Бразилия экономисі Густаво Франко: «Реал жоспарының» авторы және экономикалық реформатор

Густаво Франко – бразилиялық экономист, «Реал жоспарының» авторы, Бразилия Орталық банкінің бұрынғы басшысы. Инфляцияны тоқтатудағы рөлі, сарапшылық қызметі.

16 мин оқу

100%

Дереккөз: Gustavo Franco — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Густаво Хенрике де Баррозу Франко (1956 жылдың 10 сәуірінде Рио-де-Жанейрода туған) – бразилиялық экономист. Бразилия Орталық банкінің бұрынғы губернаторы, ол Бразилиядағы жоғары инфляцияны тоқтатқан 1994 жылғы "Реал жоспары" ақша реформасының "әкелерінің" бірі ретінде белгілі. 1986 жылдан бері Рио-де-Жанейро қаласындағы Католик университетінде экономика пәнін оқытады. Ол сонымен қатар кәсіпкер, кеңесші және көптеген компаниялардың директорлар кеңесінде қызмет еткен. Rio Bravo Investimentos компаниясын құрды, онда аға кеңесші болып жұмыс істейді. Ол бірнеше кітап, ғылыми мақалалар жазды және газеттер мен журналдарға үнемі материалдар жариялайды.

Ерте өмір және оқу

Франко 1956 жылғы 10 сәуірде Рио-де-Жанейро қаласында дүниеге келген. Оның анасы Мария Изабель Барбоса де Баррозу Франко Минас-Жерайс штатының Теофило Отони қаласынан шыққан, ал әкесі Гильерме Аринос Лима Верде де Баррозу Франко Амазонас штатының шеткері аймағындағы Итакоатиара қаласында туған. Гильерме Аринос Banco do Brasil-де мансапты жолға қойды және соғыс кезінде президент Гетулио Варгаспен өмір бойына созылған достық пен байланыс орнатты. Аринос Бразилияның Ұлттық даму банкінің (BNDES) алғашқы директорлар кеңесінің мүшесі болды, кейін жеке секторда Volkswagen do Brasil компаниясының жоғары лауазымды қызметкері және Banco Garantia банкін құрушылардың бірі атанды. Густаво Франко 1960/1974 жылдары Рио-де-Жанейродағы Сан-Висенте-де-Паулу және Нотр-Дам-де-Сион колледждерінде білім алды. Ол Рио-де-Жанейродағы Католикалық Понтифисиан университетінде (PUC Rio) экономика ғылымдары бойынша бакалавр (1975–1979) және магистр (1983) дәрежелерін алды, онда экономикалық тарих және макроэкономика саласына қызығушылық танытты. PUC Rio-да ол Эдмар Бачамен бірге оқытушының көмекшісі ретінде жұмыс істеді, содан кейін неоструктуралистік бағытталған макроэкономикалық оқулық дайындады, ол кейін Бразилияда кең танылып, бірнеше рет қайта басылды. Уинстон Фрич оның Бразилия Республикасының алғашқы жылдарындағы қаржылық эйфория мен құлдырау (1889–1890) және ақша реформасына қатысты әрекеттер, яғни алтын стандартына бағыну немесе Рю Барбоза ұсынған фиат валюталық модельдермен тәжірибе жасау тақырыбындағы магистрлік диссертациясына кеңесші болды. Оның магистрлік диссертациясы 1982 жылы cum laude деген бағамен мақұлданды және 1983 жылы Бразилиядағы магистрлік диссертациялар үшін беделді "Prêmio BNDES de Economia" сыйлығына ие болды. Бұл жұмысы "Реформа монетарная и нестабильность во время перехода к республиканской" ("Республикалық кезеңге өту кезіндегі ақша реформасы және тұрақсыздық") атты кітап ретінде жарық көрді және ол қамтитын кезең бойынша маңызды анықтамалық құралға айналды. Франко Чикаго, Йель және Гарвард университеттерінде докторлық бағдарламаларға қабылданды, содан кейін Гарвардты таңдады. Ол жерде Джеффри Сакспен халықаралық экономика және Барри Айхенгринмен экономикалық тарих пәндерін мамандық ретінде таңдады. Ол CFIA (Халықаралық істер орталығы), CES (Еуропалық зерттеулер орталығы) және Ұлттық экономикалық зерттеулер бюросында (NBER) қысқа мерзімді тағылымдамалар өтеді. Сакс пен Айхенгрин оның ғылыми жетекшілері болды, ал MIT профессоры Лэнс Тейлормен бірге оның диссертациялық жұмысын жасады. Франко 1986 жылы Гарвардта "Гиперинфляция экономикасының аспектілері: теориялық мәселелер және 1920 жылдардағы төрт еуропалық гиперинфляцияның тарихи зерттеулері" тақырыбында докторлық диссертациясын қорғады. Оның бастапқы диссертациясы келісімшарттарда индекстеуді қабылдау, инфляцияны (тұрақтандыруды) қоғамдық игілік ретінде қарастыру, тегін саяхатшылар мәселесі, инфляциялық салықты процеске ынталандыру және долларландыру динамикасы, үлестірудегі шиеленістер және сыртқы тепе-теңдік сияқты тақырыптарды қамтитын төрт теориялық тараудан тұрды. Қолданылатын тараулар Германия, Австрия, Венгрия және Польша бойынша жағдайлық зерттеулерді қамтыды, сондай-ақ сыртқы теңгерімсіздіктер, долларландыру және нақты тұрақтандыру тәжірибесі аясындағы фискалдық реформалар арасындағы байланыс сияқты бірнеше ортақ тақырыптарды қамтыды. Бұл жұмысы Гарвардтағы Дэвид Уэллс сыйлығына ұсынылды және 1987 жылы экономика бойынша докторлық диссертация немесе кітап үшін Ұлттық экономикалық зерттеулер қауымдастығының (ANPEC, Associação Nacional de Centros de Pós Graduação em Economia) берген "Prêmio Haralambos Simionides" ұлттық сыйлығына ие болды.

