Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дрю Хейздің комикс сериясы.
Comic book series by Drew Hayes
Poison Elves – марқұм суретші және жазушы Дрю Хейздің Люсифур есімді эльфтің өмірі мен оқиғаларын баяндайтын қара-ақ комиксі.
Poison Elves is a black and white comic book by the late artist/writer Drew Hayes, concerning the life and times of an elf named Lusiphur.
Шығуы және ықпалы
Дрю Хейздің туындыларына Dungeons & Dragons, Elfquest және Cerebus үлкен әсер еткен. Лусифур бастапқыда Хейздің Dungeons & Dragons ойынындағы кейіпкерлерінің бірі болған. Кітаптағы кейіпкердің образы The Cramps тобынан Lux Interior, The Misfits тобынан Glenn Danzig және Skinny Puppy тобынан Nivek Ogre-ге сүйенген.
Drew Hayes' work was influenced by Dungeons & Dragons, Elfquest, and Cerebus. Lusiphur was originally one of Hayes' Dungeons & Dragons characters. The book version of the character was based on Lux Interior of The Cramps, Glenn Danzig of The Misfits, and Nivek Ogre of Skinny Puppy.
Жариялану тарихы
Хейз бұл сериалды 1990-шы жылдардың басында Mulehide Graphics компаниясы арқылы I, Lusiphur деген атпен өзі шығарған. Атауы «Улы Халық» деп өзгертілді, өйткені «Люсифур» сөзінің Луциферге ұқсас болуы серияның шайтандық сипаттағы екендігі туралы жаңылысқан түсінікке әкелді. Хейз өзінің «Бастау жазбаларының» бірінде атаудың өзгеруіне себеп, жасөспірім күйеуінің анасы оның жинағынан «Мен, Люсифур» комикстерін тапқаннан кейін комикстерін тастап кеткені туралы хат болғанын айтты. Атау өзгергеннен кейін сатудың едәуір өскені хабарланды. Mulehide сериясының алғашқы он саны үлкен журнал форматында жарық көрді. 1995 жылы Дрю Хейз Sirius Entertainment компаниясымен келісімшартқа отырды, бұл оның танылуын, жанкүйерлер санын және жарияланым қарқынын арттырды. Sirius «Улы Халықты» 79-шы нөмірге дейін (қараша, 2007) жариялады, оларды 75-ші нөмірге дейін он екі саудалық жинақта жинады. 2007 жылы Хейз қайтыс болды, бұл сериалдың күрт аяқталуына себеп болды. Еске алу саны #80 жанкүйерлерге Дрю Хейздің сериалдың болашағы туралы жасаған эскиздері мен жоспарларын көрсету үшін шығарылды. 2014 жылдың наурыз айынан бастап, алғашқы серияның жалғасы, Дрю Хейз «Улы Халық», Хейздің болашақ нөмірлерге арналған жоспарына негізделген, Ape Entertainment баспасынан жарық көрді. Sirius баспасының редакторы Робб Хоран жазған және Освальдо Пестана Монпеллер сурет салған оқиға бастапқы 79-шы нөмірдің соңындағы тікелей соқтығысу нүктесінен басталады. Серияның күрт аяқталуына дейін тек үш саны жарық көрді, бұл Ape Entertainment бас директоры Дэвид Хеджкоктың компанияны тастап, IDW Publishing-ке қосылуымен байланысты болуы мүмкін. Аяқталған, бірақ әлі жарияланбаған комикстердің саны белгісіз.
Hayes originally self published the series during the early 1990s, under his company Mulehide Graphics, under the title of I, Lusiphur. The title was changed to Poison Elves because the similarity of "Lusiphur" to Lucifer led to the misconception that the series was Satanic in nature. Hayes claimed in one of his "Starting Notes" that the name change was prompted by a letter from a teenage fan whose mother had thrown out his comics after finding I, Lusiphur comics amongst his collection. Sales were reported to have increased significantly after the name change. The first ten issues of the Mulehide series were published in a larger magazine size format. In 1995, Drew Hayes signed on with Sirius Entertainment, a move that increased his exposure, fan base, and publishing rate. Sirius published Poison Elves through issue #79 (Nov, 2007), collecting them in twelve trade paperbacks through issue #75. Hayes died in 2007, bringing the series to an abrupt end. A commemorative issue #80 was released to give fans a look at sketches and plans Drew Hayes had for the future of the series before his death. Beginning in March 2014, a continuation of the original series, Drew Hayes Poison Elves, based on Hayes' outline for future issues, was published by Ape Entertainment. Written by Sirius publisher Robb Horan and illustrated by Osvaldo Pestana Montpeller, the story picks up almost precisely at the cliffhanger point at the end of the original issue #79. Only three issues were published before the series abruptly ended, which was possibly connected to Ape Entertainment CEO David Hedgecock leaving the company to join IDW Publishing. An unknown number of completed issues remain unpublished.
