Роберт Эйхельбергер: Американ армиясының генералы және ІІ дүниежүзілік соғыстың батыры

Кіріспе

АҚШ армиясының генералы (1886–1961)

Роберт Лоуренс Эйхелбергер (9 наурыз 1886 – 26 қыркүйек 1961) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхиты аймағындағы АҚШ-тың Сегізінші армиясының командирі болған армия офицері. 1909 жылы Вест-Пойнттегі АҚШ әскери академиясын бітірген ол 1918 жылы американдық экспедициялық күштерге Сибирьде қосылғанға дейін Панамада және Мексика шекарасында қызмет етті. Сибирде көрсеткен қайраткерлігі үшін «Құрметті қызмет орденімен» марапатталды. Соғыстан кейін ол Бас штаб корпусына ауысты. Командалық және Бас штаб колледжі мен Армия соғыс колледжін бітірді және АҚШ армиясы Бас штабының бастығы генерал Дуглас Макартурға қарасты Соғыс департаменті Бас штабының хатшысы болып жұмыс істеді. 1940 жылы Эйхелбергер Вест-Пойнттегі АҚШ әскери академиясының бастығы болды. Ол бірқатар реформалар жасады, атпен жүру және қатаң тәртіптік жаттығулар сияқты шараларды қысқартып, оларды қазіргі заманғы жауынгерлік дайындықпен алмастырды, онда курсанттар Ұлттық гвардия бөлімдерімен бірге әскери жаттығуларға қатысты. Ол Стюарт-Филдті оқу орталығы ретінде сатып алды, бұл курсанттарға Вест-Пойнтта оқып жүргенде ұшқышқа біліктілік алуға мүмкіндік берді. 1942 жылдың наурыз айында 77-ші жаяу әскер дивизиясының, ал маусым айында I корпустың командирі болды. 1942 жылдың тамызында Эйхелбергер Тынық мұхитының оңтүстік-батыс аймағына жіберілді, онда ол америкалық және австралиялық әскерлерді қанды Буна-Гона шайқасында жетектеді. 1944 жылы ол Голландияда және Биак шайқасында маңызды жеңістерге жетті. Жаңадан құрылған Сегізінші армияның бас қолбасшысы ретінде Эйхелбергер Оңтүстік Филиппинге шабуыл жасады, Минданао, Маринук, Панай, Негрос, Себу және Бохол аралдарын тазартты. 1945 жылдың шілдесіне қарай оның әскерлері Минданаодағы жапондықтарды жеңді. 1945 жылдың тамызында Эйхелбергердің Сегізінші армиясы Жапонияны оккупациялауға қатысып, үш жылдық міндетін бастады. 1948 жылдың соңында армиядан зейнетке шықты.

Ерте өмір

Роберт Лоуренс Эйхелбергер 1886 жылдың 9 наурызында Огайо штатының Урбана қаласында фермер және заңгер Джордж Мэйли Эйхелбергер мен Эмма Ринг Эйхелбергердің бес баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Ол атасы құрған отбасылық шаруа қожалығында өсті. 1903 жылы Урбана орта мектебін бітіріп, Огайо мемлекеттік университетіне түсті, онда Phi Gamma Delta студенттік қауымдастығына қосылды. 1904 жылы Эйхелбергер әкесінің бұрынғы заң серігі, қазір Огайо штатының 8-ші сайлау округінің конгрессмені Уильям Р. Уорнокты, оны АҚШ Әскери академиясына, Вест-Пойнтқа тағайындауға көндірді. 1905 жылдың маусым айында Вест-Пойнтқа қабылданды. 1909 жылғы түлектері ерекше жас буын болды. Олардың 28-і кейіннен генерал-офицерлердің жұлдыздарын тақты, соның ішінде Джейкоб Л. Деверс, Джон С. Х. Ли, Эдвин Ф. Хардинг, Джордж С. Паттон және Уильям Х. Симпсон. Эйхелбергер орта мектепте де, Огайо штатында да оқыған кезінде жақсы оқушы болған жоқ, бірақ кадет лейтенанты болды және 103 студенттің арасында 68-орынды иеленді. Эйхелбергер 1909 жылдың 11 маусымында 25-ші жаяу әскердегі екінші лейтенант болып тағайындалды, бірақ 22 шілдеде Индиана штатының Бенджамин Харрисон бекінісіндегі 10-шы жаяу әскерге ауыстырылды. 1911 жылдың наурыз айында 10-шы жаяу әскер Сан-Антонио қаласына (Техас штаты) жіберілді, онда Мексикамен шекара соғысы кезінде шабуылдық операциялар жүргізу үшін құрылған маневрлік дивизияның құрамына кірді. Содан кейін қыркүйек айында Панама каналы аймағына жіберілді. Панамада Эйхелбергер Панама каналы аймағының Жоғарғы сотының төрағасы Езекия А. Гудгердің қызы Эммалин (Эм) Гудгермен танысты. Ұзаққа соқпаған махаббат оқиғасынан кейін, олар 1913 жылдың 3 сәуірінде үйленді. 1915 жылдың наурыз айында АҚШ-қа оралғаннан кейін Эйхелбергер Нью-Йорктегі Форт-Портердегі 22-ші жаяу әскерге тағайындалды. Ол да Мексика шекарасына жіберілді және Аризона штатының Дуглас қаласында орналасқан, онда 1916 жылдың 1 шілдесінде Эйхелбергер бірінші лейтенант болып тағайындалды. Қыркүйек айында Миссури штатының Бунвилл қаласындағы Кемпер әскери мектебінде әскери ғылымдар мен тактика пәнінің профессоры болды.