Franco was born in Rio de Janeiro on April 10, 1956. His mother Maria Isabel Barbosa de Barroso Franco, was from Teófilo Otoni, state of Minas Gerais, and his father, Guilherme Arinos Lima Verde de Barroso Franco, was born in Itacoatiara, at the backlands of the state of Amazonas. Guilherme Arinos made a career at Banco do Brasil and during the war started a lifelong friendship and association to President Getúlio Vargas. Arinos was a member of the first board of directors of the Brazilian National Development Bank, BNDES, and later, at the private sector, was a high ranked executive of Volkswagen do Brasil and one of the founders of Banco Garantia. Gustavo Franco attended Colégio São Vicente de Paulo in Rio de Janeiro and Colégio Notre Dame de Sion in 1960/1974. He obtained a bachelor's (1975–1979) and master's (1983) degree in economics at the Pontifícia Universidade Católica do Rio de Janeiro (PUC Rio), where he developed interests in economic history and macroeconomics. At PUC Rio he had his first job as teaching assistant working with Edmar Bacha, then preparing a macroeconomic textbook, self defined as of a neo structuralist approach, and later to become very popular in Brazil, with several editions

Winston Fritsch was his advisor in his M. A. thesis on the topic of financial euphoria and crash in the early years of the Brazilian Republic (1889 1890) and the attempts at monetary reform in connection either adhering to the gold standard or, alternatively to experience with fiat currency models, as proposed by Ruy Barbosa. His M. A. thesis was approved cum landae in 1982 and in 1983 won the prestigious "Prêmio BNDES de Economia" for the M. A. thesis in Brazil. This work was published as a book titled Monetary reform and instability during the republican transition ("Reforma monetária e instabilidade durante a transição republicana"") and became a reference to the period it covers. In sequence, Franco was accepted in Ph. D programs in the universities of Chicago, Yale and Harvard, for which he headed. There he chose as fields of specialization, international economics under Jeffrey Sachs and economic history under Barry Eichengreen. He had brief fellowships at the CFIA (Center for International Affairs), CES (Centre for European Studies) and National Bureau of Economic Research (NBER). Sachs and Eichengreen were his supervisors, and along with MIT professor Lance Taylor, formed his thesis committee. Franco earned his Ph. D Degree at Harvard in 1986, with a dissertation titled Aspects of the Economics of Hyperinflations: Theoretical Issues and Historical Studies of Four European Hyperinflations of the 1920s. His original thesis had four theoretical chapters on topics as the adoption of indexation in contracts, inflation (stabilization) as public good problem, plagued by free rider issues, the inflation tax as motivation to the process and the dynamics of dollarization, distributive tensions and external balance. The applied chapters were case studies for Germany, Austria, Hungary, and Poland, also including some common themes like the relation between external imbalances, dollarization and fiscal reforms in the context of specific stabilization experiences. This work was nominated to the David Wells Prize in Harvard and was awarded a national prize ("Prêmio Haralambos Simionides") in 1987, for the best Ph. D. thesis or book in economics, given by the National Association of Graduate Studies in Economics (ANPEC, Associação Nacional de Centros de Pós Graduação em Economia).

Оқыту және зерттеу

1986 жылы Бразилияға оралғаннан кейін, Франко 1986 жылдан 1993 жылға дейін ПУК Рио экономика факультетінде оқытушы, зерттеуші және консультант ретінде жұмыс істеді. Осы кезеңде ол қарқынды академиялық қызметпен айналысты; оның ғылыми еңбектері үш негізгі бағытқа бөлінді: (i) жоғары инфляция және докторлық диссертациясында талданған мәселелер; (ii) Бразилияның экономикалық тарихы, негізінен макроэкономикалық және монетарлық сауалдармен байланысты; және (iii) сауда саясаты, көпұлттық компаниялар және экономикалық даму, Уинстон Фричпен бірлесіп.

