"USS Пол Джонс" эсминец тарихы

Кіріспе

Бэйнбридж класының эсминеці

Екінші USS Пол Джонс – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің эсминеці болған. Ол Джон Пол Джонс құрметіне аталған.

Құрылыс

Пол Джонс кемесі 1899 жылғы 20 сәуірде Сан-Францискодағы "Юнион Айрон Воркс" компаниясында салынды. 1902 жылғы 14 маусымда суға түсірілді, "Элизабет Голдсборо Адамс" ханымның демеушілігімен және 1902 жылғы 19 шілдеде қолданысқа берілді. Бастапқыда торпедалық кемелерді жойғыш ретінде салынған Пол Джонс Тынық мұхиты флотында қызмет етті, Сан-Францискода базасы орналасқан. Тынық мұхиты торпеда флотының бір бөлігі болған ол Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Сан-Францискода болды.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Пол Джонс 23 сәуірде 1917 жылы Сан-Диего, Акапулько, Панама каналы аймағы және Кубадағы Гуантанамо шығанағы арқылы Норфолк, Вирджинияға аттанды, 3 тамызда жетті. 4 тамызда ол Йорк өзенінің жағасында патрульдік міндеттерді орындау үшін орналасты. 13 тамызда Дункан, Хенли, Трукстун, Стюарт, Пребл, Халл, Макдонау және Хопкинс кемелерімен бірге Атлант флотының соғыс кемелері күшіне қосылып, Бермуда мен Нью-Йоркке жол ашты. Пол Джонс 24 тамызда Бруклин әскери-теңіз кемежайынан шығып, Ньюпортқа хабарласты, онда ол жағалау бойында конвойлік патрульдерді бастады және 24 қыркүйекте Ньюпортқа оралды. Содан кейін ол 20 желтоқсанда Филадельфияға хабарлаудан бұрын Норфолк, Линнхейвен жолдары және Чесапик шығанағы маңында басқа міндеттермен бірге оқу операцияларын бастады. 1918 жылдың 15 қаңтарында Стюарт, Хопкинс және Уорденмен бірге Пол Джонс Бермуда арқылы Азор аралдарына бағыт алды. Бермудадан шыққаннан кейін, ол бункерден кейін сол жақ бөлігіндегі үлкен ақауға байланысты кері қайтуға рұқсат сұрады. 23-26 қаңтар аралығында Пол Джонс экипажы үлкен қиындықтарға қарсы күресіп, кемені батудан құтқаруға жетті. Өрт сөндіру бөлімі суға батып, дауылды теңізде жүзіп, барлық ауыз су мен азық суын жоғалтып, тұзды сумен екі қазандықтың астында бу көтеріп, жұмыс істейтін сорғылары болмағандықтан, қап бригадаларын құрастырып, апат сигналына жауап алмады. Соңында ол Бермудадағы Сент-Дэвидс-Хедтің жарығын көріп, форттан көмек сұрады және зәкірін түсірді. Пол Джонс 22 ақпанға дейін Бермудада жөндеу жұмыстарын жүргізді, содан кейін 25 ақпанда Марспен бірге Филадельфияға келді. Филадельфия әскери-теңіз кемежайында тұрақты жөндеу жұмыстарынан кейін Пол Джонс 18 сәуірде Монро бекінісіне хабарлап, 6 тамызға дейін Чесапик шығанағында және оның айналасында түрлі міндеттерді орындады. Пол Джонстың мансабындағы ең жарқын сәт 2 шілдеде болды, сол күні Атлантикада, Бермуданың солтүстігінде және Вирджинияның шығысында Хендерсон кемесі өртенді. Пол Джонс өртенген кемеден Фон Штубенге дейін төрт рет сапар жасап, 1250 теңізші мен офицерді, сондай-ақ 50 тоннадан астам жүкпен бірге құтқарып алды. Келесі күні ол Хендерсонмен бірге Делавэр Брейкуотерге барды. Пол Джонс 1918 жылдың тамызында Атлант мұхитында достық атыс оқиғасына қатысты. 7 тамызда ол 28 жүк кемесінен тұратын конвойды сүйемелдеп келе жатқанда, сағат 15:00-де конвойдың соңғы кемесі, американдық қарулы жүк кемесі, конвойдың қалған кемелерінен сәл қалып, конвойдың артында АҚШ әскери-теңіз күштерінің O 6 суасты қайығын көріп, оны желкені мен мачтасы бар неміс суасты қайығы деп қате түсінді. АҚШ әскери-теңіз күштерінің "Джейсон" кемесі O 6-ға қарудан атыс ашты. Джейсонның қаруы сегіз рет атылып, бес рет соқты. Бірінші соққыдан кейін O 6 суға түсуге тырысты, бірақ екінші соққы оның басқару мұнарасына тиіп, судың ағып кетуіне себеп болды, бұл оның суға түсуін мүмкін емес етті. O 6 балласттық резервуарларын жарып, су үстіне қайта оралды. Ол белгілі бір сигналдарды берді, ал экипаж мүшелері палубада АҚШ туын желбіретті. Джейсон O 6 өзінің палубалық қаруынан Джейсонға алты рет оқ атқанын, яғни O 6 тану сигналдарын қарудың жарқырауы деп қате түсінгенін хабарлады. Конвойдың басқа жүк кемесі де оқ ашты, ал осы кемеден шыққан оқ-дәрілер O 6-дан аз болды және Джейсонның экипажы мен атқыштары O 6-дан келген сияқты көрінді. O 6 тоқтады, ал Джейсон O 6 қашықтығынан шығып бара жатқанда атысты тоқтатты. Бұл арада Пол Джонс бағытын өзгертіп, Джейсонға жақындады, ол су асты қайығын көргенін хабарлады. Пол Джонс O 6-мен жақындасып, оқ ашты, бірақ оның барлық оқтары жетпеді, ол қашықтыққа жақындап, O 6-ның басқару мұнарасынан АҚШ туы көтерілгенін көргенде, атысты тоқтатты. Пол Джонс көмек көрсету үшін O 6 қасына келді. O 6 зардап шекпеді, бірақ ол қатты зақымдалды, оның ішінде компастары және рульдік құрылғысы. Пол Джонс оны Делавэр Брейкуотердегі портқа сүйемелдеп алып келді, олар 1918 жылдың 8 тамызында келді. Пол Джонс 1918 жылдың 9 тамызында Вирджиния штатының Хэмптон-Роудста хабарлап, 1919 жылдың 31 қаңтарында әрекетсіздендіруге дейін шахта патрульдерін, конвой міндеттерін және басқа да қызметтерді орындап, Чесапик шығанағында және оның айналасында қалды. Ол 29 шілдеде қызметтен босатылды; 15 қыркүйекте Теңіз кемелерінің тізілімінен шығарылды; және 3 қаңтарда 1920 жылы Генри А. Хитнердің Филадельфиядағы ұлдары компаниясына сатылды, кейін оны бұзды.