Robert Lawrence Eichelberger was born at Urbana, Ohio on 9 March 1886, the youngest of five children of George Maley Eichelberger, a farmer and lawyer, and Emma Ring Eichelberger. He grew up on the family farm that had been established by his grandfather. He graduated from Urbana High School in 1903, and entered Ohio State University, where he joined Phi Gamma Delta fraternity. In 1904, Eichelberger persuaded his father's former law partner, William R. Warnock, now the congressman for Ohio's 8th congressional district, to appoint him to the United States Military Academy at West Point. He entered West Point in June 1905. His class of 1909 was a distinguished one. Some 28 of them ultimately wore the stars of general officers, including Jacob L. Devers, John C. H. Lee, Edwin F. Harding, George S. Patton and William H. Simpson. Eichelberger was a poor student, as he had been at high school and Ohio State, but did become a cadet lieutenant, and graduated 68th in his class of 103. Eichelberger was commissioned as a second lieutenant in the 25th Infantry on 11 June 1909, but was transferred to the 10th Infantry at Fort Benjamin Harrison, Indiana, on 22 July. In March 1911, the 10th Infantry was despatched to San Antonio, Texas, where it became part of the Maneuver Division, which was formed to undertake offensive operations during the Border War with Mexico. Then, in September, it was sent to the Panama Canal Zone. It was in Panama that Eichelberger met Emmaline (Em) Gudger, the daughter of Hezekiah A. Gudger, the Chief Justice of the Panama Canal Zone Supreme Court. After a brief courtship, they were married on 3 April 1913. On returning to the United States in March 1915, Eichelberger was posted to the 22nd Infantry at Fort Porter, New York. It too was sent to the Mexican border, and was based at Douglas, Arizona, where Eichelberger was promoted to first lieutenant on 1 July 1916. In September, he became Professor of Military Science and Tactics at Kemper Military School in Boonville, Missouri.