Экономикалық тарих

Республиканың алғашқы жылдарындағы ақша реформалары жұмысына байланысты, Франко Ұлы депрессияға дейінгі жылдардағы Бразилияның ақшалық тәжірибесі туралы бірнеше мақала жариялады. Бұл жұмыстың бәрі португал тілінде, тек "Пабло Матин Асенья және Хайме Рейс (ред.) Шекарадағы ақша стандарттары: қағаз, күміс және алтын, 1854-1933 (Лондон, Macmillan Press, 2000 ж.)" еңбегі ғана ағылшын тілінде. Кейіннен, Республиканың алғашқы жылдарына қатысты зерттеулері Мачадо де Ассис газеттеріндегі мақалаларын зерттеуімен үйлесім тапты, осы зерттеулердің нәтижесі "O olhar obliquo do acionista" ("Акционердің көлбеу үңілуі" деген мағынадағы тікелей аудармасы) атты хроникалар жинағында жарияланды.

Сыртқы сауда және көпұлтты компаниялар

Франко Уинстон Фричпен бірлесіп, ЭЫДҰ Даму орталығы қолдаған бірқатар жобаларда жұмыс істеді. Бір жарияланым – «Шетелдік тікелей инвестициялар және өнеркәсіптік қайта құрылымдау: мәселелер мен трендтер» (Даму орталығының зерттеулері, ЭЫДҰ Даму орталығы, ЭЫДҰ, Париж, 1991), екіншісі – «Технологиялық тәуелді экономикадағы тиімді индустрияландыру: қазіргі Бразилиядағы пікірталас». 1990 және 1991 жылдары Франко мен Фрич БҰҰ Университетінің WIDER (Дүниежүзілік даму экономикасын зерттеу институты) үшін Герри Хеллейнер басшылығымен екі жобада жұмыс істеді. Біріншісі сауда бағытының даму үлгілеріне тигізетін әсеріне арналған және «Шетелдік тікелей инвестициялар және дамушы елдердегі сауда мен индустрияландыру үлгілері: Бразилия тәжірибесіне сілтемелер» деген атпен жарияланды. G. K. Хеллейнер (ред.) «Сауда саясаты, индустрияландыру және даму: қайта қарау» (Оксфорд, Clarendon Press, UNU Wider үшін, 1992). Екіншісі, сол мәселелерге, бірақ сауда және өнеркәсіптік саясатқа бағытталған, «Импортты шектеу, өнімділіктің төмендеуі және өндірістік экспорттың серпіні: Бразилия, 1975–1990» деген атпен жарияланды. Gerry Helleiner (ред.) «Түрбулентті кезеңде сауда саясаты және индустрияландыру» (Лондон: Routledge, UNU Wider үшін, 1993). Франко мен Фрич сонымен қатар ЮНКТАД және ECLA жобаларында жұмыс істеді және осы тақырыптар бойынша академиялық басылымдар жасады. Франко 1995 жылдан кейін ғана осы тақырыптарға қайта оралды, ол Орталық банк вице-президенті ретінде халықаралық істерге жауапты болғанда Бразилияға шетелдік тікелей инвестициялардың санағын ұйымдастырды, ол 1995 жылдан бері әр бес жылда бір рет өткізіліп, жарияланып келеді.

Мемлекеттік қызмет

1993-1999 жылдар аралығында Франко мемлекеттік қызметте белсенді болды. Ол 1993 жылдың мамырында Қаржы министрлігінде экономикалық саясат жөніндегі хатшының орынбасары болып жұмыс істеді, 1993 жылдың қазанында Бразилияның Орталық банкіне халықаралық істер жөніндегі вице-президент лауазымына ауысты. Ол 1997 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті, сондай-ақ 1994 жылдың желтоқсанынан 1995 жылдың қаңтарына дейін Бразилияның Орталық банкінің басқарушысы болып қысқа мерзімге тағайындалды. 1997 жылдың 20 тамызында Бразилияның Орталық банкінің басқарушысы болып бекітілді және 1999 жылдың 9 қаңтарында кетіп, 1999 жылдың наурыз айында өзінің ізбасары Арминио Фрагаға өкілеттіктерін тапсыру үшін қысқа мерзімге қайта оралды.

