Эрлердің ресми тізеге дейінгі пальтосы – виктория және эдвард дәуірлерінде танымал болған, әсем тігілген классикалық киім. Детальдері, стилі туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ерлерге арналған тізеге дейінгі формальды пальто
Men's formal knee length coat
Фрок пальто – бұл тізеге дейін кесілген, барлық айналасы тізеден жоғары, Виктория және Эдуард дәуірлерінде (1830-1910 жылдар) танымал болған ерлердің формальды пальтосы. Бұл артында орталық жарылысы бар, ұзын жеңді, викториялық киімнен кейінгі ерекше ерекшеліктері бар пальто. Оларға кері жаға және лапельдер жатады, онда лапельдің сыртқы шеті көбінесе негізгі матадан бөлек матадан тігіледі, сондай-ақ кеудеге қарағанда белге жақын диаметрі кішірек болатын, белдік айналысындағы белдің тартылуының жоғары деңгейі. Бұл жоғары, көлденең бел тігісі және табиғи цилиндрлі пішінді сақтау үшін қолданылатын қосымша мата панельдері бар бүйірлік бөліктер арқылы қол жеткізіледі. 19 ғасырдағы барлық пальтолардағыдай, иық төсемесі сирек немесе минималды болған. 18 ғасырдың соңындағы революция дәуірінде ерлер трикорн шляпалары бар жұпқаларды директория стиліне – шұлық немесе көбінесе шалбармен және жоғары шляпалармен киілетін пальтоға ауыстырды. Алайда, 1820 жылдарға қарай, шапан-күлкі толық ұзындығы бар шалбарлармен бірге пайда болды, бұл сол кездегі бейресми елдік киімнен шабыттанған болуы мүмкін. Ертедегі фрок пальтолар сол кездегі киім стилінің жоғары жағаларын және кең лапельдерін мұра етті және кейде әртүрлі, бірақ көбінесе қараңғы түстерде ұсынылды. Бірақ, алғашқы жылдары қара түс тез арада қалыптасып, қарапайым жағамен толықты. Жоғары шляпа да соған еліктеді. Қара шалбарлар да кездессе де, әсіресе күндіз, қара фрок пальто көбінесе көмір сұр, жолақты немесе клеткалы формальды шалбарлармен киілетін. Бір жақты кескіш лапельдері бар фрок пальто күнделікті кәсіби бейресми киіммен байланысты болды. Дегенмен, 19 ғасырдың соңынан бастап, лаунж костюмінің бірте-бірте пайда болуымен, фрок пальто күндізгі киімнің ең формальды түріне айналды. Әсіресе, екі жақты кескіш лапельдері бар стильде, кейде королева Викторияның күйеуі, принц Альберт атымен «Принц Альберт» деп аталды. Формальды фрок пальтоның түймелері бел тігісіне дейін ғана түймеленеді, ал артқы жағы бір жұп түймемен безендірілді. Кассук – мойынға дейін түймеленетін, дін қызметкерлері үшін тік римдік жаға құрайтын пальто, сол кездегі фрок пальто стиліне үйлестірілді. 19 ғасырдың соңында тізеге дейінгі киім, таңғы пальто және қысқа кесілген лаунж костюмі стандартталды. Киім пальтосы мен таңғы пальтолар – бұл фрок пальто сияқты тізеге дейін кесілген пальтолар және дәстүрлі түрде алдыңғысының бел тігісін бөліседі, бірақ олар киім пальтолары мен таңғы пальтолардың артқы жағындағы құйрықтарды қамтамасыз ететін юбканың кесілуімен ерекшеленеді. 1920 жылдардан бастап, фрок пальто күндізгі формальды киім ретінде таңертеңгі пальтомен ауыстырылды. 1936 жылы ол британдық король сарайындағы қабылдау протоколынан алынып тасталды. Содан бері формальды киімде сирек кездеседі, бірақ кейбір формальды тойларда және дәстүрлі шерулерде кездеседі.
A frock coat is a formal men's coat characterised by a knee length skirt cut all around the base just above the knee, popular during the Victorian and Edwardian periods (1830s–1910s). It is a fitted, long sleeved coat with a centre vent at the back and some features unusual in post Victorian dress. These include the reverse collar and lapels, where the outer edge of the lapel is often cut from a separate piece of cloth from the main body and also a high degree of waist suppression around the waistcoat, where the coat's diameter round the waist is less than round the chest. This is achieved by a high horizontal waist seam with side bodies, which are extra panels of fabric above the waist used to pull in the naturally cylindrical drape. As was usual with all coats in the 19th century, shoulder padding was rare or minimal. In the Age of Revolution around the end of the 18th century, men abandoned the justaucorps with tricorne hats for the directoire style: dress coat with breeches or increasingly pantaloons, and top hats. However, by the 1820s, the frock coat was introduced along with full length trousers, perhaps inspired by the then casual country leisure wear frock. Early frock coats inherited the higher collars and voluminous lapels of the dress coat style at the time, and were sometimes offered in different, albeit increasingly dark, colours. Within its first next few years, though, plain black soon became the only established practice, and with a moderate collar. The top hat followed suit. Although black trousers did occur, especially at daytime, the black frock coat was commonly worn with charcoal grey, pin striped or checked formal trousers. The single breasted frock coat sporting the notched (step) lapel was more associated with day to day professional informal wear. Yet, from the end of the 19th century, with the gradual introduction of the lounge suit, the frock coat came to embody the most formal wear for daytime. Especially so when double breasted with peaked lapels, a style sometimes called a Prince Albert after Prince Albert, consort to Queen Victoria. The formal frock coat only buttoned down to the waist seam, which was decorated at the back with a pair of buttons. The cassock, a coat that is buttoned up to the neck, forming a high, stand up Roman collar for clergymen, was harmonised to the style of the contemporary frock coat. By the late 19th century, the knee length dress coat, morning coat and shorter cut lounge suit were all standardized. While the dress coat and the morning coat are knee length coats like the frock coat and traditionally share the waist seam of the precursor, they are distinguished by the cutaway of the skirt which gives dress coats and morning coats tails at the back. From the 1920s, the frock coat was increasingly replaced as day formal wear by the cut away morning coat. In 1936, it was suspended from the protocol of audiences at the British royal court. While effectively relegated to a rarity in formal wear ever since, it does occur in certain formal marriages and traditional processions.