Бірінші дүниежүзілік соғыс және Ресейдің азаматтық соғысы

1917 жылғы сәуірде Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуынан кейін Эйхелбергер 15 мамырда капитандыққа көтерілді. Маусым айында ол Юта штатының Форт-Дуглас қаласындағы 20-шы жаяу әскер бөліміне жіберілді және қыркүйекке дейін батальонмен басшылық етті. Содан кейін ол Арканзас штатының Пайк лагерінде жаңадан құрылған 43-ші жаяу әскер бөліміне ауыстырылды. 1918 жылдың ақпанына дейін Пайк лагеріндегі 3-ші офицерлерді даярлау лагерінде аға жаяу әскер нұсқаушысы болды. Кейін ол Вашингтон қаласындағы Соғыс министрлігінің Бас штабына тағайындалды, онда бригадир генерал Уильям С. Грейвстің көмекшісі болды және 1918 жылдың 3 маусымында майор болды. 1918 жылдың шілдесінде Грейвс 8-ші дивизияның командирі болып тағайындалды, ол сол кезде Калифорния штатының Пало-Альто қаласында орналасқан және 30 күн ішінде Францияға жіберу жоспарланған еді. Грейвс Эйхелбергерді өзімен бірге алып, бастапқыда штаб бастығының орынбасары, G 3 (Операциялар) қызметін тапсырды. Калифорнияға жол жүріп, Эйхелбергер Грейвстен 8-ші дивизияның бағыты өзгергенін және енді Сибирьге бағытталғанын білді. Президент Вудро Вильсон Ресей азамат соғысына одақтастардың араласуын қолдауға келісті, ал Грейвс американдық экспедициялық Сибирь күштеріне (AEFS) басшылық ететін болды. AEFS 15 тамызда Сан-Францискодан аттанды, Эйхелбергер штаб бастығының орынбасары, G 2 (Ақпарат) қызметін атқарды. Грейвске оның міндеті әскери емес, саяси екені және "қатаң бейтараптықты сақтауы" керектігі ескертілді. Эйхелбергер күрделі саяси, дипломатиялық және әскери ортаға ілесіп кетті. Келгеннен кейін көп ұзамай ол одақтас стратегияға жауапты он елдің қатысуымен құрылған Біріккен әскери кеңеске тағайындалды. Эйхелбергер Американың Сибирьдегі мақсаттары француз және британдық одақтастарының мақсаттарынан өзгеше екеніне көз жеткізді, бірақ олардың нақты қандай екені белгісіз болды, әсіресе Мемлекеттік және Соғыс министрліктерінің пікірлері әрдайым сәйкес келмеген кезде. Американдық саясат Транссибір теміржолын қорғауды көздеді, бірақ ол адмирал Александр Колчак басқаратын Ақ гвардия күштерінің бақылауында болды, оларды Эйхелбергер "кісі өлтірушілер" және "қатыгездер" деп санады. Эйхелбергер экспедициялық күшке қызмет еткен кезінде көрсеткен қайраттылығы үшін "Құрметті қызмет орденімен" марапатталды. Оның мақтау қағазында былай делінген:

Following the American entry into World War I in April 1917, Eichelberger was promoted to captain on 15 May. In June he was posted to the 20th Infantry at Fort Douglas, Utah, and commanded a battalion until September, when he was transferred to the newly formed 43rd Infantry at Camp Pike, Arkansas. He was Senior Infantry Instructor at the 3rd Officers' Training Camp at Camp Pike until February 1918, when he was assigned to the War Department General Staff in Washington, D. C., where he became an assistant to Brigadier General William S. Graves, and was promoted to major on 3 June 1918. In July 1918, Graves was appointed commander of the 8th Division, which was then based at Palo Alto, California, and scheduled to be sent to France in 30 days. Graves took Eichelberger with him, initially as his Assistant Chief of Staff, G 3 (Operations). While he was en route to California, Eichelberger learned from Graves that the 8th Division's destination had changed, and it was now bound for Siberia instead. President Woodrow Wilson had agreed to support the Allied intervention in the Russian Civil War, and Graves would command the American Expeditionary Force Siberia (AEFS). The AEFS departed San Francisco on 15 August, with Eichelberger as its Assistant Chief of Staff, G 2 (Intelligence). Graves was instructed that his mission was political rather than military, and accordingly he was to "maintain strict neutrality". Eichelberger found himself thrust into a complex political, diplomatic, and military environment. Soon after arriving, he was appointed to the ten nation Inter Allied Military Council, which was responsible for Allied strategy. Eichelberger became convinced that America's objectives in Siberia were not necessarily the same as those of her French and British allies, but it was far from clear what they actually were, especially when the State Department and the War Department did not always agree. American policy called for protecting the Trans Siberian Railway, but this was under the control of Admiral Alexander Kolchak's White Army forces, whom Eichelberger considered to be "murderers" and "cutthroats". Eichelberger was awarded the Distinguished Service Cross for repeated acts of bravery while assigned to the Expeditionary Force. His citation read:

Сибирьдегі қызметі үшін Эйхелбергерге Армияның Құрметті қызмет медалі табысталды және 1919 жылдың 28 наурызында подполковник шындығына көтерілді. Грейвс оған Ұлыбританияның Құрметті қызмет ордені мен Францияның Құрмет легионының берілуіне кедергі келтірді, осылайша Біріккен әскери кеңестің басқа да мүшелеріне бөгет жасады. Алайда Эйхелбергер Жапон императорының Мэйдзи орденімен, Қасиетті қазына орденімен және Шығып келе жатқан күн орденімен марапатталды. Сибирь Эйхелбергерге жапон армиясын өз көзімен көруге мүмкіндік берді және олардың жаттығулары мен тәртібіне таң қалды. Ол егер дұрыс басшылық болса, олар американдық әскерлерден де басым болатынын айтты. AEFS 1920 жылдың сәуірінде елге қайтарылды.