Экономикалық саясат хатшысы

Франко 1993 жылдың мамыр айынан қазан айына дейін қаржы министрлігінде экономикалық саясат жөніндегі хатшының орынбасары қызметін, жаңа тағайындалған министр Фернандо Энрике Кардосоның шақыруымен атқарды. Кардосо президент Итамар Франконың төртінші қаржы министрі болды, ол 1992 жылдың желтоқсанында Фернандо Коллор де Меллоның отставкасынан кейін президент болған еді. Топтың басқа экономистері – Экономикалық саясат жөніндегі хатшы Уинстон Фристх және арнайы кеңесші Эдмар Баша. Кардосо өз естеліктерінде: «Үлкен қиындыққа тап болған шағын команда ретінде, Бранкалеон армиясы сияқты, өте қиын саяси жағдайда жұмысты бастадық» деп еске алады. Бұл команда парадоксалды қысымға тап болды: экономикалық дүмпуілдарды қайталамау және ай сайынғы инфляция 30%-ға жақындап бара жатқанда оған шешім табу қажеттігі. Команданың алғашқы маңызды хабарламасын Франко «жинақ емес» деп сипаттады, немесе «орта мерзімді фундаменталистердің амбициялық жоспарлар жинағы» деп атады, және ол қызықты түрде ПАИ (Plano de Ação Imediata, Тез әрекет жоспары) деп аталды, ол 1993 жылдың 13 маусымында жарияланды. Бұрынғы тұрақтандыру әрекеттерімен салыстырғанда, бұл құжат «Нақты жоспар» соңында «соқпақтандырудың фискалдық және монетарлық негіздері» деп аталатын мәселелер бойынша іс-қимылдардың стратегиялық жоспарын ұсыну арқылы аяқталады деп болжайды.

Орталық банктің халықаралық істер жөніндегі вице-губернаторы

1993 жылғы 8 қыркүйекте Педро Малан губернатор болып тағайындалғанда Франко Орталық банктегі халықаралық істер жөніндегі вице-губернатор болып тағайындалды. Сонымен қатар, Персио Арида BNDES президенті болып тағайындалды, ал Андре Лара Резенде Маланның орнына Бразилияның сыртқы қарызы бойынша бас келіссөзші болды. Осы кеңейтілген құрамда министр Кардосоның экономикалық командасы Нақты жоспарға дайындық жұмыстарын бастады. Параллельдік түрде, Франко Орталық банктегі халықаралық істер жөніндегі Брейди жоспары аясындағы сыртқы қарызды қайта құрудың операциялық аспектілеріне қатысты атқарушы жауапкершіліктерді жүзеге асырды, содан кейін шешуші сәттерде валюталық бақылауға жауапты әкімшілік құрылымдар, амбициялық дерегуляция процесімен, FOREX сауда бөлімі және халықаралық резервтерді басқару өзгерістерге ұшырады.

Сыртқы қарыз, Брейди жоспары және жаңа облигациялар эмиссиясы

Франко мен Малан Орталық банкте бірге жұмыс істей бастаған кезде, қарыздық келіссөздердің бағыты кредиторларға тиесілі бразилиялық валютадағы депозиттерді (MYDFAs, Көпжылдық депозиттік келісімшарт бойынша) Брейди жоспарының ұсынымына сәйкес жаңа облигацияларға айырбастаудың нақты формасын анықтау болды. Осы процестің соңғы кезеңінде Франко Брейди схемасы бойынша жаңа облигациялар үшін кепілдіктерді құрастыруға жауапты болды. Бұл кепілдіктер белгілі бір ерекшеліктері бар АҚШ Ұлттық қазынасының купонсыз облигациялары түрінде болады, олардың номиналды құны шамамен 18 миллиард АҚШ доллары (ал нарықтық құны 2,8 миллиард АҚШ доллары) және оларды ХВҚ-ның қолдау келісімі аясында ұсынған қаражат есебінен сатып алу жоспарланған. Алайда, ХВҚ өкілдері қолдау келісімі кезінде ұсынылған нақты жоспардың нұсқаларына қанағаттанбады және қарызды беруден бас тартты, соның салдарынан Бразилия билігі АҚШ Ұлттық қазынасы облигацияларын екінші деңгейдегі нарықта Бразилияның халықаралық резервтерін пайдалану арқылы сатып алудың балама стратегиясын әзірлеуге мәжбүр болды. Бұл мәміле Г. Фюзаның «Кешіріңіз, мырза Фагенбаум» кітабында толыққанды сипатталған. Бразилияның Брейди жоспарының нұсқасын аяқтаумен қатар, Реал жоспарымен бірдей уақытта Франко Париж клубының қарызымен және Брейди айырбасына қатысуға ниеті жоқ Дарт отбасымен де айналысты. Осы мәселелер шешілгеннен кейін Республиканың алдындағы міндет жаңа облигациялармен халықаралық нарыққа оралу және кіріс қисығын құруды жалғастыру болды. Франко үйлестірген және іске асырған жаңа бағдарлама 1995-1998 жылдар аралығында 10 түрлі валютада 16 жаңа эмиссияны қамтыды, олардың жалпы сомасы 8,2 миллиард АҚШ долларын құрады, соның ішінде «BR 27» (онжылдықтарда ерікті түрде шығарылған алғашқы 30 жылдық облигация, мерзімі 2027 жылы аяқталады) ақша және Брейди облигацияларына айырбастау арқылы бұрын ұсынылған кепілдікті АҚШ Ұлттық қазынасы облигацияларында қайта қалпына келтірді.

