өмір салғандық бұзылды. 11 ғасырдың ортасына қарай Сицилия халқының көп бөлігін мұсылмандар құрады.

Апулиядағы әмірліктер

Сицилиядан мұсылмандар материкке шабуылдар жасап, Калабрияны қиратты. 835 және 837 жылдары Неаполь герцогы Беневенто герцогымен соғысып, сицилиялық мұсылмандардан көмек сұрады. 840 жылы Таранто мен Бари мұсылмандардың қолдарына түсті, ал 841 жылы Бриндизи. Римге жасалған мұсылман шабуылдары 843, 846 және 849 жылдары сәтсіз аяқталды. 847 жылы Таранто, Бари және Бриндизи Аглабидтерден тәуелсіз эмираттар деп жарияланды. Он жылдар бойы мұсылмандар Жерорта теңізін бақылап, Италияның жағалау қалаларына шабуыл жасады. 868 және 870 жылдар аралығында мұсылмандар Сицилиядағы Рагузаны басып алды. 870 жылы Мальта түскеннен кейін ғана батыстық христиандар мұсылмандармен күресуге қабілетті әскер құрастыра алды. Келесі екі онжылдық ішінде мұсылмандар бақылаған материктің көп бөлігі мұсылман билігінен азат етілді. Франк-рим императоры Людовик II 869 жылы Бриндизиді, 871 жылы Бариді қайта басып алды және 872 жылы Салернода арабтарды жеңді. Византиялықтар 880 жылы Тарантоны қайта басып алды. 882 жылы мұсылмандар Неаполь мен Рим арасындағы Гарильяно аузында солтүстікке қарай жаңа бекініс салған, Гаетамен одақтасып, Кампанияға және Лациодағы Сабинияға шабуыл жасады. 915 жылы папа Иоанн X оңтүстік биліктерінің кең одағын құрды, оған Гаета мен Неаполь, Ломбард князьдері және Византиялықтар кірді. Гарильяно шайқасы сәтті аяқталды, барлық сарациндер тұтқындалып, өлім жазасына кесілді, Лацио мен Кампаниядағы арабтардың болуы толығымен тоқтатылды. Жүз жыл өткен соң, византиялықтар Сицилия мұсылмандарын шақырып, герман императоры Отто II-нің жорығына қарсы қолдау сұрады. Олар Оттоны 982 жылы Стило шайқасында жеңіп, келесі 40 жыл бойы оның мұрагерлерінің Оңтүстік Италияға енуіне кедергі келтірді. 1002 жылы Венеция флоты Бариді қоршаған мұсылмандарды жеңді. Аглабидтер Ифрикияда жеңілгеннен кейін, Сицилия 10 ғасырда Фатимидтердің билігіне көшті, бірақ Калбидтер кезінде сүнни және шиит мұсылмандары арасындағы қақтығыстардан кейін тәуелсіздік алды.

Пьемонттағы рейдтер

Испаниядағы вестготтар мемлекетін бағындырғаннан кейін (729–765), Септимания мен Нарбоннадан келген арабтар мен берберлер Солтүстік Италияға шабуылдар жасады, ал 793 жылы Солтүстік-Батыс Италияға тағы бір шабуыл ұйымдастырды (Никея 813, 859 және 880). 888 жылы Андалусиялық мұсылмандар француз Провансындағы Фрежюс қаласының жанындағы Фраксинетте жаңа база құрып, сол арқылы жағалау бойымен және Францияның ішкі аймақтарында шабуылдар жасады. 915 жылы Гарильяно шайқасынан кейін мұсылмандар Оңтүстік Лациодағы базасын жоғалтты. 926 жылы Италия королі Гюг мұсылмандарды Солтүстік Италиядағы қарсыластарына қарсы күресуге шақырды. 934 және 935 жылдары Генуя мен Ла Специяға шабуылдар жасалды, одан кейін 942 жылы Никеяға шабуыл жасалды. Пьемонт аймағында мұсылмандар Асти мен Новиге дейін жетті, сондай-ақ Рона аңғары мен Альп тауларының батыс беткейімен солтүстікке қарай жылжыды. Бургундия әскерлерін жеңгеннен кейін, 942–964 жылдары олар Савойяны бағындырып, Швейцарияның бір бөлігін (952–960) иеленді. Арабтарға қарсы күресу үшін император Беренгар I, Гюгтің қарсыласы, мажарларды шақырды, олар өз кезегінде Солтүстік Италияны қиратты. Туртур шайқасында мұсылмандардың жеңілісі нәтижесінде Фраксинет 972 жылы христиандар тарапынан алынып, қиратылды. Отыз жыл өткен соң, 1002 жылы Генуяға, ал 1004 жылы Пизаға шабуыл жасалды. Пиза мен Генуя Корсика мен Сардиниядағы мұсылман үстемдігін аяқтау үшін бірікті (Ислам 810/850 930/1020). Сардинияда 1015 жылы Испаниядан келген Денияның андалузиялық билеушісінің флоты Тиррен теңізі мен Италия түбегін бақылау үшін логистикалық база ретінде уақытша әскери лагерь құрды, бірақ 1016 жылы Генуя мен Пиза теңіз республикаларының әскери араласуына байланысты флоты базасын тастап кетуге мәжбүр болды.