Соғыс аралығы

Сібірдегі қызметінен кейін АҚШ-қа қайтудың орнына, 1920 жылғы 4 мамызда Эйхелбергер Филиппин департаментінің штаб бастығының көмекшісі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі көптеген офицерлер сияқты, ол 1920 жылғы 30 маусымда капитаны дәрежесіне төмендетілді, бірақ келесі күні дереу майор дәрежесіне қайта көтерілді. 1920 жылғы наурыз айында Эм Владивостокта оған қосылды, екеуі Филиппинге көшуден бұрын алдымен Жапонияға сапарлады. 1921 жылғы наурыз айында Эйхелбергер Қытайдағы барлау миссиясының басшысы болды. Ол Пекин мен Тяньцзинде барлау кеңселерiн құрды және Қытай Республикасының президенті Сунь Ятсенмен кездесті. Соңында ол 1921 жылғы мамыр айында АҚШ-қа оралды, онда ол Соғыс департаменті Бас штабының G 2 (барлау) бөлімінің Қиыр Шығыс секторында қызмет етті. Эйхелбергер үшін үлкен көңіл көшіру – Бас штабтың біліктілік тізіміне (БШТ) ілігуі болды. 1920 жылғы Ұлттық қорғаныс заңына сәйкес, осы тізімдегі офицерлер ғана бригадир-генералға көтерілуге құқылы болды. Жаяу әскерде жоғарылау мүмкіндіктерінің аз екенін түсініп, генерал-адъютант, генерал-майор Роберт С. Дэвистің кеңесімен 1925 жылғы 14 шілдеде ол генерал-адъютант корпусына ауысты. Ол Соғыс департаменті Бас штабында жұмыс істеді, бірақ енді генерал-адъютант кеңсесінде. 1925 жылғы сәуірде ол Форт-Хейс штатына, Огайо штатына, 5-ші корпус аймағының генерал-адъютантының көмекшісі болып тағайындалды. Дэвис Эйхелбергерді Форт-Ливенворттағы Командалық және Бас штаб колледжіне ұсынуды ұсынды. 1924 жылғы шілдеде Эйхелбергер 247 офицерге қосылды. Студенттер әліппелік тәртіппен отырғандықтан, ол сыныптың үздік бітірушісі, майор Дуайт Д. Эйзенхауэрдің жанына отырды. Курста Джозеф Стилвелл, Леонард Героу және Джозеф Т. Макнарни де болды. Эйхелбергер сыныптың үздік түлектерінің бірі болып, колледжді абыроймен бітіріп, колледжде генерал-адъютант қызметін атқаруын жалғастырды. 1929 жылы ол Армия соғыс колледжінің студенті болды. Бітіргеннен кейін ол Вашингтонға генерал-адъютант кеңсесіне қайта жіберілді. 1931 жылы Эйхелбергер Вест-Пойнтқа адъютанты ретінде жіберілді. 1934 жылғы 1 тамызда ол подполковник болып тағайындалды. 1935 жылғы сәуірде ол Соғыс департаменті Бас штабының хатшысы болды, ол АҚШ армиясының Бас штабының бастығы генерал Дуглас Макартурға қызмет етті. Эйхелбергер 1937 жылғы шілдеде қайтадан жаяу әскерге қайта оралды, бірақ ол 1938 жылғы қазанға дейін Соғыс департаменті Бас штабының хатшысы болып қалды, 1 тамыздан бастап полковник дәрежесінде. Жаңа Бас штаб бастығы генерал Малин Крейг Эйхелбергерге Форт-Беннингте орналасқан демонстрациялық полк – 29-шы жаяу әскердің басшылығын ұсынды. Эйхелбергер бұл ұсыныстан бас тартты, өйткені ол көп жылдар бойы жаяу әскерден алыс болған еді және кейбір жаяу әскер офицерлері қызғанышпен қарауы мүмкін еді. Оның орнына ол Сан-Франциско Президиосында орналасқан 30-шы жаяу әскердің, одан да беделсіз бөлімшесінің басшылығын қабылдады, бірақ 52 жасында полк командирі болған адамға наразылық білдірген офицерлер де болды. Кету алдында ол жаяу әскермен қайта танысу үшін Форт-Беннингтегі жаяу әскер мектебінде қысқа курс өтті. 3-ші жаяу әскер дивизиясының құрамында 30-шы жаяу әскер келесі екі жылда бірқатар ірі оқу-жаттығуларға қатысты.

