Джованни Спадолини: Итальян саяхатшысы және мемлекет қайраткері
Giovanni Spadolini
Джованни Спадолини (1925-1994) – Италия премьер-министрі, тарихшы, журналист. Республикалық партияның басшысы, мәдениет қайраткері. Биографиясы туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер (1925–1994)
Italian politician (1925–1994)
Джованни Спадолини (21 маусым 1925 – 4 тамыз 1994) – Италияның 44-ші премьер-министрі болған итальяндық саясаткер және мемлекет қайраткері. Ол Республикалық партияның жетекші тұлғасы және 1945 жылдан бері Христиан-демократтардың мүшесі емес алғашқы үкімет басшысы болды. Ол сонымен қатар газет редакторы, журналист және тарихшы болды. Әдеби еңбектері мен мәдени деңгейі үшін жоғары саналатын, өте құрметті зиялы тұлға деп есептеледі. Флоренция университетінің қазіргі заман тарихының профессоры, көптеген тарихи еңбектердің авторы. Бұрын Болоньядағы Il Resto del Carlino газетінде, кейін Миландағы Il Corriere della Sera газетінде журналист және бас редактор болып жұмыс істеді. Спадолини 1974–1976 жылдары Италияның мәдени мұра және қоршаған орта министрі қызметін атқарды. 1981 жылы Премьер-министр болып тағайындалды және Парламенттегі партиялар коалициясының қолдауымен екі үкімет басқарды, бірақ бұл бірнеше ай ғана сарқып өтті. 1983–1987 жылдары социалистік лидер Беттино Кракси басқарған үкіметте Қорғаныс министрі болды, содан кейін Сенат Президенті болып сайланды. 1991 жылы президент Франческо Коссига Спадолиниді өмір бойына Сенатор етіп тағайындады.
Giovanni Spadolini (21 June 1925 – 4 August 1994) was an Italian politician and statesman, who served as the 44th prime minister of Italy. He had been a leading figure in the Republican Party and the first head of a government to not be a member of Christian Democrats since 1945. He was also a newspaper editor, journalist and historian. He is considered a highly respected intellectual for his literary works and his cultural dimension. Professor of Contemporary History at the University of Florence, he was the author of numerous historical works. He was also a journalist and editor in chief of the Bolognese newspaper Il Resto del Carlino, then of the Milanese newspaper Il Corriere della Sera. Spadolini was the first Italian Minister of Cultural Heritage and Environment from 1974 to 1976. He became Prime Minister in 1981 and he led two successive cabinets which were supported by a coalition of parties in Parliament but this only lasted a few months. He was Minister of Defence in the governments headed by Socialist leader Bettino Craxi from 1983 to 1987 before being elected President of the Senate. In 1991, Spadolini was appointed Lifetime Senator by President Francesco Cossiga.
Ерте өмір
Спадолини 1925 жылы Флоренцияда дүниеге келген. Жастық шағында ол қоғамдық кітапханада жұмыс істеген. Спадолини республикашыл және фашистік идеологияны қолдаған белсенді болды және "Италия және өркениет" журналына мақалалар жазды. Ол Джованни Джентильге жақын болды және бірнеше рет анти-масондық, анти-либералдық және антисемиттік көзқарастарын білдірді. 1944 жылы, Италиядағы Азамат соғысы кезінде, Италия Социалдық Республикасына қосылды. Соғыстан кейінгі кезеңде (1945-1950 жылдар) Спадолини бұрынғы идеяларын қайта қарастырып, орташа либералды-консервативті саясатқа көшті. Сондай-ақ, ол антисемитизмді жобаптап, сионизмді қолдады. Флоренция университетінде заң мамандығын бітіріп, кейін саяси ғылымдар факультетінде заманауи тарих профессоры болып тағайындалды. Ол "Il Borghese", "Il Messaggero" және "Il Mondo" сияқты бірнеше газетте саяси жазбалар жазды, ал 1955 жылы Болоньядағы "Il Resto del Carlino" газетінің бас редакторы болып тағайындалды, оның айналымы оның басшылығымен екі есеге өсті. 1968 жылы Спадолини Миланға көшіп, Италиядағы ең ірі газет "Corriere della Sera" редакторының қызметін иеленді, ол 1972 жылға дейін осы лауазымда болды. Сол жылы ол сенатор болып сайланды және қоршаған ортаны қорғау министрі, содан кейін білім министрі қызметтерін атқарды. 1979 жылы Италияның шағын, бірақ ықпалды Республикалық партиясының (PRI) хатшысы болып тағайындалды. Журналист ретінде ол кейде "Джованни делле Банде Нере" (Қара топтардың Джованни) деген псевдонимді пайдаланды.