Форекс нарығын реттеуден босату және валюталық бақылаудан бас тарту

Валюталық бақылауды либерализациялау Бразилия Орталық Банкінің Халықаралық істер бөлімінің ең маңызды міндеттерінің бірі болды, бұл модернизацияның қажетті шарты және валюта бағамын анықтайтын сұраныс пен ұсыныстың басымдылығын қамтамасыз етудің маңызды жағдайы. Либерализация архитектурасы АҚШ доллары үшін жаңа және бөлек нарық құруға негізделді, онда бағалар ресми нарықпен қатар сұраныс пен ұсыныс арқылы анықталып, «қара нарықпен» тікелей бәсекелестікке түсті. Бастапқыда тек туристер сатқан долларлармен толықтырылған транзакциялардың ауқымы біртіндеп кеңейтілді, ал ресми нарықтағы либерализация, жақсарған төлем балансымен бірге, ресми және еркін нарықтар арасындағы айырмашылықты біртіндеп жоюға әкелді. 1988 жылдан 2006 жылға дейін, барлық заңды нарықтар біріктірілгенге дейін, либерализация еркін нарықта жүзеге асырылатын операциялардың түрлерін кеңейтуден, соның ішінде алтынмен байланысты арбитраждардан және резидент емес жергілікті валюта шоттарынан аударымдардан тұрды, бірақ қатысушылардың толық идентификациясын сақтап отырды. 1995 жылдан кейін, Франко басшылығымен Орталық банк сыртқы саудадағы алдын ала және кейінге қалдыру шарттарына, портфельдік инвестицияларға қатысты бірнеше жаңа ережелерді енгізді, сондай-ақ шетелдік капитал ағынының «тіркелуін» статистикалық оқиғаға айналдырды, ол енді рұқсат алуға тәуелді емес. Бірақ қызықтысы, шығыс ағындарын либерализациялаумен бірге енгізілген маңызды жаңалық – көбінесе қысқа мерзімді болатын, белгілі бір типтегі кіріс ағындарына қатысты таңдаулы шектеулер болды. Капиталдың күрт өсуі көптеген елдерде шектеу шараларын тудырды, ең айқын мысалы (бразилиялықтар үшін) Чилиде, онда шектеулер «карантин» немесе шетелдік капиталдың ең аз уақытқа тоқталу түрінде болды. Бразилияда шектеулер көбінесе шетелдік валюта ағынына салық салу арқылы енгізілді және ешқандай «карантин» болған жоқ. Бұл формула кейінірек шетелдік валютаның көп болу кезеңдерінде құнсыздануды азайту және/немесе шетелдік міндеттемелердің мерзімін ұзарту үшін көп рет қолданылды.

Exchange controls deregulation was one of the greatest challenges of the International Affairs section of the Brazilian Central Bank, a modernization imperative and an essential condition for the prevalence of supply and demand as determinants of the exchange rate. The architecture of liberalization was based on the creation of new and segregated market for US Dollars in which rates were determined by supply and demand in parallel to the official market and to compete upfront with the “black market”. Initially fed only by Dollars sold by tourists, the scope of transactions was gradually extended, while, liberalization in the official market, along with a better balance of payments stance, resulted in gradually eliminating the spread between official and free markets. From 1988 to 2006, when all legal markets were unified, deregulation consisted in expanding the nature of transactions that could take place in the free market, including gold related arbitrages, and remittances from non resident local currency accounts, though always preserving full identification of players. After 1995, under Franco's direction, the Central Bank introduced several new rules for leads and lags in foreign trade, portfolio investment and turned “registry” of foreign capital inflows into a statistical event, and no longer dependent on authorization. Interestingly, however, one key innovation introduced along with liberalization of outflows was the selective restriction applied on certain types of inflows, mostly of a short term nature. Capital surges had been producing restrictive measures in many countries, most visibly (for Brazilians) Chile, where restrictions took the form of a “quarantine”, or a minimum stay for foreign capital. In Brazil, instead, restrictions were implemented mostly as a tax of foreign exchange inflows, and without any “quarantine”. The formula was used many times over in later moments of foreign exchange abundance in order to reduce appreciation and/or the extend maturities of foreign liabilities.