Instead of returning to the United States following his service in Siberia, Eichelberger became Assistant Chief of Staff, G 2 (Intelligence), of the Philippine Department on 4 May 1920. Like many officers in the aftermath of World War I, he was reduced in rank to his permanent rank of captain on 30 June 1920, but was immediately promoted to major again the next day. Em had joined him in Vladivostok in March 1920, and the two first travelled to Japan before moving on to the Philippines. In March 1921, Eichelberger became head of the Intelligence Mission to China. He established intelligence offices in Peking and Tientsin, and met the President of the Republic of China, Sun Yat sen. He finally returned to the United States in May 1921, where he was assigned to the Far Eastern Section of the G 2 (Intelligence) Division of the War Department General Staff. A major disappointment for Eichelberger was his failure to make the General Staff Eligibility List (GSEL). Under the National Defense Act of 1920, only officers on this list could be promoted to brigadier general. Concluding that his prospects for promotion in the infantry were poor, at the urging of the Adjutant General, Major General Robert C. Davis, he transferred to the Adjutant General's Corps on 14 July 1925. He continued to work with the War Department General Staff, but now in the Adjutant General's Office. In April 1925, he was posted to Fort Hayes, Ohio, as Assistant Adjutant General, 5th Corps Area. Davis had offered to nominate Eichelberger for a place at the Command and General Staff College at Fort Leavenworth. Eichelberger joined 247 other officers there in July 1924. Since the students were seated alphabetically, he sat next to the officer who topped the class, Major Dwight D. Eisenhower. Other students in the class included Joseph Stilwell, Leonard Gerow, and Joseph T. McNarney. Eichelberger graduated as a Distinguished Graduate, one of the top quarter of the class, and stayed on at the college as its Adjutant General. In 1929, he became a student at the Army War College. On graduation, he was posted back to the Adjutant General's Office in Washington, D. C.

In 1931, Eichelberger was sent to West Point as its adjutant. He was promoted to lieutenant colonel on 1 August 1934. In April 1935, he became Secretary of the War Department General Staff, working for the Chief of Staff of the United States Army, General Douglas MacArthur. Eichelberger transferred back to the infantry in July 1937, although he remained Secretary of the War Department General Staff until October 1938, in the rank of colonel from 1 August. The new Chief of Staff, General Malin Craig offered Eichelberger command of the 29th Infantry, the demonstration regiment based at Fort Benning, Georgia. Eichelberger turned this down, as he had been away from the infantry for many years, and some infantry officers might be jealous. Instead, he accepted command of the 30th Infantry, a less prestigious unit stationed at the Presidio of San Francisco, but there were still officers who resented someone attaining command of a regiment at the age of 52. Before departing, he took a brief course at the Infantry School at Fort Benning to reacquaint himself with the infantry. As part of the 3rd Infantry Division, the 30th Infantry took part in a series of major training exercises over the next two years.