Spadolini was born in Florence in 1925. In his youth, he worked in a public library. Spadolini was a republican and fascist aligned activist, and wrote for the periodical Italia e Civiltà ("Italy and Civilisation"). He was close to Giovanni Gentile, and a number of times Spadolini expressed his anti Freemason, anti liberal and antisemitic views. In 1944, during the Italian Civil War, he joined the Italian Social Republic. During the post war period (from 1945 to 1950) Spadolini revised his old ideas, and became a moderate liberal conservative. He also rejected antisemitism in favour of Zionism. He studied law at the University of Florence and shortly after graduation was appointed Professor of Contemporary History in the Faculty of Political Science. He also became a political columnist for several newspapers, such as Il Borghese, Il Messaggero and Il Mondo, becoming editor in chief of the Bologna paper Il Resto del Carlino in 1955, doubling its circulation during his tenure. In 1968, Spadolini moved to Milan where he took over the editorship of Italy's largest newspaper, Corriere della Sera, a position he held until 1972. In that year, he was elected as a senator, going on to serve as minister of the environment and then minister of education. Then in 1979, he was appointed secretary of the small but powerful Italian Republican Party (PRI). As a journalist, he sometimes used the pseudonym Giovanni dalle Bande Nere (Giovanni of the Black Bands).
Италияның премьер-министрі
Ол 1981 жылдан 1982 жылға дейін Италияның премьер-министрі болды, 1945 жылдан бері христиан-демократтар партиясының мүшесі емес алғашқы премьер-министр. Ол жемқорлыққа қарсы күресуге уәде берді (әсіресе P2 деп аталатын масондық ложасымен байланысты белгілі бір итальяндық саяси тұлғаларға қатысты дау) және күшейіп келе жатқан террористік зорлық-зомбылыққа. Сыртқы саясатта ол араласпаушылық саясатын ұстанды, бірақ сонымен қатар Америкаға орташа дәрежеде жақын болды. Ол Италияның бұрынғы арабтарды қолдайтын саясатынан бас тартып, Италияға ресми сапары барысында Ясир Арафатпен кездесуден бас тартты, себебі Палестина Азаттық Ұйымының (ПАҰ) террористері итальяндық еврей бала Стефано Гадж Ташені өлтіргеніне наразылық білдірді. Сонымен қатар, Болонья вокзалындағы жарылыс Палестина Азаттық Ұйымы мен Каддафинің Ливиясы жасаған болуы мүмкін деген пікірді айтты, көптеген адамдар неонацистерді кінәлі деп санағанына қарамастан. 1982 жылы Қаржы министрі Бениамино Андреатта (ХДП) мен Қазынашылық министрі Рино Формика (ИСП) арасындағы саяси дағдарыстан кейін Спадолини отставкаға кетіп, бұрынғыдан ұқсас жаңа кабинет құрды, ол қараша айында Беттино Краксидің Социалистік партиясы қолдауын кері тартып алғаннан кейін құлап кетті.
He served as Prime Minister of Italy from 1981 to 1982, the first PM since 1945 not to be a member of the Christian Democrats. He pledged to fight corruption (in particular a scandal involving certain Italian political figures connected with a Masonic lodge known as P2) and mounting terrorist violence. In foreign policy, he was a non interventionist but also moderately Americanist. In particular, he shifted away from Italy's previous pro Arab policy, refusing to meet Yasser Arafat during his official visit to Italy to protest the murder of Stefano Gaj Taché, an Italian Jewish child, by PLO terrorists, and suggesting that the Bologna train station bombing may have been perpetrated by the PLO and Gaddafi's Libya, in spite of a majority accusing neo fascists. In 1982, after a political crisis between the Minister of the Treasury Beniamino Andreatta (DC) and the Minister of Finance Rino Formica (PSI), Spadolini resigned and formed a new cabinet identical to the former, which collapsed in November when Bettino Craxi's Socialist Party withdrew its support.
Кейінгі өмірі
Оның басшылығымен PRI 1983 жылғы Италиядағы жалпы сайлауда алғаш рет дауыстардың 5% -ын иеленді. 1987 жылдан 1994 жылдың сәуір айына дейін Италия Сенатының төрағасы болды. 1992 жылдың 28 сәуірінде, сол кездегі президент Франческо Коссиганың отставкасынан кейін, ол бір айға Италия президенті міндетін атқарушы болды. Сильвио Берлусконидің «Forza Italia» партиясының сайлаудағы сәттілігінен кейін, ол сенат төрағалығын Карло Скогнамиглио Пазиниге бір дауыс айырмасымен жоғалтты.
Under his leadership, the PRI obtained 5% of all votes for the first time in the 1983 Italian general election. From 1987 to April 1994, he was president of the Italian Senate. He became Acting President of Italy on 28 April 1992, upon the resignation of then President Francesco Cossiga, for a month. Following the electoral success of Silvio Berlusconi's Forza Italia, he lost the chairmanship of the Senate to Carlo Scognamiglio Pasini by a single vote.