Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз жазушысы Жан Джионо (30 наурыз 1895 – 8 қазан 1970) – Францияның Прованс аймағында көптеген көркем шығармаларын жазған француз жазушысы.
French writer
Jean Giono (30 March 1895 – 8 October 1970) was a French writer who wrote works of fiction mostly set in the Provence region of France.
Өтпелі кезең
1930 жылдардың соңы Жонноның өмірінде дағдарыс тудырды. Жазушылық тұрғысынан ол «Жонно жасауды» (faire du Giono) тоқтатып, өзінің туындыларын жаңа бағытқа бұру уақыты келді деп ойлады. Сонымен қатар, оның бейбітшілік жолындағы еңбегі сәтсіздікке ұшырағаны және тағы бір соғыс сөзсіз болып, жылдам жақындап келе жатқаны анық болды. 1939 жылдың 1 қыркүйегінде Контадур тұрғындары жылдық кездесулеріне жиналғанда соғыс жарияланды. Жонноның бұрынғы бейбітшілікке шақыру әрекеттерінің нәтижесінде ол нацистік көзқарасты қолдайтын адам ретінде қысқа мерзімге қамауға алынды, бірақ кейін қандай да бір айып танылмай іс тоқтатылды. Ол сондай-ақ Балзактың «Адам комедиясы» романынан шабыттанған он томдық роман сериясын жазуды жоспарлады, онда ол шаруалар емес, қоғамның барлық топтарынан кейіпкерлерді сомдайды және бір отбасы мүшелерінің тәжірибесі арқылы тарихтың әртүрлі кезеңдерін салыстырып, қарама-қарсы қояды. Бұл жоба ешқашан іске аспады, жоспарға сәйкес тек төрт гусар романы (Анджело (1958), Шатырдағы гусар (Le Hussard sur le Toit, 1951), Құмарлық (Le Bonheur fou, 1957), Тұлғаның өлімі (Mort d’un personnage, 1948)) аяқталды, бірақ ол Жонноның соғыстан кейінгі туындыларында XIX ғасырдың ортасындағы және XX ғасырдың ортасындағы тарихи және заманауи романдар арасындағы қарама-қайшылықта көрінеді. Тарихқа деген жаңа қызығушылығы оны «Павия апаты» (1963) атты тарихи кітап жазуға итерді. Ол табиғат әлемінен гөрі адам баласына көбірек назар аудара бастағанда, оның психология мен мотивацияны түсінуіне Никколо Макиавеллидің еңбектері де әсер етті. Оның талдауы адам табиғатының қараңғы жақтарын түсінуге көмектесті және ол осы тақырыпта «Мырза Макиавелли, немесе адам жүрегінің ашылуы» (1951) атты мақала жазды. 1944 жылы Франция азат болғанда Жонно тағы да нацистермен байланыс жасады деген айып тағылып, бес айға қамалды, бірақ кейін қандай да бір айыпсыз босатылды. Өмірінің соңғы жылдарында Жонно 1953 жылы Монако князі Ренье атындағы әдеби сыйлыққа ие болды, ол оның өмірлік жетістіктерін тану үшін берілді, 1954 жылы Гонкур академиясына сайланды және 1963 жылы Монаконың әдеби кеңесіне (Conseil Littéraire) мүше болды. Ниццадағы Жан Жонно атындағы колледж, сондай-ақ Канн және Фрежюс қалаларындағы көшелер оның құрметіне аталды.
The end of the nineteen thirties brought a crisis in Giono's life. As far as his writing was concerned, he had come to feel that it was time to stop “doing Giono” (faire du Giono), and to take his work in a new direction. At the same time it was becoming apparent that his work for pacifism was a failure, and that another war was inevitable and fast approaching. The declaration of war on 1 September 1939 came while the Contadoureans were assembled for their annual reunion. The result of Giono's former peace making efforts was that he was briefly imprisoned as a Nazi sympathiser before the proceedings were dropped without any charges being laid. He similarly formed the ambition of writing a sequence of ten novels inspired by Balzac’s Comédie humaine, in which he would depict characters from all strata of society rather than peasants, and compare and contrast different moments in history by depicting the experiences of members of the same family in times a hundred years apart. This project was never realised, with only the four Hussard novels, (Angelo (1958), Le Hussard sur le Toit (1951), Le Bonheur fou (1957), Mort d’un personnage (1948)) actually completed according to plan, but it is echoed in Giono's postwar work in the dichotomy between historical novels set in the mid nineteenth century, and contemporary novels set in the mid twentieth. His newfound interest in history even led to his writing an actual history book, Le Désastre de Pavie (1963). As he began to focus on the human being rather than the natural world, his understanding of psychology and motivation was also influenced by the writings of Niccolò Machiavelli, whose analysis helped him to articulate a much darker view of human nature in his later years, and about whom he wrote the article "Monsieur Machiavel, ou le coeur humain dévoilé" (1951). In 1944, when France was liberated, Giono was again accused of collaboration with the Nazis, and was again imprisoned for five months before he was freed without charges ever being made. In his later years, Giono was honoured with the Prince Rainier of Monaco literary prize in 1953, awarded for his lifetime achievements, was elected to the Académie Goncourt in 1954, and became a member of the Conseil Littéraire of Monaco in 1963. The Collège Jean Giono in Nice is named after him, as are streets in Cannes and Fréjus.