Буна-Гона шайқасы

1942 жылдың 9 тамызында оның бұйрықтары күрт өзгерді. Макартур, қазір Тынық мұхитының оңтүстік-батыс аймағының Жоғарғы Бас қолбасшысы, өзінің басқаруына корпустың штабын жіберуді сұрады. Бастапқыда генерал-майор Роберт Ричардсонға бұл міндет жүктелді, бірақ Маршалл Макартурға «Ричардсонның австралиялық қолбасшылық астында қызмет етуге байланысты өте күшті сезімі оның тағайындалуын тиімсіз етеді» деп хабарлады. Эйхелбергердің I корпусының штабы теңіз арқылы қызмет етуге дайын болды және десанттық соғыс бойынша оқытылған, сонымен қатар Эйхелбергердің Макартурмен жұмыс тәжірибесі болды. Сондықтан Маршалл оны осы қызметке таңдады. Эйхелбергер бұл тағайындалуға риза болмады, әсіресе Ричардсон туралы білгеннен кейін, және «генерал Макартурмен қарым-қатынас жасаудың қиын болатынын жақсы білді». Эйхелбергер 20 тамызда 22 қызметкерімен бірге B-24 Liberator ұшағымен Австралияға аттанды. I корпус Австралиядағы екі американдық дивизияны бақылады: Брисбенге жақын жердегі Кэмп Кэбльде орналасқан генерал-майор Форрест Хардингтің 32-ші жаяу әскер дивизиясы және генерал-майор Хорас Фуллердің Квинсленд штатындағы Рокхэмптондағы 41-ші жаяу әскер дивизиясы. 21 қазанда генерал-лейтенант шеніне көтерілген Эйхелбергер осы жерде I корпусының штабын құруға шешім қабылдады. Оның I корпусы генерал-лейтенант сэр Джон Лаварактің австралиялық Бірінші армиясының басқаруында болды. Австралиялық командирлермен кездескенде Эйхелбергер олардың көпшілігінің «Солтүстік Африкада британдықтармен шайқасқандығын және әдетте олар мұны айтуға әдепті болмаса да, американдықтарды ең жақсы жағдайда тәжірибесіз теоретиктер деп санайтынын» байқады. Ол екі американдық дивизияның дайындық деңгейіне көңілі толмады. Олар джунглидегі соғысқа дайындық орнына АҚШ-та қолданылатын оқу бағдарламасын орындады. Ол Макартурға және Макартурдың штаб бастығы генерал-майор Ричард К. Сазерлендке дивизиялардың тәжірибелі жапондық әскерлермен тең шарттарда күресе алмайтынын ескертті. Қыркүйек айында 32-ші жаяу әскер дивизиясының бірінші болып Жаңа Гвинеяға аттануы керек деп шешті, себебі Кэмп Кэбль лагері 41-ші жаяу әскер дивизиясының Рокхэмптондағы лагерінен нашар болды. Эйхелбергердің қаупі 32-ші жаяу әскер дивизиясының Буна-Гона шайқасында ауыр жеңіліске ұшырауымен расталды. Хардинг Бунаны «тынышталмай-ақ» басып ала алатынына сенімді болды, бірақ штабтың нашар жұмысы, қате барлау, жеткіліксіз оқыту және, ең бастысы, жапондықтардың қарсылығы американдықтардың күш-жігерін тоқтатты. Америкалықтар жақсы орналасқан және жақсы дайындалған жапондық бекіністер желісімен бетпе-бет келді, оларға тек батпақ арқылы ғана қол жеткізуге болатын. Америкалықтардың сәтсіздігі австралиялықтармен қарым-қатынасына зиян келтірді және Макартурдың бүкіл науқанын құлату қаупін тудырды. Эйхелбергер мен I корпусы штабынан кішкентай топ 30 қарашада C-47 Dakota ұшақтарының жұбымен Порт-Морсбиге шұғыл түрде ұшып келді. Макартур Эйхелбергерге Буна шайқасын өз бақылауына алуды бұйырды. Байерс пен Эйхелбергердің айтуынша, Макартур оған «қасіретті дауыспен» былай деді:

On 9 August 1942, his orders were abruptly changed. MacArthur, now Supreme Commander of the Southwest Pacific Area, had requested that a corps headquarters be sent to his command. Major General Robert C. Richardson, Jr., had originally been detailed for the assignment, but as Marshall informed MacArthur, "Richardson's intense feelings regarding service under Australian command made his assignment appear unwise." Eichelberger's I Corps headquarters was ready for overseas service and had training in amphibious warfare, and Eichelberger had experience working with MacArthur, so Marshall selected him for the job instead. Eichelberger was not happy with the assignment, especially when he found out about Richardson, and "knew General MacArthur well enough to know that he was going to be difficult to get along with". Eichelberger departed for Australia on 20 August with 22 members of his staff in a B 24 Liberator. I Corps controlled the two American divisions in Australia: Major General Forrest Harding's 32nd Infantry Division, based at Camp Cable near Brisbane; and Major General Horace Fuller's 41st Infantry Division at Rockhampton, Queensland, where Eichelberger, who was promoted to lieutenant general on 21 October, decided to establish his I Corps headquarters. His I Corps came under the command of Lieutenant General Sir John Lavarack's Australian First Army. On meeting Australian commanders, Eichelberger noted that many of them "had already been in combat with the British in North Africa, and, though they were usually too polite to say so, considered the Americans to be—at best—inexperienced theorists." He was disturbed at the level of training received by the two American divisions. Instead of training for jungle warfare, they were following the same syllabus used in the United States. He warned MacArthur and MacArthur's chief of staff, Major General Richard K. Sutherland, that the divisions could not be expected to meet veteran Japanese troops on equal terms. He decided in September that the 32nd Infantry Division should proceed to New Guinea first, as Camp Cable was inferior to the 41st Infantry Division's camp at Rockhampton. Eichelberger's fears were realized when the overconfident 32nd Infantry Division suffered a serious reverse in the Battle of Buna Gona. Harding was confident that he could capture Buna "without too much difficulty", but poor staff work, inaccurate intelligence, inadequate training and, above all, Japanese resistance, frustrated the American efforts. The Americans found themselves confronted by a network of well sited and expertly prepared Japanese positions, accessible only through a swamp. The Americans' failure damaged their relationship with the Australians and threatened to derail MacArthur's entire campaign. Eichelberger and a small party from I Corps headquarters were hurriedly flown up to Port Moresby in a pair of C 47 Dakotas on 30 November. MacArthur ordered Eichelberger to assume control of the battle at Buna. According to Byers and Eichelberger, MacArthur told him "in a grim voice":

Келесі күні Эйхелбергердің тобы Дободураға ұшып барды, онда ол Буна аймағындағы АҚШ әскерлерінің басқаруын қабылдады. Ол Хардингті қызметтен босатып, оның орнына дивизияның артиллерия командирі, бригадир генерал Альберт В. Уолдронды тағайындады. Ол басқа офицерлерді де қызметтен босатып, 26 жастағы капитанды батальонға қолбасшылық етуге тағайындады. 32-ші жаяу әскер дивизиясының кейбір офицерлері Эйхелбергерді аяусыз және «пруссиялық» деп жеке түрде айыптады. Ол I корпустың қолбасшысы ретіндегі қызметі үшін, Филиппиндегі Сегізінші армияның қолбасшысы ретіндегі қызметі үшін және Жапонияны басып алғандығы үшін ерекше қызмет медаліне үш жапырақ кластерімен марапатталды. Сонымен қатар ол Әскери-теңіз күштерінің ерекше қызмет медалімен, күміс жұлдыз медаліне екі жапырақ кластерімен, қола жұлдыз медалімен және әуе медалімен марапатталды. Ол сондай-ақ бірқатар шетелдік наградаларды алды, соның ішінде Нидерландыдан семсерлермен Оранж-Нассау орденінің үлкен офицері, Франциядан Құрмет легионының үлкен офицері, Бельгиядан Тақ орденінің үлкен офицері және пальмасы бар Croix de Guerre, Эквадордан Абдон Кальдерон ордені, Филиппинден Құрмет жұлдызы, Азат ету медалі және Құрмет легионының үлкен офицері, Италияның әскери орденінің үлкен офицері. Кітап жақсы сатылып, Гарри Трумэн мен Омар Брэдли қолтаңбалы даналарын сұрады. 1951 жылы ол Голливудқа сапар шегіп, «Франсис Вест-Пойнтқа барады» (1952) және «Бенд ойнаған күні» (1952) фильмдеріне техникалық кеңесші ретінде жұмыс істеді, бірақ нәтижеге толыққанды риза болмады. Ол Newsweek журналы үшін Шығыс туралы мақалалар жазуға кірісті, бірақ 1954 жылы осы жұмыстан бас тартты. Содан кейін ол лекция оқуға шығып, өзінің тәжірибесі туралы сөздер айтты, бірақ 1955 жылы осыдан да бас тартты. Ол 1960 жылы Ричард Никсонды қолдады. АҚШ Конгресі оның қызметін ескере отырып, Эйхелбергерді және армияларға немесе осыған ұқсас жоғары құралымдарға қолбасшылық еткен басқа да офицерлерді 1954 жылы генерал шеніне көтерді. Ол Хардинг пен Фуллердің өзінің қызметтен босатылғандарына байланысты әлі де ренжігенін және ашуланғанын білгенде қатты мазаланды, бұл оның пікірінше Макартурдың кінәсі болды. Эйхелбергер өз кезегінде Крюгер мен Сазерлендті нақты немесе ойша келген кемсітулері үшін ешқашан кешірмеді. Сазерленд сөйлеуге тырысқанда Эйхелбергер онымен сөйлесуден бас тартты. Соңында Эйхелбергер «Макартур мифін мәңгілікке жоюға» арналған ашына-жасына айтатын кітап жазуға шешім қабылдады. Осы мақсатта ол өзінің құжаттарын Дьюк университетіне тапсырды. Аллегени колледжінің тарихшысы Джей Луувас 1972 жылы оның хаттарын «Қымбат Мисс Эм: Эйхелбергердің Тынық мұхитындағы соғысы 1942–1945» деген атпен жариялады. Дегенмен, Эйхелбергер соғыс жылдарындағы Херрингпен жақсы қарым-қатынасын сақтап қалды. Херринг және оның әйелі Мэри 1953 жылы Эйхелбергерлермен Эшвилледе болды және олар үнемі хат алмасып тұрды. Эйхелбергер 1961 жылдың 25 қыркүйегінде Эшвилледе зәр шығару мүшесін зерттеу үшін операция жасады. Қалыптасулар пайда болды және ол келесі күні пневмониядан қайтыс болды. Ол толық әскери салтанатпен Арлингтон ұлттық зиратқа жерленді.