Атауы
Фрак деген атау ертеректегі киімнен пайда болды. Ертедегі терминологияда рединготе (немесе рединготте, рединго) термині де қолданылған, ол ағылшын тіліндегі "riding coat" сөзінің француз тіліндегі өзгертілген түрі, қайта қарыз сөзділіктің мысалы.
The name frock coat appeared out from the earlier frock. Earlier terminology also used redingote (or redingotte, redingot), derived from a French alteration of the English "riding coat", an example of reborrowing.
Тарих
Фрок-пальто Наполеон соғыстары кезінде пайда болды, оны Австрия және түрлі неміс әскерлерінің офицерлері наурыз жорықтарында киген. Олар киген адамды жылы ұстап қана қоймай, формасын да қорғады. Сайындар мен кіші офицерлер наурыз жорықтарында ұзын пальто киетін.
Frock coats emerged during the Napoleonic Wars, where they were worn by officers in the Austrian and various German armies during campaign. They efficiently kept the wearer warm as well as protecting his uniform. Privates and non commissioned officers would wear greatcoats on campaign.
Бұрынғы киім
XVII ғасырдың ортасында ескі дублеттер, руффтар, паннолы шалбарлар мен джеркиндер үш бөліктен тұратын костюмнің алғысымен алмастырылды – жакет, тарыз шалбар және жастықорпс деп аталатын ұзын пальто. Бұл киім Францияның Людовик XIII және Англияның II Карл патшалары тарапынан танымал болды. Пальто тізеге дейін жететін, кейінгі фракке қарағанда кеңірек, қайрылған манжеттері және екі қатар түймелері болды. Англия және Франция дворяндары өз байлықтарын көрсету үшін зәңгілдік, алтын тоқыма, кесте және алтын түймелермен безендірілген қымбат брокат пальто киетін. Фрактың пайда болуынан бұрын 18 ғасырда фрок деп аталатын тағы бір киім болды, ол, мүмкін, фракпен байланысты емес, тек атауында ғана ұқсас. Бұрынғы фрок бастапқыда елдік киім болды, ол 1730 жылға қарай кеңінен таралды. Формальды киім күнделікті киюге тым қиын болғандықтан, фрок жартылай формальды киім ретінде сәнге енді. 1780 жылдары фрок қалалық киім ретінде кеңінен таралды, ал 18 ғасырдың соңында бір жақты кесілген алдыңғы және артқы бөліктерімен тігіле бастады. Осылайша, ол қазіргі заманғы киім-кешектің, ақ галстукпен киілетін киімнің алғысы болды. Бұл байланыстарды ұқсас шетелдік терминдерде де көруге болады. Қазіргі итальян, француз, румын және испан тілдеріндегі киім-кешектің атауы – фрак; неміс және скандинавия тілдерінде – фрак; ал португал тілінде – фраке, ол 18 ғасырдың соңында қазіргі таңғы пальто сияқты диагональды кесілген алдыңғы бөлігі бар, бір немесе екі жақты киімді сипаттау үшін қолданылды. Тіпті, шапан сияқты көлденең кесілген юбкалары бар пальтолар да XVIII ғасырдың соңы мен XIX ғасырдың басында фрок деп аталды. Бұл 18 ғасырғы фрок қазіргі киім-кешектің тікелей ата-бабасы екенін көрсетеді, ал 19 ғасырғы фрок, осы тақырыпта сөз болып отырғаны, 19 ғасырдағы әскери тарихы бар мүлдем басқа киім. Дегенмен, фрокпен алыс тарихи байланысты толығымен жоққа шығаруға болмайды, өйткені редингто немесе ат жамылғысы сияқты ұқсас стильдер де кездеседі. Фрок терминінің басқа мағыналарына дін қызметкерлерінің киімдері және көйлекпен бірге киілетін әйелдер киімі кіреді.
During the mid seventeenth century the older doublets, ruffs, paned hose and jerkins were replaced by the precursor to the three piece suit comprising waistcoat, tight breeches and a long coat called a justacorps, topped by a powdered wig and tricorne hat. This coat, popularised by Louis XIII of France and Charles II of England, was knee length and looser fitting than the later frock coat, with turn back cuffs and two rows of buttons. English and French noblemen often wore expensive brocade coats decorated with velvet, gold braid, embroidery and gold buttons to demonstrate their wealth. Before the frock coat existed, there was another garment called the frock in the 18th century, which was probably unrelated to the frock coat, sharing only a similarity in name. The earlier frock was originally country clothing that increasingly became common around 1730. Formal dress was then so elaborate that it was impractical for everyday wear, so the frock became fashionable as half dress, a less formal alternative. By the 1780s the frock was worn widely as town wear and, towards the end of the 18th century, started to be made with a single breasted cut away front and tails. It was thus the precursor to the modern dress coat worn with white tie dress code. These relations can be seen in similar foreign terms. The modern word for a dress coat in Italian, French, Romanian and Spanish is frac; in German and Scandinavian languages Frack; and Portuguese fraque, used in the late 18th century to describe a garment very similar to the frock, being a single or double breasted garment with a diagonally cutaway front in the manner of a modern morning coat. Even coats with horizontally cut away skirts like a dress coat were referred to as a frock in the late eighteenth and very early 19th century, before being renamed to dress coat. This suggests that the earlier frock from the 18th century is more the direct ancestor of the modern dress coat, whereas the frock coat in the 19th century, the subject under discussion here, is a different garment altogether with separate military origins in the 19th century. However a remote historical connection to the frock cannot entirely be excluded, as is the case with similar looks variably referred to as redingote or riding coat. Other meanings of the term frock include clerical garb and a type of woman's dress combining a skirt with a shirt–blouse top.
