Жоғарғы Канада Банкі: Саяси ықпал мен экономикалық дағдарыс тарихы
Bank of Upper Canada
Канада Жоғарғы Банкі (1821) – Кіңстон саудагерлерімен құрылған, кейін Торонтоға көшirilген. «Отбасылық Келісім» тобының байлығының маңызды бөлігі болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жоғарғы Канада банкі 1821 жылы Жоғарғы Канада заң шығарушы органының 1819 жылы Кингстон саудагерлерінің тобына берген жарғысымен құрылды. Жарғы ықпалды атқарушы кеңесшілер, лейтенант-губернатор, пастор Джон Страхан және Уильям Аллан тарапынан тартылып алынып, Торонтоға көшірілді. Банк "Отбасылық келісім" деп белгілі болған топпен тығыз байланыста болды және олардың байлығының маңызды бөлігін құрады. "Отбасылық келісіммен" және оның жасырын әрекеттерімен байланысы реформаторларды, оның ішінде Маккензиді, Жоғарғы Канада банкін үкіметтің тірегі деп қарауға әкелді. 1830 жылдары банкке қатысты шағымдар реформалық қозғалыстың басты мәселесі болды, себебі оның монополиялық құқығы және борышкерлерге қарсы агрессивті сот шаралары болды.
The Bank of Upper Canada was established in 1821 under a charter granted by the legislature of Upper Canada in 1819 to a group of Kingston merchants. The charter was appropriated by the more influential Executive Councillors to the Lt. Governor, the Rev. John Strachan and William Allan, and moved to Toronto. The bank was closely associated with the group that came to be known as the Family Compact, and it formed a large part of their wealth. The association with the Family Compact and its underhanded practices made Reformers, including Mackenzie, regard the Bank of Upper Canada as a prop of the government. Complaints about the bank were a staple of Reform agitation in the 1830s because of its monopoly and aggressive legal actions against debtors.
Отбасылық келісім банкі
Жоғарғы Канаданың алғашқы банкі Жоғарғы Канаданың (кейін Торонто, Канаданың батысы) Йорк қаласында Кинг және Фредерик көшелерінің оңтүстік-шығыс бұрышында орналасқан. Ол кезде Йорк банкі үшін тым кішкентай болды, ал оның ұйымдастырушылары бастау үшін қажетті £200,000 уставтық капиталдың 10% -ын да жинамады. Банк тек қана оның ұйымдастырушыларының саяси ықпалы арқасында осы ең төменгі шекті екі есеге азайта алды, сондай-ақ провинциялық үкімет оның 8000 акциясының 2000-на жазылды. Лейтенант-губернатор банк директорының төртіншісін он бес директордың арасынан тағайындады, бұл номиналды жеке компания мен мемлекет арасындағы тығыз байланысты қамтамасыз етті. Тығыз байланысқа қарамастан, реформашыл көзқарасты Джон Генри Данн бас реформатор мемлекеттік істер үшін банк қызметтерін пайдаланудан бас тартты. Реформашы саясаткер және газет баспагері Уильям Лион Маккензи, үкіметтің, оның қызметкерлерінің және заң шығару кеңесшілерінің 8000 акцияның 5381-іне ие екенін көрсету арқылы осы олигархиялық биліктің мәнін бірінші болып көрсетті. Ассамблеяға сайланғаннан кейін ол банк ашықтығының және заң шығарушы органға есеп берудің жетіспеушілігін сынады.
The first Bank of Upper Canada was located on the south east corner of King and Frederick streets in York, Upper Canada (later Toronto, Canada West). York was then too small for a bank, and its promoters were unable to raise even the minimal 10% of the £200,000 authorized capital required for start up. The bank succeeded only because its promoters had the political influence to have that minimum reduced by half, and the provincial government subscribed for 2000 of its 8000 shares. The lieutenant governor appointed four of the bank's fifteen directors, making for a tight bond between the nominally private company and the state. Despite the tight bonds, the Receiver General, the reform leaning John Henry Dunn, refused to use the bank for government business. William Lyon Mackenzie, the Reform politician and newspaper publisher, was the first to demonstrate the nature of that oligarchic power by showing that the government, its officers, and legislative councillors owned 5,381 of its 8,000 shares. Once elected to the House of Assembly, he criticized the Bank's lack of transparency and accountability to the legislature.