Плано Реал

Реалдық жоспардың басты элементі үш кезеңді шаралар арқылы іске асырылған ақша реформасы болды: бірінші және ең маңыздысы 1994 жылдың 28 ақпанында енгізілді, ол URV (Unidade Real de Valor) механизмін құрды, яғни салыстырмалы бағаларды қайта бағалау және баға белгілеуді валюта бағамына байланысты үйлестіру үшін келісімдер мен міндеттемелерде еркін қолданылатын «есептік валюта». Сондай-ақ, жақын арада URV ұлттық заңды төлем құралына айналып, сол кезде айналымдағы крузейро реалды алмастыратыны белгіленді. Бұл, неміс рентенмаркасы сияқты, Андре Лара Резенде мен Персио Арида бұрын ұсынған ақша реформасының бұрынғы үлгілерін де еске түсірді. Осы кезде жаңа ұлттық валюта URV-нің атауы нақтыға өзгертілді. 1994 жылдың 1 шілдесінде басталған екінші кезең реформаны толықтырып, крузейро реалды қолданудан алып тастады және реалды шығарды. Бұл екінші шара ақша-кредиттік саясатты басқаруда маңызды институционалдық өзгерістерді де енгізді, соның ішінде Ұлттық ақша-кредиттік кеңесте және ақша-кредиттік саясатта үлкен реформалар жасалды. Ақша реформасының циклын аяқтаған үшінші кезең – реал тұңғыш рет шығарылғаннан бір жыл өткен соң күшіне енген индексациялау тәжірибелеріне арналған егжей-тегжейлі заң болды. URV төрт ай бойы заңды төлем құралы ретінде, бірақ тек есептік бірлік ретінде ғана қолданылды: оның крузейро реалға қатысты бастапқы бағамы 647,50 CR$ болды, бұл шамамен бір долларға тең еді, ал 1994 жылдың 1 шілдесінде крузейро реалды қолданудан алып тастағанда және URV ұлттық валютаға айналып, реал деп атағанда соңғы бағамы 2 750,00 CR$ құрады. Осы ерекше паритеттің салдарынан ескі крузейро реал банкноттарына мөр басу мүмкін болмады, сондықтан бірден жаңа банкноттардың толық сериясы шығарылды, бұл өте қиын логистикалық міндетті талап етті.

Жаңа валютаның алғашқы шығарылым күнінде Орталық банк бұрынғыдан беймәлім қадам жасап, валюта нарығына араласпады және жаңа валютаны еркін жүзуге жіберді. Нәтижесінде, URV (қазіргі реал) пен доллар арасындағы айырбас бағамы R$1,00-ден төмен түсті (яғни, құны жоғарылады), бұл күтулерге оң әсер етті және тұрақтандыру процесінің бірінші кезеңінің сәтті аяқталғанын көрсетті. Қатаң ақша-кредиттік саясат пен еркін жүзуге жіберілген валюта бағамы, кейіннен «мақсатты аймақ режимі» немесе «валюта бағамының шектері» аясында, гиперинфляцияны жоюда үлкен табысқа жеткізді, бірақ бразилиялық тұрақтандыру тәжірибесінің ең даулы аспектілерінің бірі болып қалды және көбінесе Франкоға байланысты болды. Ұлттық статистика бюросы IBGE жариялаған өмірлік деңгейдің ұлттық индексі IPCA бойынша инфляцияға қатысты Реалдық жоспардың нәтижелері мынадай болды: 1994 жылдың бірінші жартыжылдығының орташа көрсеткіші бойынша инфляция ай сайын 43,1% немесе жылдық 7 260% құрады, жаңа валютаның пайда болуының бірінші айы – 1994 жылдың шілдесіне дейін. Тек шілдеде ғана бағалар 6,8% өсті, бірақ келесі он екі айдағы жиынтық инфляция тек 33,0% құрады. Осы деңгейден бастап инфляция баяу төмендеді: IPCA бойынша инфляция 12 айдың жиынтық негізінде тек 1996 жылдың сәуірінде, жаңа валюта енгізілгеннен кейін 22-ші айда 20% төмен түсті; ал реалдың 30-шы айы – желтоқсанда 10% төмен түсті. 1997 жылғы инфляция 5,2% құрады, ал 1998 жылы инфляция соңғы рет 1,6% дейін төмендеді, бұл 1964 жылы Бразилияның Орталық банкі құрылғаннан бергі жылдардағы ең төменгі көрсеткіш.

Институционалдық аспектілер мен "негізгі"