Әскери киімдер
Бірінші әскери халаттар Наполеон соғыстарының соңында француздық жеңіл пехотасы мен пруссиялық Ландвер әскерлеріне берілді. Француздар жорықтағы қымбат құйрықты пальтоларын кірлетпеу үшін, контрастты жағасы мен манжеттері бар, бір жақты бос киімді қабылдады. Немістер, жылдар бойы соғыстың салдарынан қиын жағдайға түскендіктен, британдық жеңіл пехотасы сияқты әсем киімдерге қол жеткізе алмады және көптеген сарбаздарға арзан, толық киімге лайықты және науқандарға ыңғайлы болғандықтан, ұшталған бас киім мен екі жақты көк пальтоны таңдады. 1840 жылдары американдық, пруссиялық, орыс және француз армиялары үшін халаттар міндетті болды. 1834 жылы британдық армия офицерлері Наполеон дәуірінде киген бұрынғы жапқыштан шыққан қара-көк/қара түсті халатты күнделікті міндеттерге қабылдады. АҚШ армиясы офицерлері алғаш рет Мексика соғысы кезінде алтын эполеттері мен неміс үлгісіндегі ұшталған бас киімдері бар теңіз көк халаттарын алды. USMC әскери қызметшілері элиталық бөлім екендерін көрсету үшін, былғары мойындық пен шейко киіп, қызыл түтікпен тігілген екі жақты халат алды. Жаяу әскер сарбаздарына 1833 үлгісіндегі жақтаулы киімдер беріле берді, ал АҚШ Азаматтық соғысынан аз уақыт бұрын француз стиліндегі кепісі бар M1858 формасы қолданысқа енді.
The first military frock coats were issued late in the Napoleonic Wars to French line infantry and Prussian Landwehr troops. Unwilling to soil the expensive tail coats on campaign, the French adopted a loose fitting single breasted coat with contrasting collar and cuffs. The Germans, having been devastated by years of war, were unable to afford elaborate uniforms like the British line infantry and chose a peaked cap and double breasted blue coat, again with contrasting collar and cuffs, as these were cheaper to produce for the large numbers of recruits, smart enough for full dress and more practical for campaigns. By the 1840s, frock coats were regulation for the American, Prussian, Russian and French armies. By 1834 officers of the British Army had adopted a dark blue/black frock coat for ordinary duties, derived from an earlier greatcoat worn during the Napoleonic period. US army officers were first issued navy blue frocks during the Mexican War, with gold epaulettes and peaked caps of the German pattern. Enlisted USMC personnel received a double breasted version with red piping worn with a leather stock and shako to reflect their status as an elite unit. Infantry soldiers continued to be issued the 1833 pattern shell jacket until the M1858 uniform complete with French style kepi entered service shortly before the US Civil War.
Бұрынғы қызыл түске
Ерлер рединготасы – XVIII ғасырдың немесе XIX ғасырдың басындағы кең, жалпақ жағасы бар, ел киімінен (яғни, «атқа міну пальтосынан») шыққан ұзын пальто немесе үлкен пальто. Француз және басқа да бірнеше тілде редингота – бұл әдеттегі, кеудеге жақсы отыратын пальто. Ерлер рединготасының пішімі тығыз жабысатын пальто стилінде немесе оның танымалдылығына және сәскеуіне байланысты, үстіне жабылатын плащтары немесе жағалары бар, көлемді, кең «үлкен» пальто стилінде болуы мүмкін, мысалы, «гаррик» рединготасы. XIX ғасырда «редингота» термині француз кавалериясының негізінен киетін әскери атқа міну пальтосына да қолданылды. Бұл пальтоның етегі ұзын болып, мінген аттың екі жағына дейін жеткен.
The men's redingote was an eighteenth century or early nineteenth century long coat or greatcoat, derived from the country garment (i. e. derived from "riding coat") with a wide, flat collar called a frock. In French and several other languages, redingote is the usual term for a fitted frock coat. The form a men's redingote took could be of the tightly fitting frock coat style or the more voluminous, loose "great coat" style, replete with overlapping capes or collars, such as a "garrick" redingote, depending on fashion throughout its popularity. During the 19th century the term redingote also applied to a military riding coat worn mainly by French cavalrymen. This took the form of a greatcoat with long skirts, extending over the sides of the horse being ridden.
Күлтегінің пайда болуы мен өркендеуі
Алғаш рет фрак киген кезде, күндізгі толық киім – шымшық болатын. Фрок-коут бастапқыда ресми емес киім түрі болды, шымшыққа қарағанда азырақ салтанатты жағдайларда киілетін киім. Коуттың өзі, мүмкін, әскери киімнен шыққан. 1820 жылдардың соңына қарай, оны беліне тігіс қойып, әрі жақымды етіп тігіп бастады, көбінесе белді қысып, юбкасын кеңіте берді. Бұл сағат тәрізді пішін 1840 жылдарға дейін сақталды. 1850 жылдары фрок-коут кеңінен таралған сайын, ол ресми күндізгі киім ретінде қабылдана бастады, осылайша шымшықты тек кешкі киімге шектеді, ол бүгін де ақ галстуктің бір бөлігі болып табылады. Осы кезеңде фрок-коут күндізгі ресми киімнің ең стандартты түріне айналды. Виктория дәуірінің көп бөлігінде ол бүгінгі салтанатты костюм киілетін жағдайларда, мысалы, тойларда, жерлеу рәсімдерінде және кәсіби мамандықтарда киілетін болды. Бұл Виктория дәуіріндегі стандартты бизнес киімі еді. Королева Викторияның жұбайы Альберт ханзадасы, фрок-коутты танымал етуге үлкен үлес қосты және тіпті оның қос жақты нұсқасына «Альберт ханзадасы» деген синоним берді. Виктория дәуірінде фрок-коут Ұлыбританияда, Еуропада және Америкада стандартты ресми бизнес киімі ретінде немесе күндізгі ресми шараларға киілетін болды. Ол сол кездегі таңғы киімнің ең дұрыс түрі саналды. Алайда, бұл заман қазіргі заманғы киім кодексі терминологиясы қалыптасқанға дейін болғандықтан, ресми киімнің, сондай-ақ таңертеңгі және кешкі киімнің анықтамалары кейінгі стандарттарға толық сәйкес келмеді.
