Питер Эварт: Британдық инженер және термодинамиканың дамуына қосқан үлесі
Peter Ewart
Питер Эварт (1767-1842) – британдық инженер, турбиналар мен термодинамика теориясын дамытуға үлкен үлес қосты. Бұл мақалада өмірі мен еңбектері жайлы ақпарат бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадалық суретші Питер Эварт (14 мамыр 1767 – 15 қыркүйек 1842) – британдық инженер, турбиналар технологиясын және термодинамика теориясын дамытуға зор үлес қоскан тұлға.
the Canadian painter
Peter Ewart (14 May 1767 – 15 September 1842) was a British engineer who was influential in developing the technologies of turbines and theories of thermodynamics.
Өмірбаян
Ол Дәмфриске жақын Трокердегі Шотландия шіркеуінің пасторының ұлы және он бір баланың бірі болды. Оның інісі Джозеф Эварт Пруссиядағы британдық елші болды; Джон, дәрігер, Үндістандағы Британ Ост-Индия компаниясының ауруханаларының бас инспекторы болды; ал Уильям, Уильям Эварттың әкесі, сэр Джон Гладстонның серіктесі болды, ол Уильям Эварт Гладстонның крест әкесі болды және оның құрметіне осы атпен аталады. Эдинбург университетін бітіргеннен кейін ол диірменші Джон Ренниге оқуға түсті. Су доңғалақтарымен жұмыс істегендіктен, ол 1790 жылы Манчестерде агент болған Мэтью Болтон және Джеймс Уоттпен жұмыс істеді. Агенттік қызметімен қатар, ол өз есебінен диірменшілікпен айналысты, бұл оған Болтон мен Уотттың бу машиналарын қуат беру үшін қосымша біліктер, тісті дөңгелектер және басқа да қажетті жабдықтарды ұсынуға мүмкіндік берді. 1792 жылы ол дайын емес және әлі де сенімсіз машиналарды басқарудан шаршап, Болтон мен Уотты тастап, Самуэль Олдноумен серіктестікке келіп, мақта ағартпайтын және калико басу кәсібін бастады. Ол бұл кәсіп табысты болады деп күткен, бірақ серіктестік бір жыл ішінде таратылды және ол инженерлік салаға оралды. 1798 жылы ол Сэмюэл Грегпен серіктестік құрып, Чеширдегі Боллин өзеніндегі Грегтің Куарри Банк диірменінде инновациялық су доңғалағын орнатты. Қосымша, ол Уотттың бу машиналарын орнатты. 1811 жылы Эварт Грегпен серіктестігінен бас тартып, өзінің өндіріс бизнесіне және ғылыми жұмысына көңіл бөлді. Ол Джон Далтонмен бірге Манчестер әдеби және философиялық қоғамының вице-президенті болды және жылу, жұмыс және энергия туралы заманауи пікірталасқа қатысты. Джон Плейфейрдің мақаласынан шабыттандырылып, Дальтонның ынталандыруымен 1813 жылы ол «Қозғалыс күшінің өлшемі туралы» еңбегін жариялады, онда Джон Смитон қолдаған энергияны сақтау туралы жаңа идеяларды қорғады. Бұл мақала Дальтонның шәкірті Джеймс Прескотт Джоульге үлкен әсер етті. Ол инженерлік істе ғылыми білімді қолдануды жақтаған белсенді жақтаушы және Манчестер механика институтының негізін қалаушылардың бірі болды. Эварт 1835 жылы Адмиралтействода бас инженер және машиналардың бас инспекторы болып тағайындалды және 1842 жылдың 15 қыркүйегінде Вулвич кемежайында қазандықты көшіруді қадағалап тұрғанда тізбе үзілген кезде қайтыс болды.
He was son of the Church of Scotland minister of Troqueer near Dumfries, and was one of eleven children. His brother Joseph Ewart became British ambassador to Prussia; John, a doctor, became Chief Inspector of East India Company hospitals in India; and William, father of William Ewart, was business partner of Sir John Gladstone, father of William Ewart Gladstone, whose godfather he was and whom he was named after. Following graduation from the University of Edinburgh, he was apprenticed to millwright John Rennie. His work with water wheels led him to work with Matthew Boulton and James Watt for whom by 1790 he was agent in Manchester. At the same time as acting as agent he was also trading on his own account as a millwright, enabling him to provide the complementary shafts, gears and other necessities to harness the power of the Boulton & Watt steam engines. In 1792, frustrated in administering the immature and, as yet, unreliable machinery, he left Boulton and Watt to work in partnership with Samuel Oldknow in a cotton bleaching and calico printing venture. He anticipated this being a profitable concern but the partnership was dissolved within a year and he returned to engineering. In 1798 he went into partnership with Samuel Greg, installing an innovative water wheel at Greg's Quarry Bank Mill on the River Bollin in Cheshire. As a standby, he installed a Watt steam engine. By 1811, Ewart had abandoned the venture with Greg to concentrate on his own manufacturing business but also his scientific work. He became, along with John Dalton, a vice president of the Manchester Literary and Philosophical Society and became active in the contemporary controversies about heat, work and energy. Motivated by a paper of John Playfair and encouraged by Dalton, in 1813 he published "On the measure of moving force" in which he defended the nascent ideas of the conservation of energy championed by John Smeaton. The paper was strongly to influence Dalton's pupil James Prescott Joule. A vocal advocate of the application of scientific knowledge in engineering, he was one of the founders of the Manchester Mechanics' Institute. Ewart took up the post of Chief Engineer and Chief Inspector of Machinery with the Admiralty in 1835 and died on 15 September 1842 at Woolwich Dockyard when a chain snapped as he was supervising the removal of a boiler.