Paul Jones sailed on 23 April 1917, for Norfolk, Virginia, via San Diego, Acapulco, the Panama Canal Zone, and Guantanamo Bay, Cuba, arriving on 3 August. On 4 August, she took station off the York River on patrol assignment until joining Duncan, Henley, Truxtun, Stewart, Preble, Hull, Macdonough, and Hopkins as escorts for Battleship Force, Atlantic Fleet, on 13 August, for passage to Bermuda and New York. Paul Jones departed the Brooklyn Navy Yard on 24 August and reported to Newport, Rhode Island where she began a series of convoy patrols up and down the coast and returning to Newport on 24 September. She then commenced training operations, in conjunction with other duties, off Norfolk, Lynnhaven Roads, and Chesapeake Bay, prior to reporting to Philadelphia on 20 December. On 15 January 1918, in company with Stewart, Hopkins and Worden, Paul Jones sailed for the Azores by way of Bermuda. After departing Bermuda, she had to request permission to turn back due to a serious leak in her port after bunker. From 23–26 January, Paul Jones crew struggled against great odds and succeeded in saving the ship from sinking. Wallowing in stormy seas with her after fire room flooded, barely able to maintain headway, having lost all drinking and feed water and steaming under two boilers with salt feed, manning bucket brigades for lack of operable pumps, and receiving no answers to her distress signals, she finally sighted a light off St. David's Head, Bermuda, signalled the fort for assistance and dropped her anchor. Paul Jones remained at Bermuda until 22 February for repairs and then sailed for Philadelphia escorted by Mars arriving on 25 February. Following permanent repairs at the Philadelphia Navy Yard, Paul Jones reported to Fortress Monroe, Virginia on 18 April, and performed various duties in and around the Chesapeake Bay until 6 August. The highlight of Paul Jones career came on 2 July when Henderson was on fire in the Atlantic north of Bermuda and east of Virginia. Paul Jones made four trips from the burning ship to Von Steuben saving 1,250 Marines and officers together with over 50 tons of luggage. The next day she accompanied Henderson to Delaware Breakwater. Paul Jones was involved in a friendly fire incident in the Atlantic Ocean in August 1918. She was escorting a convoy of 28 cargo ships on 7 August when at 15:00 the last ship in the convoy, the American armed cargo ship , which was slightly behind the rest of the convoy's ships, sighted the U. S. Navy submarine O 6 on the surface behind the convoy and mistook her for a German submarine with a mast and sail set. U. S. Navy gunners aboard Jason opened fire on O 6 with Jason′s gun at a range of Jason fired eight rounds, scoring five hits. After the first hit, O 6 attempted to dive, but the second hit struck her conning tower and started leaks that made it impossible for her to submerge. O 6 blew her ballast tanks and returned to the surface. She flashed recognition signals by blinker light and members of her crew waved a United States flag on her deck. Jason reported that O 6 fired six shots from her deck gun at Jason, apparently misinterpreting O 6′s recognition signals as gun flashes. Another of the convoy's cargo ships also opened fire, and shell splashes from that ship's gunfire fell short of O 6 and may have appeared to Jason′s crew and gunners to have come from O 6. O 6 stopped, and Jason ceased fire as she steamed out of range of O 6. Paul Jones meanwhile had reversed course and approached Jason, which signaled that she had a submarine in sight. Paul Jones then closed with O 6 and opened gunfire, but all of her shots fell short, and she ceased fire when she closed to a range of and saw that O 6 was flying a U. S. flag from her conning tower. Paul Jones came alongside O 6 to render assistance. O 6 suffered no casualties, but she had sustained serious damage, including to her compasses — which had been knocked out — and her steering gear. Paul Jones escorted her to port at the Delaware Breakwater, where they arrived on 8 August 1918. Paul Jones reported at Hampton Roads, Virginia, on 9 August 1918 and remained in and around the Chesapeake Bay conducting mine patrols, convoy duties, and other services until slated for inactivation on 31 January 1919. She decommissioned on 29 July; was struck from the Naval Vessel Register on 15 September; and was sold on 3 January 1920 to Henry A. Hitner's Sons Company, Philadelphia, who subsequently scrapped her.