When the frock coat was first worn, correct daytime full dress was a dress coat. The frock coat began as a form of undress, the clothing worn instead of the dress coat in more informal situations. The coat itself was possibly of military origin. Towards the end of the 1820s, it started to be cut with a waist seam to make it more fitted, with an often marked waist suppression and exaggerated flair of the skirt. This hour glass figure persisted into the 1840s. As the frock coat became more widely established around the 1850s, it started to become accepted as formal day time full dress, thus relegating the dress coat exclusively to evening full dress, where it remains today as a component of white tie. At this period, the frock coat became the most standard form of coat for formal day time dress. Through most of the Victorian era it continued to be worn in similar situations those in which the lounge suit is worn today such as in weddings, funerals and by professionals. It was the standard business attire of the Victorian era. Prince Albert, consort to Queen Victoria, is usually credited with popularising the frock coat and even gave a synonym for its double breasted version, a "Prince Albert". During the Victorian era, the frock coat rapidly became worn universally in Britain, Europe and America as standard formal business dress or for formal daytime events. It was considered the most correct form of morning dress for the time. Notably, however, this time was before contemporary established dress code terminology and so definitions of formal attire, as well as morning and evening attire, were not altogether according to later standards.
Күлкілі пальтоның құлдырауы
1880 жылдар шамасында және Эдвард дәуірінде атқа мінуге арналған пальтоның – Ньюмаркет пальтосы деп аталатын түрі, тез арада және содан бері таңғы пальто ретінде таныла бастады. Бұрын демалысқа арналған ат спортының пальтосы саналған таңғы пальто, бірте-бірте қабылданып, күндізгі киімнің стандартты баламасы ретінде танымал бола бастады. Таңғы пальто осы күнге дейін осы мәртебені сақтап келеді. Таңғы пальто әсіресе сәнді жас адамдардың арасында танымал болды, ал шымкент пальтосын көбінесе егде жастағы консервативті джентльмендер киетін. Таңғы пальто бірте-бірте шымкент пальтосын тек ерекше ресми жағдайларға ғана шектеді, тіпті соңында ол тек сот және дипломатиялық киім ретінде ғана қолданылатын болды. Салонды костюм бұрын тек елде немесе теңіз жағасында киетін сәнді демалыс киімі болған, бірақ 19 ғасырдың ортасында оның танымалдығы күрт өсе бастады. Ол қалалық киімге арналған таңғы пальтоға қарағанда қарапайым балама ретінде пайда болды, соның арқасында таңғы пальтоның формальдылық деңгейі көтерілді. Таңғы пальто күндізгі киім ретінде сәнге айналған сайын, салонды костюм бейресми балама ретінде қабылдана берді. Соңында шымкент пальто егде жастағы адамдар ғана киетін, ерекше формальды күндізгі киімге айналды. 1919 жылы Версаль келісіміне қол қойылған кездегі ең ресми шараларда үкімет басшылары шымкент пальто киді, бірақ бейресми кездесулерде таңғы пальто немесе тіпті салонды костюм киді. 1926 жылы Жорж V «Челси» гүл шоуының ашылуында таңғы пальто киіп, көпшілікті таңғалдырды, осылайша шымкент пальтоның жойылуын жеделдетті. Шымкент пальто 1930 жылдарға дейін тек сот киімінің ерекше формальды түрі ретінде сақталды, содан кейін 1936 жылы Эдуард VIII (кейіннен Виндзор герцогы болған) оны соттың ресми киімі ретінде ресми түрде жойды. Оның орнына таңғы пальто келді, осылайша британдық корольдік сарайының протоколы бойынша шымкент пальто тарихи киім мәртебесіне ие болды. Сол кезден бері ол сирек киіледі, бірақ толығымен жойылмағанын айтуға болады (төмендегі қазіргі қолданыс бөлімін қараңыз).
Around the 1880s and increasingly through into the Edwardian era, an adaptation of the riding coat called a Newmarket coat, that rapidly and ever since became known as a morning coat, began to supplant the frock coat as daytime full dress. Once considered a casual equestrian sports coat, the morning coat slowly started to become both acceptable and increasingly popular, as a standard day time town full dress alternative to the frock coat, a position which the morning coat enjoys to this day. The morning coat was particularly popular amongst fashionable younger men and the frock coat increasingly came to be worn mostly by older conservative gentlemen. The morning coat gradually relegated the frock coat only to more formal situations, to the point that the frock coat eventually came to be worn only as court and diplomatic dress. The lounge suit was once only worn as smart leisure wear in the country or at the seaside but in the middle of the 19th century started to rise rapidly in popularity. It took on the role of a more casual alternative to the morning coat for town wear, moving the latter up in the scale of formality. The more the morning coat became fashionable as correct daytime full dress, the more the lounge suit became acceptable as an informal alternative. Finally the frock coat became relegated to the status of ultra formal day wear, worn only by older men. At the most formal events during the signing of the Treaty of Versailles in 1919, heads of government wore the frock coat but at more informal meetings they wore morning coats or even a lounge suit. In 1926, George V hastened the demise of the frock coat when he shocked the public by appearing at the opening of the Chelsea Flower Show wearing a morning coat. The frock coat barely survived the 1930s only as an ultra formal form of court dress, until being finally officially abolished in 1936 as official court dress by Edward VIII (who later abdicated to become the Duke of Windsor). It was replaced by the morning coat, thus consigning the frock coat protocol wise to the status of historic dress at the British royal court. Since that time it has been worn sparingly, albeit arguably not altogether vanished (see section on contemporary use further below).
Салтанатты киім
Жамылғы мен формальды жолақты шалбармен киілетін фрок-пальтолар күндізгі формальды киім ретінде, әсіресе тойларда, таңғы пальтоларға балама ретінде, той киіміне Виктория дәуірінің әуесін беру үшін кейде қолданылады. Бүгінде олар көбінесе тойға қатысушылар ғана киеді, онда тарихи киім элементтері көбірек қабылданады, бірақ тіпті бұл да сирек кездеседі, себебі күндізгі салтанатты киімдегі салтанатты пальто ретіндегі оның рөлі қазіргі заманғы киім үлгілерінде таңғы пальтомен толығымен ығыстырылды. Таңғы пальтолар сияқты, фрок-пальто да күндізгі ресми шараларда сағат 17:00-ге дейін ғана киіледі, ең кешкісі – сағат 19:00-ге дейін. 1900 жылдың басында таңғы киімнің қалыптасуына дейін "таңғы киім" термині көбінесе фрок-пальтоны білдірген, бірақ уақыт өте келе қазіргі мағынадағы фрок-пальто мен таңғы киімнің екеуін де қамтыды.