1836-1838 жылдардағы қаржылық үрей
1832 жылғы 10 шілдеде президент Эндрю Джексон АҚШ-тың Екінші банкін қайта құру туралы заң жобасына вето қойды, оның себебі – "ақшалы аристократия" оны қарапайым халықты қанау үшін пайдаланғаны еді. Осындай айыптарды реформаторлар да Жоғарғы Канада банкіне тақты, ол да осыған ұқсас рөл атқарды. Банктің таратылуы ағылшын-американдық әлемді ауыр депрессияға (1836-1838 жылдар) ұшыратты, оған 1836 жылы Жоғарғы Канададағы нашар бидай өнімі қосымша қиындық тудырды. Фермерлер қарыздарын төлей алмады. 1837 жылдың шілдесіне дейін банктердің көпшілігі, соның ішінде Жоғарғы Канада банкі де төлемдерді тоқтатты (яғни банкротқа ұшырады) және үкіметтен көмек сұрады. Банктер үкіметтен қолдау алғанмен, қарапайым фермерлер мен кедейлерге көмек көрсетілмеді.
On 10 July 1832, President Andrew Jackson vetoed the bill for the rechartering of the Second Bank of the United States, arguing that it was utilized by a "moneyed aristocracy" to oppress the common man. The same complaint was lodged by the Reformers against the Bank of Upper Canada, which served a similar role. The dismantling of the bank plunged the Anglo American world into an enormous depression (1836 8) that was worsened by bad wheat harvests in Upper Canada in 1836. Farmers were unable to pay their debts. Most banks, including the Bank of Upper Canada, suspended payments (i. e. declared bankruptcy) by July 1837 and requested government support. While the banks received government support, ordinary farmers and the poor did not.
Банктік соғыс (1835-1838)
Жоғарғы Канада банкі дерлік үздірілмейтін саяси шабуылдарға ұшырады. Құрылғаннан кейін көп ұзамай, реформашыл сыншы Уильям Лайон Маккензи Банктің несие беру тәжірибесінің қаншалықты спекуляциялық екендігі және банкротқа қаншалықты жақын екендігі туралы бірнеше мақала жариялады. Бұл 1826 жылы «Типтер тонауы» деп белгілі болған оқиғаға әкелді, онда Банк қызметкерлерінің «Отбасылық келісім» деп аталған тобы Маккензидің баспа машиналарын жойды. Банкті сынаған Маккензи, банк тек өзінде бар ақшаны қарызға беретін, «нақты ақша» саясатын қолдауға ұмтылды. 1835 жылға дейін Жоғарғы Канададағы барлық банктерге заңдық жарғы қажет болды. Реформашылар өздерінің банктерін құру үшін бірнеше заңнамалық стратегияларды сынады, соның ішінде «Фермерлер қоймасы» сияқты несиелік кооперативтерді құруға тырысты. Бұл 1835 жылы Чарльз Данкомбтың Заң шығарушы Ассамблеяға ұсынған «Айналым туралы есеп» арқылы аяқталды, ол Жоғарғы Канададағы шотландтық акционерлік банк жүйесінің заңдылығын көрсетті. Ағылшын жарғылық банктері мен шотландтық акционерлік банктерінің арасындағы ерекшелік – шотландтық банктер серіктестік ретінде қарастырылып, жұмыс істеу үшін заңмен бекітілген жарғының қажеті болмады. Акционерлік банктерде шектеулі жауапкершілік болмады, ал банктегі әрбір серіктес өздерінің жеке мүлкімен банк қарыздарының толық сомасына жауапты болды. Ал жарғылық банктер өз акционерлерін шектеулі жауапкершілікпен қорғап, оларды үлкен шығыннан сақтады, соның салдарынан спекуляцияға мүмкіндік берді. Шотландтық акционерлік банктері «нақты ақша» саясатын ұстанды. Олар спекуляциялық тәуекелдерден сақтанды, себебі банк төңкерілген жағдайда акционерлер толық шығынға жауапты болатын. Банктерге заңмен бекітілген жарғы қажет болмағандықтан, көптеген жаңа банктер құрылып, олар бәсекеге қабілетті және саяси ықпал мен жемқорлықтан азат болды. Данкомбтың есебі көптеген жаңа бәсекелестік банктердің нарыққа енуіне есік ашты, дәл сол кезде 1837 жылғы көтерілістерден кейін аяқталған қаржылық паникада бүкіл ағылшын-американдық қаржы жүйесі күйреудің алдында тұрды. Жоғарғы Канада банкі тек үкіметке тигізген ықпалының арқасында ғана сақталды.