Негізгі оқиғалар
Амраллинн – Улы эльфтер әлемі, мұнда сиқыр мен технология қатар келеді. Мысалы, Лусифурдың ешқашан оқ тауысып бітпейтін жартылай автоматты тапаншасы бар. Хейс осы әлемді "Толкиннің Орта Жері мен Адам мен Құмырсқалар тобының 'Тұрып бер' бейнебаянындағы неоромантикалық әлемнің қоспасы" деп сипаттаған.
Amrahly'nn, the world of Poison Elves, is one where magic and technology meet. An example of this is Lusiphur's magical semi automatic handgun that never runs out of bullets. Hayes had described the world as " a mix of Tolkien's Middle Earth and the Neo Romantic world seen in the Adam and the Ants video for 'Stand and Deliver'".
Сюжет
Басында Лусифур шөл далада өлтіріліп қалды. Ол өзінің бұрынғы әйелі Гиенаға доплегангердің өлі денесін сатқаннан кейін алған шаммен пайдаланды. Миллион тілек сұрауға тырысқаннан кейін, ол үшке келісті: Цинлах аталған қуатты эльф қылышы, шөлден шығу үшін жоғары жылдамдық және "жан қайнары", өлтіру құралы. Жин тілектерін орындады. Бірақ оларды беру үшін, оларды бір жерден алуы керек болды. Цинлах эльф лорды Аилвон Сан Фенлахтан келді, ол оның жоғалғанын тез байқады. Ол көп бұрынғы орктарға қарсы соғыстардың ардагері болған, бірақ жасы мен уақыттың өтуімен күресу шеберлігі әлсіреген. Сан Фенлах өзінің сиқыршысын Лусифурдың орналасқан жеріне, шөлге жеткізіп, оның мүлігін ұрлағаны үшін эльфке дуэльге шақырды. Әуелде Фенлах жеңіске жетті, себебі оның сиқыршысы Лусифурдың салған жараларын бірден жазды. Оқиғаның шешімді нүктесі – Оныншы аталған сиқыршының араласуы болды. Оныншы, зерттемесінде тыныш оқып отырғанда, уақытша дүрбілеу сезімді. Жин Лусифурдың жоғары жылдамдық тілегіне байланысты оның күшін тартып алды. Оныншы Лусифурдың қайда екенін анықтады және оның қазір Сан Фенлахпен шайқасып жатқанын көрді. Ол сондай-ақ шайқастағы айырмашылықты байқады. Лусифур жас, бірақ тәжірибелі саскүн, ол өміріндегі барлығы үшін күресуге мәжбүр болды. Жоғары лорд жүздеген жылдар бұрынғы соңғы маңызды шайқасын өткізген. Одан бері ол тағында отырып, өткен шайқастарды еске түсіріп отырды. Оныншы оның тым көп сиқырлы байланысқа сенеді деп ойлап, оны үзіп жіберді. Лусифур Жоғары лордты жеңгеннен кейін, ол денесін көмуге кірісті. Содан кейін Оныншы Лусифурдан тартып алған күштің кішкене бөлігін қайтарып алу үшін келді. Бірақ Оныншы әділ бәсекеге ұмтылды. Лусифур Оныншыны физикалық бәсекеде жеңе алатын, ал Оныншы Лусифурды қаласа тез жоя алатын. Сиқыршы көптен бері сынаққа түспегендіктен, оны ойынға айналдыруды шешті. "Оныншының ойынында" эльфке мүмкіндік берілді: арка арқылы 50 метрден өту керек. Егер ол аман қалса, тірі қалады. Оның жалғыз қаруы – Оныншының берген жануарларға айналудың уақытша қабілеті. Сиқыршы өз кезегінде тек осы қабілетін қолданатынын уәделеді. Екеуі мысық пен тышқан ойынын ойнады, бір сәтте Лусифур Оныншыны қорғау үшін пантераға ұқсас жаратылысқа айналды. Оныншы бүркітке айналды, ал Лусифур жыланға айналды, бірақ жыланның қалай қозғалатынын түсіне алмады. Осы кезде Оныншы мүйізге айналды, Лусифур қорқып, қара Nightmare-ге (қара қанатты, қышқыл қанды және отты демдеп шығаратын мүйізді жануар) айналды. Оныншы Дрейкке айналды, ал Лусифур қара Аждаһаға айналып, Оныншыны тауға құлатты. Оныншы алтын аждаһаға айналғаннан кейін, екеуі шайқасты. Лусифур Оныншының тамағына тісін іркіп алды. Осы уақытқа дейін Оныншы кез келген қарсыласын толық жеңіп шықты. Лусифур сиқыршыны көп жылдан бері бірінші рет өмірі үшін қорқытты. Аждаһалардың шайқасы созылды, Лусифур жоғалып кеткенше. Оныншы оның өлгенін болжап, денесін іздеп жерді шолып шықты. Оныншы Лусифурдың денесін іздеп жүргенде, қақпадан аждаһа ретінде өтуге тырысты, бірақ кіре алмайтынын білді. Сондықтан Оныншы тозақ итіне айналып, қақпадан өтті, ол қақпадан өткен сәтте, Лусифур ештен пайда болып, Оныншының жүрегін жарып салмақ болды. Лусифур құртқа айналып, Оныншыны қақпадан алып өтуді көздеді.