Frock coats worn with waistcoat and formal striped trousers are still very occasionally worn as daytime formal wear, especially to weddings, as an alternative to morning coats, in order to give the wedding attire a Victorian flavour. They are today usually only worn by the wedding party, where elements of historical costume are more acceptable and even this practice is unusual, as its role as a formal ceremonial coat in daytime formal wear has been long supplanted in modern dress code by the morning coat. Like morning coats, frock coats are only worn for daytime formal events before 5pm. and no later than until around 7pm. Prior to the establishment of morning dress around the turn of the century in 1900, the expression "morning dress" tended to refer to frock coat, while gradually extending to mean both the frock coat and morning dress in the contemporary sense.
Киіз
Киімнің стандартты талшықтарына жүн және викунья кіретін. Ең көп таралған тоқу маталары broadcloth және duffel деп аталды, екеуі де "ауыр жүн" деп аталатын, 11 ғасырда Фландриядан бастау алған (фламанд матасы) өндіріспен жасалған. Азаматтық пальтоның стандартты түсі қара болды, бірақ кейін Виктория дәуірінде көмір сұр түсі де қабылданды, бірақ ол сирек кездесетін балама болды, ал Midnight Blue одан да сирек түс саналды. Іскерлік және мерекелік жағдайларда реверстер қара жібекпен (сатин немесе гросгрейн) астарланды. Қорымда қара пальто өздігінен астарланбаған реверстермен қара жилетпен бірге тағылды. Әскери киімде түрлі-түрлі түстер жиі қолданылды, сондықтан "теңіз көгі" және "кадет сұры" сияқты түс атаулары пайда болды. Көбірек ресми шараларда пальто кашмир жолақты таңғы шалбармен (кашмир жолақтары – қара, күміс және көмір сұр түстің жұмсақ өрнегі, мата талшықтары емес) киілді. Дегенмен, сәл бейресми жағдайларда өшік клеткалы шалбар да тағылды. Таңғы киім ережелеріне сәйкес, пальтоға сәйкес шалбар аздап бейресми саналды. Ресми іскерлік немесе салтанатты шараларда қара жилет киілді. Виктория дәуірінің басында Чарльз Диккенс сияқты джентльмендер түрлі-түсті, әсем жібек жилеттер таққан. Жазда ақ немесе беже түсті зығыр жилет киюге болатын. Мерекелік жағдайларда ашық сұр жилет киюге рұқсат етілді.
Standard fibres used for the frock coat included wool and vicuña. The most common weaves were known as broadcloth and duffel, both so called "heavy wools" manufactured along a process originating from Flanders in the 11th century (Flemish cloth). The standard colour of a civilian frock coat was solid black but later, in the Victorian era, charcoal grey became an acceptable but less common alternative and Midnight Blue was an even rarer alternative colour. For business and festive occasions the revers was lined with black silk facings (either satin or grosgrain). For funerals black frock coats without self faced revers were worn with a matching black waistcoat. In military uniforms a wider variety of colours was and is common, prompting such colour names as "navy blue" and "cadet grey". On more formal outings the coat was worn with a pair of cashmere striped morning trousers (cashmere stripes refers to the muted design in black, silver and charcoal grey, not the fibres of the cloth). However, trousers of muted checks were also worn in slightly more informal situations. In keeping with the rules set for morning dress, trousers matching the coat were considered a somewhat less formal alternative. A matching black waistcoat was worn for more formal business or more solemn ceremonies. During the earlier Victorian period, colourful fancy waistcoats of silk were noted as being worn by gentlemen such as Charles Dickens. In summer a white or buff coloured linen waistcoat could be worn. For festive occasions a lighter coloured waistcoat such as light grey was permissible.
Қию
Виктория дәуірі мен Эдвард дәуірі кезінде фрактың етегінің ұзындығы модаға қарай өзгеріп отырды. Ең консервативті ұзындық – тізеге дейін болды, бірақ модаға құмар ерлер соңғы трендтерге сәйкес оны ұзағырақ немесе қысқарақ киеді. Сол сияқты, белдің биіктігі – ең жоғары қысылу нүктесі – модаға байланысты өзгерді. Өркендеген кезеңінде фрак 19 ғасырдың жалаңаш дененің табиғи әдемілігін көркейту идеалдарын, неоклассицизмнің грек-рим мүсініндегі идеалды жалаңаш бейнесіне табыну сезімін негізге алды. Фрактың формасының сәнділігі оның құм сағаты пішінінен туындады, белге тығыз кесілді, ал 1830-40 жылдар шамасында кеудені дөңгелету үшін кейде тігіспен нығайтылды. Мұндай идеалды құм сағаты силуэтіне қол жеткізуге болатын, себебі дәуірдегі барлық пальтолар жеке тапсырыспен, клиенттің нақты өлшемдері бойынша тігілді. 19 ғасыр тігіншілігінің эстетикасы, 20 ғасырдың басындағы Savile Row тігіншісі Фредерик Шолте қалыптастырған, көбірек бүктемелі (толықтығы бар) костюмдерді кесудің қазіргі стилінен күрт өзгеше болды. Қазіргі тігіншілер, бүктемелі кесім стилін жасауға оқытылғанда, тарихи дәл фракты кескенде, әсіресе бел айналысында бүктемені азайтуға сақ болу керек. Кейде, әдеттен тыс ұзын етегі бар қазіргі костюмдарды дайын киім өндірушілер «фрак» деп атайды, бірақ оларда бел тігісі болмайды, нәтижесінде заманауи пальтоға немесе костюмға тән толық бүктеме пайда болады. Тарихи дәл фрактың силуэтінде бел тігісі классикалық және бойды ұзарту үшін құм сағаты пішінін жасауға қатаң бейімделген, және белге күшті қысым жасалған.