Реалдық жоспардан бұрын 1986 және 1991 жылдар аралығында тұрақтандыруға жасалған бес әрекет сәтсіз аяқталды. Олардың барлығы бағаны тоқтату шараларын қамтыды, бір ғана жаңа валюта енгізілді, ал 1990 жылғы «Коллор жоспары» екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі Еуропадағы ақша реформалары сияқты активтерді тоқтатуды көздейді. Бұл сәтсіз тәжірибелер бағаларға тікелей араласу, валюта реформаларының күштілігі және фискалдық «негіздерді» мен ақша-кредит саясатын елемеуіне байланысты «гетеродокстық шоктар» деп аталды. «Реалдық жоспар» гиперинфляция процесінің түпкі себептеріне қарсы реформалардың бірнеше бағытын ашты. Біріншісі – ақша жүйесінің институционалдық құрылымына қатысты. Ұлттық ақша кеңесі қайта құрылып, үш мүшеден (Қаржы және жоспарлау министрлері, Орталық банк төрағасы) тұруға бекітілді, бұл баға тұрақтылығын қамтамасыз етуге жоғары деңгейдегі шешім қабылдауды нығайтты. Кейін Ақша-кредит саясаты комитеті (Copom – Comitê de Política Monetária) құрылды, ол Орталық банкке пайыздық ставканы белгілеуде тәуелсіздік берді. Содан кейін федералдық банктер, әсіресе Banco do Brasil, бұрынғы залаптарын мойындап, қайта капиталдандырылуы, «Базель ережелерін» сақтауы және Орталық банкте шектеусіз қаржы алу мүмкіндігінен бас тарту керек болды. Аймақтық банктер қатаң реттеу бағдарламасына енгізілді, нәтижесінде бірнеше банктер таратылды немесе жекешелендірілді, олардың көлемі айтарлықтай қысқарды. Қиын жағдайдағы жеке банктер Орталық банк тарату, жағдайды түзету және банктік қызметтің бақылауын өзгертуді қаржылайтын бағдарламаға қатысты. Бұл банктік жүйенің мемлекеттік және жеке секторлары үшін ақша жүйесі мен оның басқаруын қайта құруға бағытталған күрделі шаралар жиынтығы болды. 1993–1998 жылдар аралығында мемлекеттермен қарызды қайта құрылымдау және реттеу бағдарламаларын қамтитын фискалдық реттеуді күшейтуге бірнеше бастамалар жасалды. Федералдық үкімет штаттарға ортодоксалды фискалдық бағдарламаларды сақтау және олардың фискалдық саясатына шектеулер қою шартымен қолдау көрсетті. Бұл бағдарламалардың үлгілері 1999 жылы ұсынылған жаңа мемлекеттік қаржы заңының негізі болды, ол қарыз алу және жалақы шығыстарына қатысты өлшемдер мен шектеулерді енгізді. Кейін «Фискалдық жауапкершілік туралы заң» деп аталған бұл заң Бразилиядағы мемлекеттік сектордағы фискалдық теңгерімді қамтамасыз етуде маңызды қадам деп есептелді. Тағы бір маңызды бастама – 1993 жылғы Конституциялық түзету, «Әлеуметтік төтенше жағдайлар қоры» (Fundo Social de Emergência) болып танылды. Бұл түзету бюджеттегі мақсатты қаражаттардың көп бөлігін алып тастап, Ұлттық қазынашылыққа бюджеттік шығыстарды бақылауға мүмкіндік берді. Дегенмен, 1994 жылдан кейінгі алғашқы жылдары негізгі фискалдық көрсеткіштер әлсіз болды. Реформалардың ілгерілеуіне байланысты бұл көрсеткіштер 1997 жылғы Азия дағдарысына және әсіресе 1998 жылғы Ресей дағдарысына дейін мәселе тудырмады. Осы кезде Бразилия ХВҚ-мен келісімге келді және ІЖӨ-нің 3% деңгейіндегі негізгі профициттің он жылдық кезеңін бастады. Франко ХВҚ келісімінен кейін және Фернандо Энрике Кардозо екінші мерзімге қайта сайланғаннан кейін Орталық банк төрағасы лауазымынан кетті. 1998 жылдың соңында Франко «Euromoney» журналының «1998 жылдың орталық банкірі» сыйлығына ие болды. Одан кейін Бразилия «үштұғырлы» саясатқа көшті: еркін валюта бағамы, негізгі бюджет профициті және инфляция мақсаттары. Осы кезде Бразилия валюта бағамын «жақтау» ретінде пайдаланудан инфляцияны бақылау режиміне өтуге дайын болды. Франконың валюта бағамын тұрақтандыру күш-жігерінде пайдалану және қысқа мерзімді саясат пен ұзақ мерзімді реформа мақсаттары арасындағы байланыс туралы ой-пікірлері оның бірнеше жазбаларында, соның ішінде ағылшын тілінде жарияланды.