Норманның Сицилияны басып алуы

Калбидтер тұсында басталған Сицилиядағы мәдени және экономикалық гүлдену, ішкі қақтығыстармен тоқтатылды, содан кейін тунистік зиридтер (1027), Пиза (1030–1035) және римдіктер (1027 жылдан бастап) шапқындады. Шығыс Сицилияны (Мессина, Сиракуза және Таормина) византиялықтар 1038–1042 жылдары басып алды. 1059 жылы Роджер I басқарған Оңтүстік Италиядан нормандар аралға шапқындады. Нормандар Реджионы 1060 жылы жаулап алды (римдіктер 1027 жылы жаулап алған). Мессина 1061 жылы нормандардың қолдарына түсті; исламдық билікті сақтау үшін алжирлік Хаммадидтердің шапқындауы 1063 жылы Генуя және Пиза флоттарымен тойтарылды. 1072 жылы Палермо мен 1088 жылы Сиракузаның түсуін болдырмау мүмкін болмады. 1091 жылы Ното және Сицилиядағы соңғы мұсылман бекіністері құлады. 1090–91 жылдары нормандар Мальтаны да жаулап алды; Пантеллерия 1123 жылы құлады. Нормандар тұсында Сицилияда мұсылман халқының шағын тобы қалды. Роджер II өзінің сарайында басқалармен қатар атақты географ Мұхаммед әл-Идриси және ақын Мұхаммед ибн Зафарды қабылдады. Басында нормандар мұсылмандарға төзімділік танытты, бірақ көп ұзамай Папалардың қысымы олардың кемсітуіне әкелді; көптеген мешіттер қиратылды немесе шіркеулерге айналдырылды. Алғашқы сицилиялық нормандар крест жорықтарына қатыспады, бірақ олар 1157 жылдан кейін альмохадтармен жеңілгенге дейін Ифрикияға бірнеше шабуылдар жасады. Сицилиядағы осы бейбіт өмір сүру 1189 жылы король Вильгельм II қайтыс болғаннан кейін аяқталды. Сол кезде мұсылман элитасы эмиграция жасады. Олардың медициналық білімі Schola Medica Salernitana-да сақталды; араб-римдік-нормандық синтез өнер мен сәулетте сицилиялық романдық стильде сақталды. Қалған мұсылмандар, мысалы, Сицилиядағы Калтагиронеге қашып кетті немесе тауларда жасырынды және 1194 жылдан бастап аралды басқарған Хогенштауфен әулетіне қарсы күресін жалғастырды. Аралдың орталық бөлігінде мұсылмандар Ибн Аббадты Сицилияның соңғы әмірі деп жариялады. Осы толқуды тоқтату үшін крест жорықтарына қатысқан император Фридрих II Сицилиядағы қалған мұсылмандарды жою саясатын бастады. Бұл тазалау ісінің бір бөлігі Папаның ықпалымен, бірақ көбінесе христиан емес шұғылданғандардың ықпалына ұшырамаған адал әскер құру үшін жасалды. 1224–1239 жылдары ол Сицилиядағы барлық мұсылмандарды Апулиядағы Лучераға, қатаң әскери бақылаудағы автономды колонияға (олар мұсылман емес аймақтарға кіре алмауы үшін) жер аударды. Алайда Фридрих мұсылмандарды әскерге қабылдады және олар оның саяси қарсыластарымен байланысы болмағандықтан, оның адал жеке күзетшілерін құрады. 1249 жылы ол мұсылмандарды Мальтадан да қуды. Лючера 1300 жылы папаның ықпалымен Неаполь патшасы Карл II қолдауымен христиандарға қайтарылды. Мұсылмандар күшпен дін ауыстырылды, өлтірілді немесе Еуропадан қуылды. Алайда мұсылман қауымы 1336 жылы Апулияда тіркелген және жақында 2009 жылы жүргізілген генетикалық зерттеу Лючера аймағының маңындағы қазіргі тұрғындарының арасында генетикалық Солтүстік-Батыс Африканың шағын үлесі бар екенін көрсетті.