The length of the skirt of the frock coat varied during the Victorian era and Edwardian era according to fashion. The most conservative length became established as being to the knees but fashion conscious men would follow the latest trends to wear them either longer or shorter. Similarly, the height of the waist – the point of maximal waist suppression – changed according to fashion. During its heyday, the frock coat was cut following the 19th century ideal of flattering the natural elegance of the naked figure, based on the ideals of Neoclassicism that admired the depiction of the idealised nude in Classical Greco Roman sculpture. The elegance of the form of the frock coat derived from its hourglass shape with a closely cut waist which at times around the 1830s 40's was reinforced further with padding to round out the chest. A cut with an ideal hourglass silhouette was achievable because coats during this era were all made bespoke, individually cut to the exact measurements of the customer. The 19th century aesthetics of tailoring contrasted markedly to the modern style of cutting suits which involves a greater degree of drape (fullness), as established by the great early 20th century Savile Row tailor Frederick Scholte. Caution needs to be exercised by modern tailors trained to create the drape cut style of modern lounge suits to minimise drape – particularly around the waist – when cutting a historically accurate frock coat. Sometimes, modern lounge suit coats with an unusually long skirt are referred to by ready to wear makers as a 'frock coat' but these lack the waist seam, resulting in the fuller drape more typical of a modern overcoat or a lounge suit jacket. The silhouette of the historically accurate frock coat has the waist seam precisely tailored to permit the classical and elongating hourglass figure with the strong waist suppression.
Егжей-тегжейлер
Фрактердің тағы бір ерекшелігі – оларда сыртқы қалталардың болмауы еді. Виктория және Эдвард дәуірінің соңында ғана олар көкірек қалтасын жасап, оған қалта матасын салуға мүмкіндік берді, бұл қазіргі заманғы салонды костюмдерге тән ерекшелік. Өз заманының әйгілі дендиі Оскар Уайльд портреттерде осындай модельде жиі суреттелген, бірақ фрақта мұндай көрініс сирек кездесетін; Уайльдтың киімдерінің жарқындығына қарамастан, дәстүрді сақтаушылар оған қарсы болды. Фрактерде бүйірлік қалталар болған жоқ, бірақ олар көкірекшесінің ішкі жағында немесе артқы жағының жоғарғы бөлігінде орналастырылған. Фрактың түймелері әрқашан матамен қапталған, көбінесе реверстің жібегімен үйлесімді, реверстің ішкі жағындағы үшбұрышты астарда көрінетін. Тағы бір кең таралған ерекшелік – қар кристалды немесе клеткалы өрнекпен тоқылған әсем түймелерді пайдалану еді. Виктория дәуірінің көп бөлігінде, соңына дейін, лапельдер бөлек кесіліп, кейін тігілетін, себебі бұл лапельдің төменнен жоғарыға қарай әдемі түрде иілуін қамтамасыз ететін. Лапельдің ішкі жағынан келген реверс алдыңғы жағына оралып, кішкентай жібек үшбұрышын құрады, ал сыртқы жартысы дене матасының екі жолағынан кесілген. Бұл екі жақты фрақтың барлық түрлеріне тән ерекшелік болды, бірақ бұрын осы тәсілді қолданған таңғы және кешкі фрақтар Эдвард дәуірінің соңында бірге тігілген лапельдермен (толық кесімді) жасала бастады. Виктория дәуірінде лапель жиегі бойында сәндік түйме тесіктері жасалған, бірақ Эдвард дәуірінде олар бір ғана лапель түймешесіне дейін азайтылды. Жоғарырақ манжеттер, қазіргі заманғы шалбардың төменгі жиегіндегі бүктемелерге (американдық ағылшын тілінде манжеттер) ұқсас, екі түймесі бар стандартты болды. Жең манжеттері мен лапель жиектерінде декоративті өрнектер де сирек кездесетін.
Another characteristic of frock coats was their lack of any outer pockets. Only late in the Victorian and Edwardian era were they ever made with a chest pocket to sport a pocket square, a feature more typical of the modern lounge suit. Oscar Wilde, a famous dandy of his time, was often seen in portraits wearing just such a model but this was rather rare on frock coats; while in keeping with the flamboyant nature of Wilde's dress, it was frowned upon by traditionalists. Side pockets were always absent from frock coats but pockets were provided on the inside of the chest or inside the top part of the tail. The buttons on a frock coat were always covered in cloth, often to match the silk on the revers, showing in the triangle of lining wrapped over the inside of the lapels. Another common feature was the use of fancy buttons with a snow flake or check pattern woven over it. Through most of the Victorian era until towards the end, the lapels were cut separately and sewn on later, apparently because it made the lapel roll more elegantly from bottom up. The lapel revers from the inside of the coat wrapped over to the front, creating a small triangle of silk, while the outer half was cut from two strips of the body fabric. This was a feature of double breasted frock coats used on all such coats but morning and dress coats, which had previously followed this practice, began to be made with attached lapels (wholecut) around the end of the Edwardian era. Through the Victorian era, a row of decorative button holes was created down the lapel edge but by Edwardian period these were reduced down to just the one lapel boutonnière button hole. Turn back cuffs on the sleeves, similar to the turn ups (cuffs in American English) on modern trouser hems, were standard, with two buttons on the cuff. Another rare feature was the use of decorative braiding around the sleeve cuffs and lapel edges.
Қосымша құралдар
Фракоткамен бірге киетін дұрыс аксессуарларға құлап түспейтін цилиндр мен лапельдегі бутоньер кіреді. Гомбург шапқысын дұрыс таңертеңгі киіммен киюге тым бейресми деп есептелді. Виктория және Эдвард дәуірлерінде, басы арқылы бір қатар тігіліп жасалған түймелі бутстар, бірге таяқпен киілетін. Суық күндері, фракотканың үстінен киюге мүмкіндік беретін, бел тігісі сәл ұзағырақ және кеңірек тігілген фракоткадан жасалған пальто кию әдет болған. Эдвард дәуіріне дейін таңертеңгі киіммен бірге лак былғарыдан жасалған туфли киілетін. Бүгінде лак былғарыдан жасалған туфли кию практикасы кешкі салтанатты киімге ғана арналған. Шалбарлар манжетсіз және жоғарыдан көрінбеуі үшін сүйекшелермен (подтяжки) киіледі. Фракоткамен тек ақ жейделер киілетін. Жейде тігіліп алынатын жағасымен немесе "империялық" стилінде (тұрақты, тік жаға) киілетін. Ең стандартты мойын киімі – ресми галстук. Галстук Аскот түйінімен байланатын, оның екі ұшы алдыңғы жағынан кесісіп немесе қазіргі заманғы галстуктің "төрттік" түйіні сияқты Ruche түйінімен байланатын. Галстукты таза ұстау үшін, әдетте қымбат тас немесе інжу-маржанмен әшекейленген галстук инесі қолданылатын. Виктория және Эдвард дәуірлерінде галстук, фракоткамен бірге, әсіресе салтанатты шараларда киілетін, бірақ ғасыр толуымен таңертеңгі киіммен де сол сияқты киілетін болды. Байлам (галстук-бабочка) ресми киіммен бірге қабылданатын балама ретінде Виктория дәуірінің соңынан Эдвард дәуірінің басына дейін қолданыстан шығып, 21-ғасырда да осылай қалды. Ақ галстук үшін арналған ресми жейделер сияқты, манжеттер бір (екі емес) және манжетка түймелерімен бекітілетін. Жилет әдетте екі жақты, үшкір лапельдерімен болған. Сонымен қатар, ашық сұр түсті шұбар былғарыдан, шамыстан немесе жылтыр былғарыдан жасалған ресми қолғаптар да қажет болды.