Before the Real Plan, five stabilization attempts failed between 1986 and 1991 all of which involving price freezes, all but one creating a new currency and one, the so called Collor Plan in 1990, with an asset freeze much like monetary reforms in Europe following World War II. These failed experiments were called "heterodox shocks" not only because of direct intervention in prices and intrusive currency reforms, but also for their practical disregard of fiscal "fundamentals" and monetary policies. The Real Plan followed a different path opening several reforms agendas attacking fundamental disequilibria at the core of the hyperinflation process. The first was related to the institutional organization of the monetary system. the National Monetary Council was recaptured and reduced to three members (ministers of Finance and Planning and the Governor of the Central Bank), recomposing the commitment of top level decision making to price stability. Sometime later a Monetary Policy Committee (known as COPOM acronym of Comitê de Política Monetária) was created securing Central Bank's independence in fixing the interest rate. Next, federal banks, and especially Banco do Brasil, had to recognize previous losses, be recapitalized, abide by "Basle Rules" and cease to have unrestricted accommodation at the Central Bank. Provincial banks entered a severe adjustment program through which several liquidations and privatizations reduced their size to almost negligible. Some private banks in trouble entered a program through which the Central Bank financed liquidations, resolutions and changes in control of banking activities. It was a heavy agenda with the banking system, public and private, to reorder the monetary system and its governance. There were numerous fiscal adjustment initiatives, starting with several rounds of debt refinancing with adjustment programs with the states during 1993–1998. The Federal Government gave accommodation to states in exchange for orthodox fiscal programs and several limitations as to their fiscal policies. These programs templates provided a framework to a new Public Finances Law, proposed in 1999, creating benchmarks and limitations for indebtedness and wages expenses, later approved under the designation "Fiscal Responsibility Law", held to be a major progress in securing fiscal balance in the public sector in Brazil
Another important initiative was the 1993 Constitutional Amendment known as Social Emergency Fund (Fundo Social de Emergência, approved during the constitutional revision in March, 1993) which removed most of earmarking in the budget, and allowing the National Treasury to regain control of budgeted expenses. Even so, primary fiscal results were weak during the first few years after 1994. Due to the advancement of reforms, these weak fiscal numbers did not become an issue until the Asian crisis in 1997 and especially in 1998 with the Russian crisis, when Brazil entered an agreement with the IMF and started a decade long period of primary surpluses at the level of 3% of GDP. Franco left the Central Bank after the IMF Agreement and after the reelection of Fernando Henrique Cardoso for a second term in 1998. Franco received late in 1998 Euromoney's prize “Central Banker of the year, 1998”. Shortly after, Brazil moved into what was known as the "tripoid" policy: floating exchange rates, primary fiscal surplus and inflation targets. Brazil was ready, at this point, to switch from the exchange rate "anchor" into the inflation targets regime. Franco's account of controversies around the use of the exchange rate in the stabilization effort and of the dialogue between short term policies and long term reform goals was laid out in several of his writings, some in English.

Rio Bravo Investimentos компаниясы

Католик университетінде толық уақытты профессор ретінде демалыс алғаннан кейін Франко Сан-Паулуде орналасқан Rio Bravo Investimentos инвестициялық компаниясын құрды. Бұл компания Swiss Re компаниясымен бірлесіп, өзара инвестициялық қорларды, құрылымдалған өнімдерді және жеке капиталды басқарды. 2001 жылдың тамызында Rio Bravo Mercurio DTVM брокерлік компаниясын сатып алып, жылжымайтын мүлік инвестициялық трасттарын (REIT) басқаруға және бағалы қағаздарды халыққа таратуға кірісті. Rio Bravo 2003 жылдан бастап инвестициялық банк қызметін дамытты, Dresdner Kleinworth Benson компаниясының жергілікті бөлімшесін сатып алғаннан бастап, 2007 жылға дейін, осы қызметтер Lehman Brothers компаниясына өткенге дейін. Rio Bravo жеке капитал саласында алғашқыда Rio Bravo Nordeste I FMIEE (Солтүстік-Шығыс аймағындағы шағын және орта бизнеске бағытталған) арқылы, ал кейін 2007 жылы Rio Bravo Nordeste II – елдегі ең ірі аймақтық жеке капитал қоры арқылы жұмыс істеді. 2006 жылдың ақпанында Rio Bravo MVP Mercatto Venture Partners Ltda. компаниясын сатып алып, оны Rio Bravo Venture Partners Ltda. деп атады. Бұл компания Рио-де-Жанейрода орналасқан венчурлық капиталды басқару компаниясы болды. Кейін, 2010 жылдың қазанында Rio Bravo жаңартылатын энергияға инвестициялар жасауға арналған алғашқы жеке капитал қорын құрды. 2005 жылы Rio Bravo Rio Bravo Project Finance Ltd. компаниясын инфрақұрылымдық жобалар бойынша клиенттерге кеңес беру үшін және Rio Bravo Fundamental – құндылыққа бағытталған акциялық өзара инвестициялық қорын құрды. 2008 жылдың мамырында Rio Bravo жылжымайтын мүлікке негізделген секьюритизация бизнесін RB Capital деп аталатын жаңа компанияға бөліп шығарды, Rio Bravo серіктестерінің үлесі болмады. 2016 жылы RB Capital компаниясының бақылау пакетін Жапонияның Orix Group компаниясы сатып алды. 2016 жылдың тамызында Rio Bravo компаниясының бақылау пакетін Қытайдың ең ірі жеке компанияларының бірі – Fosun International сатып алды. Франко бірнеше кеңес органдарының мүшесі болды. Қазір ол Banco Daycoval, Seguradora Potencial кеңестерінің мүшесі және бразилиялық сарапшылар тобы Instituto Millenium төрағасы болып жұмыс істейді.