Испанияның Сицилияны билеуі кезінде

Испанияның Сицилияны билеу кезінде және Иберия түбегіндегі мористердің (христиан дініне кірген мұсылмандардың) испан инквизициясынан қашу үшін бірнеше мористер Сицилияға көшіп келді. Осы кезеңде Сицилияны бұрынғы мұсылман "мавр" халқынан тазартуға бірнеше әрекеттер жасалды. Шабуылдар 16 және 17 ғасырларда исламнан бас тартудан бас тартқан жасырын мұсылман құлдарға және сицилиялық қарақшыларға да бағытталды. Дегенмен, бұл бұйрық іс жүзінде орындалғаны күмәнді. Кейбір бұрынғы мұсылмандардың Сицилияда қалуының басты себебі, Палермода вице-король ретінде бекітілген Осуна герцогы оларды ашық түрде қолдады және Мадридтегі испан монархына мористерді Сицилияда қалдыруға рұхсат беру үшін ұсыныс жасады.

15 ғасыр: Отрантодағы Осман әскері

Осы ғасырда Осман империясы оңтүстік-шығыс Еуропаға зор күшпен кеңейді. 1453 жылы Сұлтан Мехмет II Константинополь мен Галатаны жаулап алып, Византия империясын толыққанды түрде өз ішіне қосты. 1475 жылы Генуяның Қара теңіздегі соңғы бекіністерін, ал 1479 жылы Венецияның грек колониясы Эвбеяны басып алды. Түрік әскерлері 1479 жылы және 1499–1503 жылдары Солтүстік-Шығыс Италиядағы Фриули аймағына шабуыл жасады. Бриндизиден оңтүстік-шығысқа қарай шамамен 100 километр жерде орналасқан Апулияның порты Отранто 1480 жылы (Отрантоға Осман шапқыншылығы) басып алынды, бірақ 1481 жылы Мехмет қайтыс болғанда және оның мұрагерлігі үшін соғыс басталғанда, Неаполь принці Альфонсо II басқарған итальяндық бірнеше қала-мемлекеттерінің, Венгрия мен Франция одағы түріктерді жеңді. Осман тағына талапкер Джем Сұлтан, папаның қолдауына қарамастан жеңіліске ұшырады; ол отбасымен бірге Неаполь Корольдігіне қашып кетті, онда оның еркек ұрпақтарына 1492 жылы Папа Принсипе де Сейд атағын берді. Олар 17 ғасырға дейін Неапольде, ал 1668 жылға дейін Сицилияда тұрды, содан кейін Мальтаға көшті.