Proper accessories to wear with the frock coat included a non collapsible top hat and a boutonnière in the lapel. A Homburg hat was considered too informal to wear with proper formal morning dress. During the Victorian and Edwardian era, button boots with a single row of punching across the cap toe were worn along with a cane. On cold days, it was common to wear a frock overcoat, a type of overcoat cut exactly the same as the frock coat, with the waist seam construction only a little longer and fuller to permit it to be worn over the top of the frock coat. Patent leather dress boots were worn up until the Edwardian era with morning dress. The practice of wearing patent leather shoes is today reserved strictly for evening formalwear. Trousers are uncuffed and worn with braces to avoid the top of the trousers from showing underneath the waistcoat. Only white shirts were worn with frock coats. The shirt was worn with a standing detachable collar with either wingtips or "imperial" style (plain standing). The most standard neckwear was a formal cravat The cravat was tied in the Ascot knot characterised by way the ends cross over in front or alternatively in a Ruche knot, tied like a four in hand knot of a modern necktie. A decorative cravat pin often adorned with a precious stone or pearl was used to keep the cravat tidy. The cravat was usual with a frock coat when worn in more formal occasions through the Victorian and Edwardian eras, although the long necktie came to be worn increasingly after the turn of the century in the same manner as it is today with morning dress. The practice of wearing bow ties as an acceptable alternative with formalwear fell away after the late Victorian to early Edwardian era and became relegated to eveningwear, as remains the case in the 21st century. As with a formal shirt for white tie, cuffs were single (rather than double) cuffed and made to close with cufflinks. The waistcoat was usually double breasted with peaked lapels. Formal gloves in light grey suede, chamois or kid leather were also required.
Бейресми пальто костюмдері
Жоғарыда сипатталған қара киім кеңінен қолданылды, бірақ лаунж костюмі танымал болмай тұрып, әдемі күнделікті киім үшін одан бейресми нұсқаға қажеттілік туды. Мұнда да, соған сәйкес шалбарларымен және жолақты немесе қарама-қарсы бетте көрсетілген клеткалы суреттері бар, бейресми матадан жасалған фрақ нұсқасы қолданылды. Жилет, әдеттегідей қара түсті болмай, костюммен үйлесімді немесе бөлек болды. Қазіргі заманғы кесілген таңғы шапан пайда болғанға дейін, бір жақты фрақ «таңғы шапан» деп аталды және осы сияқты формальды емес жағдайларда қолданылды. Ал екі жақты шапандар көбінесе түймеленбей, қазіргі таңғы шапан сияқты, бір жалғау арқылы бос ұсталатын.
The solid black garment described above was widely used but before the lounge suit became popular, there was a need for a more informal garment for smart casual wear. A version of the frock coat was used here too, with matching trousers and a more informal cloth, featuring stripes or the check shown in the plate opposite. The waistcoat, instead of being black as usual in the formal version, was matching or odd. Until the modern cut away morning coat was worn, the single breasted frock coat was called a morning coat and was used in such a less formal context and double breasted coats made this way would often not fasten, being held loosely together in much the same way the modern morning coat is, with a single link.
Жалпы
1936 жылы британ корольдік сарайында ресми киім ретінде міндетті талап болмаса да, қысқа мерзімдік билеуші Эдуард VIII корольдің бұйрығымен фрак көйлек толығымен жойылған жоқ және қазіргі заманғы азаматтық ресми киім ретінде сақталды. 1965 жылы Уинстон Черчилльдің мемлекеттік жерлеу рәсімінде фрак кигендер болды. Савилл-Роу тігіншісі және стильді жаңартушы Томми Наттер (1943–1992) оны жиі киеді. Фрак көйлектер, көбінесе қара түстен басқа түстерде, бүгінгі күнге дейін қонақ үй қызметкерлерінің формасында кездеседі. Тонга королі Тупу VI (1959 жылы туған) оны жиі тартады. 21-шы ғасырдағы фрак көйлектердің мысалдары: 2012 жылы Александр Маккуин, 2012 жылы Prada күзгі коллекциясы және 2018 жылы Пол Смит. Фрак көйлектер әлі де кейбір дәстүрлі католик шерулерінде, мысалы Германиядағы Блутриттте кездеседі. Кейбір күйеу жігіттер азаматтық немесе әскери үлгідегі фрак көйлектердің шығармашылық нұсқаларын таңдайды. Азаматтық киімде оларға сәйкес галстук-бабочка да шығармашылықпен үйлестіріледі. Мысалы, 2018 жылы Принц Гарри Меган Марклға үйленгенде, ол және оның ағасы, куәгер принц Уильям әскери форманың толық нұсқасын таңдады.
Although ceasing to be required by protocol as formal attire at the British royal court in 1936, at the order of the short reigning King Edward VIII, the frock coat has not altogether vanished as modern civilian formal wear. The state funeral of Winston Churchill in 1965 included wearers of frock coats. Savile Row tailor and reinnovator Tommy Nutter (1943– 1992) was a frequent wearer. Frock coats, albeit often in other colours than black, survive until this day in the livery of hotel staff. King Tupou VI of Tonga (born 1959) is a frequent wearer of frock coats. Examples of frock coats in fashion in the 21st century include Alexander McQueen in 2012, Prada's autumn edition in 2012, and Paul Smith in 2018. Frock coats still appear in certain traditional Catholic processions, such as the Blutritt in Germany. Some wedding grooms apply more or less creative civil or military variants of frock coats. In the civilian wear cases it is sometimes accompanied by the same creativity in terms of ascot ties. As a prominent example, when Prince Harry married Meghan Markle in 2018, he and his brother and best man Prince William opted for military full dress uniform variants of frock coats.
