Жэки Вашингтон: Канаданың блюз сахнасының құрметті тұлғасы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласында тұратын афро-пуэрторикалық актер және (1960-жылдары) халық әншісі Джеки Вашингтон (12 қараша 1919 – 27 маусым 2009) – канадалық блюз музыканты.

Өмірбаян

Ол Онтарио штатының Хамильтон қаласында, құлдықтан қашқан афроамерикалықтың немересі және Роза мен Джон Вашингтонның он бес баласының бірі болып дүниеге келді. 1948 жылы Вашингтон Хамильтондағы CHML радиостансасында Канаданың алғашқы қара түсті диджейі болды. 1948-1950 жылдары CHML-де өзінің жеке бағдарламасын жүргізді. Вашингтон музыканттар отбасынан шыққан, оның ішінде ағалары Рег (Hammond B3) және Дикки (добыл). Ол бес жасында ағасы Ормсбимен бірге алғаш рет көпшілік алдында ән айта бастады. 1930 жылдары ол «Вашингтон ағайындары» тобының мүшесі болды, олар ағасының трагикалық қазасына дейін клубтар мен түнгі ойын-сауық орындарында өнер көрсетті. Вашингтон түрлі кофеханаларда ойнаған, сондай-ақ теміржол портері және кейін Форт-Эри ат шабуы жолында жұмыс істеді. Ол 2005 жылы «Мен бақытты болғым келеді: Джеки Вашингтонның өмірі» атты теледокументальды фильмінде де пайда болды. Оның жеке блюз әртісі ретіндегі алғашқы шығармасы 1976 жылдың маусымында «Blues and Sentimental» болды. Өзінің альбомдарынан басқа, Вашингтон Дьюк Эллингтон, Лайонел Хэмптон, Джони Митчелл және Гордон Лайтфуттың жазбаларында ойнады. Ол сонымен қатар көптеген канадалық фольклор және блюз фестивальдерінде тұрақты өнерпаз болды, олардың бірнешесі оның құрметіне сыйлықтар тағайындады. Вашингтон шамамен 1300 блюз, фольклор және джаз әнінен тұратын репертуармен танымал болды. Диабеттен ауыратын ол бір аяғын ампутациялауға мәжбүр болды және басқа да денсаулық мәселелеріне тап болды, бірақ өнер көрсетуді жалғастырды. Оның әріптес музыканттары Хамильтондағы Тиволи театрында құрмет концерттерін ұйымдастырып, оның өмірін қамтамасыз ету үшін сенім қорын құрды. Концертте Джефф Хили, Гарнет Роджерс және Том Уилсон сияқты әртістер өнер көрсетті. Джеки қайтыс болғанға дейін зейнеткерлер үйінде тұрды. Оның өсиетіне сәйкес, оның кең музыкалық ноталары, фотосуреттері мен бейнежазбалары Макмастер университетінің музыка факультетіне сыйға берілді. 2003 жылы Хамильтонда оның құрметіне саябақ ашылды, ол оның балалық шағы өскен ауданға жақын орналасқан. Ол 1993 жылы Кен Уайтли және Моз Скарлеттпен бірге «Ескі достарымыз кездескен жерде» альбомы үшін «Жылдың тамыры және дәстүрлі альбомы» номинациясында «Жұныс» сыйлығына ие болды. 1995 жылы Вашингтон Хамильтонның Даңқ залына енгізілді. 2002 жылы ол Канаданың джаз және блюз Даңқ залына қосылды. Канадалық әртіс Колин Линден 2003 жылы Линденнің Blackie & The Rodeo Kings тобының BARK альбомында шыққан «Jackie Washington» әнімен Вашингтонға құрмет көрсетті. 2003 жылы Хамильтонның солтүстік бөлігіндегі Джеки Вашингтон Ротари паркі оның құрметіне аталды.

He was born and raised in Hamilton, Ontario, the grandson of an African American fleeing slavery, and one of fifteen children born to his parents, Rose and John Washington. Washington became Canada's first black disc jockey in 1948, at CHML in Hamilton. He had his own show on CHML from 1948 to 1950. Washington came from a large family of musicians, including his brothers Reg (Hammond B3) and Dickie (drums). He began singing in public, at the age of five, with his brother Ormsby. In the 1930s, he was one of the Washington Brothers, who played clubs and nightspots until his brother's tragic death by drowning. Washington played in various coffeehouses while also working as a railroad porter and later at Fort Erie Race Track. He also appeared in the 2005 television documentary: I Want To Be Happy: The Jackie Washington Story. His first release as a solo blues artist was Blues and Sentimental in June 1976. In addition to his own albums, Washington appeared on recordings by Duke Ellington, Lionel Hampton, Joni Mitchell and Gordon Lightfoot. He had also been a regular performer at many Canadian folk and blues festivals, several of which have named awards in his honour. Washington was well known for having a repertoire of some 1300 blues, folk and jazz songs. A diabetic, he lost a leg to amputation and suffered other health issues, yet continued to perform. His fellow musicians ultimately arranged a living trust starting with a tribute concert at the Tivoli Theatre in Hamilton. Featured artists were Jeff Healey, Garnet Rogers and Tom Wilson among others. Jackie then lived in a retirement home until his death. In accordance with his will, his vast music sheets, photographs and videos were donated to the music department at McMaster University. In 2003, a park in Hamilton was named in his honor. It was located near the neighborhood where he grew up. He was nominated for a Juno Award in 1993 for Best Roots & Traditional Album, along with Ken Whiteley and Mose Scarlett, for their album Where Old Friends Meet. In 1995 Washington was inducted into Hamilton's Gallery of Distinction. In 2002, he was inducted into the Canadian Jazz & Blues Hall of Fame. Canadian artist Colin Linden paid tribute to Washington with the song "Jackie Washington", released on the 2003 album BARK by Linden's band Blackie & The Rodeo Kings. Jackie Washington Rotary Park in the North End of Hamilton was named in his honour in 2003.