The Bank of Upper Canada was the subject of almost continuous political attack. Shortly after its founding, Reform critic William Lyon Mackenzie published a series of articles on how speculative the Bank's loan practices were, and how close to bankruptcy it was. That resulted in an event, now known as the Types Riot, in 1826 in which the clique of Bank officers dubbed the Family Compact destroyed Mackenzie's printing press. Mackenzie, a bank critic, pushed for a non speculative "hard money" policy where the bank loaned out only money that it actually had. Until 1835, all banks in Upper Canada required a legislative charter. Reformers tried several legislative strategies to get their own bank, including attempts to incorporate credit unions such as the Farmers' Storehouse company. That came to an end in 1835 when Charles Duncombe produced a "Report on Currency" for the Legislative Assembly, which demonstrated the legality of the Scottish joint stock bank system in Upper Canada. The difference between the English chartered banks and the Scottish joint stock banks is that the Scottish banks were considered partnerships and hence didn't need a legislated Act in order to operate. The joint stock banks thus lacked limited liability, and every partner in the bank was responsible for the bank's debts to the full extent of their personal property. The chartered banks, in contrast, protected their shareholders with limited liability and hence from major loss; they thus encouraged speculation. The Scottish joint stock banks followed a "hard money policy." They avoided speculative risk because if they failed, their shareholders were responsible for the full loss. Since the banks did not require a legislated charter, many more banks could be founded, and they were more competitive and freer from political influence and corruption. Duncombe's report opened the gate for many new competitive banks to enter the market just as the entire Anglo American financial system was coming apart at the seams in a financial panic lasting until after the Rebellions of 1837. The Bank of Upper Canada survived only because of its influence on government.
Акционерлік банктер
Дункомбтың баяндамасынан кейін Фермерлер банкі мен Халық банкі акционерлік қоғам негізінде құрылды, бірақ 1838 жылы Отбасылық топ жаңа банктер құруды заңсыз деп жариялады.
Following Duncombe's report, the Farmers' Bank and the Bank of the People were founded on a joint stock basis, until the Family Compact conspired to make new ones illegal in 1838.
Монополияның аяқталуы
Банк Овер-Канаданың монополиясы Коммерциялық банк пен, одан кейін акционерлік банктердің құрылуымен бірте-бірте әлсіреп бара жатты. 1838 жылғы акционерлік банктерді тыйым салу туралы заң қайтадан монополияға ықпал етті. Дегенмен, 1841 жылы Монреаль банкі, Жоғарғы Канадаға кіруге ұзақ уақыттан бері тырысып, Халық банкін сатып алып, филиалдар желісін кеңейтуге бірден кірісті. Британдық Солтүстік Америка банкі де сол кезде провинциялық нарыққа енді. Осының нәтижесінде банк өзінің стратегиясын өзгертті және 1850 жылы Канада провинциясының ресми банкі болып, барлық мемлекеттік кірістерді жинап, барлық мемлекеттік төлемдерді жүзеге асыра бастады.
The monopoly of the Bank of Upper Canada had been slowly eroding with the chartering of the Commercial Bank, and then the joint stock banks. The Act to outlaw further joint stock banks in 1838 again tilted towards monopoly. However, in 1841 the Bank of Montreal, long seeking an entry into Upper Canada, purchased the Bank of the People and quickly began to expand its branch network. The Bank of British North America also entered the provincial market around that time. As a result, the Bank changed its strategy and in 1850 it became the official bank of the Province of Canada, collecting all government revenue and issuing all government cheques.
Қалған ғимараттар
1827 жылғы Жоғарғы Канада банкінің ғимараты, оның екінші бас кеңсесі Торонто қаласының Аделаида көшесінің шығысында әлі де сақталған. Ол Канаданың ұлттық тарихи ескерткіші деп жарияланды. Архитектор Уильям Уоррен Болдуиннің 1825–1827 жылдары жобалаған бұл банк, дориялық портигі бар лондондық қалалық үйге ұқсайды және оған қоса екі бөлімшесі болған. Олардың бірі – 1857 жылы салынған Онтарио штатының Порт-Хоуп қаласындағы Джон-стрит, 86 мекенжайындағы бөлімше, екіншісі – 1863 жылы салынған Онтарио штатының Годерич қаласындағы 46-Вест-стрит мекенжайындағы бөлімше.
The 1827 Bank of Upper Canada Building, its second headquarters, still exists, located on Toronto's Adelaide St East. It has been designated a National Historic Site of Canada. Designed by architect William Warren Baldwin, 1825–27, the bank resembled a London townhouse with a Doric portico. along with two branches. The 86 John Street branch in Port Hope, Ontario, built in 1857 and the 46 West Street branch in Goderich, Ontario, built in 1863.