XVI ғасырдағы шабуылдар

Отрантоның одан әрі жаулаулар үшін база ретінде тағайындалуы күмәнді мәселе. Дегенмен, Осман сұлтандары Италия түбегін басып алу және Константинопольді жаулағаннан кейін ислам үстемдігін орнату ниетінен бас тартқан жоқ. 1526 жылы Рагуза (Дубровник) мен Венгрияны жаулап алғаннан соң, ал 1529 жылы Вена түбінде түрік әскері жеңіліске ұшырағаннан кейін түрік флоттары Оңтүстік Италияға қайта шабуыл жасады. 1512 жылы Реджио қаласын танымал түрік корсары Хайр аль-Дин, Барбаросса есімімен белгілі, тонады; 1526 жылы түріктер Реджиоға тағы шабуыл жасады, бірақ бұл жолы сәтсіздікке ұшырап, басқа бағытқа көшті. 1538 жылы олар Венеция флотын жеңіске бұйырды. 1539 жылы Ниццаны берберлік қарақшылар шапты (Ницца қоршауы), бірақ Сицилияға түрік әскерін қондыруға жасалған әрекет сәтсіз аяқталды, сондай-ақ 1553 жылы Пантеллерияны жаулауға жасалған тыраштандығы мен 1565 жылы Мальта қоршауы да сәтті болмады. Испаниядан кейін, 1571 жылы Лепанто шайқасында христиандық "Киелі Одақтың" жеңісіне ең үлкен үлес 1423 және 1718 жылдар аралығында Осман империясына қарсы сегіз қымбат соғысқа қатысқан Венеция Республикасы қосты. 1594 жылы Реджио қаласын ислам дініне өткен жолдан тайған Шығалазаде Юсуф Синан-паша тағы да тонады.

Қазіргі күн

2016 жылғы Pew Research Center және Brookings сараптамаларына сәйкес, Италияда 1,400,000 мұсылман бар (итальян халқының 2,3%), Италияның шетелдік халқының үштен бірін құрайды (250,000 итальян азаматтығын алған). Италиядағы мұсылмандардың көпшілігі – сунниттер, аз бөлігі шииттер. Сондай-ақ, елде бірнеше Әхмәди мұсылмандары да бар. Италиядағы мұсылмандардың аз бөлігін құрайтын құжатсыз иммигранттарға қарамастан, құжатсыз иммигранттар мен босқындар көбінесе мұсылман елдерінен келеді, сондықтан Италиядағы ислам мәселесі кейбір саяси партиялар (әсіресе «Лига Норд») тарапынан иммиграциямен, әсіресе заңсыз иммиграциямен байланыстырылып қарастырылады. Иммиграция маңызды саяси мәселеге айналды, себебі жаңалықтар бағдарламаларында, әсіресе жаз айларында, заңсыз иммигранттардың кемелермен келгені туралы хабарлар басым. Полиция күштері Италия жағалауына келген мыңдаған құжатсыз иммигранттарды ұстауда үлкен жетістікке қол жеткізе алмады, себебі бұл мәселені шешуге, Еуроодақтың ықпалымен, саяси ниет болмады. Дегенмен, Италияға құжатсыз келгендердің көпшілігі елді тек басқа ЕО мемлекеттеріне өту үшін пайдаланады, себебі Италия оларға Германия, Франция немесе Ұлыбританияға қарағанда азырақ экономикалық мүмкіндіктер мен әлеуметтік көмек ұсынады. Орта ғасырларда мұсылман халқының көп бөлігі Сицилия аралында және Апулиядағы Лучера қаласында шоғырланған болса, бүгінде олардың таралуы теңдеулірек, мұсылмандардың 60%-ы Солтүстік Италияда, 25%-ы орталықта және 15%-ы Оңтүстікте тұрады. Италияның Ішкі істер министрлігі мен Caritas ұйымының соңғы статистикалық мәліметтеріне сәйкес, мұсылмандардың үлесі 1990-шы жылдардың басында 50%-дан астам болған (көбінесе албандар мен марокколықтар), ал келесі онжылдықта 25%-дан төменге түсті, себебі Шығыс Еуропадан көптеген адамдар келді. Итальяндықтар мен мұсылман иммигранттары арасындағы соңғы даулардың бірі – мектеп сыныптары, мемлекеттік кеңселер мен ауруханалардағы кресттердің болуы. Адель Смит қоғамдық орындардағы кресттерді алып тастауды талап етіп, бұқаралық ақпарат құралдарының назарын өзіне аударды. Италияның Мемлекеттік кеңесі 2006 жылдың 13 ақпанындағы №556 шешімімен мемлекеттік қаржымен қолдау көрсетілетін орындарда кресттердің болуын растады. Смит 2006 жылы католик дінін қорлағандықтан айыпталды. 2016 жылдың қарашасында Ішкі істер министрі Анжелино Альфано Италияның нәсілдік зорлық-зомбылыққа итермелегені үшін тоғыз имамды депортациялағанын хабарлады. 2017 жылдың қаңтарында Италиядағы мұсылман қауымының 70%-ын құрайтын қоғамдық ұйымдар үкіметпен «барлық түрдегі зорлық-зомбылық пен терроризмді жоққа шығару» және мешіттерде итальян тілінде немесе кемінде оларды аудару бойынша келісімге келді.