The beginning sees Lusiphur left to die in a desert. He makes use of a lamp, with the subsequent genie, that he received after trading the dead body of a Doppleganger to his ex wife, Hyena. After a failed attempt to ask for a million wishes, he settles on three: A powerful Elven sword named Cinlach, super speed to get out of the desert, and the "well of souls," an assassin tool. Genie gives him the wishes. But to give them, she has to take them from somewhere. Cinlach comes from an Elven Warduke named Ailwon Sann Fenlach, who quickly notices it missing. He is a veteran of many long ago wars against the Orcs even if age and time have worn down his fighting acumen. Sann Fenlach has his mage transport him to Lusiphur's location in the desert where he challenges the elf to a duel for stealing his property. At first the Fenlach is winning, due in part to his mage immediately fixing any wounds Lusiphur can inflict. The turning point comes when a magician named Tenth steps in. Tenth was quietly reading in his study when he felt a temporary shock. The genie drained his power to accommodate Lusiphur's request for super speed. Tenth also pinpoints where Lusiphur is located and sees that he is currently fighting Sann Fenlach. He also sees the disparity in the fight. Lusiphur is a young but experienced assassin, having to fight for everything he ever had. The High Lord is sedentary, fighting his last significant battle hundreds of years ago. In the meantime he has been sitting on his throne recounting past battles. Tenth sees that he is relying too much on the magical connection and severs it. After Lushiphur defeats the High Lord when the odds are more even, he starts burying the body. Tenth then arrives to take back the small sliver of power that Lusiphur took from him. Tenth wants it to be a fair contest however. Lusiphur could best Tenth in a physical contest and Tenth could destroy Lusiphur quickly if he chose. The wizard has not had a challenge in a while, and so decides to make a sport of it. In "Tenth's Game," the Elf is given a fighting chance: Make it across 50 meters through an arch. If he does he will survive. His only weapon is a temporary power of shape changing into animals given to him by Tenth. The wizard promises to only use his shape changing powers in return. The two play a cat and mouse game, Lusiphur at one point turning into panther like creature to fend off Tenth who had become a hawk. Tenth turns to a fly, so Lusiphur turns to a rattle snake, but he cannot figure out how to move a rattlesnake. This was when Tenth turns to a Unicorn, causing Lusiphur to panic and he chose a Nightmare (A black batwinged unicorn that bleeds acid and breathes fire.) Tenth becomes a Drake, where as Lusiphur turns to a black Dragon, knocking Tenth into a mountain. After recovering Tenth becomes a gold dragon, the two fight. Lusiphur gets his teeth on Tenth's throat. Up to this point in his existence Tenth has thoroughly beaten any competitor. Lusiphur has made the wizard fear for his life for the first time in many years. The dragon battle drags on, until Lusiphur disappears. Tenth assumes he is dead and scans the ground for his body. As Tenth searches for Lusiphur's body, he tries to go through the gate as a dragon, but he finds he can't fit. So Tenth becomes a Hell hound and goes through the gate, the moment he crosses it, Lusiphur appears out of nowhere and nearly carves Tenth's heart out. Lusiphur had become a flea and let Tenth carry him through the gate.