The next day, Eichelberger's party was flown to Dobodura, where he assumed command of US troops in the Buna area. He relieved Harding, and replaced him with the division's artillery commander, Brigadier General Albert W. Waldron. He relieved other officers too, appointing a 26 year old captain to command a battalion. Some of the 32nd Infantry Division's officers privately denounced Eichelberger as ruthless and "Prussian". He was awarded an oak leaf cluster to his Distinguished Service Medal for his services as commander of I Corps, a second for his command of Eighth Army in the Philippines, and a third for the occupation of Japan. He also received the Navy Distinguished Service Medal, two oak leaf clusters to his Silver Star Medal, the Bronze Star Medal, and the Air Medal. He also received a number of foreign awards, including Grand Officer of the Order of Orange Nassau with swords from the Netherlands, Grand Officer of the Legion of Honour from France, Grand Officer of the Order of the Crown and the Croix de Guerre with palm from Belgium, the Order of Abdon Calderón from Ecuador, the Distinguished Service Star, Liberation Medal, and Legion of Honor from the Philippines, and Grand Officer of the Military Order of Italy. The book sold reasonably well, and Harry Truman and Omar Bradley requested autographed copies. In 1951 he traveled to Hollywood, where he served as technical consultant on Francis Goes to West Point (1952) and The Day the Band Played (1952), but he was not altogether happy with the results. He turned his hand to writing articles about the Far East for Newsweek, but gave this away in 1954. He then worked on the lecture circuit, giving speeches about his experiences, but gave this up too in 1955. He campaigned for Richard Nixon in 1960. The United States Congress, in recognition of his service, promoted Eichelberger, along with a number of other officers who had commanded armies or similar higher formations, to general in 1954. He was distressed that Harding and Fuller were still hurt and angry with him over being relieved of their commands, something he felt was really MacArthur's fault. In turn, Eichelberger never forgave Krueger or Sutherland for real or imagined slights. When Sutherland tried to talk, Eichelberger refused to speak to him. Eventually, Eichelberger decided to write a tell all book that "would destroy the MacArthur myth forever". For this purpose, he gave his papers to Duke University. Jay Luuvas, a historian at Allegheny College, published his letters in 1972 as Dear Miss Em: General Eichelberger's War in the Pacific 1942–1945. However, Eichelberger maintained his warm wartime relationship with Herring. Herring and his wife Mary stayed with the Eichelbergers in Asheville in 1953, and they exchanged regular letters. Eichelberger underwent exploratory prostate surgery in Asheville on 25 September 1961. Complications set in and he died from pneumonia the following day. He was buried with full military honors in Arlington National Cemetery.