Италиядағы мұсылман түрме тұрғындары

2013 жылы Италиядағы барлығы 64 760 тұтқынның шамамен 13 500-і (20,8%) ислам діні басым елдерден, көбінесе Марокко және Тунис елдерінен келген.

Мешіттер

Италияда барлығы сегіз мешіт бар. Италия Еуропадағы төртінші ірі мұсылман халқына мекенжай болғанымен, мешіттер саны Франциямен (онда 2200-нан астам мешіт бар) және Ұлыбританиямен (онда 1500-нан астам мешіт бар) салыстырғанда өте аз. Италияда мешіттердің аз болуының басты себебі – Италияның исламды ресми дін ретінде мойындамауы. Көптеген мешіттердің салынуы жергілікті тұрғындардың қарсылығынан тоқтатылады. Заң жобасы бекітілмеді.

Экстремизм

2007 жылы Перуджадағы Понте Фельчино мешітінің марокколық имамын Италия үкіметі экстремистік көзқарастары үшін елден шығарып салды. Шетелдік күдіктілерді депортациялау (елден қуу) Италияның күдікті радикалдарға қарсы алдын ала терроризмге қарсы күресінің басты құралы болды. Әрбір депортацияланған адамға бес жылға Италияға және барлық Шенген аймағына қайта кіруге тыйым салынады. Италия мұндай шараны қолдана алады, себебі көптеген радикалданған мұсылмандар бірінші буын иммигранттар болып табылады, сондықтан олар әлі Италия азаматтығын алған жоқ. Италияда, Еуропаның басқа елдеріндегідей, түрмедегілер радикалдану белгілерін көрсетеді, және 2018 жылы 41 адам түрмеден босатылғаннан кейін елден қуылды. 2015 жылдың қаңтарынан 2018 жылдың сәуіріне дейін 300 адам Италиядан қуылды. Депортацияланғандардың көп бөлігі Солтүстік Африкадан, ал қалғаны Балқан елдерінен келген. Радикалданған адамдар мешіттердегі басқа экстремистермен байланысқа түсе алады, бірақ идеологиялық жұмыс және зорлық-зомбылықты жоспарлау басқа жерлерде жүзеге асырылады. 2016 жылдың шілдесінде Новента-Висентинадағы Асонна орталығының марокколық имамы экстремистік көзқарасты білдіргені және қауіпсіздікке қауіп төндіргені үшін елден қуылды. Көптеген экстремистерге 5-10 жылға тыйым салынса, Мұхаммед Мададқа 15 жылға оралуға тыйым салынды. 2018 жылдың наурыз айында полиция Фоджияда теміржол станциясының жанында орналасқан "Аль Дава" атты рұқсатсыз намаз оқитын жерге қарсы терроризмге қарсы операция жүргізді. Мысырлық Абдель Рахман Мохи Ислам мемлекетінің насихатын қолданып, балаларға уағыз айтқан.

Исламфобия

Италияда мұсылман халқының саны Франция, Германия, Ұлыбритания және Испаниямен салыстырғанда өте аз болғанымен, Италияда исламға қарсы пікірлер күшті, бұл 11 қыркүйектегі шабуылдар мен 2005 жылғы 7 шілдедегі Лондон бомбалауларынан кейін анық байқалды. 2019 жылы Pew Research Center жариялаған сауалнама бойынша, италиялықтардың 55% мұсылмандарға теріс қарайды. Итальяндық жергілікті бұқаралық ақпарат құралдары исламды терроризммен бірге көрсетеді, бұл осы теріс пікірлерге әсер етеді.