Әскери киімдер
Жағасы белге тігілген фрактің кесімі ер адамның бойын, құмыра пішіндес пальтоға қарағанда, жақсы көрсетеді, және мұндай фракттар 21-ғасырдағы кейбір әскери формалардың құрамында сақталды. Олар бір қатар түймелі, мысалы, кейбір әскерлердегідей, немесе екі қатар түймелі болуы мүмкін, әскери және теңіз күштеріндегідей. Мұның мысалын испан теңіз флоты офицерлерінің қазіргі заманғы салтанатты киімдерінде көруге болады. Британ армиясы қазіргі таңда генерал-лейтенант шенінен жоғары офицерлердің, Корольдік дивизия офицерлерінің, кейбір оркестр жетекшілерінің және белгілі бір Корольдік қызметтерді атқарушылардың салтанатты киімдері үшін фракті сақтап келеді. 19-ғасырдағы польшалық капюшонды және иярлы, сондай-ақ қайырмалы бекіткіштермен жасалған фракті, 1890 жылдан бері Корольдік теңіз күштері мен Британ армиясы қолданып келе жатқан пальтоның үлгісі болды, ол Даффел пальтосы немесе Монти пальтосы деп аталады.
The cut of a frock coat with a waist seam flatters a man's figure, as opposed to a sack coat, and such frock coats remained part of some 21st century military uniforms. They can either be single breasted, as in some army uniforms, or double breasted as in both army and navy uniforms. An example of the latter is seen in the modern gala dress of officers in the Spanish Navy. The British Army currently retains the frock coat for ceremonial wear by senior officers of Lieutenant General rank and above, by officers of the Household Division, by some bandmasters and by holders of certain Royal appointments. The 19th century Polish frock coat with hood and toggle and tow fastenings stood model for the overcoat used by the Royal Navy and British Army from 1890 on, known as Duffel coat or Monty coat.
Православтық еврейлердің киімі
Литва ешиваларында көптеген белгілі тұлғалар ресми киім ретінде қара халат киеді, ол капотте деп те аталады (оны гомбург немесе федора бас киіммен үйлестіреді). Соңғы жылдары көптеген сефард раввиндері де осындай халат кие бастады. Хасид емес яһудилер арасында мұндай халат әдетте рош ешиваға (сондай-ақ, мүмкін, машгиах пен ешиваның басқа да аға раввиндеріне) және маңызды қауымдық раввиндерге, кейбір бас раввиндерге арналған. Көптеген үйленген Лубавич хасидтері сенбі күні (Шаббат) халат киеді. Барлық хасидтер намаз оқығанда сырт киімдерінің үстінен гартель (белдік) тағады. Хасидтер апта ішінде рекелек деп аталатын ұзын пальто киеді, олар көбінесе халаттармен шатасады, бірақ шындығында ұзын костюм жакеттері. Сенбі күні (Шаббат) хасидтер бекиш киеді, ол әдетте жүннен жасалған халатқа қарағанда жібек немесе полиэстерден жасалады. Бекиш пен рекелде халаттың белгілі бір тігісі болмайды. Сонымен қатар, бекишті халаттан алдыңғы жағындағы екі қосымша түймесі және артқы жағындағы тілік болмауы арқылы ажыратуға болады. Халаттың артқы жағындағы тілік дөңгелентілген, сондықтан цицит қажет болмайды. Түймелер көбінесе яһуди халаттарында, әсіресе хасидтер киетін халаттарда оңнан солға қарай тігіледі. Идиш тілінде халат frak, sirtuk немесе kapotteh деп аталады.
In the Lithuanian yeshiva world, many prominent figures wear a black frock coat also known as a kapotteh (accompanied by either a Homburg or fedora hat) as formal wear. In recent years many Sefardi rabbis also wear a similar frock coat. The frock coat amongst non Hassidic Jews is usually reserved for a rosh yeshiva, (maybe also the mashgiach and other senior rabbis of the yeshiva) and other rabbis such as important communal rabbis and some chief rabbis. Most married male Lubavitcher Hasidim also don frock coats on Shabbat. All Hasidim also wear a gartel (belt) over their outer coats during prayer services. Most Hasidim wear long coats called rekelekh during the week, which are often mistaken for frock coats but are really very long suit jackets. On Shabbat, Hasidim wear bekishes, which are usually silk or polyester as opposed to the woollen frock coat. The bekishe and the rekel both lack the waist seam construction of the frock coat. Additionally, bekishes can be distinguished from frock coats by the additional two buttons on front and a lack of a slit in the back. Part of the slit hem in the back of the frock coat is rounded so as to not require tzitzit. The buttons are usually made to go right over left on most Jewish frock coats, particularly those worn by Hasidic Jews. In Yiddish, a frock coat is known as a frak, a sirtuk or a kapotteh.
Тедди-балалар
1950 жылдарғы Ұлыбритания жастар қозғалысы – Тедди Бойз, Эдвард дәуірінен шабыттанған киімдерді таңдағандықтары үшін осылай аталды. Олар көбінесе "драп" деп аталатын фракты қысқа мерзімге қайтадан танымал етті.
The Teddy Boys, a 1950s UK youth movement, named for their use of Edwardian inspired clothing, briefly revived the frock coat, which they often referred to as a "drape".
Танымал мәдениет
Doctor Who-да екінші, төртінші, бесінші, алтыншы, сегізінші, он бірінші және он екінші түріндегі Доктор киген фраклар кездеседі. Сонымен қатар, кейбір Мастер түріндегі кейіпкерлер де әдетте Нехру жағасы бар қара фраклар киеді.
Doctor Who features frock coats worn by the Doctor during the second, fourth, fifth, sixth, eighth, eleventh, and twelfth incarnations. It also features black frock coats worn by some incarnations of the Master, usually with a Nehru collar.